ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 239 ประลองกับลั่วเสวียน
“นี่มัน… โอสถทะลวงสวรรค์?!”
ลั่วเสวียนจ้องมองโอสถในมือซึ่งกลมมน ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ขนาดเท่าไข่นกพิราบ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
นางไม่คาดคิดเลยว่า ของขวัญที่ซูเฉินจะมอบให้จะเป็นโอสถทะลวงสวรรค์!
“ท่านอาจารย์ นี่คือของขวัญที่ข้ามอบให้ ท่านชอบหรือไม่?”
ซูเฉินยิ้มบาง ๆ
“เจ้าเด็กบ้า คิดว่าข้าทะลวงถึงขอบเขตนักบุญยุทธ์ไม่ได้ด้วยตนเองหรืออย่างไร ถึงได้นำโอสถทะลวงสวรรค์มาลบหลู่ข้า?”
ลั่วเสวียนกล่าวพลางจ้องซูเฉินพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร? ท่านอาจารย์มีพรสวรรค์เหนือผู้ใด การทะลวงถึงขอบเขตนักบุญยุทธ์ย่อมไม่ใช่เรื่องยาก ข้ามอบโอสถนี้ไว้เพื่อเผื่อไว้เท่านั้น!”
ซูเฉินกระแอมเบา ๆ
“ฮึ่ม! เจ้าก็ยังพอมีน้ำใจอยู่บ้าง ข้ารับไว้ก็แล้วกัน แต่ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดของเจ้าคือเร่งทะลวงถึงขอบเขตราชายุทธ์โดยเร็ว อย่าไปวุ่นวายกับเรื่องไร้สาระนัก!”
ลั่วเสวียนส่งเสียงเย็นชา กล่าวอย่างถือดี
แต่ในแววตานางกลับมีความซาบซึ้งซ่อนอยู่
ซูเฉินไปยังศาลาโอสถวิญญาณ และต่อมายังนครเทียนไห่ เพื่อเสาะหาสมุนไพรในการหลอมโอสถทะลวงสวรรค์
นางย่อมรู้ดีทุกอย่าง
แม้นางจะสงสัยมาตลอดว่าเหตุใดซูเฉินถึงมีจิตใจผูกพันกับนิกายเทียนเต๋าถึงเพียงนี้ แต่หากซูเฉินไม่เอ่ย นางก็จะไม่คะยั้นคะยอ
ในฐานะอาจารย์ นางจะทำในสิ่งที่พึงทำ ปกป้องเขาให้ถึงที่สุด ไม่ให้เขาได้รับอันตรายใด ๆ
“ขอรับ ท่านอาจารย์ ข้าจะจำใส่ใจ”
ซูเฉินยิ้มบาง ๆ
เขารู้ดีถึงนิสัยของลั่วเสวียน
ภายในนางแสนจะห่วงใย ทว่าภายนอกกลับแข็งกร้าว
“ในระหว่างที่ข้ายังปิดด่านอยู่ ข้าอยากชี้แนะการบ่มเพาะให้เจ้าเสียหน่อย”
ลั่วเสวียนกลอกตา กล่าวพลางยิ้ม
“ท่านอาจารย์จะประลองกับข้า?”
ซูเฉินชะงักเล็กน้อย
“ประลองกับเจ้า? เจ้าคิดว่าตัวเองเก่งนักหรือไร แค่เจ้าอัดจักรพรรดิยุทธ์คนหนึ่งได้ คิดว่าตัวเองทำได้ทุกอย่างแล้วหรือ? วันนี้ข้าจะให้เจ้ารู้ว่า บนฟ้ามีฟ้าเสมอ บนคนยังมีคนที่เก่งกว่า!”
ลั่วเสวียนถลึงตาใส่
จากนั้น นางก็พาซูเฉินออกจากเรือนไม้ไผ่ มุ่งตรงไปยังยอดเขาลั่วเซิน
ยอดเขาลั่วเซิน สายหมอกลอยอ้อยอิ่ง ลมภูเขาพัดผ่าน บรรยากาศดุจแดนสวรรค์
ซูเฉินกับลั่วเสวียนลอยตัวอยู่กลางอากาศ ประจันหน้ากัน
“อย่าออมมือ เจ้าเด็กน้อย! ใช้พลังทั้งหมดเข้ามาโจมตีข้า!”
ลั่วเสวียนเอ่ยอย่างตื่นเต้น
“ขอรับ! แต่ท่านอาจารย์ต้องระวังนะ!”
ซูเฉินยิ้มเล็กน้อย
เฮือก!
สายตาเขาคมกริบดุจมีด เลือดลมพลุ่งพล่าน ท่ามกลางเสียงคำรามของมังกรโบราณ เขาฟาดฝ่ามือใส่ลั่วเสวียน
หมัดมังกรสะท้านปฐพี!
ว่ากันว่า เมฆตามมังกร ลมตามพยัคฆ์ ฝ่ามือของซูเฉินสั่นสะเทือนฟ้าดิน เมฆหมอกแผ่ปกคลุม กระบวนท่าทรงพลังปิดฟ้าปิดตะวัน
“ดีมาก!”
