ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 66 ชะตาข้า ข้าลิขิตเอง
เพลิงวิญญาณ… กลายเป็นสกิลติดตัว?
เย่เฉิงจ้องมองตัวอักษรสีทองบรรทัดสุดท้ายด้วยหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองรบ แทบจะตะโกนกู่ร้องออกมาด้วยความบ้าคลั่ง
โชคสองชั้น นี่มันโชคหล่นทับสองชั้นชัด ๆ
เมื่อครู่เขาเพิ่งจะได้หินวิวัฒนาการทักษะมาครอง
เดิมทีก็วางแผนไว้ว่าจะเอากลับไปใช้อัปเกรดสกิลเพลิงวิญญาณอยู่แล้ว
แต่ใครจะไปคิดว่า…
จู่ ๆ ก็สุ่มได้กลุ่มดาวที่เปลี่ยนสถานะของสกิลแกนหลักนี้ จากสกิลกดใช้ ให้กลายเป็นสกิลติดตัว ถาวร
จากสกิลระเบิดพลังที่มีคูลดาวน์และใช้งานได้แค่ 30 วินาที
บัดนี้กลายเป็นออร่าสังหารที่ทำงานตลอดเวลา
นั่นหมายความว่าภูตอาฆาตเปลวเพลิงของเขา
นับจากวินาทีนี้ไป จะมีเกราะเพลิงมรณะห่อหุ้มร่างกายอยู่ตลอด 24 ชั่วโมง เป็นป้อมปราการเคลื่อนที่ที่ทั้งรุกและรับ โดยไม่ต้องเสียพลังมานาแม้แต่หยดเดียว
การยกระดับครั้งนี้… มันมหาศาลจนประเมินค่าไม่ได้
เบื้องล่างแท่นบูชา เหล่านักศึกษาต่างรอคอยด้วยความกระวนกระวายใจ
เฮ้ยพวก อย่ามัวแต่ยืนยิ้มคนเดียวสิวะ กลุ่มดาวให้อะไรมา บอกพวกเราหน่อย เร็วเข้า
ใช่ ๆ อย่ากั๊กน่า เพื่อนฝูงรอลุ้นจนเยี่ยวเหนียวหมดแล้วเนี่ย
ถ้าไม่บอก คืนนี้พวกเรานอนไม่หลับกันพอดี
เย่เฉิงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองลงไปยังฝูงชนเบื้องล่าง
เขาสูดดมกลิ่นอายแห่งความสนใจที่พุ่งเป้ามาที่เขา… ความรู้สึกของการเป็นจุดศูนย์กลางจักรวาลมันช่างหอมหวาน
ใบหน้าหล่อเหลาเชิดขึ้นด้วยความลำพองใจถึงขีดสุด
เขากระแอมเบา ๆ ปรับน้ำเสียงให้ดูราบเรียบเหมือนไม่ยี่หระ ก่อนจะประกาศก้อง
ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ… ก็แค่เปลี่ยนสกิลเพลิงวิญญาณของภูตอาฆาตให้กลายเป็นสกิลติดตัวก็แค่นั้นเอง
สิ้นเสียงประกาศ บรรยากาศรอบแท่นบูชาเงียบกริบไปชั่วอึดใจ
ก่อนจะระเบิดออกด้วยเสียงฮือฮาดั่งภูเขาไฟปะทุ
เชี่ย สกิลติดตัว? เผาตลอดชีพไม่ต้องจ่ายมานา?
พระเจ้าช่วย แล้วแบบนี้ใครจะไปสู้มันได้วะ?
