ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 36 ปรมาจารย์กราบกราน
ตอนที่ 36 ปรมาจารย์กราบกราน
ตอนที่ 36: ปรมาจารย์กราบกราน
ความเงียบงันปกคลุมโถงชั้นล่างของหอโอสถราวกับป่าช้า ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงนับร้อยคู่ ผู้อาวุโสหลิว รองเจ้าหอผู้มีอำนาจบารมี กวาดสายตามองไปทางยามและเฉินเฟิงด้วยแววตาดุดัน
“พวกเจ้า… ถอยไปให้หมด!” ผู้อาวุโสหลิวตวาดเสียงกร้าว “ใครกล้าแตะต้องเขา ข้าจะไล่ออกจากหอโอสถเดี๋ยวนี้!”
เฉินเฟิงหน้าซีดเผือดเหมือนศพ “ทะ… ท่านอาจารย์… แต่ว่ามัน…”
“หุบปาก!” ผู้อาวุโสหลิวตัดบท แล้วหันมาผายมือให้หลงเฉินด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แม้จะยังมีความระแวงสงสัย แต่ความอยากรู้อยากเห็นในศาสตร์แห่งการปรุงยานั้นมีมากกว่า “เชิญ… เชิญนายน้อยขึ้นไปสนทนาข้างบน”
หลงเฉินปัดฝุ่นที่ไหล่เบาๆ เดินตามผู้อาวุโสหลิวขึ้นบันไดไป โดยไม่ลืมหันมาแสยะยิ้มเย้ยหยันใส่เฉินเฟิงที่ยืนขาสั่นอยู่ข้างล่าง
“ฮ่าๆๆ! ดูหน้าเจ้าหมูตอนนั่นสิ! เหมือนเพิ่งกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งฝูง!” เสี่ยวเฮยหัวเราะร่าบนบ่าของหลงเฉิน
…
ณ ห้องปรุงยาส่วนตัวชั้นบนสุด
ห้องนี้กว้างขวางและเต็มไปด้วยกลิ่นอายพลังปราณที่เข้มข้น ตรงกลางห้องมี “เตาหลอมสามขา” สีทองแดงขนาดมหึมาตั้งอยู่ ใต้เตามีเปลวไฟสีน้ำเงินที่ลุกโชนออกมาจากพื้นดิน… นี่คือ “เพลิงปฐพี” ไฟธรรมชาติที่นักปรุงยาใฝ่ฝัน
ผู้อาวุโสหลิวปิดประตูลงกลอน แล้วหันมาจ้องหน้าหลงเฉิน
“เจ้าหนุ่ม… เจ้าบอกว่าข้าใส่หญ้าเกล็ดมังกรมากเกินไปครึ่งตำลึง… เจ้ามั่นใจได้อย่างไร?” ผู้อาวุโสหลิวถามเสียงเครียด “สูตรนี้เป็นสูตรลับที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ ข้าทำตามตำราทุกระเบียดนิ้ว!”
หลงเฉินเดินวนรอบเตาหลอม ใช้มือแตะที่ผิวเตาเบาๆ
“ตำราตาย… แต่คนเป็น” หลงเฉินเอ่ยเสียงเรียบ “เพลิงปฐพีของท่านวันนี้มีความร้อนไม่คงที่ อาจเพราะใต้ดินมีการเปลี่ยนแปลงของกระแสปราณ เมื่อไฟแรงขึ้น การใส่หญ้าเกล็ดมังกรตามสูตรเดิมจะทำให้ฤทธิ์ยารุนแรงเกินควบคุม จนเกิดการระเบิด… ท่านโชคดีแค่ไหนแล้วที่แค่เตาระเบิด ไม่ใช่หัวท่านระเบิด”
ผู้อาวุโสหลิวสะอึก เขาเถียงไม่ออกเพราะเมื่อเช้าเตาระเบิดจริงๆ และเขาก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด
“งั้น… งั้นข้าควรทำอย่างไร?” ผู้อาวุโสหลิวถามหยั่งเชิง “ข้าจำเป็นต้องปรุง ‘โอสถทลายกำแพง’ ให้สำเร็จเพื่อส่งมอบให้ท่านเจ้าสำนักในวันพรุ่งนี้ วัตถุดิบเหลือแค่ชุดสุดท้ายแล้ว!”
