ระบบวงแหวนครอบจักรวาล - บทที่ 587 จะบีบคุณให้ตายเลย
บทที่ 587 จะบีบคุณให้ตายเลย
การบรรยายหลักการของตำราศักดิ์สิทธิ์จบลง เด็กหนุ่มสาวหลายร้อยคนรู้สึกว่าได้รับความรู้มากมาย พวกเขาแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็วภายใต้การนำของผู้ปกครองและครูของแต่ละคน
เหมียวเถียนเถียนลุกขึ้นยืนด้วยความเหนื่อยล้า เตรียมตัวกลับไปพักผ่อน
“เถียนเถียน”
ทันใดนั้น เสียงเรียกอ่อนโยนดังมาจากด้านข้าง เหมียวเถียนเถียนที่กำลังจะก้าวเท้าชะงักร่างกายแข็งทื่อทันที สิ่งที่ไม่เคยลืมตลอดปี คือเงาร่างนั้น สิ่งที่ไม่เคยเลือนหาย คือเสียงนั้น การรอคอยที่ไม่มีวันสิ้นสุด คือกาลเวลาที่กัดกร่อนหัวใจฉัน การตามหาอย่างจริงใจ ก็กดความคิดถึงในใจไม่ลง เสียงนี้ เป็นเขาหรือ? เป็นเขาจริง ๆ หรือ?
ความรู้สึกชาซ่านไหลเวียนไปทั่วร่างของเหมียวเถียนเถียนความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้หายไปในพริบตา เหลือเพียงความตื่นเต้นที่กระตุ้นให้หัวใจเต้นเร็วขึ้น เร็วขึ้นด้วยความตื่นเต้น
ค่อย ๆ หันตัวไป เหมียวเถียนเถียนเห็นร่างที่เคยปรากฏในความฝันยืนอยู่ที่เสาไม่ไกล ร่างที่ดูเกียจคร้าน รอยยิ้มที่ดูซุกซน และดวงตาคู่นั้น ที่ทำให้เธอไม่อาจลืมเลือนตั้งแต่แรกเห็น
“เถียนเถียน!”
ในตอนนี้ หนิวลี่ลืมไปว่าตัวเองเป็นเทพ ลืมไปว่าที่นี่คือสวรรค์ ในสายตามีเพียงผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่เสียสละให้เขาอย่างเงียบ ๆ รอคอยเขาอย่างเงียบ ๆ
ชีวิตไม่แน่นอน มีคนมาและไปมากมาย คนที่สามารถจดจำและรอคอยตลอดชีวิต คือคนที่เข้าใจกัน
หนิวลี่รู้สึกซาบซึ้งที่มีคนเข้าใจเช่นนี้
“เป็นคุณหรือ? เป็นคุณจริง ๆ หรือ?”
ดวงตาของเหมียวเถียนเถียนพร่ามัว ปากพึมพำโดยไม่รู้ตัว นี่เป็นความประหลาดใจที่ยิ่งใหญ่ เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงเพียงใด? เขาปรากฏตัวต่อหน้าเธอแบบนี้ มองเธอด้วยสายตาซุกซนเหมือนวันก่อน หนิวลี่หาคำพูดไม่ได้ หาคำมาบรรยายไม่ได้ ในขณะนี้ หัวใจทั้งดวงร้อนผ่าว
เขาเดินเข้าไปหาอย่างห้ามใจไม่ได้ กอดเหมียวเถียนเถียนไว้ แล้วจูบเธอลึกซึ้ง
ริมฝีปากแนบชิด ปลายลิ้นสัมผัสกัน นี่คือภาพที่เป็นจริง ไม่ใช่ภาพลวงตา เหมียวเถียนเถียนรู้สึกอ่อนระทวยไปทั้งร่าง พิงอยู่ในอ้อมกอดของหนิวลี่ตอบสนองการเรียกร้องอันเร่าร้อนของหนิวลี่อย่างเก้อเขิน เนิ่นนานผ่านไป ริมฝีปากจึงแยกจากกัน หนิวลี่มองหญิงสาวในอ้อมกอดที่หลับตาอยู่ด้วยสายตาอ่อนโยน ที่หางตาของเธอยังมีหยดน้ำตาใสวาววับ หนิวลี่เช็ดน้ำตาเบา ๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า
“เถียนเถียน เธอลำบากมามากแล้ว”
ร่างของเหมียวเถียนเถียนสั่นเทา ขนตากระพือ เธอลืมตาขึ้นมองชายหนุ่มที่ใบหน้าไม่เปลี่ยนแปลง แทบจะเหมือนกับเมื่อหลายสิบปีก่อนไม่มีผิด ในใจมีความทุกข์มากมายที่อยากจะบอกเล่า มีน้ำตามากมายที่อยากจะหลั่งไหล
“คุณกลับมาแล้ว!!” เหมียวเถียนเถียนถาม
หนิวลี่พยักหน้า
“ต้องไปอีกไหม?”
หนิวลี่พยักหน้า
เหมียวเถียนเถียนหม่นหมองลง
“คราวนี้ ผมจะพาเธอไปด้วย”
ทันใดนั้นดวงตาของเหมียวเถียนเถียนก็เปล่งประกายอย่างน่าตกใจ
พาฉันไป? พาฉันไป!! เขาบอกว่า จะพาฉันไป?
นี่คือการยอมรับหรือ? นี่คือการยอมรับหรือ?