เท่ากับว่าสัตว์อสูรของมันมีเกราะไฟอมตะหุ้มตัว ใครเข้าใกล้ก็โดนเผาทั้งเป็นงั้นสิ
กลุ่มดาวเดียวเปลี่ยนโลกชัด ๆ… สไตล์การต่อสู้เปลี่ยนไปคนละเรื่องเลย
ทั้งพลังโจมตี ทั้งความถึก เพิ่มขึ้นอย่างน้อยสามเท่าตัว
แม้แต่โม่หยิงเฉินที่ยืนกอดอกดูสถานการณ์อยู่รอบนอก ยังอดเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจไม่ได้
กลุ่มดาวนี้… ของจริง
มันเปลี่ยนสัตว์อสูรสายป่วนและควบคุม ให้กลายเป็นรถถังหุ้มเกราะที่พร้อมบดขยี้ศัตรู
น่าสนใจทีเดียว
ท่ามกลางเสียงสรรเสริญเยินยอที่ดังกระหึ่ม เย่เฉิงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยตัวอยู่บนปุยเมฆ
เขายกมือขึ้นกดอากาศลงเบา ๆ เป็นเชิงให้ทุกคนเงียบ
ทุกท่าน... อยู่ในความสงบ
พวกคุณกำลังจะได้เป็นสักขีพยานการถือกำเนิดของตำนาน
พูดจบ เขาก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ามิติ หยิบหินวิวัฒนาการทักษะที่ส่องประกายวูบวาบออกมาโชว์หรา
นี่ยังไม่จบครับ
เมื่อครู่ผมเพิ่งจะได้หินก้อนนี้มา
และตอนนี้… ผมจะใช้มันวิวัฒนาการสกิลที่เพิ่งได้รับพรจากกลุ่มดาวเมื่อครู่นี้
จงดูให้เต็มตา สกิลระดับอัลติเมทที่ผสานทั้งการวิวัฒนาการและพลังแห่งกลุ่มดาว… มันจะน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน
สิ้นคำพูด เขากำมือแน่น เตรียมบีบหินให้แตกเพื่อใช้งาน
เดี๋ยว
ไอ้หนู อย่าหาทำ
หยุดเดี๋ยวนี้
สามเสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกันจากคนละทิศละทางด้วยความตื่นตระหนก
เสียงแรกมาจากโม่หยิงเฉินที่ยืนอยู่ในฝูงชน
อีกสองเสียงมาจากอธิการบดีจวงเหว่ยและผู้อาวุโสหวางที่เพิ่งแหวกฝูงชนเข้ามาถึงด้วยสภาพหอบแฮก
แต่อนิจจา… มันสายไปเสียแล้ว
หินวิวัฒนาการทักษะในมือของเย่เฉิงแตกสลาย กลายเป็นลำแสงพุ่งหายเข้าไปในร่างของภูตอาฆาตเปลวเพลิงที่ลอยอยู่ด้านหลัง
วินาทีถัดมา
ร่างเงาร่างหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นไปบนแท่นบูชาด้วยความเร็วที่ขัดกับรูปร่าง
มือหนาคว้าคอเสื้อของเย่เฉิงที่ยังเก๊กท่าหล่อไม่เลิก กระชากลงมาอย่างแรง
อธิการบดีจวงเหว่ยหน้าเขียวคล้ำ มือที่กำคอเสื้อสั่นระริก เสียงที่เปล่งออกมาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
กดใช้… ไปแล้วเรอะ?
เย่เฉิงที่ยังมึนงงกับสถานการณ์ พยักหน้าหงึกหงัก
คะ… ครับ?
มือของจวงเหว่ยค้างกลางอากาศ สีหน้าฉายแววเจ็บปวดรวดร้าวเหมือนเห็นลูกชายเผาบ้าน
แก… ไอ้เด็กเปรตเอ๊ย…
เขาโมโหจนพูดแทบไม่เป็นภาษา
ของสำคัญขนาดนี้… ทำไมไม่กลับไปปรึกษาอาจารย์ที่ปรึกษาก่อนใช้วะ
เย่เฉิงเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม เขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องโกรธขนาดนี้
ท่านอธิการเป็นอะไรครับ? นี่มัน… ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีเหรอครับ? โชคสองชั้นเลยนะ
ยินดีกับผีสิ ผู้อาวุโสหวางวิ่งตามขึ้นมาสมทบ หนวดกระตุกด้วยความเดือดดาล
เลิกพล่าม แล้วรีบเปิดหน้าต่างสถานะดูเดี๋ยวนี้ ดูซิว่าชื่อสกิลของแก… มันยังชื่อเพลิงวิญญาณอยู่ไหม
เย่เฉิงเริ่มใจคอไม่ดี รีบเรียกหน้าต่างสถานะของสัตว์อสูรขึ้นมาดูด้วยมือไม้ที่สั่นเทา
[เพลิงวิญญาณ: ลุกโชนรอบกายภูตอาฆาตเปลวเพลิงตลอดเวลา สร้างความเสียหายธาตุไฟและธาตุวิญญาณแก่ศัตรูโดยรอบ]
[ได้รับผลจากหินวิวัฒนาการทักษะ: ความเสียหายของเพลิงวิญญาณเพิ่มขึ้น 30%]
เขาแชร์ข้อมูลสกิลขึ้นจอมอนิเตอร์ของระบบทันที
เมื่อเห็นชื่อสกิลยังคงเดิม จวงเหว่ยถึงกับเข่าอ่อน ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับยกภูเขาออกจากอก
แต่พอตั้งสติได้ ความโล่งใจก็แปรเปลี่ยนเป็นโทสะ
เพียะ
ฝ่ามืออรหันต์ของอธิการบดีฟาดเข้าที่กบาลของเย่เฉิงเต็มรัก
รู้ตัวไหมว่าเมื่อกี้ แกเกือบจะทำลายกลุ่มดาวทิ้งกับมือตัวเองแล้ว
เย่เฉิงกุมหัว ร้องเสียงหลง โอ๊ย ทำลาย? ทำลายยังไงครับ? ดาเมจมันเพิ่มขึ้นตั้ง 30% นะครับ
ตอนนั้นเอง โม่หยิงเฉินจึงค่อย ๆ เดินแหวกฝูงชนขึ้นมายืนข้างแท่นบูชาด้วยท่าทีสบาย ๆ
สหายเย่… นายคงไม่เคยใช้หินวิวัฒนาการทักษะมาก่อนสินะ?
