ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 240 เขตแดนกระบี่มหาจักรวาล
ลั่วเสวียนบรรลุถึงขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ขั้นสูงสุด และใกล้จะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตนักบุญยุทธ์เต็มที จะเรียกว่ายืนอยู่บนเส้นแบ่งของการบรรลุนักบุญยุทธ์ก็ไม่ผิดนัก
กระบวนท่าฝ่ามือบุปผาพันกลีบของนาง แม้จะทรงพลังและซ้อนทับกันนับพันชั้น แต่เมื่อกระแทกใส่ร่างของซูเฉินในตอนนี้ กลับคล้ายกระแทกใส่โลหะศักดิ์สิทธิ์
ร่างกายของซูเฉินแข็งแกร่งจนกระทั่งลั่วเสวียนยังรู้สึกถึงแรงสะท้อนกลับอย่างรุนแรง
แม้แต่ราชาอสูรยังอาจไม่อาจมีร่างกายที่น่าหวาดหวั่นถึงเพียงนี้ ความแข็งแกร่งของร่างซูเฉินทำให้ลั่วเสวียนถึงกับตกตะลึง
นางคาดเดาในใจว่านี่คงเป็นพลังอันลึกลับของเคล็ดวิชาสงครามฟ้าดินเก้ามังกรตามที่จารึกไว้ในคัมภีร์ผนึกเมฆาฟ้า
“เจ้าเด็กบ้านี่ ครั้งหน้าอย่าหวังว่าจะปล่อยเจ้าไว้!”
ในดวงตาของลั่วเสวียนเปล่งประกายตื่นเต้น จิตต่อสู้ยิ่งพุ่งสูง
นางไม่คาดคิดเลยว่า ซูเฉินที่ยังอยู่แค่ขอบเขตขุนนางยุทธ์ขั้นสูงสุด ซึ่งห่างจากนางถึงสองขอบเขต กลับสามารถต่อสู้กับนางได้ถึงเพียงนี้
“มาเถิด ท่านอาจารย์!”
ซูเฉินยิ้มบางเบา
ตูม!
ฝ่ามือเขาฟาดออกกลางเวหา หมัดมังกรสะท้านปฐพีพลันโหมกระหน่ำ พญามังกรเสมือนจริงคำรามสะท้านผืนแผ่นดิน
หมัดมังกรสะท้านปฐพี หากฝึกถึงขีดสุด จะเสริมพลังพญามังกรทั้งเก้า ฝ่ามือหนึ่งสามารถบดขยี้ภูผาธารา และอีกฝ่ามือหนึ่งทำลายดวงดาวได้ เป็นกระบวนท่าที่ทรงพลังอย่างยิ่ง
ซูเฉินในยามนี้ อาศัยความแข็งแกร่งของร่างเพียงอย่างเดียว สังเคราะห์พญามังกรเสมือนจริงขึ้นได้ แม้ยังไม่มั่นคงนัก แต่ก็พอรับมือกับลั่วเสวียนได้
“กระบี่มา!”
แววตาของลั่วเสวียนแหลมคมเฉียบขาด
นางเปล่งเสียงคำราม เจตกระบี่ลุกโชนรอบกาย
ในพริบตา ยอดเขาลั่วเสินทั้งลูก พืชพันธุ์และดอกไม้ไหวสะท้าน เมฆหมอก ภูผาธารา ล้วนส่งเสียงกระหึ่ม
พลังแห่งสวรรค์ปฐพีหลั่งไหลรวมรอบกายลั่วเสวียน แปรเปลี่ยนเป็นแสงกระบี่แหลมคมดุจทะเลกระบี่
นี่คือเขตแดนจักรพรรดิยุทธ์ของลั่วเสวียน
เรียกได้ว่าเป็น “เขตแดนกระบี่มหาจักรวาล!”
เมื่ออยู่ในเขตแดนกระบี่มหาจักรวาล แม้ร่างซูเฉินจะเหนียวแน่นแข็งแกร่งเพียงใด ก็ยังรู้สึกได้ถึงเจตกระบี่ที่แหลมคมเสียดแทง ราวกับสามารถฉีกทุกสรรพสิ่ง ทำให้เกิดความรู้สึกถึงภัยอันตรายรุนแรง
“สู้!”
ซูเฉินคำราม จิตต่อสู้พวยพุ่งขึ้นฟ้า โลหิตและพลังสีทองพลุ่งพล่าน ก่อนจะทะยานเข้าใส่ลั่วเสวียนจากกลางอากาศ
หมัดแต่ละหมัดของเขา เปี่ยมด้วยพลังรุนแรง ประหนึ่งจะฉีกฟ้าแหวกดิน
ฟิ้ว!
ลั่วเสวียนชี้นิ้วเรียวออก แสงกระบี่แหลมพวยพุ่ง ปะทะกับหมัดของซูเฉิน ในพริบตา สะเก็ดประกายลุกวาบ อากาศสั่นไหวรุนแรง
ในที่สุด หมัดและแสงกระบี่ก็สลายหายไปพร้อมกัน
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
กระบี่แสงนับไม่ถ้วนพุ่งเข้ามาในบริเวณนั้น ประหนึ่งทางช้างเผือกเบื้องบน ปกคลุมเวหาทั้งผืน ด้วยความแหลมคมเกินเปรียบ
จิตต่อสู้ของซูเฉินพวยพุ่งขึ้นฟ้า เขาระเบิดหมัดที่รุนแรงที่สุดออกไป ปะทะกับแสงกระบี่กลางฟ้าอย่างต่อเนื่อง พร้อมเสียงคำรามของมังกรโบราณที่สะท้านเวหา
“นี่คือเขตแดนกระบี่มหาจักรวาลของท่านอาจารย์หรือ? กระบี่สามารถแปรเป็นสรรพสิ่ง โลกใหญ่หมื่นพัน สรรพสิ่งในสวรรค์ปฐพีล้วนกลายเป็นกระบี่ได้!”
