ระบบลูกดกไร้พ่าย - ตอนที่ 122 ในตระกูลกู้ข้าอยู่เพียงอันดับสาม
ตอนที่ 122 ในตระกูลกู้ข้าอยู่เพียงอันดับสาม
สีหน้าของกู้ฉางชิงดูสงบนิ่ง
ในฐานะอาจารย์ของกู้ชิงเอ๋อ ไม่มีใครเข้าใจพลังของศิษย์ผู้นี้ดีไปกว่าเขา
แม้ว่ากู้ชิงเอ๋อในตอนนี้จะมีระดับพลังเพียงครึ่งราชาขั้นต้น แต่ถ้าพูดถึงความสามารถในการต่อสู้ แม้แต่ราชาลึกลับทั่วไปยังไม่สามารถยืนหยัดได้นานเกินกว่าสองสามกระบวนท่า
ความแข็งแกร่งของเจี้ยนจิ่วแม้จะน่าประทับใจ แต่เมื่อเทียบกับราชาลึกลับขั้นต้นที่แท้จริงแล้วยังห่างชั้นอยู่พอสมควร
เมื่ออยู่ต่อหน้าศิษย์ของเขา เจี้ยนจิ่วก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย
แต่สำหรับเหล่าผู้ชมที่อยู่รอบ ๆ กลับไม่คิดเช่นนั้น
เมื่อเห็นกู้ชิงเอ๋อก้าวขึ้นลานประลอง ทุกคนต่างตกตะลึง
แม้แต่เจี้ยนจิ่วบนลานประลองเองก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ
เดิมทีเขาเตรียมจะลงจากเวทีแล้ว แต่เมื่อเห็นกู้ชิงเอ๋อก้าวขึ้นมา เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “เจ้าเป็นใคร?”
“ตระกูลกู้ กู้ชิงเอ๋อ”
กู้ชิงเอ๋อตอบกลับอย่างเรียบง่าย พร้อมกับปลดปล่อยพลังออกมา
อย่างไรก็ตาม ระดับครึ่งราชาขั้นต้นของนางดูเหมือนไม่เพียงพอในสายตาของเจี้ยนจิ่ว เมื่อเทียบกับความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของเขาในการเอาชนะหลินเยาเยวี่ย
เจี้ยนจิ่วเพียงส่ายศีรษะ
สำหรับเขา กู้ชิงเอ๋อที่มีระดับพลังเพียงครึ่งราชาขั้นต้นไม่อาจปลุกเร้าความรู้สึกอยากต่อสู้ได้เลย
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมกู้ชิงเอ๋อถึงกล้าขึ้นเวทีหลังจากเห็นเขาเอาชนะหลินเยาเยวี่ย และเขาก็ไม่สนใจที่จะรู้
สำหรับครึ่งราชาขั้นต้น เขาไม่มีความปรารถนาที่จะลงมือด้วยซ้ำ
แต่ในขณะนั้นเอง
“ตระกูลกู้ กู้ชิงเอ๋อ? ข้าจำได้ว่าเป็นคนที่เคยต่อสู้ในเทือกเขามังกรเมฆาและเอาชนะคุณชายใหญ่ตระกูลเฉินใช่หรือไม่?”
“ฮืม…นางเป็นเด็กสาวคนนั้นจริงหรือ?”
“คุณชายใหญ่ตระกูลเฉินมีพลังไม่ธรรมดาเลยนะ หากนางสามารถเอาชนะเขาได้ด้วยกระบวนท่าเดียว พลังของนางคงไม่ได้อยู่เพียงแค่ระดับครึ่งราชาขั้นต้นง่าย ๆ แน่!”
