ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 33 พูดจริงๆ นะ มันแค่ดวงดีเฉยๆ
[กำลังเข้าสู่มิติลับ: โรงงานไม้ก็อบลิน]
[ระดับความยาก: นรกแตก ]
[กำลังสร้างพื้นที่…]
ความรู้สึกวิงเวียนจากการวาร์ปผ่านพ้นไป ภาพตรงหน้าของโม่หยิงเฉินเปลี่ยนเป็นลานดินกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยขี้เลื่อยและกลิ่นน้ำมันเครื่องฉุนจมูก
เบื้องหน้าคือโครงสร้างโรงงานไม้ขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่าน ท่อนซุงขนาดยักษ์กองระเกะระกะไปทั่วบริเวณ
ระวัง! มาแล้ว!
เสียงเตือนของสวีหงหยางดังขึ้น
ทันทีที่สิ้นเสียง เงาดำเล็กๆ เก้าร่างก็พุ่งออกมาจากกองไม้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว
มีดสั้นในมือของพวกมันส่องประกายสีเขียวมรกต… อาบยาพิษ!
ก็อบลินสเกาท์ !
ปฏิกิริยาตอบสนองของทีมสวีหงหยางรวดเร็วสมราคาคุย
ด้วงเกราะเหล็ก และ แรดหลังเหล็ก คำรามลั่น ร่างกายเปล่งแสงโลหะวูบวาบ พุ่งเข้าขวางทางมีดสั้นทันทีเพื่อปกป้องแนวหลัง
ภูตวารี และ ภูตบุปผา เริ่มร่ายเวทสนับสนุน แสงสีนวลตาโอบล้อมสมาชิกในทีม
แทงค์กับซัพพอร์ตตรึงปีกซ้ายไว้!
สวีหงหยางสั่งการรัวเร็ว
ยักษ์เพลิง, แมวเงาคลั่ง, เอลฟ์นักธนู ตาม องครักษ์ดาบ ของฉันไปจัดการปีกขวาสามตัวนั่นก่อน!
การต่อสู้เปิดฉากขึ้นอย่างดุเดือด
สวีหงหยางเพ่งสมาธิควบคุมสถานการณ์ สั่งการสัตว์อสูรในทีมให้ประสานงานกันอย่างเป็นระบบ
แต่แล้วหางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นภาพที่ทำเอาหัวใจแทบหยุดเต้น
ไอ้เจ้าลิงศิลา Rank E ของโม่หยิงเฉิน…
มันกำลังร้องเจี๊ยกๆ อย่างคึกคะนอง ควงกระบองหินวิ่งหน้าตั้ง…
พุ่งเข้าใส่ก็อบลินสเกาท์ตัวหนึ่งแบบตัวต่อตัว!
เฮ้ย! หยิงเฉิน! เรียกมันกลับมา!
สวีหงหยางตะโกนลั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน
นั่นมันมอนสเตอร์ Rank D เลเวล 40 นะโว้ย!
อย่าไปแจก! กลับมา!
เขาโกรธจนหน้าแดง ไม่ใช่เพราะห่วงลิง
แต่เพราะถ้าเด็กเส้นของอาจารย์ฮวงมาตายคามือเขา เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!
สถานการณ์คับขัน สวีหงหยางไม่มีเวลาคิดมาก รีบสั่งการ ยักษ์เพลิง ของเพื่อนร่วมทีมทันที
ยักษ์เพลิง! ยิง ระเบิดเพลิง ใส่ตัวที่อยู่หน้าลิงศิลา! เร็ว!
ลูกไฟขนาดยักษ์ก่อตัวขึ้นในมือของยักษ์เพลิง ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่ว
มันถูกขว้างออกไปอย่างรวดเร็ว หวังจะกระแทกก็อบลินตัวนั้นให้กระเด็น เพื่อซื้อเวลาให้ลิงศิลาถอยออกมา
สวีหงหยางคิดแผนสำรองไว้แล้ว พอช่วยลิงเสร็จ เขาจะเรียกโม่หยิงเฉินมาอบรมชุดใหญ่
ให้รู้ซะบ้างว่าดันเจี้ยนระดับนรกแตกไม่ใช่สนามเด็กเล่น!