“ทำให้ข้าดูสิ” หลงเฉินนั่งลงบนเก้าอี้ไม้สักอย่างถือวิสาสะ “ถ้าท่านทำผิดตรงไหน ข้าจะชี้แนะให้… แต่แน่นอนว่า ‘วิชา’ ย่อมมีราคา”
“ถ้าเจ้าช่วยข้าได้… ข้ายินดีจ่ายไม่อั้น!” ผู้อาวุโสหลิวกัดฟันตัดสินใจ เขาไม่มีทางเลือกแล้ว
เขาเริ่มลงมือปรุงยาทันที สมุนไพรล้ำค่านับสิบชนิดถูกโยนลงไปในเตาหลอมตามลำดับ ผู้อาวุโสหลิวรวบรวมสมาธิ โคจรพลังปราณควบคุมไฟอย่างระมัดระวังที่สุด เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป กลิ่นหอมเริ่มโชยออกมา แต่แล้ว…
กึก… กึก… กึก…
เตาหลอมเริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้ง! เปลวไฟสีน้ำเงินลุกโชนขึ้นอย่างบ้าคลั่งโดยไร้สาเหตุ สมุนไพรภายในเตาเริ่มปะทะกันจนเกิดเสียงหวีดหวิวแหลมสูง
“แย่แล้ว! ธาตุไฟเข้าแทรกอีกแล้ว!” ผู้อาวุโสหลิวหน้าซีดเผือด มือไม้สั่นทำอะไรไม่ถูก “ไม่ได้การ! ต้องรีบดับไฟ ไม่งั้นระเบิดแน่!”
“อย่าดับ!” เสียงหลงเฉินดังขึ้นเฉียบขาด “ถ้าดับตอนนี้ ยาจะเสียทันที วัตถุดิบชุดสุดท้ายของท่านจะกลายเป็นขี้เถ้า!”
“แต่ถ้าไม่ดับ เตามันจะระเบิดใส่พวกเรา!” ผู้อาวุโสหลิวตะโกนลั่นด้วยความกลัว เตรียมจะวิ่งหนี
“อ่อนหัด…”
หลงเฉินลุกขึ้นจากเก้าอี้ ร่างกายของเขาพุ่งวูบไปปรากฏอยู่หน้าเตาหลอมที่กำลังสั่นคลอนราวกับภูเขาไฟใกล้ปะทุ
“เฮ้ยๆ! หลงเฉิน! ถอยออกมานะโว้ย! เดี๋ยวขนข้าไหม้!” เสี่ยวเฮยร้องเสียงหลง หดหัวเข้ากระดองทันที
หลงเฉินไม่สนใจความร้อนระอุที่แผ่ออกมา เขาไม่ได้ใช้วิธีลดไฟ หรือเพิ่มน้ำ… แต่เขาง้างฝ่ามือขวาที่อัดแน่นไปด้วยพลังปราณมังกรอสูร
“ฝ่ามือมังกร… สยบสมุทร!”
เพี๊ยะ!!!!
เสียงฝ่ามือกระทบผิวเตาทองแดงดังสนั่นกึกก้องไปทั่วห้อง ราวกับเสียงระฆังวัดที่ถูกตีด้วยค้อนยักษ์
แรงสั่นสะเทือนจากการตบของหลงเฉิน ส่งคลื่นพลังงานความถี่สูงทะลุผ่านผนังเตา เข้าไปกระแทกของเหลวสมุนไพรที่กำลังเดือดพล่านภายใน
วูบ!
อย่างน่าอัศจรรย์! แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้ทำให้เตาระเบิด แต่กลับไป “จัดระเบียบ” โมเลกุลของตัวยาที่กำลังตีกันให้แยกออกจากกันและกลับมารวมตัวใหม่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง
เตาหลอมที่เคยสั่นอย่างบ้าคลั่ง หยุดนิ่งสนิทในพริบตา!
ผู้อาวุโสหลิวอ้าปากค้าง ตาถลนแทบหลุดจากเบ้า “วะ… วิชานี้มัน… ‘หัตถ์สวรรค์สยบโอสถ’!? เทคนิคที่สาบสูญไปแล้วนับพันปี!”
หลงเฉินไม่รอช้า เขาคว้า “หญ้าน้ำค้างแข็ง” สมุนไพรราคาถูกที่วางอยู่ข้างๆ ซึ่งปกติใช้แค่ล้างเตา โยนลงไปในเตาหลอมทันที
“เจ้าทำอะไร! นั่นมันของเหลือเดน!” ผู้อาวุโสหลิวร้องทัก
“สมดุลร้อนเย็น… หยินและหยาง” หลงเฉินเอ่ยเสียงเรียบ “หญ้าเกล็ดมังกรของท่านร้อนแรงเกินไป ต้องใช้หญ้าน้ำค้างแข็งไปตัดแรง เพื่อให้ตัวยาผสานกันสมบูรณ์”
บึ้ม!
เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้น แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงระเบิดทำลายล้าง ทว่ามันคือเสียงของการ “กำเนิด”
ฝาเตาหลอมเปิดออกเองโดยอัตโนมัติ ลำแสงสีทองพุ่งวาบขึ้นสู่เพดานห้อง กลิ่นหอมสดชื่นที่สูดดมเพียงนิดเดียวก็ทำให้รู้สึกว่าพลังปราณในร่างเพิ่มขึ้น ไหลทะลักออกมา
เม็ดยาสีขาวนวลกลมเกลี้ยง ลอยคว้างอยู่เหนือเตาหลอม บนผิวของมันมีลวดลายเมฆมงคลสีทองพาดผ่านสามเส้น
“นะ… นี่มัน…” ผู้อาวุโสหลิวเดินโซซัดโซเซเข้าไปดูใกล้ๆ น้ำตาไหลพรากอาบแก้มเหี่ยวย่น
“โอสถทลายกำแพง… ระดับมนุษย์ขั้นสูง… ความบริสุทธิ์ 10 ส่วน! ‘ระดับตำนาน’!”
