ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 31 โลกมันกลมจริงๆ
สวีหงหยางชะงักมือที่กำลังปรับค่าเครื่องมืออยู่กลางอากาศ
มิติลับไหน เขาถามเสียงเรียบ แต่ในใจเริ่มเต้นผิดจังหวะ
หวังหยางรีบตอบละล่ำละลัก
ก็ไอ้อันนั้นแหละพี่… รังโคโบลด์!
หัวใจของสวีหงหยางกระตุกวูบ
แต่สีหน้าของเขายังคงนิ่งสงบดุจน้ำในบ่อลึก
นิ้วยาวเรียวเคาะแป้นพิมพ์เบาๆ หน้าจอโฮโลแกรมแสดงผลการโจมตีของ องครักษ์ดาบหุ่นเชิด ขึ้นมาอย่างละเอียด
อ้อ… รับทราบ
เหนือฟ้ายังมีฟ้า คนเก่งมีอยู่ทั่วไป ก็แค่สถิติ… โดนทำลายก็ไม่เห็นแปลก
หวังหยางเห็นท่าทีสงบเยือกเย็นของรุ่นพี่ ก็รู้สึกละอายใจ
จริงด้วยครับพี่หยาง ผมเองที่ตื่นตูมไปหน่อย
ก็มันน่าตกใจนี่นา… เมืองชิงหยวนไปขุดเจอสัตว์ประหลาดมาจากไหนก็ไม่รู้
ทีมแค่ 3 คน… ทุบสถิติทีม 5 คนของพี่ราบคาบ!
แถมเร็วกว่าตั้ง 4 นาที! สี่นาทีเลยนะพี่!
นิ้วของสวีหงหยางที่กำลังกดแป้นพิมพ์… แข็งค้างไปดื้อๆ
พอเถอะ… รู้แล้ว
ก็แค่มิติลับ Rank E กระจอกๆ ไม่ต้องไปใส่ใจ ไปทำงานของนายเถอะ
หวังหยางรับคำ ครับลูกพี่
เขามองเสี้ยวหน้าอันสงบนิ่งของสวีหงหยางด้วยความเลื่อมใส
สมแล้วที่เป็นศิษย์เอกของท่านปรมาจารย์ฮวง สมแล้วที่เป็นเอซของทีมบุกเบิกดันเจี้ยนประจำมหาวิทยาลัย
ความสุขุมลุ่มลึกขนาดนี้… ไอดอลชัดๆ!
เขาเดินออกจากห้องฝึกไปด้วยความเคารพเลื่อมใสเต็มเปี่ยม
แต่หารู้ไม่… ทันทีที่ประตูห้องปิดลง
ใบหน้าที่เก็กขรึมมานานของสวีหงหยางก็พังทลายลงทันที
ปัง!!!
กำปั้นทุบลงบนแผงควบคุมอย่างแรงจนเครื่องสะเทือน
ไอ้เชี่ยเอ๊ย!
รังโคโบลด์เนี่ยนะโดนทุบ เป็นไปได้ยังไงวะ!
สถิตินั้น… อาจารย์ฮวงเป็นคนมาคุมเองกับมือเลยนะเว้ย!
วางแผนทุกเม็ด! จัดคอมโบสกิลเป๊ะทุกวินาที! จังหวะการใช้ยา จังหวะการสับเปลี่ยนตำแหน่ง…
ขนาดท่าวิ่งยังต้องซ้อมกันเป็นสิบรอบเพื่อให้เสียเวลาน้อยที่สุด!
แถมสมาชิกในทีมตอนนั้น… สัตว์อสูร Rank E เลเวล 100 ทุกตัว!
ยิ่งคิดยิ่งเดือด ยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจ
มันสุดทางตันแล้วไม่ใช่เหรอ จะเอาเวลาที่ไหนไปลดได้อีก
เร็วกว่า 4 นาที…
แสดงว่าจบที่ 9 นาทีกว่าๆ
สวีหงหยางสูดหายใจเข้าลึกจนแสบปอด สมองประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง
แค่จากหน้าประตูวิ่งไปห้องบอส... วิ่งหน้าตั้งไม่หยุดเลยนะ… อย่างน้อยก็ต้อง 9 นาทีแล้ว!