ดวงตาลั่วเสวียนส่องประกาย นางตบฝ่ามือเบา ๆ กลีบดอกไม้โปรยปรายรอบตัว กลายเป็นฝ่ามือผลึกใสแต่ละสาย
ทั่วท้องฟ้าเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้และเงาฝ่ามือ
ฝ่ามือพันบุปผา!
นี่คือเคล็ดวิชาระดับสวรรค์ของนิกายเทียนเต๋า ทรงพลังถึงขีดสุด กล่าวกันว่าหากฝึกถึงขั้นสูงสุด สามารถแยกร่างนับพัน ระเบิดพลังต่อสู้ระดับมหาศาลได้ในพริบตา
นี่คือทักษะประจำตัวของลั่วเสวียน เงาฝ่ามือปกคลุมทั่วท้องฟ้า ยากจะแยกจริงปลอม แม้จะดูอ่อนโยน แต่แฝงไว้ด้วยพลังเทพประดุจคลื่นทะเลบ้าคลั่ง
ตูม! ตูม! ตูม!
สุญญากาศสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ซูเฉินและลั่วเสวียนประมือกันนับร้อยครั้งในพริบตา
แม้เงาฝ่ามือส่วนใหญ่จะถูกซูเฉินทำลาย แต่ทั้งสองยังคงรับมือกันอย่างสูสี คลื่นอากาศไร้รูประเบิดออก ทั้งคู่ถอยหลังพร้อมกัน
“ฝ่ามือพันบุปผาช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ!”
ซูเฉินเอ่ยชม
ร่างกายเขาแข็งแกร่งถึงขีดสุด ผ่านการฝึกฝนกายาโกลาหล และได้รับการชำระล้างจากมังกรแท้ แต่หลังปะทะกับลั่วเสวียนกลับรู้สึกว่าโลหิตเดือดพล่าน
แม้ฝ่ามือพันบุปผาจะดูนุ่มนวล แต่แฝงด้วยพลังฝ่ามือนับล้าน ระลอกแล้วระลอกเล่า พลังระเบิดชั่วพริบตาน่าหวาดหวั่นยิ่ง
ซูเฉินจำได้ว่า ก่อนลั่วเสวียนจะทะลวงถึงขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ นางเคยสังหารจักรพรรดิยุทธ์หลายคนในพริบตาด้วยฝ่ามือเดียว จนโด่งดังไปทั่ว
บัดนี้ ลั่วเสวียนอยู่ในขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ขั้นสูงสุด ใกล้ทะลวงถึงนักบุญยุทธ์ และฝึกฝนฝ่ามือพันบุปผาจนถึงขั้นสูงสุด ทุกการเคลื่อนไหวล้วนลึกล้ำหาที่เปรียบมิได้
“เจ้าก็ไม่เลว! เจ้าใช้พลังบดขยี้กฎทั้งปวง ร่างกายเจ้าแข็งแกร่งยิ่งกว่าจักรพรรดิยุทธ์ส่วนใหญ่ แต่พลังแท้ของจักรพรรดิยุทธ์คือพลังแห่งสวรรค์ปฐพี หรือแม้แต่… พลังเขตแดน!”
ลั่วเสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้มสงบ
ดวงตานางเต็มไปด้วยจิตต่อสู้ ในฝ่ามือรวบรวมพลังสวรรค์ปฐพีอย่างมหาศาล พลิกฝ่ามือฟาดลง ราวกับฝ่ามือปิดฟ้า น่าหวาดกลัวยิ่ง
“มาอีกครั้ง!”
ลั่วเสวียนตวัดฝ่ามือใส่ซูเฉินอีกครั้ง
“พลังสวรรค์ปฐพี… กับพลังเขตแดนหรือ?!”
ดวงตาซูเฉินสว่างวาบ
เขานึกขึ้นได้ทันที ว่าพลังเขตแดนของลั่วเสวียนนั้นลึกซึ้งกว่าจักรพรรดิยุทธ์ทั่วไปนัก
อะไรคือช่องว่างระหว่างเขากับลั่วเสวียน?
ครืน!
จิตต่อสู้ในใจซูเฉินพุ่งพล่าน เลือดลมแปรเปลี่ยนเป็นมังกรทองคำ คำรามเหนือท้องฟ้า
ดวงตาซูเฉินเปล่งแสง เขาไม่ออมมืออีกต่อไป ระดมพลังทั้งร่างออกมา หมัดหนึ่งระเบิดออกอย่างน่าสะพรึง!
เปรี้ยง!
สายฟ้าแตกกระจายเหนือฟ้าดิน
ซูเฉินกับลั่วเสวียนปะทะกันกลางอากาศ คลื่นอากาศไร้รูปพวยพุ่ง การปะทะแต่ละครั้งราวสายฟ้าฟาด สะท้านไปทั่วบริเวณ!
“ร่างกายเจ้านี่แข็งแกร่งนักจริง ๆ!”
ดวงตาลั่วเสวียนเต็มไปด้วยความตกตะลึง