ระบบเช็กอินรับศิษย์ ปลดล็อกสกิลเทพ - บทที่ 200 ทะเลทรายอาถรรพ์

บทที่ 200 ทะเลทรายอาถรรพ์

เช่นนั้นพวกเราควรทำอย่างไรต่อไป หญิงชราหันมาขอความเห็นจากอวี้เซียน

นางตระหนักดีว่าแม้อวี้เซียนจะเยาว์วัยกว่า แต่ประสบการณ์และความสุขุมรอบคอบในการรับมือกับสถานการณ์วิกฤตนั้นไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

จากนี้ไป พวกเราต้องระมัดระวังตัวให้มาก จะบุ่มบ่ามเหมือนเมื่อครู่อีกไม่ได้เด็ดขาด อวี้เซียนกล่าวเสียงเข้ม พร้อมกับตวัดสายตาดุๆ ไปทางหลิงหลง

เมื่อถูกสายตาพิฆาตจ้องมอง หลิงหลงก็ได้แต่เบ้ปากทำหน้ามุ่ยอย่างขัดใจ

ตัดภาพมายังอีกด้านหนึ่ง ณ ดินแดนทะเลทรายเวิ้งว้างไร้ที่สิ้นสุด

กลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากกำลังเคลื่อนพลฝ่าเปลวแดดอันร้อนระอุด้วยความยากลำบาก ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ใบหน้าของทุกคนซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลอาบราวกับอาบนํ้า

ท่านพ่อ… ข้า… ข้าคงไม่รอดแล้วกระมัง จินต้าเป่าหอบหายใจแฮกๆ พลางหันไปมองบิดา จินต้าฝู ที่เดินอยู่ข้างกาย

ลูกพ่อ อดทนหน่อย อีกนิดเดียว… ขอแค่เราออกไปจากที่บ้าๆ นี่ได้ พ่อจะย่างเนื้อสัตว์อสูรชั้นเลิศให้เจ้ากินจนพุงกางเลย จินต้าฝูพยายามพูดให้กำลังใจบุตรชาย ทั้งที่เสียงของตนก็แหบพร่าเต็มที

ท่านพ่อ ที่นี่มันนรกขุมไหนกันแน่ ทะเลทรายบ้านี่มันดูดกลืนพลังปราณของพวกเราไม่หยุดเลย จินต้าเป่าโอดครวญด้วยความอัดอั้นตันใจ

พ่อเองก็จนปัญญา ไม่นึกเลยว่าภายในป่าหมอกปีศาจจะมีสถานที่วิปริตผิดมนุษย์มนาเช่นนี้ซุกซ่อนอยู่ จินต้าฝูส่ายหน้าด้วยความจนใจ

ในยามนี้ แม้แต่การเหาะเหินเดินอากาศยังเป็นเรื่องยากลำบากแสนเข็ญ พลังปราณในกายร่อยหรอลงทุกขณะ ที่น่าสิ้นหวังที่สุดคือทะเลทรายแห่งนี้ดูเหมือนจะไร้ซึ่งจุดสิ้นสุด

หากมิใช่เพราะเขาพกพาโอสถฟื้นฟูพลังปราณติดตัวมาจำนวนมาก ป่านนี้คงแห้งตายกลายเป็นศพเฝ้าทะเลทรายไปนานแล้ว

ส่วนผู้ติดตามที่เขาพามาด้วยนั้น ถ้าไม่พลัดหลงกันไป ก็คงทิ้งชีวิตไว้ใต้ผืนทรายแห่งนี้จนหมดสิ้น

ตอนนี้เหลือเพียงแค่สองพ่อลูกตระกูลจินเท่านั้น

แม้จะมีโอสถประทังชีวิต แต่ความเร็วในการสูบกลืนพลังปราณของทะเลทรายแห่งนี้ช่างน่าสะพรึงกลัว ราวกับว่าพวกเขากำลังต่อสู้เสี่ยงตายอยู่ตลอดเวลา

รอบกายเริ่มเกิดเหตุการณ์จลาจล ผู้บำเพ็ญเพียรบางกลุ่มเริ่มเข่นฆ่ากันเอง เพียงเพื่อแย่งชิงโอสถฟื้นฟูพลังจากศพของผู้อื่น

สองพ่อลูกตระกูลจินเองก็ตกเป็นเป้าหมายของการปล้นชิง แต่ด้วยระดับพลังของจินต้าฝูที่อยู่ในขั้น กายาคงกระพัน จึงยังพอเอาตัวรอดมาได้

ทว่าเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาละโมบของกลุ่มคนที่สะกดรอยตามมา สีหน้าของจินต้าฝูก็เคร่งเครียดลงทันที

เขารู้ดีว่าไฮยีน่าฝูงนี้ยังไม่ถอดใจ และพร้อมจะขย้ำพวกเขาทันทีที่สบโอกาส

อ๊าก!