เหล่าผู้ชมหลายคนเริ่มขมวดคิ้วพร้อมกับสนใจในตัวกู้ชิงเอ๋อมากขึ้น
สายตาที่มองมายังกู้ชิงเอ๋อเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย พร้อมด้วยความคาดหวังที่แฝงอยู่
แม้แต่เหล่าผู้มีพรสวรรค์ในฝ่ายองค์หญิงเก้าที่ก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ก็อดไม่ได้ที่จะหันมามองกู้ชิงเอ๋อบนลานประลองด้วยสายตาที่ต่างออกไป
แต่ไม่นานพวกเขาก็ส่ายหัวพร้อมกับรอยยิ้มขมขื่น
เพราะคุณชายใหญ่ตระกูลเฉิน แม้จะถือว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์ แต่ในจักรวรรดิเทพมายา หรือแม้แต่ในฝ่ายองค์ชายสาม เขาก็เพียงอยู่ในอันดับสิบเท่านั้น
เมื่อเปรียบเทียบกับเจี้ยนจิ่วที่สามารถเอาชนะหลินเยาเยวี่ยได้อย่างง่ายดาย ทั้งสองไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย
เจี้ยนจิ่วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“ไม่แปลกใจเลยที่เจ้ากล้าขึ้นมาท้าทายข้า ที่แท้ก็เป็นผู้มีพรสวรรค์ที่มีชื่อเสียงอยู่บ้าง แต่…”
เจี้ยนจิ่วมองไปยังกู้ชิงเอ๋อพร้อมกับหัวเราะเยาะ
“เพียงแค่เอาชนะคุณชายใหญ่ตระกูลเฉินได้ ยังไม่คู่ควรที่จะมาท้าทายข้า”
เมื่อพูดจบ
เจี้ยนจิ่วก็หมุนตัวเตรียมจะเดินลงจากลานประลอง
เมื่อเหล่าผู้มีพรสวรรค์ในฝ่ายองค์หญิงเก้าเห็นเจี้ยนจิ่วเลือกที่จะไม่ลงมือ พวกเขาก็รู้สึกโล่งอก
วันนี้พวกเขาเพิ่งผ่านความอับอายจากการพ่ายแพ้ของหลินเยาเยวี่ย
หากกู้ชิงเอ๋อขึ้นมาแล้วพ่ายแพ้อีกจะยิ่งทำให้พวกเขาอับอายหนักกว่าเดิม
แม้พวกเขาจะไม่ได้คาดหวังในตัวกู้ชิงเอ๋อ แต่การพ่ายแพ้สองครั้งย่อมสร้างความอับอายมากกว่าการพ่ายแพ้ครั้งเดียว
เมื่อเจี้ยนจิ่วเลือกที่จะไม่สู้ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโล่งใจ
เหล่าศิษย์หญิงบางคนถึงกับรีบโบกมือเรียกกู้ชิงเอ๋อให้ลงจากลานประลอง หวังว่านางจะหยุดสร้างปัญหา
แต่ในตอนนั้นเอง
“อยากจะลงไปอย่างนั้นหรือ? ได้ แต่ต้องลงไปในสภาพที่นอนอยู่เท่านั้น!”
กู้ชิงเอ๋อกล่าวเสียงเบา ขณะพูด นางก็ชักดาบขึ้นและพุ่งออกไปในทันที
“ฟิ้ว——!”
ปราณดาบพลันวูบไหว ปกคลุมด้วยกระแสลมเย็นยะเยือกที่เหมือนพัดมาจากแดนใต้พิภพ สามารถทำให้จิตสำนึกและจิตใจของผู้คนถูกแช่แข็งได้
“อะไร!?”
“นางกำลังหาเรื่องตายหรืออย่างไร?”
เมื่อผู้คนเห็นว่ากู้ชิงเอ๋อไม่เพียงแต่ไม่ฉวยโอกาสนี้เพื่อถอยลงจากลานประลอง กลับเลือกที่จะโจมตีเจี้ยนจิ่วก่อน ทุกคนในสนามต่างลุกขึ้นยืนด้วยความตกตะลึง มองไปยังกู้ชิงเอ๋อด้วยสายตาที่เหมือนเห็นสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ
นางบ้าหรืออย่างไร?
แต่เจี้ยนจิ่ว เมื่อเห็นดาบของกู้ชิงเอ๋อที่ฟาดลงมา แววตาของเขาก็ปรากฏความประหลาดใจ
ดาบนี้แข็งแกร่งกว่ากระบวนท่าทั้งหมดที่หลินเยาเยวี่ยเคยใช้ก่อนหน้านี้!
อย่างไรก็ตาม เขายังคงมั่นใจในพลังของตนเอง
แม้ดาบของกู้ชิงเอ๋อจะดูน่าเกรงขาม แต่เขาเชื่อมั่นว่าสามารถรับมือได้
“ดีมาก! ดีมาก! ในเมื่อเจ้าต้องการหาที่ตาย ข้าก็จะสนองเจ้าเอง!”
