ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 190 การประลองเริ่มต้น สุนัขสามหัวแห่งขุมนรก
บทที่ 190 การประลองเริ่มต้น สุนัขสามหัวแห่งขุมนรก
และที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ ทักษะใหม่ที่ทำเอาโม่หยิงเฉินแทบเนื้อเต้นด้วยความปีติยินดี—[ร่างแยกนอกกาย]!
ทักษะนี้แตกต่างจากร่างแยกของจอมดาบอสุราอย่างสิ้นเชิง!
ร่างแยกของจอมดาบ สามารถสืบทอดได้เพียงค่าสถานะและทักษะติดตัวบางส่วนเท่านั้น
ทว่า [ร่างแยกนอกกาย] ของต้าเซิ่ง กลับฉีกกฎเกณฑ์เหล่านั้นจนหมดสิ้น!
แม้จะสร้างได้เพียงร่างเดียว
แต่ร่างแยกนี้… สามารถสืบทอดพลังทุกหยาดหยดของต้าเซิ่งได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!
รวมถึงพลังทำลายล้างสวรรค์อย่าง [ผลสั่นสะเทือน]!
และยังรวมถึงพรสวรรค์เหนือธรรมชาติสุดวิปริตที่เพิ่งหลอมรวมมาหมาดๆ อย่าง [กายาเหล็กกล้า] ด้วย!
ทักษะนี้ เท่ากับว่าเสกวานรมารแห่งความว่างเปล่าที่มีพลังรบเท่าเทียมกับร่างต้นทุกประการ ขึ้นมาช่วยสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ได้นานถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม!
หนึ่งบวกหนึ่งในสมการนี้ ผลลัพธ์ที่ได้มันช่างน่าสะพรึงกลัวและทวีคูณยิ่งกว่าสองไปไกลลิบ!
สุดท้าย สายตาของโม่หยิงเฉินก็หยุดลงที่พรสวรรค์เหนือธรรมชาติอันใหม่เอี่ยม
[กายาเหล็กกล้า]!
นี่แหละคือไม้ตายก้นหีบ และเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้เขาตัดสินใจเลือกต้าเซิ่งลงสู่สนามรบ!
[กายาเหล็กกล้า (70%): หลอมรวมร่างกายที่ไม่ใช่ของโลกนี้ การป้องกันแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า ลดความเสียหายทางกายภาพ 70%]
ลดความเสียหายทางกายภาพ 70%!
ข้อความสั้นๆ เรียบง่ายเพียงไม่กี่คำนี้ กลับซุกซ่อนความหมายที่มากพอจะทำให้ศัตรูสายโจมตีกายภาพทุกคนต้องกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง!
นั่นหมายความว่า การโจมตีทางกายภาพทุกรูปแบบบนโลกใบนี้…
ไม่ว่าจะเป็นการฟาดฟันด้วยดาบ การสับด้วยขวาน หรือการเตะต่อยด้วยหมัดลุ่นๆ
ตราบใดที่มันปะทะเข้ากับร่างของต้าเซิ่ง…
พลังทำลายล้างเหล่านั้น จะถูกกฎเกณฑ์แห่งพลังบังคับหักล้างทิ้งไปดื้อๆ ถึงเจ็ดส่วน!
เหลือเพียงสามส่วนเท่านั้น ที่ทะลวงเข้ามาถึงตัว ซึ่งต้าเซิ่งก็สามารถใช้ความอึดระดับวิปริตของมันรับไว้ได้สบายๆ!
ต่อให้เป็นจอมดาบอสุรา หากไม่ยอมเปิดใช้งาน [ดาบเพลิงไหลระอุ·ขั้นต้น]…
ลำพังแค่พละกำลังอันบ้าคลั่งของสัตว์อสูรระดับ A ขั้นต้นที่มันมี ต่อให้ทุ่มสุดตัว ก็ยังไม่อาจสร้างรอยขีดข่วนบนผิวหนังของต้าเซิ่งได้เลยแม้แต่น้อย!
อย่าว่าแต่เลือดตกยางออกเลย แค่รอยด่างขาวๆ ยังทิ้งไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ!
ต้าเซิ่งในยามนี้ คือสุดยอดป้อมปราการที่รุกรับได้ดั่งใจนึก ย่อขยายขนาดได้ตามต้องการ
แถมยังสามารถเสกฝาแฝดที่มีพลังทัดเทียมกันออกมากระทืบศัตรูได้อีกต่างหาก
มันไม่ต่างอะไรกับรถถังหุ้มเกราะหนักที่ติดอาวุธสงครามเต็มพิกัด!
นอกจากจะบดขยี้ทุกสรรพสิ่งแล้ว เกราะของมันยังหนาเตอะจนน่าเกลียด!
หากจะให้หาจุดอ่อนล่ะก็…
คงมีเพียงเรื่องเดียว นั่นคือหลังจากการวิวัฒนาการ ต้าเซิ่งสูญเสีย ร่างวานรสงคราม ไปแล้ว
ดังนั้น พลังของดาวชะตาขั้นที่ 3 อย่าง [กายาเทวะศักดิ์สิทธิ์] จึงกลายเป็นหมันไปโดยปริยาย
แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรนัก
ด้วยสภาพความพร้อมรบของต้าเซิ่งในปัจจุบัน โม่หยิงเฉินมั่นใจเต็มเปี่ยม
ในลานประลองแห่งนี้ ตราบใดที่ศัตรูยังไม่ก้าวล่วงสู่ขอบเขตระดับ S ก็ไม่มีตัวตนใดคู่ควรจะเป็นคู่ต่อกรของมันได้!