เย่เฉิงพยักหน้าตาใส
งั้นก็ไม่แปลก โม่หยิงเฉินอธิบายเรียบ ๆ
นายอาจจะไม่รู้ว่า หินวิวัฒนาการทักษะเนี่ย นอกจากจะเพิ่มความแรงแล้ว มันยังมีโอกาสสุ่มเปลี่ยนแปลงรูปแบบสกิลจนกลายเป็นสกิลใหม่… ซึ่งชื่อสกิลก็จะเปลี่ยนไปด้วย
ถูกต้อง จวงเหว่ยชี้หน้าด่านักศึกษาจอมอวดดี
แกมันดวงแข็งยิ่งกว่าแมวเก้าชีวิต โชคดีที่ชื่อสกิลมันยังเป็นเพลิงวิญญาณเหมือนเดิม
ถ้ามันดันกลายพันธุ์เป็นเพลิงโลกันตร์หรือไฟบรรลัยกัลป์ขึ้นมา…
เงื่อนไขของกลุ่มดาวที่ระบุเจาะจงว่าต้องเป็นสกิลเพลิงวิญญาณเท่านั้นถึงจะทำงาน... มันก็จะหาเป้าหมายไม่เจอ
ผลก็คือ… กลุ่มดาวแกจะกลายเป็นขยะทันที
ขณะที่ด่าฉอด ๆ จวงเหว่ยก็อดไม่ได้ที่จะปรายตามองโม่หยิงเฉินด้วยความฉงน
ไอ้เด็กคนนี้… รู้ลึกรู้จริงเรื่องหินวิวัฒนาการทักษะได้ยังไง?
ของหายากระดับนี้ ขนาดเขาที่เป็นถึงอธิการบดียังเคยเห็นผ่านตาไม่กี่ครั้ง
เด็กปีหนึ่งที่เพิ่งเข้าเรียน ไปเอาความรู้พวกนี้มาจากไหน?
หรือว่าเคยใช้?
บ้าน่า… เป็นไปไม่ได้หรอก
หา?
ได้ฟังคำเฉลย เย่เฉิงรู้สึกเหมือนโดนค้อนปอนด์ทุบแสกหน้า สมองขาวโพลนไปหมด
เหงื่อกาฬไหลพรากจนแผ่นหลังเปียกชุ่ม
พัง?
เมื่อกี้เขาเกือบจะทำลายกลุ่มดาวระดับตำนานที่เพิ่งได้มา ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์งั้นเหรอ?
ความหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่าง ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นพั่บ ๆ จนแทบจะยืนไม่อยู่
แต่ทว่า… สายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมา ทำให้เขายอมเสียหน้าไม่ได้
เย่เฉิงกัดฟัน ข่มความกลัว ยืดอกขึ้นสู้เสือ
เขาจัดคอเสื้อที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ แสร้งทำหน้าเคร่งขรึมเหมือนนักปราชญ์ผู้ผ่านโลกมามาก
ท่านอธิการ... ต้องขอโทษที่ทำให้ท่านและผู้อาวุโสต้องเป็นห่วง
เขากดเสียงต่ำให้ดูเข้มขลัง
แต่ถึงท่านจะเตือนผมก่อน... ผมก็จะยังเลือกเส้นทางเดิม
เพราะผม… เย่เฉิง
เขาเชิดหน้าขึ้น แววตามุ่งมั่น น้ำเสียงหนักแน่น
ชะตาข้า… ข้าลิขิตเอง
และผลลัพธ์ก็พิสูจน์แล้ว… ว่าผมเดิมพันถูก... จริงไหมครับ?
จวงเหว่ยจ้องมองการแสดงอันยอดเยี่ยมของนักศึกษาตรงหน้า นิ่งเงียบไปสองวินาที
ก่อนจะยกเท้าขึ้น แล้วถีบเข้าที่ก้นของเย่เฉิงเต็มแรง
ไสหัวไป
ถ้าไม่เห็นว่าขาแกสั่นเป็นเจ้าเข้า ข้าคงเชื่อน้ำหน้าอย่างแกไปแล้ว ไป๊