ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 30 พี่หยาง สถิติของพี่โดนทุบเละ
ฮวงหงเฉียงตัดสินใจแน่วแน่ในใจ
เรื่องนี้ต้องเหยียบให้มิด! ห้ามให้มหาวิทยาลัยอื่นรู้ระแคะระคายเด็ดขาด
ขืนพวกนั้นรู้ความจริงว่าเด็กคนนี้มีสัตว์อสูรที่วิวัฒนาการตัวเองได้ มีหวังเกิดศึกแย่งชิงตัวระดับนองเลือดแน่ เผลอๆ มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นของเขาอาจจะเอาไม่อยู่
ผู้เฒ่าขยับตัวเข้าไปใกล้โม่หยิงเฉินอีกนิด กระซิบถามเสียงเครียด
เจ้าหนู… บอกข้าตามตรง
ลิงของเจ้าตอนนี้… พลังรบจริงๆ อยู่ที่ระดับไหน
โม่หยิงเฉินนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริง
ไม่ด้อยไปกว่า Rank D หน้าไหนทั้งนั้นครับ!
เสแสร้งเป็นหมูเพื่อหลอกกินเสือ
ไร้สาระ! ไม่ใช่สไตล์เขา
ในโลกนี้ ยิ่งโชว์ของ ยิ่งได้รับความสำคัญ ยิ่งได้ทรัพยากร
อีกอย่าง ต่อให้เปิดเผยไพ่ตายไปแล้วจะทำไม
คนที่มีสถาบันวิจัยอยู่ในหัวอย่างเขา แข็งแกร่งขึ้นทุกวินาที
ไพ่ตายในวันนี้ พรุ่งนี้อาจจะเป็นแค่ท่าไม้ตายธรรมดาๆ ก็ได้
ดี! ดี! ดีมาก! ฮวงหงเฉียงกล่าวซ้ำสามครั้งด้วยความปิติ
ไม่ด้อยกว่า Rank D
ทั้งที่ลิงศิลาเพิ่งจะ Rank E เลเวล 31!
นี่มันการต่อสู้ข้ามระดับขั้นสมบูรณ์แบบ!
อีกด้านหนึ่ง
หวังเฉียงและอาจารย์จากสถาบันอื่นเห็นว่าฝุ่นตลบจบลงแล้ว ก็ได้แต่ถอนหายใจมองหน้ากันด้วยความสิ้นหวัง
กลับกันเถอะ… ปีนี้พวกเราคงมาเสียเที่ยวแล้ว
พวกเขามาที่นี่เพื่อเฟ้นหาอัจฉริยะระดับเพชรยอดมงกุฎ
ส่วนนักเรียนคนอื่นๆ แม้จะเก่งแค่ไหน ก็ต้องไปสอบแข่งขันตามระบบปกติ
จะให้มายื่นข้อเสนอประเคนของระดับวีไอพีเหมือนที่ให้โม่หยิงเฉิน… ฝันไปเถอะ
ในขณะที่เหล่าแมวมองกำลังหันหลังกลับเตรียมขึ้นรถด้วยความผิดหวัง
นักเรียนคนหนึ่งที่เพิ่งออกมาจากมิติลับ บังเอิญเงยหน้าขึ้นมองศิลาจารึกสถิติข้างประตูมิติ
ดวงตาของเขาเบิกกว้างเหมือนเห็นผี ก่อนจะกรีดร้องลั่น
เชรดดดเข้! เชรดดด!
สถิติ… สถิติโดนทุบแล้วโว้ยยย!
สถิติความเร็วสูงสุดโดนทำลายแล้ว!
เสียงตะโกนนั้นเหมือนก้อนหินโยนลงน้ำ วงกระเพื่อมขยายวงกว้างทันที
อะไรนะ สถิติไหน ใครทำ
ใครมันจะไปทำได้วะ
ฝูงชนที่กำลังจะแยกย้ายกลับมาฮือฮากันอีกครั้ง
ผอ.หลี่ฉางชิวหูผึ่ง รีบแหวกฝูงชนพุ่งเข้าไปหน้าศิลาจารึกทันที
หัวใจเต้นแรงด้วยความคาดหวัง
ต้องเป็นเจ้าหนูโม่แน่ๆ!