เจี้ยนจิ่วเปล่งเสียงก้อง พลางขยับตัวหลบดาบของกู้ชิงเอ๋อที่ฟาดลงมา จากนั้นเขาก็โบกมืออย่างรวดเร็ว
“ฟิ้ว!”
แสงวิญญาณที่พุ่งขึ้นจากด้านหลังของเขาก่อรูปเป็นดาบสีแดงสองเล่มที่เปล่งประกายเจิดจ้า เขาควบคุมพลังวิญญาณและฟาดดาบออกไป ก่อเกิดเป็นปราณดาบรูปกากบาทที่เปลวไฟลุกไหม้อย่างร้อนแรง
“ดาบอัคคีสิบท่วงท่า!”
“ดูเหมือนเจี้ยนจิ่วจะโกรธจริง ๆ แล้ว เด็กสาวคนนี้คงลำบากแน่”
เจี้ยนซานและเจี้ยนอู่ที่อยู่ด้านล่างลานประลอง มองกระบวนท่าของเจี้ยนจิ่วด้วยสายตาเปล่งประกายเล็กน้อย พร้อมกับแววเวทนาที่มองไปยังกู้ชิงเอ๋อ
ปราณดาบรูปกากบาทที่ลุกไหม้ด้วยเปลวไฟวิญญาณนั้นมีพลังรุนแรงจนแม้แต่พื้นที่รอบ ๆ ยังถูกเผาจนบิดเบี้ยว และดูเหมือนจะเผาอากาศให้เป็นโพรง
พลังที่น่าหวาดกลัวนี้ทำให้เหล่าผู้ชมในสนามหยุดหายใจด้วยความหวั่นเกรง บางคนที่อยู่ใกล้ลานประลองก็ถอยออกไปโดยไม่รู้ตัว เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกผลกระทบจากปราณดาบ
เหล่าผู้มีพรสวรรค์ในฝ่ายองค์ชายสามมองไปยังกู้ชิงเอ๋อด้วยสายตาสมเพช คิดว่าภาพที่นางจะถูกปราณดาบโจมตีจนพ่ายแพ้ และเสียใจในสิ่งที่ทำลงไปนั้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
แต่แล้ว
“นี่หรือคือพลังของเจ้า?”
บนลานประลอง เสียงของกู้ชิงเอ๋อเต็มไปด้วยความผิดหวัง นางยกดาบขึ้นเพียงเล็กน้อยก่อนจะฟาดลงไป
เพียงแค่ดาบเดียว
ปราณดาบรูปกากบาทที่ลุกไหม้ด้วยเปลวไฟวิญญาณกลับถูกทำลายจนแตกกระจาย!
แม้แต่เจี้ยนจิ่วเองยังเปลี่ยนสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด พร้อมอุทานออกมาด้วยความตกใจ สายตาที่มองไปยังกู้ชิงเอ๋อเต็มไปด้วยความประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด
ดาบเปลวไฟสีแดงที่เขาใช้เมื่อครู่นั้น เป็นหนึ่งในวิชาที่ทรงพลังที่สุดสามอันดับแรกของเขา
แต่กลับถูกกู้ชิงเอ๋อทำลายลงอย่างง่ายดายเช่นนี้?
“เป็นไปไม่ได้…!”
เจี้ยนจิ่วคำรามอยู่ในใจ พยายามเรียกสติกลับมา
ในขณะเดียวกัน ฝูงชนที่อยู่เบื้องล่างยังคงตื่นตะลึงกับการที่กู้ชิงเอ๋อทำลายดาบของเจี้ยนจิ่วได้อย่างง่ายดาย
แต่เจี้ยนจิ่วไม่รอช้า เขาปล่อยการโจมตีชุดที่สองออกมาในทันที
ปราณดาบพุ่งพรูออกมาอีกครั้ง
แต่ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างจากครั้งก่อน ปราณดาบถูกกู้ชิงเอ๋อปัดป้องและทำลายลงอย่างง่ายดาย
การโจมตีแต่ละชุดที่เจี้ยนจิ่วปล่อยออกมา ถูกกู้ชิงเอ๋อทำลายลงทีละกระบวนท่า
ในสายตาของผู้ชม ทั้งหมดดูเหมือนเป็นเพียงการเล่นของเด็กเมื่อเปรียบเทียบกับพลังของกู้ชิงเอ๋อ
นางไม่ได้ใช้พลังมากนัก แต่ก็สามารถปัดป้องและทำลายการโจมตีของเขาได้ทั้งหมด
ท้ายที่สุด แม้แต่คนที่เข้าใจช้าก็เริ่มเห็นภาพรวมของสถานการณ์บนลานประลอง สายตาที่มองไปยังกู้ชิงเอ๋อเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
“นี่… กู้ชิงเอ๋อจากตระกูลกู้ มีพลังขนาดนี้เลยหรือ?”