แต่ทว่า… ในเสี้ยววินาทีก่อนที่ลูกไฟจะไปถึง
เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!
ต้าเซิ่งไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว มันเผชิญหน้ากับมีดสั้นอาบยาพิษของก็อบลินสเกาท์อย่างไม่เกรงกลัว
กระบองหินในมือถูกง้างจนสุดแขน... แล้วหวดสวนกลับไป!
เปรี้ยง!!!
เสียงกระแทกหนักหน่วงดังสนั่น
ภาพที่สวีหงหยางคิดไว้คือลิงศิลาโดนแทงไส้ไหล... แต่มันกลับตาลปัตร!
ร่างของก็อบลินสเกาท์ Rank D เลเวล 40… ปลิวกระเด็นเหมือนตุ๊กตาผ้าที่ถูกเตะ!
เลือดสีเขียวสาดกระจายเต็มอากาศ พร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวน
ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ บนร่างกายของมันที่ลอยละลิ่วอยู่กลางอากาศ ปรากฏรอยร้าวสีขาวละเอียดแตกกระจายไปทั่วผิวหนัง เหมือนโดนคลื่นกระแทกที่มองไม่เห็นบดขยี้จากภายใน!
ลูกไฟระเบิดเพลิงที่เพิ่งมาถึง… พลาดเป้า!
มันพุ่งผ่านจุดที่ก็อบลินเคยยืน ไประเบิดใส่พื้นดินว่างเปล่าด้านหลังแทน
ตูม!
ซี๊ดดด…
สวีหงหยางสูดปากด้วยความตกตะลึง
ตาฝาดไปหรือเปล่า
ลิงศิลา Rank E… หวดทีเดียว มอนสเตอร์ Rank D ปลิว
นี่มันลิงหรือรถถังวะเนี่ย!
ยังไม่ทันหายช็อก
ต้าเซิ่งที่เพิ่งหวดศัตรูกระเด็น ก็ส่งเสียงร้องจี๊ดจ๊าดชอบใจ
ร่างของมันเลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงเงาจางๆ
[สกิล: ย่างก้าววานร] (บวกกับความเร็วระดับเทพ)
พริบตาต่อมา มันวาร์ปไปโผล่ดักหน้าก็อบลินตัวเดิมที่ยังลอยอยู่กลางอากาศ!
ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!
คอมโบกลางอากาศ!
กระบองหินฟาดซ้ำเข้าที่ลำตัวสามครั้งซ้อน!
ทุกครั้งที่ฟาด อากาศรอบจุดปะทะจะบิดเบี้ยวเป็นรอยร้าว แรงสั่นสะเทือนทะลวงเข้าไปทำลายอวัยวะภายในจนแหลกเหลว
ก็อบลินผู้โชคร้ายไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องขอชีวิต
ร่างของมันถูกทุบจนเละคาอากาศ ร่วงลงกระแทกพื้นดังตุบ... แน่นิ่งไปทันที
Instant Kill!
การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็ว
สมาชิกทีมคนอื่นๆ เพิ่งจะจัดการก็อบลินของตัวเองเสร็จ ก็หันมาเห็นฉากสุดท้ายพอดี
ความเงียบเข้าปกคลุมลานกว้าง
สวีหงหยาง, ฮวงเหมิง, ชิงหยา และสมาชิกคนอื่น… 4 คน 8 ตา จ้องมองโม่หยิงเฉินและต้าเซิ่งตาค้าง
เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง
เอื๊อก…
เสียงกลืนน้ำลายของฮวงเหมิงดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ
สมองของเขาประมวลผลไม่ทัน
เมื่อกี้… มันเกิดอะไรขึ้น
นั่นมัน Rank D เลเวล 40 ระดับนรกแตกนะเว้ย… ตายคาที่
ชิงหยา หญิงสาวผู้เยือกเย็น ก็เก็บอาการไม่อยู่
สกิลเคลื่อนที่นั่น… ย่างก้าววานรเหรอ
ปกติมันแค่พุ่งตัวระยะสั้นไม่ใช่เหรอ ทำไมเมื่อกี้เหมือนเทเลพอร์ตเลยล่ะ
แถมเงาที่ทิ้งไว้… เหมือนมันจะโจมตีได้ด้วย
ลิงศิลามีสกิลแบบนี้ด้วยเหรอ
สวีหงหยางสูดหายใจลึก เดินตรงเข้าไปหาโม่หยิงเฉิน
ความดูถูก ความสงสัยที่มีก่อนหน้านี้… มลายหายไปจนหมดสิ้น
เหลือเพียงความนับถือ
หยิงเฉิน… น้องรัก!