เขาเงียบไปครู่ใหญ่
ก่อนจะสะบัดมือเรียกสัตว์อสูรกลับเข้ามิติ
แล้วเดินกลับหอพักไปเก็บกระเป๋า
อาจารย์ฮวงเพิ่งส่งข่าวมาเมื่อวาน
ที่เนินเขาหินระเกะระกะในเขตป่ารกร้าง มีการค้นพบมิติลับ Rank D แห่งใหม่
อาจารย์สั่งให้เขานำทีมไปประเดิมเพื่อเอา First Clear
ช่างหัวสถิติ Rank E…
เขาพึมพำกับตัวเอง ปลอบใจตัวเอง
อย่าไปหัวร้อน… เสียราคาหมด
เป้าหมายของฉันตอนนี้คือ Rank D ต่างหาก! เด็กน้อยพวกนั้นจะไปรู้อะไร!
[ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ… ยินดีต้อนรับสู่รถไฟขบวนพิเศษ]
[ต้นทางเมืองชิงหยวน… ผ่านบึงหมอกบุปผา… สุสานโบราณ… เนินเขาหินระเกะระกะ]
[ปลายทางเมืองเทียนอวิ๋น]
[สถานีต่อไป… เนินเขาหินระเกะระกะ]
[ผู้โดยสารที่จะลงสถานีนี้ โปรดเตรียมตัว…]
สิ้นเสียงประกาศ รถไฟหุ้มเกราะค่อยๆ ชะลอความเร็วลงจนจอดสนิท
โม่หยิงเฉินสะพายเป้ใบเดียว เดินก้าวลงจากรถไฟ
เท้าสัมผัสพื้นดินแห้งแล้ง กลิ่นฝุ่นทรายและไอแดดร้อนระอุโชยมาปะทะหน้า
เบื้องหน้าคือทุ่งหินกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา
ทหารอาวุธครบมือหลายสิบนายยืนประจำจุดรักษาการณ์ ปืนทุกกระบอกพร้อมยิงใส่สัตว์อสูรที่อาจโผล่มาได้ทุกเมื่อ
แต่สำหรับโม่หยิงเฉิน บรรยากาศตึงเครียดนี้กลับทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด
เพราะมันคือ อิสรภาพ
เมื่อคืนเขาแวะกลับไปที่บ้านตระกูลโม่
เข้าไปเงียบๆ เก็บของใช้ส่วนตัวไม่กี่ชิ้น แล้วเดินออกมาโดยไม่บอกลาใคร
บ้านหลังนั้น… ไม่มีอะไรให้เขาต้องอาลัยอาวรณ์อีกแล้ว
จากนี้ไป… ท้องฟ้าคือกว้างใหญ่ ทะเลคือไร้ขอบเขต
นกน้อยปีกกล้า… ได้เวลาบิน!
เขาหยิบมือถือขึ้นมาดูพิกัด
จุดสีแดงกระพริบบนหน้าจอ… ตำแหน่งที่ท่านอาจารย์ฮวงส่งมาให้
มิติลับ Rank D แห่งใหม่ ที่เพิ่งค้นพบ และยังไม่มีใครเคลียร์ได้
ท่านฮวงใช้เส้นสายยัดเขาเข้าไปในทีมสำรวจชุดแรกของมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น
โม่หยิงเฉินยิ้มมุมปาก
โอกาสมาถึงที่… มีหรือจะไม่คว้า
วูบ!