“นางกำลังบดขยี้เจี้ยนจิ่วที่เคยเอาชนะหลินเยาเยวี่ยได้อย่างง่ายดายอย่างนั้นหรือ?”
แม้แต่หลินเยาเยวี่ยเองก็ยืนนิ่งด้วยความตกใจ ดวงตาของนางไม่อาจละไปจากกู้ชิงเอ๋อ ใจของนางปั่นป่วนอย่างรุนแรง
หลินเยาเยวี่ยผู้เคยต่อสู้กับเจี้ยนจิ่วด้วยตัวเอง รู้ดีที่สุดถึงความแข็งแกร่งของเขา
แต่ตอนนี้ศัตรูที่แข็งแกร่งของนาง กลับถูกกู้ชิงเอ๋อควบคุมและบดขยี้อย่างง่ายดาย
ความแตกต่างเช่นนี้ยากที่จะยอมรับได้สำหรับหลินเยาเยวี่ย
ศัตรูที่นางไม่สามารถเอาชนะได้แม้จะใช้ความพยายามทั้งหมด กลับกลายเป็นว่าในสายตาของกู้ชิงเอ๋อ เขาดูไร้ค่าจนไม่น่าเชื่อ
ที่สำคัญ เจี้ยนจิ่วในตอนนี้มีพลังแข็งแกร่งยิ่งกว่าตอนที่เขาสู้กับหลินเยาเยวี่ยอย่างชัดเจน แสดงว่าในตอนนั้นเขายังไม่ได้ใช้พลังทั้งหมด
แต่ถึงแม้จะใช้พลังเต็มที่ในตอนนี้ เขาก็ยังถูกกู้ชิงเอ๋อบดขยี้อย่างไร้ปรานี!
ความคิดของผู้คนรอบลานประลองไม่เคยอยู่ในความสนใจของกู้ชิงเอ๋อ
ในใจของนางตอนนี้เต็มไปด้วยความผิดหวัง ขณะมองเจี้ยนจิ่วที่เริ่มอ่อนแรง นางส่ายหัวพลางกล่าวว่า “พูดจาหยิ่งยโสเช่นนั้น ข้าคิดว่าเจ้าจะแข็งแกร่งมากกว่านี้เสียอีก แต่ดูแล้วก็แค่นั้นเอง หรือว่าเจ้ายังมีพลังซ่อนเร้นที่ยังไม่ได้ใช้?”
คำพูดของกู้ชิงเอ๋อในท้ายประโยคแฝงไว้ด้วยความคาดหวังเล็กน้อย
แต่สำหรับเจี้ยนจิ่ว คำพูดนี้ยิ่งกว่าการเยาะเย้ยหรือดูถูก มันทำให้เขาโกรธยิ่งกว่าเดิม
“พลังซ่อนเร้นอะไรกัน!”
นี่คือพลังทั้งหมดของเขาแล้ว เขาไม่มีสิ่งใดเหลือที่จะงัดออกมาอีก
“อ๊ากกก!”
เจี้ยนจิ่วคำรามด้วยความโกรธ พุ่งเข้าจู่โจมกู้ชิงเอ๋ออีกครั้ง
ท่าทีของเขาในตอนนี้แตกต่างจากความหยิ่งผยองที่เคยแสดงออกมาก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง
ความมุ่งมั่นอย่างสิ้นหวังของเจี้ยนจิ่วทำให้ผู้ชมเบื้องล่างต่างลุ้นระทึก บางคนเริ่มคิดว่าเขาอาจจะแสดงพลังที่แข็งแกร่งขึ้นมาได้
“ปัง!”