จิตใจของซูเฉินสั่นสะเทือน
สิ่งที่ทรงพลังที่สุดของจักรพรรดิยุทธ์ คือพลังแห่งเขตแดนของตนเอง
และลั่วเสวียนก็คือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่จักรพรรดิยุทธ์ เขตแดนกระบี่มหาจักรวาลของนางทรงพลังถึงขีดสุด กระบี่พลังนับหมื่นล้านสามารถฉีกทำลายสรรพสิ่ง
ซูเฉินรู้สึกว่า หากลั่วเสวียนปลดปล่อยพลังเขตแดนถึงขีดสุด ต่อให้ร่างของเขาแข็งแกร่งเพียงใด ก็อาจถูกแสงกระบี่ฉีกทำลายจนสิ้น
“ด้วยพลังต่อสู้ของข้าในตอนนี้ แม้ใช้ไพ่ตายทั้งหมด ก็ยังพอสู้กับจักรพรรดิยุทธ์ขั้นสูงสุดได้ แต่จะเอาชนะนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ เว้นแต่จะเข้าใจพลังแห่งเขตแดนได้สำเร็จ!”
ดวงตาของซูเฉินทอแสง เขาคิดในใจอย่างเงียบงัน
เขารู้ดีว่า การต่อสู้ของลั่วเสวียนกับเขาในครั้งนี้ ก็เพื่อให้เขาได้ทดสอบพลังของตน และเข้าใจตนเองให้ชัดเจน
แน่นอนว่า เขาย่อมไม่หลงตัวเองคิดว่าจะเอาชนะลั่วเสวียนได้
เพราะช่องว่างของพลังระหว่างทั้งสองยังห่างกันเกินไป
ยังไม่ต้องพูดถึงว่า นอกจากขอบเขตมหาจักรวาลแล้ว ลั่วเสวียนยังมี “กระบี่สยบฟ้า” ซึ่งเป็นไพ่ตายที่ทรงพลังที่สุดของนาง
ลั่วเสวียนเองก็ตกตะลึงอย่างยิ่ง
แม้นางจะปลดปล่อยพลังของเขตแดนกระบี่มหาจักรวาลแล้ว แต่ซูเฉินก็ยังสามารถพุ่งทะลุเข้ามาได้ ด้วยพลังร่างอันแข็งแกร่งและเคล็ดวิชาสงครามฟ้าดินเก้ามังกร โดยไม่เสียเปรียบแม้แต่น้อย
เว้นแต่นางจะปลดปล่อยพลังเขตแดนถึงขีดสุด และใช้พลังบ่มเพาะอันลึกล้ำฉีกเวหา ฆ่าซูเฉินให้สิ้นเสีย มิเช่นนั้นก็ยากจะเอาชนะซูเฉินได้
ปรากฏว่า ซูเฉินได้เติบโตมาถึงระดับนี้โดยไม่ทันรู้ตัว
การต่อสู้ของซูเฉินกับลั่วเสวียน ทำให้เหล่าอาวุโสและศิษย์ของนิกายเทียนเต๋าหลายคนต่างตกตะลึง
“การต่อสู้บนยอดเขาลั่วเสินนั่น ใช่… ท่านลั่วเสวียนหรือไม่?”
“ใช่แล้ว! ผู้ที่ประมือกับนาง ดูเหมือนจะเป็นซูเฉิน ศิษย์เอกแห่งยอดเขาลั่วเสิน!”
“เหลือเชื่อจริง ๆ! ในเขตแดนจักรพรรดิยุทธ์ของท่านลั่วเสวียน เขายังสามารถแสดงพลังต่อสู้อันแข็งแกร่งออกมาได้ ซูเฉินช่างเก่งกล้านัก!”
ทุกคนต่างตกตะลึง
“พอแล้ว! ไม่สู้ต่อแล้ว! เจ้านี่มันหนังเหนียวกระดูกเหล็ก ร่างกายแข็งแกร่งเกินไปจริง ๆ! ข้าเริ่มตั้งตารอแล้วว่า หากเจ้าทะลวงถึงขอบเขตราชายุทธ์ จะสามารถควบแน่นจิตวิญญาณยุทธ์ระดับใดกันแน่?”
ลั่วเสวียนเก็บพลังเขตแดนกระบี่มหาจักรวาล ถอนตัวจากการต่อสู้ แล้วกล่าวกับซูเฉินด้วยความสนใจ
การสู้ต่อไปไม่มีประโยชน์อีกแล้ว
“ขอบคุณท่านอาจารย์ที่เมตตาไว้ชีวิต!”
ซูเฉินยิ้มบางเบา
แม้การต่อสู้กับลั่วเสวียนจะทำให้เขาเห็นช่องว่างระหว่างพลังของตนกับอีกฝ่าย แต่ก็ทำให้เขาตระหนักถึงขีดจำกัดพลังของตนในตอนนี้ด้วย
ตราบใดที่ไม่เผชิญหน้ากับนักบุญยุทธ์โดยตรง เขาก็ไม่หวั่นเกรงผู้ใด
และหากสามารถทะลวงถึงขอบเขตราชายุทธ์ได้ พลังต่อสู้ของเขาย่อมต้องพุ่งทะยานขึ้นอีกขั้นแน่นอน
“เมื่อข้าทะลวงถึงขอบเขตราชายุทธ์ ข้าย่อมสามารถต่อกรกับจักรพรรดิยุทธ์ขั้นสูงสุดได้อย่างแน่นอน!”
ซูเฉินคิดในใจ ดวงตาฉายแววคาดหวัง