แสงสว่างวาบขึ้นข้างกาย ต้าเซิ่งปรากฏตัวออกมา บิดขี้เกียจเล็กน้อย
เขาตบไหล่คู่หูเบาๆ
ไปกันเถอะ… ที่เก็บเลเวลใหม่รออยู่
หนึ่งคนหนึ่งลิง ออกวิ่งฝ่าดงหินไปยังจุดนัดพบ
หน้าทางเข้ามิติลับ
ลมร้อนพัดฝุ่นทรายปลิวว่อน
สวีหงหยางและลูกทีมอีก 3 คน ยืนรออยู่ใต้เงาหินก้อนใหญ่
ฮวงเหมิง ชายหนุ่มร่างยักษ์กล้ามโต อดรนทนไม่ไหว เอ่ยถามขึ้น
พี่หยาง… เด็กเส้นที่ท่านฮวงฝากมาเนี่ย มันใครวะ
เก่งขนาดไหนเชียว ถึงขั้นเบียดตำแหน่งตัวจริงได้
ชิงหยา หญิงสาวท่าทางสุขุม พูดเสริมเรียบๆ
ระดับท่านฮวงออกปากเอง ฝีมือคงไม่ธรรมดาหรอก
แต่ชื่อโม่หยิงเฉินนี่… ไม่คุ้นหูเลยนะ ไม่เคยได้ยินชื่อในวงการมาก่อน
ขนาดเหล่าจางที่เป็นตัวท็อปยังโดนดีดออก... เอาเด็กใหม่มาแทนเฉยเลย
สวีหงหยางยืนนิ่ง สีหน้าเรียบเฉย
ฉันก็เพิ่งรู้พร้อมพวกนายนั่นแหละ
แต่อาจารย์ฮวงท่านมองการณ์ไกล ท่านคงมีเหตุผลของท่าน
ปากพูดดี แต่ในใจเขาก็อดสงสัยไม่ได้
มิติลับ Rank D ระดับ First Clear… งานหินขนาดนี้ อาจารย์เอาเด็กใหม่มาเสี่ยงทำไม
หรือว่า… เด็กคนนี้จะมีของดี
ประเภทม้ามืดที่ซุ่มเงียบมานาน พรอวิวัฒนาการสัตว์อสูรเสร็จก็เปรี้ยงปร้างขึ้นมา
เป็นไปได้…
ทันใดนั้น เงาสองร่างก็ปรากฏขึ้นที่เส้นขอบฟ้า วิ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วสูง
ครู่เดียวก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า
สวีหงหยางกวาดตามองโม่หยิงเฉินแวบหนึ่ง… ดูธรรมดา
แต่พอสายตาเลื่อนไปที่ต้าเซิ่ง… รูม่านตาของเขาก็หดวูบ
ลิงศิลา Rank E!
เขาแทบขยี้ตาตัวเอง
เอาลิงศิลา Rank E มาลงดันเจี้ยน Rank D!
ล้อกันเล่นหรือเปล่า
หรือว่า… สัตว์อสูรตัวหลักของหมอนี่คือตัวอื่นที่ยังไม่เรียกออกมา
ลูกทีมคนอื่นๆ ก็ทำหน้าเหวอไปตามๆ กัน
พี่หยาง… นั่นมัน… ฮวงเหมิงกำลังจะบ่น
แต่สวีหงหยางส่งสายตาดุๆ ปรามไว้ก่อน
สวีหงหยางยื่นมือออกไปตามมารยาท
สวัสดี โม่หยิงเฉิน ฉันชื่อ สวีหงหยาง ลูกศิษย์อาจารย์ฮวง
โม่หยิงเฉินยื่นมือไปจับ
ในสมองประมวลผลชื่อตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
สวัสดีครับ… รุ่นพี่สวี
ไม่ต้องเรียกพี่ เรียกหงหยางเฉยๆ ก็ได้
โม่หยิงเฉินยิ้มบางๆ
ชื่อนี้… คุ้นๆ แฮะ
อ้อ!
สวีหงหยาง!
เจ้าของสถิติอันดับ 1 รังโคโบลด์ (คนเก่า) ที่เขาเพิ่งถีบร่วงลงไปอยู่อันดับ 2 เมื่อวานนี่หว่า!
คนที่ทำเวลาได้ 13 นาที 40 วินาทีคนนั้น!
บังเอิญจริงๆ…
โลกมันกลมจนน่าตกใจ