ระบบวงแหวนครอบจักรวาล - บทที่ 586 จะไปแล้วหรือ
บทที่ 586 จะไปแล้วหรือ
หนิวลี่ยิ้ม
“ไม่ต้องพูดแล้ว วันนี้ที่ได้พบกันก็ถือว่ามีวาสนาต่อกัน ต่อไปฉันหวังว่าคุณจะไม่ใช้อารมณ์ในการตัดสินใจ โดยเฉพาะในอาชีพตำรวจ คุณไม่สามารถนำอารมณ์เข้ามาเกี่ยวข้องได้ การทำแบบนั้นไม่เพียงแต่จะทำร้ายตัวเอง แต่ยังจะทำร้ายผู้อื่นด้วย”
ใบหน้าของฟางอี้แดงก่ำ
“พอเถอะ ฉันอยู่ที่นี่นานพอแล้ว การกลับมาครั้งนี้ฉันมีเวลาไม่มาก ได้พบเพื่อนเก่าไม่กี่คนก็ถือว่าพอใจแล้ว ถ้าอยากจะพบกันอีกครั้ง ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นอีกกี่ปีข้างหน้า” หนิวลี่กล่าว
“ท่านเทพแห่งสวรรค์จะไปแล้วหรือ” ฟางเวยถามด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป
“คุณยังมีธุระอะไรอีกหรือ?”
ฟางเวยรวบรวมความกล้า พูดว่า
“หนิวลี่คุณยังจำเหมียวเถียนเถียนได้ไหม”
“เหมียวเถียนเถียน!!”
หนิวลี่ชะงัก ผู้หญิงคนนี้ เขาจะไม่จำได้อย่างไร หญิงสาวที่เคยตามจีบเขาอย่างกระตือรือร้น เพื่อเขาเธอถึงกับไปยืนขวางประตูโรงเรียน ไม่สนใจวิธีการใด ๆ ที่จะเข้าหาเขา
น่าเสียดายที่ตอนนั้นความคิดของเขาไม่ได้อยู่ที่เรื่องนี้ จึงพลาดโอกาสหลายอย่างไป
“เธอ… ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?” หนิวลี่ถามเสียงเบา
“เหมียวเถียนเถียนตอนนี้ยังไม่ได้แต่งงาน แม้แต่แฟนก็ยังไม่มีสักคน”
ฟางเวยตอบ
หนิวลี่เงียบไป
คำพูดของฟางเวยมีความหมายชัดเจนมาก หญิงสาวที่หลงรักเขาอย่างลึกซึ้งในอดีต ยังคงไม่ลืมเขา
“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?”
“อยู่ที่ศาลเทพหลักในเขตเมืองหลวง ทำงานเป็นมหาบาทหลวง” ฟางเวยตอบ
“มหาบาทหลวง? และยังอยู่ในศาลเทพแห่งสวรรค์ของฉันด้วย!! เด็กคนนี้ มีน้ำใจจริง ๆ ”
หนิวลี่มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย
“อืม ฉันจดจำเรื่องนี้ไว้แล้ว”
หนิวลี่พยักหน้า แล้วพูดว่า
“ฝากทักทายฟางเจิ้งแทนฉันด้วย หากมีวาสนาเราจะได้พบกันอีก”
พูดจบประโยคนั้น ร่างของหนิวลี่ก็จางลงและหายไป
ทั้งสามคนในห้องพยาบาลรู้สึกตัว แต่ก็ไม่มีโอกาสได้พูดอะไรแล้ว
ผู้กำกับสาวสวยรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป ส่วนฟางอี้ก็ทรุดตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง ทั้งสองคนมีความคิดมากมาย
ส่วนฟางเวยค่อย ๆ ถอนหายใจ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเล็ก ๆ
เพื่อนรัก ดูเหมือนว่าจะสมหวังแล้ว หลายปีมานี้ ตามที่เคยคำนวณไว้ เหมียวเถียนเถียนคงรอคอยมาทั้งชีวิตแล้ว
……………
ออกจากโรงพยาบาลตำรวจ
ร่างของหนิวลี่ปรากฏขึ้นท่ามกลางเมฆในห้วงอวกาศ ในหัวยังคิดถึงคำพูดของฟางเวย เหมียวเถียนเถียนเป็นมหาบาทหลวงในศาลเทพหลักที่เมืองหลวง! เหมียวเถียนเถียนไม่เคยแต่งงานตลอดชีวิต เหมียวเถียนเถียนเธอทุ่มเทให้คุณมากมายเหลือเกิน~~~
“เด็กคนนี้ ตอนนั้น ไม่ได้พูดเล่นนี่นา!!”