เสียงดาบเดียวของกู้ชิงเอ๋อสะบัดออกมา เจี้ยนจิ่วถูกแรงปะทะจนกระเด็นออกจากลานประลอง ร่างตกลงไปยังกลุ่มคนเบื้องล่าง
ในตอนนั้น ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายองค์หญิงเก้า ฝ่ายองค์ชายสาม หรือแม้แต่ผู้ชมที่ยังคงมีท่าทีเป็นกลางทุกคนต่างนิ่งอึ้ง
พวกเขาเผลอกลืนน้ำลายลงไปพร้อมกัน ดวงตาที่เคยมองเจี้ยนจิ่วในฐานะผู้แข็งแกร่งที่สุดกลับหันมาที่กู้ชิงเอ๋อบนลานประลองด้วยความตกตะลึง
“เจี้ยนจิ่ว… พ่ายแพ้แล้ว?”
เหล่าผู้มีพรสวรรค์ในฝ่ายองค์หญิงเก้าซึ่งเดิมคิดจะเดินจากไป หยุดฝีเท้าเมื่อเห็นเจี้ยนจิ่วถูกกระแทกลงไปอย่างกับเศษขยะ
ดวงตาของพวกเขายังคงเต็มไปด้วยความตกใจ เหตุการณ์ทั้งหมดดูเหมือนภาพฝันที่ไม่น่าเชื่อ
และไม่ใช่เพียงพวกเขา ผู้อาวุโสในกลุ่มต่าง ๆ ก็มีปฏิกิริยาไม่ต่างกัน
“ตระกูลกู้มีผู้มีพรสวรรค์เช่นนี้ซ่อนตัวอยู่ด้วยหรือ?”
“ผู้ที่มีพรสวรรค์เช่นนี้กลับปิดบังตัวตนมาโดยตลอด ไม่เคยประกาศออกไป ตระกูลกู้นี่ซ่อนอะไรไว้ได้ลึกจริง ๆ!”
“เหลือเชื่อ! ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ!”
เหล่าผู้อาวุโสพากันถอนหายใจด้วยความประหลาดใจอย่างไม่หยุดหย่อน
ฝ่ายขององค์ชายสาม เหล่าผู้มีพรสวรรค์ในตอนนี้เหมือนกำลังอยู่บนรถไฟเหาะที่อารมณ์พลิกผันไปมา จากจุดสูงสุดของความมั่นใจกลับร่วงลงสู่ก้นเหวในเวลาเพียงชั่วพริบตา
ในขณะนั้นเองจากฝูงชน เจี้ยนอู่และเจี้ยนซานกลับหัวเราะออกมา ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
สายตาของทั้งสองที่มองไปยังกู้ชิงเอ๋อไม่มีความเคารพหรือหวาดเกรงเหมือนคนอื่น ๆ แต่กลับเต็มไปด้วยท่าทีดูแคลน
ราวกับว่าพวกเขาไม่ใช่ผู้มีพรสวรรค์รุ่นเดียวกัน แต่เป็นผู้อาวุโสที่มองลงมาจากที่สูง
“กู้ชิงเอ๋อผู้นี้ ในบรรดาผู้เยาว์มากมายแห่งจักรวรรดิเทพมายา นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว!”
“พี่ใหญ่พูดถูก ในวัยเช่นนี้แต่กลับมีความสามารถด้านดาบสูงส่ง ถือว่าเป็นเรื่องหายาก!”
“หากนางไม่แข็งแกร่งจริง จะสามารถเอาชนะเจ้าตัวน้อยอย่างเจี้ยนจิ่วได้หรือ?”
ทั้งสองผลัดกันพูด ในคำพูดนั้นมีน้ำเสียงเหยียดหยามที่ปิดไม่มิด
ผู้ชมรอบข้างได้ยินก็ถึงกับตะลึง มองเจี้ยนอู่และเจี้ยนซานด้วยสายตาแปลกใจ คล้ายกำลังมองคนโง่
แต่เมื่อพวกเขาได้ยินคำว่า “เจ้าตัวน้อยอย่างเจี้ยนจิ่ว” จากปากทั้งสองคน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
ผู้ชมบางคนที่เคยมองพวกเขาอย่างเย้ยหยัน ถึงกับสะดุ้ง พร้อมเสียงที่เปล่งออกมาอย่างสั่นเทา
“ไม่นะ พวกเขาคงไม่ใช่พี่ชายของเจี้ยนจิ่วหรอกมั้ง?”
“อะไรนะ? พี่ชายของเจี้ยนจิ่วอย่างนั้นหรือ?”