ผู้อาวุโสหลิวเข่าทรุด ฮวบลงไปกองกับพื้น เขาเงยหน้ามองหลงเฉินด้วยสายตาเทิดทูนบูชา ราวกับเห็นเทพเจ้าโอสถจุติลงมาตรงหน้า
เขาไม่ได้สนใจศักดิ์ศรีของรองเจ้าหอ หรือความอาวุโสใดๆ อีกต่อไป ในโลกของนักปรุงยา ผู้มีความสามารถคืออาจารย์!
ตุบ!
ผู้อาวุโสหลิวโขกศีรษะลงกับพื้นดังสนั่น
“ท่านอาจารย์! โปรดรับการคารวะจากศิษย์โง่เขลาผู้นี้ด้วย!” เสียงของเขาสั่นเครือไปด้วยความปิติ “ข้าหลิวชิง มีตาหามีแววไม่! บังอาจล่วงเกินปรมาจารย์! ขอท่านโปรดเมตตาชี้แนะข้าด้วยเถิด!”
หลงเฉินยืนกอดอก มองชายชราที่ก้มกราบแทบเท้าด้วยสายตาเรียบเฉย
“โฮ่… จากจะไล่ตะเพิด กลายเป็นกราบตีนซะงั้น” เสี่ยวเฮยโผล่หัวออกมามอง “หลงเฉิน… ข้าว่าเรายึดหอโอสถนี้เลยดีไหม? ข้าอยากนอนบนกองสมุนไพร”
“ลุกขึ้นเถอะ” หลงเฉินเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าไม่รับศิษย์… โดยเฉพาะศิษย์ที่แก่กว่าปู่ข้า”
ผู้อาวุโสหลิวหน้าเสียเล็กน้อย แต่ก็รีบลุกขึ้นยืนอย่างนอบน้อม “ข้าเข้าใจ… ข้าเข้าใจขอรับ! คนอย่างข้าไม่คู่ควร! แต่… แต่ท่านช่วยชีวิตข้าและช่วยกู้หน้าข้าไว้ บุญคุณนี้ต้องทดแทน!”
หลงเฉินยิ้มมุมปาก นี่แหละคือสิ่งที่เขารอคอย
“ข้าไม่ต้องการคำขอบคุณ…” หลงเฉินเดินไปหยิบรายการสมุนไพรที่เขาเขียนไว้ตอนแรก แล้วยื่นให้ผู้อาวุโสหลิว
“ข้าต้องการวัตถุดิบในรายการนี้… อย่างละ 50 ชุด และเตาหลอมส่วนตัวเกรดดีที่สุดหนึ่งใบ”
“อ้อ… แล้วก็เงินส่วนแบ่งจากการขายโอสถในหอนี้ 3 ส่วน”
ผู้อาวุโสหลิวรับกระดาษมาดูโดยไม่ต้องคิด “ตกลง! ตกลงขอรับ! ข้าจะจัดการให้ท่านเดี๋ยวนี้! วัตถุดิบพวกนี้ข้าจะให้คนขนไปส่งที่พักท่านทุกเดือน! ส่วนเงิน… ข้าจะเบิกจากคลังส่วนตัวให้ท่านก่อนเลย!”
สำหรับผู้อาวุโสหลิว การได้ผูกมิตรกับปรมาจารย์ที่ปรุงยาระดับตำนานได้ เงินทองของนอกกายพวกนี้เป็นเรื่องเล็กน้อยมาก!
“ดี…” หลงเฉินพยักหน้าพอใจ “และอีกเรื่อง… จัดการไอ้ขยะที่ชื่อเฉินเฟิงกับยามปากเสียนั่นให้ข้าด้วย ข้าไม่ชอบขี้หน้าพวกมัน”
“รับทราบขอรับ!” ผู้อาวุโสหลิวรับคำแข็งขัน แววตาเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม “ข้าจะไล่พวกมันออกจากสำนัก และยึดวรยุทธ์คืนเดี๋ยวนี้!”
หลงเฉินเดินออกจากห้องปรุงยาด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ ทรัพยากรชุดใหญ่ได้มาอยู่ในมือแล้ว และบัดนี้… เขามี “แบ็ค” ที่ใหญ่ที่สุดในหอโอสถหนุนหลัง
“สุดยอด! คืนนี้มีหมูหันกินแล้ว!” เสี่ยวเฮยร้องลั่น
หลงเฉินหัวเราะในลำคอ “หมูหันงั้นรึ? ไม่หรอกเสี่ยวเฮย… คืนนี้เราจะกิน ‘ยา’ ต่างหาก”
(จบบทที่ 36)