หนิวลี่ขยับจิตวิญญาณ สายตามองไปทางเมืองหลวง
“ช่างเถอะ สุดท้ายก็เป็นความผิดของฉัน หนี้รักครั้งนี้ สมควรชดใช้แล้ว”
ร่างทะลุอากาศจากไป เพียงชั่วพริบตา ก็ปรากฏบนท้องฟ้าเหนือเมืองหลวง จิตวิญญาณกวาดมองไปรอบ ๆ ก็พบสถานที่ที่มีความศรัทธาเข้มข้นที่สุดในเมืองหลวง ที่นั่นคือศาลเทพหลักของศาสนาเทพฟ้าในเขตหัวเซี่ยของโลก ศาลเทพในตอนนี้ คนแน่นขนัด ทุกคนล้วนมีใบหน้าเปี่ยมด้วยความจริงใจในการสักการะ
ในส่วนลึกของศาลเทพ
หญิงคนนี้ แม้จะผ่านไปหลายสิบปี ก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงไปมากนัก เหมียวเถียนเถียนไม่ได้พบกันนานแล้ว หนิวลี่เฝ้ามองเงียบ ๆ เป็นเวลานาน แล้วลงมาที่มุมมืดแห่งหนึ่งของศาลเทพ ค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ห้องโถงด้านนั้น
“ท่านบาทหลวง เทพกล่าวว่า เพื่อสันติภาพ เพื่อความยุติธรรม เพื่ออุทิศตนให้สหพันธ์ บำเพ็ญเทพ บำเพ็ญความดี บำเพ็ญจิตใจ จึงจะได้ผลที่ถูกต้อง หรือว่าชีวิตของทุกคนต้องเป็นเช่นนี้ จึงจะได้รับผลที่ถูกต้องจากเทพเจ้า?”
ชายหนุ่มคนหนึ่งถามเสียงดัง
เหมียวเถียนเถียนยิ้มอย่างอ่อนโยน
“นี่เป็นเพียงคัมภีร์เทพ เป็นการสอนให้ผู้คนรู้ว่าควรทำอย่างไร แต่ร้อยวิธีไม่ออกนอกหลักการ ตราบใดที่สอดคล้องกับทางที่ถูกต้อง บำเพ็ญจิตใจ วิธีการก็แตกต่างกันไปเท่านั้น คุณดูสมาชิกสภาสหพันธ์เหล่านั้น ชีวิตหนึ่งอดทนอดกลั้น รับใช้ส่วนรวม ตายแล้วได้รับการนำพาจากเทพเจ้า เข้าสู่ดินแดนอมตะ นั่นก็เป็นการบำเพ็ญอย่างหนึ่ง ยังมีผู้แข็งแกร่งในวิถียุทธ์ พากเพียรฝึกฝน ทำความดีสั่งสมบุญ เข้าใจจิตใจของฟ้า ขึ้นสวรรค์ในยามกลางวัน นั่นก็เป็นการบำเพ็ญอีกแบบหนึ่ง เทพฟ้าไม่จำกัดอิสรภาพของคุณ การกระทำของคุณ เพียงแค่คุณสามารถยึดใจเป็นครู เพื่อพิสูจน์วิถีใหญ่ของฟ้าดิน”
เด็กหนุ่มจึงกล่าวอย่างเคารพทันที
“นักเรียนได้รับคำสอนแล้ว”
ในที่มืด หนิวลี่ฟังแล้วพยักหน้า คำสอนของศาสนาเทพฟ้าที่แพร่หลายบนโลก ช่างสมเหตุสมผลจริง ๆ ไม่เกี่ยวข้องกับการเมือง ไม่บิดเบือนจิตใจคน สอนแต่คุณธรรมอันยิ่งใหญ่ ไม่แปลกที่จะได้รับใจคนลึกซึ้งเช่นนี้
“ท่านบาทหลวง บุคลากรทางศาสนา สามารถเข้าสู่ดินแดนอมตะได้ไหมคะ?”
เด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งถามอย่างเขินอาย
เหมียวเถียนเถียนอึ้งไป แล้วยิ้มพูดว่า
“พวกเราเป็นพนักงานของเทพฟ้าอยู่แล้ว ช่วยเทพฟ้านำทางผู้คน เมื่อพวกเราจากไป ก็จะกลับสู่อ้อมกอดของเทพฟ้า ทำงานให้เทพฟ้าต่อไป”
ใบหน้าของเด็กหญิงปรากฏรอยแดงระเรื่อ พูดอย่างตื่นเต้นว่า
“งั้นเมื่อหนูโต หนูก็จะเรียนรู้ที่จะเป็นเหมือนท่านบาทหลวง ทำงานให้เทพฟ้า”
เหมียวเถียนเถียนพยักหน้าพูดว่า
“แน่นอนว่าได้ แต่หนูต้องผ่านการตรวจสอบความศรัทธาของศาลเทพนะ นี่ต้องใช้ความศรัทธาสูงมากเลยนะ”
“ค่ะ! หนูจะทำให้ได้” เด็กหญิงพยักหน้าอย่างจริงจัง