ความคิดถึงหลายสิบปี การรอคอยหลายสิบปี ในขณะนี้ ความทุกข์สิ้นสุดลงแล้ว ความหวานได้มาถึง เหมียวเถียนเถียนไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป น้ำตาไหลเป็นสาย ร่วงหล่นลงมาเป็นสาย
“เด็กโง่ ร้องไห้ทำไม เธอควรจะดีใจสิ” หนิวลี่พูดด้วยความตื้นตันใจ เสียงสั่นเครือ
“อืม อืม ฉันดีใจ ฉันดีใจจริง ๆ ฮือ ๆ ๆ ”
เหมียวเถียนเถียนก้มตัวซบลงในอ้อมอกของหนิวลี่สะอื้นเบา ๆ ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงร้องไห้ของเหมียวเถียนเถียนก็หายไป หนิวลี่มองไป พบว่าเหมียวเถียนเถียนหลับไปแล้ว เหมียวเถียนเถียนที่หลับอยู่ยังคงกำมือของเขาไว้แน่น บนใบหน้ามีรอยยิ้มแห่งความสุขระลอกไปทั่ว หนิวลี่จ้องมองเหมียวเถียนเถียนอย่างเข้มข้น สุดท้ายก็อุ้มเธอขึ้น หมุนตัวเข้าไปในลานหลังของศาลเทพ ใช้จิตสัมผัสหาห้องที่มีกลิ่นอายของเหมียวเถียนเถียนแล้วเดินเข้าไป
วันนั้นหนิวลี่ใช้เวลาทั้งวันอยู่ในห้องของเหมียวเถียนเถียน
ไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงแค่จ้องมองเหมียวเถียนเถียนดูเธอนอนหลับ ปล่อยให้เหมียวเถียนเถียนที่กำลังหลับจับมือของเขาไว้ เงียบ ๆ รับรู้ความสงบในช่วงเวลานี้
ยามดึก พระจันทร์เต็มดวงลอยอยู่กลางท้องฟ้า
เหมียวเถียนเถียนตื่นจากการหลับอันแสนหวาน ในชั่วขณะที่ลืมตาขึ้น เธอก็เห็นสายตาของหนิวลี่
สบตากัน
เหมียวเถียนเถียนฉีกยิ้มบาง ๆ ขึ้นมาทันที
“ฉันไม่ได้ฝันไปจริง ๆ ด้วย”
หนิวลี่ยิ้มขื่น
“ความฝันแบบนี้ เธอฝันมาหลายครั้งแล้วใช่ไหม?”
เหมียวเถียนเถียนพยักหน้าอย่างแรง
“ต่อไปไม่ต้องฝันแล้ว ฉันจะอยู่ข้าง ๆ คุณตลอดไป”
“อาหลี่!”
เหมียวเถียนเถียนเรียกอย่างซาบซึ้ง
“นี่เป็นเรื่องจริงหรือ? ต่อไปเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ไม่มีวันพรากจากกันใช่ไหม?”
“แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง ที่ไหนที่ฉันอยู่ คุณก็จะอยู่ที่นั่น” หนิวลี่พูดอย่างจริงจัง
“อาหลี่ เอาฉันสิ! เอาฉันสิ!”
เหมียวเถียนเถียนลุกขึ้นอย่างเร่าร้อน จูบริมฝีปากของหนิวลี่ ในอึดใจต่อมา ทั้งสองคนล้มลงบนเตียง พัวพันกันอย่างบ้าคลั่ง
ครั้งนี้หนิวลี่เป็นฝ่ายถูกกระทำ ถูกเหมียวเถียนเถียนที่คลุ้มคลั่งกดทับอยู่ข้างล่าง รุมเร้าอย่างสุดกำลัง
หลังจากผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง เมฆฝนก็สลายไป แม้ว่าใบหน้าของเหมียวเถียนเถียนจะมีความเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความสุขและอ่อนโยน ด้านหนึ่ง หนิวลี่พูดอย่างน้อยใจว่า
“เถียนเถียน คุณนี่ช่างเผด็จการจริง ๆ ถึงกับเอาฉันติดต่อกันสองครั้ง เกือบจะทำให้ฉันตายอยู่แล้ว”
เหมียวเถียนเถียนหน้าแดง พูดว่า
“คุณยังจะพูดอีก นี่เป็นครั้งแรกของฉันนะ คุณไม่อ่อนโยนเลยสักนิด ฮึ”
“อะไรกัน ฉันไม่อ่อนโยนเหรอ ตั้งแต่ต้นจนจบ คุณนั่นแหละที่กำลังทำร้ายฉัน แล้วตอนนี้ยังมาโทษว่าเทคนิคฉันไม่ดีอีก? ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่ร่วมมือแบบแข็งทื่อ แล้วยังต้องให้ฉันมาจัดท่าให้ถูกต้อง” หนิวลี่พูดอย่างตรงไปตรงมา
เหมียวเถียนเถียนสู้ไม่ได้ จึงเปลี่ยนจากการโต้เถียงเป็นความรุนแรง มือเรียวจับไปที่จุดอ่อนของหนิวลี่
“โอ้ ๆ ฉันยอมแพ้ เป็นความผิดของฉันเอง ฉันพยายามไม่พอ ทำให้พี่เถียนเถียนต้องลำบาก”
“นี่คุณเรียกว่าขอโทษเหรอ ดูฉันจะบีบคุณให้ตายเลย”
เหมียวเถียนเถียนยิ่งอาย บีบเอวของหนิวลี่อย่างไร้ทิศทาง แต่ตอนนี้หนิวลี่เป็นเทพเริ่มต้น แม้จะกดข่มพลังยุทธ์ไว้ แต่การบีบเช่นนี้แทบไม่ต่างจากการจั๊กจี้