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นจากทางด้านหลัง

จินต้าฝูและจินต้าเป่ารีบหันขวับไปมอง ภาพที่เห็นคือผู้บำเพ็ญเพียรคนหนึ่งในกลุ่มที่สะกดรอยตามพวกเขา จู่ๆ ก็ถูกบางสิ่งบางอย่างกระชากจมหายลงไปใต้ผืนทรายอย่างรวดเร็ว

ผู้บำเพ็ญเพียรคนนั้นมิใช่คนอ่อนแอ แต่กลับไม่มีโอกาสได้ต่อสู้ขัดขืนแม้แต่น้อย ร่างของเขาถูกกลืนหายไปในพริบตา

เหตุการณ์นี้สร้างความแตกตื่นขวัญผวาให้กับทุกคนในบริเวณนั้น

ท่านพ่อ! นะ… นั่นมันเกิดอะไรขึ้น จินต้าเป่าหน้าถอดสี รีบคว้าชายเสื้อบิดาไว้แน่นด้วยความหวาดกลัว

ลูกพ่อ อย่ากลัว มีพ่ออยู่ทั้งคน จินต้าฝูหน้าตึงเครียด ไม่สนใจเรื่องการออมพลังปราณอีกต่อไป เขารีบแผ่จิตสัมผัสออกไปตรวจสอบรอบด้าน พร้อมกับเรียกดาบใหญ่คู่กายออกมาถือกระชับมือ

ทว่าในสถานที่แห่งนี้ จิตสัมผัสถูกกดทับอย่างรุนแรง ทำให้ตรวจสอบได้เพียงรัศมีไม่กี่สิบเมตรเท่านั้น

ช่วยด้วย!

ในขณะที่ทุกคนกำลังระแวดระวังตัว ผู้บำเพ็ญเพียรอีกคนก็ถูกกระชากจมหายไปในทราย

ไม่! ข้ายังไม่อยากตาย! ฮือๆๆ… ผู้บำเพ็ญเพียรบางคนสติแตก ร้องไห้โฮออกมาด้วยความสิ้นหวัง

ลูกพ่อ ไปกันเถอะ! จินต้าฝูตัดสินใจเด็ดขาด คว้าโอสถกำใหญ่ยัดใส่ปาก แล้วหิ้วปีกบุตรชายทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าหนีไปให้ไกลที่สุด

ก่อนหน้านี้ที่ยังไม่เจออันตราย เขาจึงเลือกที่จะเดินเท้าเพื่อประหยัดพลัง แต่ในยามวิกฤตเช่นนี้ ยื้อเวลาได้อีกสักนิดก็ยังดีกว่าต้องตายตกไปเดี๋ยวนี้

ฉากสยองขวัญเมื่อครู่ทำให้จินต้าฝูขนลุกชัน แม้เขาจะใช้จิตสัมผัสตรวจสอบแล้ว แต่กลับไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ใต้ผืนทรายนั่นเลย

ส่วนคนอื่นๆ ที่ไม่ได้โชคดีและร่ำรวยเหมือนจินต้าฝู ส่วนใหญ่เป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรอิสระที่ขาดแคลนทรัพยากร เสียงกรีดร้องจึงดังระงมไล่หลังมาไม่ขาดสาย

วูบ วูบ วูบ…

พลังปราณของจินต้าฝูรั่วไหลออกไปราวน้ำป่าไหลหลาก แม้จะกินโอสถเข้าไปเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนจะไม่ทันกับความเร็วในการสูญเสียพลัง

โธ่เอ๊ย! พ่อไม่น่าพาเจ้าเข้ามาเสี่ยงเลย เป็นเพราะพ่อแท้ๆ ที่ทำให้เจ้าต้องมาลำบาก จินต้าฝูถอนหายใจด้วยความรู้สึกผิด

ท่านพ่อ อย่าโทษตัวเองเลย เป็นข้าเองที่รั้นจะตามมา จินต้าเป่าน้ำมูกน้ำตาไหลพราก คิดว่าคงต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เสียแล้ว

ขวับ!

ในขณะที่สองพ่อลูกกำลังปรับทุกข์กันอยู่นั้น จู่ๆ สายเชือกสีขาวเส้นหนึ่งก็พุ่งขึ้นมาจากทราย รัดพันข้อเท้าของจินต้าเป่าไว้แน่น

จินต้าฝูและจินต้าเป่าสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

ฉับ!

แต่ด้วยสัญชาตญาณ จินต้าฝูตวาดดาบฟันลงไปทันที เชือกปริศนานั้นขาดสะบั้นเป็นสองท่อน

เมื่อเพ่งมองดูใกล้ๆ สิ่งที่รัดเท้าลูกชายเขาไม่ใช่เชือก แต่เป็นหนวดเนื้อลักษณะคล้ายรากไม้ ที่มีของเหลวสีขาวข้นไหลเยิ้มออกมาจากรอยตัด

ท่านพ่อ! นี่มันตัวบ้าอะไรเนี่ย จินต้าเป่าเริ่มสติแตก

น่าจะเป็นหนวดของสัตว์อสูรสักชนิด อย่าไปสนมัน รีบหนีเร็ว! จินต้าฝูไม่กล้าชักช้า รีบลากลูกชายบินหนีต่อไป