ระดับเขาต้องทุบสถิติได้อยู่แล้ว!
ในรุ่นนี้… ไม่สิ ในรอบหลายปีมานี้ ไม่มีใครทำได้หรอกนอกจากเขา!
อยากรู้จริงๆ ว่าทำเวลาไปเท่าไหร่!
ความคิดแล่นเร็วรี่จนกระทั่งเขามายืนอยู่หน้าศิลา
คิ้วของผอ.หลี่ขมวดมุ่น สายตากวาดมองบอร์ดอันดับระดับยาก ขึ้นๆ ลงๆ
ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนเลยนี่หว่า… อันดับยังเหมือนเดิมเป๊ะ
เขาหันไปมองนักเรียนต้นเสียงด้วยสายตาตำหนิ
เด็กคนนั้นหน้าแดงก่ำ ชี้มือไม้สั่นไปที่ส่วนยอดสุดของศิลาจารึก
มะ… ไม่ใช่ระดับยากครับผอ.!
มองขึ้นไปอีกครับ! นั่นมัน… ระดับนรกแตก !
ระดับนรกแตก
หัวใจของหลี่ฉางชิวกระตุกวูบ
เป็นไปไม่ได้!
ล้อเล่นหรือไง
บอร์ดอันดับนรกแตก ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของเด็กมัธยมปลาย!
นั่นมันบัลลังก์ของเหล่าหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ ที่ทางสถาบันจัดตั้งทีมพิเศษ คัดสรรคนและของสวมใส่ที่ค่าพลังปริ่มขีดจำกัดสูงสุดของดันเจี้ยน แล้วส่งมาปั๊มสถิติซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงจะได้ขึ้นบอร์ด
โม่หยิงเฉินเนี่ยนะ… จะขึ้นไปอยู่บนนั้น
ด้วยมือที่สั่นเทา หลี่ฉางชิวค่อยๆ เงยหน้ามองขึ้นไปจุดสูงสุดของแท่งหิน
ตัวอักษรสีทองอร่ามที่สลักใหม่เอี่ยม กระแทกตาเข้าอย่างจัง!
[ทำเนียบความเร็วสูงสุด: มิติลับรังโคโบลด์ (ระดับนรกแตก)]
[อันดับ 3: หวังหมิ่น, เหอปู้, เหยียนจื้อเผิง, ไป๋เซียว, หวังจงเฉียง — เวลา: 15 นาที 21 วินาที]
[อันดับ 2: สวีหงหยาง, เซี่ยเสี่ยวโยว, โม่ลี่, หวังจวิ้น, หลี่จื้อเฉียง — เวลา: 13 นาที 40 วินาที]
[อันดับ 1: โม่หยิงเฉิน, ซูหลี, เย่ฝานซิง — เวลา: 09 นาที 37 วินาที!!!]
นะ… นี่มัน…
หลี่ฉางชิวอ้าปากค้าง พูดไม่ออก
ของจริง!
แถมเป็นที่หนึ่ง!
เวลา 9 นาที 37 วินาที!
เร็วกว่าอันดับสองที่เป็นตำนานถึง 4 นาที!
และที่บ้าที่สุด…
ทีมอื่นเขาลงกัน 5 คนเต็มสูบ... แต่ทีมนี้มีแค่ 3 คน!
สามคนถล่มดันเจี้ยนนรกแตกจนราบคาบ แถมทำเวลาทิ้งห่างแชมป์เก่าแบบไม่เห็นฝุ่น!
เหล่าอาจารย์มหาวิทยาลัยดังที่กำลังจะก้าวขึ้นรถ ต่างชะงักฝีเท้า
เมื่อสายตาของพวกเขาปะทะเข้ากับชื่อโม่หยิงเฉินบนยอดพีระมิด
ความเสียดายก็ระเบิดกลายเป็นความคลั่ง!
นักเรียนโม่!
หวังเฉียงหันขวับ ตะโกนสุดเสียงไล่หลังโม่หยิงเฉินที่กำลังเดินจากไปพร้อมฮวงหงเฉียง
นักเรียนโม่! เดี๋ยว! กลับมาคุยกันก่อน!