เหล่าผู้มีพรสวรรค์ในฝ่ายองค์ชายสามที่เดิมกำลังจมอยู่ในความพ่ายแพ้ เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เหมือนคนที่กำลังจมน้ำจับเชือกช่วยชีวิตไว้ทันที
เมื่อรับรู้ถึงสายตาอันเคารพหรือหวาดกลัวจากรอบข้าง เจี้ยนซานและเจี้ยนอู่ยิ่งเผยท่าทีเย่อหยิ่ง
เจี้ยนซานยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นพลางมองไปยังกู้ชิงเอ๋อบนลานประลอง สายตาเต็มไปด้วยความสนใจ
“การที่ข้าออกมาครั้งนี้ไม่ง่ายนัก เจ้าห้า กู้ชิงเอ๋อผู้นี้ เจ้าอย่าแย่งข้าก็แล้วกัน!”
“พี่สาม เรื่องอื่นน้องยอมให้ได้ แต่เรื่องนี้ไม่ได้แน่!”
เจี้ยนอู่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
ทั้งสองเริ่มต้นโต้เถียงกันต่อหน้าผู้คนมากมาย โดยไม่มีความเกรงใจใด ๆ
ท่าทางของพวกเขาชัดเจนว่ามองกู้ชิงเอ๋อเป็นเพียง “ก้าวแรก” ในเส้นทางของตนเอง
คำพูดของกู้ชิงเอ๋อบนลานประลองทำให้ทุกคนรอบข้างถึงกับชะงัก
“พอเถอะ พวกเจ้าสองคน ขึ้นมาพร้อมกันเลยดีกว่า”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้
เจี้ยนซานและเจี้ยนอู่ต่างหยุดนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน
“ดูเหมือนความพ่ายแพ้ของเจี้ยนจิ่วจะทำให้เราถูกดูแคลนเสียแล้ว ถ้าเช่นนั้น เจ้าห้า ข้าขอยกกู้ชิงเอ๋อผู้นี้ให้เจ้า!”
“วางใจเถอะ พี่สาม!”
เจี้ยนอู่หัวเราะอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะโค้งตัวเล็กน้อย
จากนั้นเขาก็ก้าวขึ้นไปบนลานประลอง แทนที่ตำแหน่งของเจี้ยนจิ่วในทันที
“เจ้าเด็กน้อย เจ้าสามารถเอาชนะเจี้ยนจิ่วได้ แสดงว่ามีฝีมือไม่น้อย!”
“แต่ดูเหมือนเจ้าจะประเมินตัวเองสูงเกินไป!”
“การเอาชนะเจี้ยนจิ่ว ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย เจี้ยนจิ่วเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในหมู่พวกเราสามคน…”
คำพูดของเจี้ยนอู่ยังไม่ทันจบ
กู้ชิงเอ๋อก็ขัดขึ้นมาทันที
“พลังของคนที่อยู่อันดับสาม ไม่มีอะไรน่าสนใจ ข้าคงจะได้เห็นความแข็งแกร่งที่แท้จริง—”
“สิ่งที่เจ้ากำลังจะพูด มีเพียงเท่านี้ใช่หรือไม่?”
กู้ชิงเอ๋อเลิกคิ้วเล็กน้อย ดวงตาของนางเปล่งประกายเยือกเย็น ทำให้หัวใจของเจี้ยนอู่ถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย
แต่นั่นยังไม่ใช่จุดจบของคำพูดของกู้ชิงเอ๋อ
ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนของเหล่าผู้มีพรสวรรค์และผู้อาวุโสรอบลานประลอง นางยกมือขึ้นเล็กน้อย ใช้นิ้วเรียวสองนิ้วของนางชี้ไปยังเจี้ยนอู่
“บังเอิญเหลือเกิน พลังของข้า ในบรรดาผู้เยาว์แห่งตระกูลกู้ก็อยู่แค่อันดับสามเช่นกัน”
“เหนือกว่าข้า ยังมีอีกสองคน แต่…”
กู้ชิงเอ๋อหยุดพูดเล็กน้อย มองไปยังเจี้ยนอู่ และเหลือบมองเจี้ยนซานด้วยรอยยิ้มเย็นชา
“พวกเจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะได้เห็นพลังของพวกเขา เพราะแค่ด่านของข้า พวกเจ้าก็ไม่มีทางผ่านไปได้”