ทว่ายิ่งหนีไปไกลเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งสัมผัสได้ชัดเจนว่า ใต้ผืนทรายเบื้องล่างมีบางสิ่งบางอย่างจำนวนมหาศาลกำลังเคลื่อนที่ติดตามพวกเขามาด้วยความเร็วที่ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

จบกัน… จบเห่แน่คราวนี้ คงต้องมาตายเป็นผีเฝ้าทะเลทรายจริงๆ แล้ว จินต้าเป่าหน้าเศร้าสร้อย แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

แม้การโจมตีเมื่อครู่จะไม่ได้รุนแรงมากนัก แต่สภาพแวดล้อมที่สูบพลังปราณเช่นนี้ทำให้พวกเขาเสียเปรียบอย่างยิ่ง ขืนยื้อต่อไป สุดท้ายก็ต้องหมดแรงตายอยู่ดี

สิ่งที่อยู่ข้างล่างนั้นไม่ได้จู่โจมเข้ามาตรงๆ แต่เลือกที่จะสะกดรอยตามราวกับนักล่าผู้ใจเย็น

บัดซบ! ไอ้ตัวพวกนี้มันฉลาดเป็นกรด มันกะจะรอให้พวกเราหมดแรงแล้วค่อยจัดการสินะ จินต้าฝูผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก มองปราดเดียวก็อ่านเกมของศัตรูออกทะลุปรุโปร่ง

ท่านพ่อ! สู้กับมันเถอะ หนีไปก็ตาย สู้ตายเสียยังดีกว่า! จู่ๆ จินต้าเป่าก็ตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงฮึกเหิม

เมื่อได้ยินวาจาห้าวหาญจากปากบุตรชายขี้ขลาด จินต้าฝูถึงกับมองด้วยความปลื้มปิติ

ประเสริฐ! เช่นนั้นเราก็ไม่หนีแล้ว มาวัดกันสักตั้ง! จินต้าฝูหน้าเคร่งขรึม หยุดหนีกลางอากาศแล้วดิ่งลงสู่พื้นทราย หากหนีต่อไปรังแต่จะถูกสูบพลังจนแห้งตาย สู้เสี่ยงชีวิตแลกหมัดกันไปเลยยังจะมีโอกาสรอดมากกว่า

ตุบ!

สองพ่อลูกทิ้งตัวลงยืนบนพื้นทราย จินต้าเป่ากระชับดาบในมือแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความกลัวผสมความบ้าบิ่น จ้องมองไปยังทรายที่กำลังเคลื่อนไหวเข้าหา

ถึงปากจะเก่ง แต่มือที่สั่นเทานั้นไม่อาจปกปิดความหวาดกลัวในใจของจินต้าเป่าได้

ดูเหมือนเหล่าหนวดปริศนาจะไม่สนใจว่าเหยื่อจะหยุดหรือไม่ พวกมันยังคงมุ่งหน้าเข้ามา

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ…

หนวดสีขาวนับไม่ถ้วนพุ่งทะลุผืนทรายขึ้นมา โจมตีใส่สองพ่อลูกจากทุกทิศทาง

วิ้ง!

จินต้าฝูวาดดาบออกไปเป็นวงกว้าง คลื่นดาบอันรุนแรงกวาดผ่านหนวดเหล่านั้นจนขาดกระจุยกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ทว่าเพียงดาบเดียว ก็เล่นเอาแขนขาของจินต้าฝูอ่อนแรง พลังปราณถูกสูบหายไปเกือบก้นบ่อในพริบตา

เขารีบคว้าโอสถมากรอกใส่ปากอีกกำมือใหญ่ เพื่อประคองอาการ

แต่ทว่า เศษซากหนวดที่ถูกฟันขาด กลับงอกยาวออกมาใหม่ และพุ่งเข้าโจมตีระลอกสองทันที

เมื่อเห็นภาพนั้น สีหน้าของจินต้าฝูมืดมนลงถนัดตา

เขาคิดว่าการโจมตีเมื่อครู่น่าจะช่วยซื้อเวลาได้บ้าง ไม่นึกเลยว่าเจ้าพวกนี้จะฆ่าไม่ตายและมีจำนวนมหาศาลขนาดนี้

ลูกพ่อ! เจ้าหนีไปก่อน พ่อจะถ่วงเวลาไว้ให้! จินต้าฝูตะโกนสั่งบุตรชายเสียงดัง

ร่างของจินต้าเป่าสั่นสะท้านเมื่อได้ยินคำสั่งเสียของบิดา

เขากัดฟันแน่นก่อนจะตะโกนสวนกลับไป ข้าไม่ไป! จะไปก็ไปทั้งคู่ จะตายก็ตายด้วยกัน!

ไอ้ลูกโง่! ถ้าเจ้าตาย ตระกูลจินของเราก็สิ้นทายาทสิโว้ย! รีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้! จินต้าฝูบันดาลโทสะตวาดลั่นอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน