ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 191 แม้แต่เทพเจ้าก็ยังทำไม่ได้
บทที่ 191 แม้แต่เทพเจ้าก็ยังทำไม่ได้
ระดับ A เลเวล 10 ถือว่าไม่เลวเลย
หากเป็นตัวเขาเมื่อตอนก่อนเข้าสู่โลกห้วงลึก…
การเผชิญหน้ากับศัตรูระดับนี้ คงไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากการฝืนเปิดใช้งาน [ดาบเพลิงไหลระอุ·ขั้นต้น] แล้วทุ่มสุดตัวเพื่อแลกชีวิต
ทว่าตอนนี้…
โฮกกก!
ยังไม่ทันที่สุนัขสามหัวแห่งขุมนรกจะได้ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อม วานรมารแห่งความว่างเปล่าร่างยักษ์สูงห้าสิบเมตรก็ขยับตัวแล้ว!
มันไม่ได้ใช้ทักษะลวดลายแพรวพราวอันใด
เพียงแค่อ้าปากคำรามใส่สุนัขสามหัวที่ดูเล็กจ้อยราวกับมดปลวก ด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเหยียดหยามและป่าเถื่อน!
วูม!
คลื่นความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่ไร้รูปร่าง กวาดทะลักออกมาราวกับคลื่นสึนามิ!
สุนัขสามหัวที่เพิ่งจะแผ่รังสีอำมหิตเมื่อครู่ เปลวเพลิงนรกบนหัวทั้งสามของมัน กลับถูกคลื่นความกดดันนี้สะกดข่มจนหดตัววูบ แทบจะดับมอดลงในพริบตา!
เรือนร่างของมันสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
นั่นคือความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณที่ฝังรากลึกอยู่ในสายเลือด… ความหวาดกลัวที่สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำพึงมีต่อสิ่งมีชีวิตชั้นสูงที่อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร!
และในเสี้ยววินาทีที่มันชะงักงันอยู่นั้นเอง…
ร่างของต้าเซิ่งก็หายวับไปจากสายตา
[เมฆาวิเศษปรากฏ]… เทเลพอร์ต!
เมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เรือนร่างที่ใหญ่โตดุจขุนเขาก็โผล่พรวดขึ้นเหนือหัวของสุนัขสามหัวแห่งขุมนรก!
กำปั้นขนาดยักษ์ที่ใหญ่โตประดุจจะบดบังแสงตะวัน อัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้างที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสรรพสิ่ง ทุบเปรี้ยงลงมาอย่างเกรี้ยวกราด!
[ผลสั่นสะเทือน]!
สุนัขสามหัวแห่งขุมนรกไม่มีโอกาสแม้แต่จะส่งเสียงร้องโหยหวน
ตูมมม—!!!
เสียงระเบิดกัมปนาท ดั่งสวรรค์และปฐพีถูกหมัดนี้ทุบจนแหลกสลายและพลิกตลบ!
รอยร้าวสีขาวอันน่าสะพรึงกลัว แผ่ขยายลุกลามออกจากจุดศูนย์กลางที่กำปั้นของต้าเซิ่งปะทะกับอากาศ ราวกับใยแมงมุมแห่งความตาย!
พื้นลานประลองสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง!
และสุนัขสามหัวแห่งขุมนรก ระดับ A เลเวล 10 ตัวนั้น… พร้อมกับพื้นโลหะในรัศมีหลายร้อยเมตรใต้ฝ่าเท้าของมัน ล้วนถูกกำปั้นนี้บดขยี้จนยุบตัวลงไป กลายเป็นเพียงเศษเนื้อและฝุ่นผง!
แหลกสลายไม่เหลือซาก!
ม้วนเดียวจบ!
หลุมยักษ์ที่ถูกทุบจนยุบลงไป มีขอบหลุมที่เรียบเนียนราวกับถูกตัดด้วยของมีคม
ทว่าพื้นโลหะสีดำขลับก็เริ่มขยับเขยื้อน ราวกับสิ่งมีชีวิตที่มีลมหายใจ ภายในเวลาไม่กี่วินาที มันก็ถมหลุมนั้นจนเต็ม และกลับคืนสู่สภาพเรียบลื่นดุจกระจกเงาดังเดิม
บนบัลลังก์เหนือลานประลอง… ความเงียบงันดั่งสุสานเข้าปกคลุม
ร่างเงาอันยิ่งใหญ่ที่ถูกขนานนามว่า แสงศักดิ์สิทธิ์ ประกายแสงสีทองบนร่างของมันถึงกับกระตุกค้างไปชั่วขณะ
มันเงียบกริบไปนานนับสิบวินาที ราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้า
นัยน์ตาที่บรรจุหมู่ดาวและห้วงจักรวาลเอาไว้หรี่ลงเล็กน้อย สายตานั้นเจาะทะลวงผ่านมิติกาลเวลา จับจ้องไปยังโม่หยิงเฉินเขม็ง
จากนั้น มันก็หันขวับไปมองทางกลุ่มก้อนความมืดมิดอันบริสุทธิ์ ด้วยสายตาที่แปลกประหลาดสุดขีด
จ้าวแห่งห้วงลึก… ตัวแทนของเจ้านี่… ไม่เลวเลยนี่หว่า
น้ำเสียงของมันเจือปนไปด้วยความตื่นตะลึงที่ไม่อาจปกปิด
ระดับ C… หมัดเดียวบดขยี้ระดับ A เลเวล 10…
พลังรบระดับนี้ ความโอหังดุดันระดับนี้…
มันเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้ดูเย้ยหยันและยียวน
ถ้าข้าจำไม่ผิดล่ะก็… ต่อให้เป็นเจ้า จ้าวแห่งห้วงลึก ตอนที่เจ้ายังอยู่แค่ระดับ C… เจ้าก็ยังทำเรื่องพรรค์นี้ไม่ได้เลยไม่ใช่รึ?
กลุ่มก้อนความมืดมิดอันบริสุทธิ์… หรือก็คือจ้าวแห่งห้วงลึก เพียงแค่ ปรายตา มองอีกฝ่ายเงียบๆ โดยไม่ปริปากตอบโต้แม้แต่ครึ่งคำ
แต่ในใจกลับแค่นเสียงเย็นชา…
พูดจาไม่เข้าหู ก็หุบปากไปซะเถอะ!
มิน่าล่ะ ทั่วทั้งหมื่นภพจักรวาล ใครต่อใครถึงได้รำคาญพวกเทพเจ้าอย่างพวกเจ้าจนเข้าไส้!
ไอ้ปากเน่าๆ นี่แหละ ที่น่ารังเกียจไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ ตลอดสามหมื่นปีที่ผ่านมา
ทว่า แม้ภายนอกจะสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำลึก
แต่ลึกๆ ภายในใจ… มันกลับรู้สึกพึงพอใจกับผลงานของโม่หยิงเฉินเมื่อครู่นี้ อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
โอหัง!
แข็งแกร่ง!
แบบนี้สิ… ถึงจะคู่ควรกับการเป็นตัวแทนแห่งห้วงลึกของข้า!
ติ๊ง! [การประลองรอบนี้สิ้นสุดลง]
[เฟสที่หนึ่ง การประลองรอบที่สอง เริ่มต้นขึ้น]
เสียงระบบอันเย็นชาดังขึ้นต่อเนื่องแทบจะในทันที ไร้ซึ่งช่องว่างให้พักหายใจ
โม่หยิงเฉินสังเกตเห็นว่า บริเวณที่สุนัขสามหัวเพิ่งถูกบดขยี้ไปเมื่อครู่ มีแสงสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง
ร่างเงาที่แผ่กลิ่นอายกดดันยิ่งกว่าเดิม ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว
ไม่มีเวลาให้พักเลยเหรอเนี่ย?
เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย ขณะทอดสายตามองศัตรูตัวใหม่
นั่นคืออัศวินที่สวมเกราะหนักสีดำทมิฬทั้งตัว ในมือกระชับหอกมังกรหน้าตาดุดันโหดเหี้ยม มันควบขี่อยู่บนหลังอาชาฝันร้ายที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงสีดำสนิท
[อัศวินแห่งห้วงลึก]
[ระดับ: A เลเวล 20]
[พละกำลัง: 1,200,000]
[ความว่องไว: 800,000]
[สติปัญญา: 1,500,000]
[ความอึด: 2,500,000]
[ทักษะ: มฤตยูทะลวงศึก, หอกมังกรเจาะทะลวง, อาชาฝันร้ายกระทืบพสุธา, วิญญาณนักรบไม่ยอมจำนน]
ค่าสถานะรวม… หกล้านหน่วย!
รูปแบบการประลองเหมือนกับในหอคอยห้วงลึกไม่มีผิดเพี้ยน! ทุกครั้งที่ผ่านด่าน ระดับของศัตรูจะเพิ่มขึ้น 10 เลเวล!
โม่หยิงเฉินเข้าใจกฎเกณฑ์ได้ในทันที
ครั้งนี้ ดูเหมือนศัตรูจะเรียนรู้จากบทเรียนราคาแพงของรอบที่แล้ว ที่ถูกพังพินาศในหมัดเดียว
ทันทีที่อัศวินแห่งห้วงลึกปรากฏตัว มันก็พุ่งตัวออกไปทันที!
ฮี้—!
อาชาฝันร้ายแผดเสียงร้องโหยหวน สี่ตีนเหยียบย่ำเปลวเพลิง พุ่งทะยานแหวกอากาศดุจสายฟ้าสีดำทมิฬ!
มันพุ่งเข้าชาร์จใส่วานรมารแห่งความว่างเปล่าด้วยท่าทีท้าทายความตาย!