เขาตบไหล่โม่หยิงเฉินดังป้าบ
พี่ว่าแล้ว! สายตาอาจารย์ฮวงไม่มีวันพลาด!
ส่งของจริงมาช่วยทีมชัดๆ!
เขาชี้ไปที่ต้าเซิ่งด้วยสายตาเป็นประกาย
ลิงของนายนี่มันเวอร์เกินไปแล้ว!
พลังระเบิดขนาดนั้น… ดาเมจแรงสั่นสะเทือนนั่น… ไหนจะความเร็วระดับปีศาจ
บอกตรงๆ นะ สัตว์อสูร Rank D บางตัวยังทำไม่ได้ขนาดนี้เลย!
บอกพี่มาตามตรง... นายเลี้ยงมันมายังไง ป้อนอะไรให้มันกิน
โม่หยิงเฉินยิ้มบางๆ ลูบจมูกแก้เขิน
เขาจงใจให้ต้าเซิ่งโชว์ออฟนิดหน่อย เพื่อสร้างที่ยืนในทีม
ในโลกของผู้แข็งแกร่ง ถ้าไม่โชว์เขี้ยวเล็บ ก็จะโดนมองข้าม
พี่สวีชมเกินไปแล้วครับ จริงๆ ก็ไม่ได้มีเคล็ดลับอะไรพิเศษหรอก
หลักๆ ก็แค่… ดวงดี ครับ
ดวงดี
ฮวงเหมิงโพล่งขึ้นมาทันที ไม่เชื่อน้ำหน้า
น้องชาย… อย่ามาถ่อมตัวน่า
ปั้นลิงศิลา Rank E ให้ตบ Rank D ร่วงได้ขนาดนี้… ถ้าบอกว่าใช้ดวง งั้นพวกพี่ที่อัดทรัพยากรแทบตายก็กลายเป็นคนโง่หมดสิ
เขาหัวเราะร่า เดินเข้ามาตบไหล่โม่หยิงเฉินอย่างสนิทสนม
ฉันชื่อ ฮวงเหมิง! เมื่อกี้ขอโทษทีที่ปากเสียไปหน่อย
แต่นาทีนี้… นายคือเพื่อนซี้ฉันแล้ว! ลิงนายเจ๋งโคตร!
ชิงหยากับเพื่อนอีกคนก็เดินเข้ามาแนะนำตัว
ฉันชื่อ ชิงหยา
ฉัน หวงหยวนหยวน! นี่โม่หยิงเฉิน… ลิงนายกินปุ๋ยเร่งโตเหรอ ทำไมโหดจัง!
โม่หยิงเฉินยักไหล่ ยิ้มจริงใจ
ผมชื่อโม่หยิงเฉินครับ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน
ส่วนเรื่องความเก่งของต้าเซิ่ง…
ผมไม่ได้โกหกนะครับ… มันเป็นเรื่องของดวงจริงๆ
ตอนทำพิธีพันธสัญญา… ผมดันสุ่มได้ตัวซ้ำจนปลดล็อค 6 กลุ่มดาวรวดเดียว
มันก็เลย… เก่งแบบงงๆ อย่างที่เห็นนี่แหละครับ!