ทางมหาวิทยาลัยแดนใต้ยินดีเพิ่มข้อเสนอ!
เรายอมฉีกกฎ! สัญญาดูแลศักยภาพพิเศษ… เราจะขยายเวลาให้จนกว่าเธอจะถึง ระดับ 4 (ยอดปรมาจารย์)!
ทรัพยากรทุกอย่างก่อนถึงระดับ 4… เราเหมาจ่ายให้ไม่อั้น! กลับมาเถอะ!
อาจารย์คนอื่นได้สติก็แย่งกันตะโกนบลัฟแหลก
หนิงอันให้มากกว่านั้น! เราแถมอาวุธระดับ A ให้ด้วย!
มังกรยุทธ์จะให้สิทธิ์เข้าหอสมุดลับ!
ทุกคนหน้าดำหน้าแดง ตะเบ็งเสียงแข่งกันจนลืมมาดผู้ดี
แต่เสียงเรียกเหล่านั้น…
ทำได้เพียงแค่ให้โม่หยิงเฉินยกมือขึ้นโบกหยอยๆ โดยไม่หันกลับมามองแม้แต่หางตา
ฮวงหงเฉียงที่เดินอยู่ข้างๆ แสยะยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่
ทันทีที่ได้ยินเสียงเอะอะเรื่องสถิติ เขาก็เดาตอนจบได้ตั้งนานแล้ว
จะมีใครทำได้อีกนอกจากสัตว์ประหลาดตัวน้อยที่เขาเพิ่งคว้าตัวมา
สัตว์อสูรที่มีพลังรบระดับ Rank D ข้ามรุ่น…
การทุบสถิติดันเจี้ยน Rank E มันก็เหมือนเอาปืนใหญ่ไปยิงยุง… ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วย!
ณ มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น
ภายในห้องฝึกซ้อมสัตว์อสูรระดับสูง
เสียงโลหะปะทะกันดังก้องกังวานสลับกับเสียงระเบิดของพลังงาน
ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง สวีหงหยาง ยืนกอดอกอยู่ขอบสนาม สายตาจับจ้องการเคลื่อนไหวของคู่หูในสนามอย่างพึงพอใจ
องครักษ์ดาบหุ่นเชิด
สัตว์อสูรประเภทจักรกลกึ่งวิญญาณ รูปร่างคล้ายมนุษย์สวมเกราะซามูไร Rank D ที่หาได้ยากยิ่ง!
มันกำลังร่ายรำเพลงดาบอยู่ท่ามกลางหุ่นฝึกซ้อมโลหะผสมเกรด D นับสิบตัว
เคร้ง! เคร้ง! เคร้งงง!
[สกิล: เพลงดาบไล่ล่าดารา]
ร่างของหุ่นเชิดกลายเป็นเงาเลือนราง ดาบในมือวาดวิถีโค้งงดงามราวกับดาวตก พริบตาเดียว หุ่นซ้อมโลหะที่แข็งแกร่งดุจหินผาก็ถูกฟันขาดเป็นชิ้นๆ ร่วงกราวลงพื้น
องครักษ์ดาบหุ่นเชิดสะบัดดาบเก็บเข้าฝัก ยืนนิ่งสง่างาม
กลิ่นอายความแข็งแกร่งแผ่ออกมาสมฐานะระดับท็อปของ Rank D
สวีหงหยางพยักหน้า
ยอดเยี่ยม… คมกริบขึ้นเยอะ
ทันใดนั้น ประตูเหล็กกล้าหนาหนักของห้องฝึกก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง
หวังหยาง เพื่อนร่วมรุ่นของเขาวิ่งหน้าตื่นเข้ามา หอบแฮ่กๆ
สวีหงหยางเลิกคิ้วมอง มีอะไร วิ่งหน้าตั้งเชียว
หวังหยางสูดหายใจลึก ก่อนจะตะโกนลั่น
พี่หยาง! เรื่องใหญ่แล้ว!
สถิติรังโคโบลด์ที่เมืองชิงหยวนของพี่… โดนทุบแล้วครับ!