[มฤตยูทะลวงศึก]!
ร่างของอัศวินและหอกยาวหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ปลายหอกอัดแน่นไปด้วยแสงสีดำทมิฬที่ทรงพลังพอจะทะลวงยอดเขาให้ทะลุเป็นรูโหว่!
มิติรอบด้านราวกับถูกคมหอกนี้ฉีกกระชากจนขาดสะบั้น!
ทว่า…
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีระดับล้างผลาญฟ้าดินนี้…
วานรมารร่างยักษ์สูงห้าสิบเมตร กลับทำเพียงแค่… ค่อยๆ ยกฝ่ามือข้างหนึ่งขึ้นมาขวางไว้เบื้องหน้าอย่างเนิบนาบ
เคร้งงง—!!!!
เสียงโลหะปะทะกันดังกังวานจนแก้วหูแทบฉีกขาด สะท้อนกึกก้องไปทั่วทั้งลานประลอง!
หอกมังกรที่อัดแน่นไปด้วยพลังทั้งหมดของอัศวินแห่งห้วงลึก พุ่งกระแทกเข้ากับฝ่ามืออันหนาเตอะของต้าเซิ่งอย่างจัง!
ผลลัพธ์คือ… ร่างกายของต้าเซิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว!
ในทางกลับกัน… เป็นฝั่งอัศวินแห่งห้วงลึกเสียเอง ที่ถูกแรงสะท้อนกลับอันมหาศาล กระแทกจนกระเด็นถอยหลังไปไกลนับสิบเมตรพร้อมกับม้าคู่ใจ!
มันก้มมองง่ามนิ้วของตนเองที่กำลังสั่นระริกด้วยความมึนงง
และเมื่อเห็นรอยร้าวเล็กๆ ที่ปรากฏขึ้นบนปลายหอกมังกร… นัยน์ตาของมันก็เบิกกว้าง เผยให้เห็นแววตาไม่อยากเชื่อเป็นครั้งแรก
การโจมตีสุดกำลังของมัน… กลับถูกปัดป้องได้อย่างง่ายดาย ราวกับปัดแมลงวันเนี่ยนะ!?
แถม… แม้แต่รอยถลอกบนผิวหนังของอีกฝ่าย ก็ยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!
ต้าเซิ่งลดมือลงช้าๆ ก้มหน้ามองอัศวินที่ดูเล็กจ้อยราวกับแมลงเม่าเบื้องล่าง
นัยน์ตาสีทองทอประกายความบ้าคลั่งและกระหายเลือดถึงขีดสุด
มันแสยะยิ้ม เผยให้เห็นเขี้ยวสีขาววับ ราวกับกำลังเย้ยหยันในความอวดดีที่ไม่เจียมกะลาหัวของอีกฝ่าย
วินาทีต่อมา…
มันตวัดฝ่ามือตบฉาดลงไป!
เร็ว!
เร็วเหนือจินตนาการ!
มวลอากาศถูกฉีกกระชากจนเกิดเสียงระเบิดแสบแก้วหู!
อัศวินแห่งห้วงลึกทำได้เพียงยกหอกมังกรขึ้นมาขวางหน้าอกอย่างเร่งรีบ
แกรก!
หอกมังกรที่ทำจากโลหะชั้นยอด ถูกฝ่ามือยักษ์ตบหักสองท่อนอย่างง่ายดายราวกับกิ่งไม้แห้ง!
ฝ่ามือมฤตยูยังคงพุ่งทะยานต่อโดยไม่สูญเสียความเร็วแม้แต่น้อย ก่อนจะประทับเข้าที่กลางอกของอัศวินแห่งห้วงลึกเต็มเหนี่ยว
เปรี้ยง!
เสียงระเบิดทึบๆ ดังก้อง
อัศวินแห่งห้วงลึกระดับ A เลเวล 20 พร้อมกับชุดเกราะหนักที่มันภาคภูมิใจ… ถูกฝ่ามือนี้บดขยี้จนแบนแต๊ดแต๋ กลายเป็นเศษเนื้อผสมเศษเหล็กกองหนึ่งอยู่บนพื้น
ม้วนเดียวจบ… อีกเช่นเคย!
โม่หยิงเฉินยืนนิ่งสงบอยู่ภายในม่านพลังสีทอง ราวกับผู้ชมที่อยู่เหนือความขัดแย้งทั้งปวง
เขาเฝ้ามองต้าเซิ่งไล่บดขยี้ศัตรูรอบแล้วรอบเล่าอย่างเงียบๆ
ระดับ A เลเวล 30… ถูกต้าเซิ่งรัวหมัดเตะต่อยจนระเบิดคาที่
ระดับ A เลเวล 50… ถูกต้าเซิ่งใช้ [ทลายฟ้าแยกปฐพี] อัดกระแทกจนแหลกละเอียดไปพร้อมกับพื้นที่กว่าครึ่งลานประลอง
ระดับ A เลเวล 80…