หรือต่อให้เป็นระดับ A ส่วนใหญ่… เกรงว่าแค่งัดการป้องกันของมัน ก็คงทำไม่ได้ด้วยซ้ำ!
ยิ่งไปกว่านั้น…
แววตาของโม่หยิงเฉินทอประกายเด็ดเดี่ยว
ต้าเซิ่งคือสัตว์อสูรคู่สัญญาหลักของเขา!
ต่อให้ศัตรูในครั้งนี้จะแข็งแกร่งเหนือจินตนาการ จนเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นจริงๆ…
ต่อให้ต้าเซิ่งต้องตกตายในหน้าที่ มันก็ยังสามารถชุบชีวิตขึ้นมาใหม่ได้ภายในมิติสัตว์อสูรของเขา!
แต่ถ้าเป็นจอมดาบอสุรา… หากพลาดพลั้งสิ้นชีพลงที่นี่ นั่นคือการตายอย่างถาวร!
ความสูญเสียระดับนั้น เขาแบกรับไม่ไหวหรอก!
ดังนั้น ศึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้งในครั้งนี้… จำเป็นต้อง และมีเพียงต้าเซิ่งเท่านั้น ที่คู่ควรจะลงสนาม!
เมื่อตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด ความลังเลในใจก็มลายหายไปจนสิ้น
เขาเงยหน้าขึ้น กวาดสายตาอันเยือกเย็นมองลานประลองที่รกร้างและเงียบสงัด
ก่อนจะเอ่ยปากตอบโต้กับเสียงไร้อารมณ์ในห้วงอากาศธาตุอย่างชัดถ้อยชัดคำ
ฉันยืนยัน
สัตว์อสูรที่จะลงประลองในครั้งนี้คือ—
วานรมารแห่งความว่างเปล่า!
ติ๊ง! [ผู้ท้าประลองยืนยันสัตว์อสูร: วานรมารแห่งความว่างเปล่า]
[การประลองเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้]
สิ้นเสียงประกาศอันเย็นชา โม่หยิงเฉินก็รู้สึกโหวงที่ปลายเท้า
บริเวณกึ่งกลางลานประลองที่เขายืนอยู่พลันสว่างวาบ ร่างของเขาถูกเคลื่อนย้ายไปปรากฏอยู่ ณ ริมขอบสนามรบอันกว้างใหญ่ในชั่วพริบตา
ม่านพลังงานสีทองอร่ามก่อตัวขึ้นครอบคลุมร่างของเขาเอาไว้ราวกับชามกระเบื้องที่คว่ำลง
ในขณะเดียวกัน ณ ใจกลางสมรภูมิที่ห่างออกไปนับร้อยเมตร…
โฮกกก—!
เสียงคำรามที่สั่นสะเทือนฟ้าดินระเบิดกึกก้อง!
ร่างของต้าเซิ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ และในเสี้ยววินาทีนั้น ร่างกายของมันก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างบ้าคลั่งรับกับสายลมคลั่ง!
สิบเมตร… ยี่สิบเมตร… สามสิบเมตร…
และท้ายที่สุด ก็แปรเปลี่ยนเป็นวานรมารขนาดยักษ์สูงตระหง่านถึงห้าสิบเมตร ทิ้งตัวกระแทกพื้นดินดังกัมปนาท!
ทั่วร่างของมันปกคลุมด้วยขนสีทองหม่น มัดกล้ามเนื้อปูดโปนดั่งเทือกเขาสูงชัน อัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้างที่พร้อมจะปะทุ
นัยน์ตาสีทองอร่ามลุกโชนไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันโอหังที่พร้อมจะเหยียบย่ำทุกสรรพสิ่งให้แหลกคาเท้า!
นี่มัน… ม่านพลังป้องกันผู้ฝึกสัตว์จากแรงกระแทกของการต่อสู้งั้นเหรอ?
โม่หยิงเฉินลูบคางครุ่นคิดขณะมองม่านพลังสีทองที่คลุมร่างตนเอง
ดูเหมือนว่ากฎเกณฑ์ของลานประลองแห่งนี้ ก็ยังพอมีความเป็นมนุษย์อยู่บ้างล่ะนะ
ติ๊ง! [ลานประลองห้วงลึก เฟสที่หนึ่ง การต่อสู้รอบที่หนึ่ง]
[ตรวจพบระดับของวานรมารแห่งความว่างเปล่า: ระดับ C]
[กำลังค้นหาคู่ต่อสู้ที่เหมาะสม…]
ณ จุดสูงสุดของลานประลอง เบื้องหลังม่านแห่งกฎเกณฑ์ที่ปกปิดทุกสรรพสิ่ง
บนบัลลังก์ที่ก่อตัวจากความมืดมิดอันบริสุทธิ์ จ้าวแห่งห้วงลึกบังเกิดระลอกคลื่นอารมณ์ที่ยากจะจับสังเกตได้
ระดับ C?
น้ำเสียงที่เคยราบเรียบดุจบ่อน้ำนิ่ง บัดนี้เจือปนไปด้วยความไม่สบอารมณ์เป็นครั้งแรก
ริอ่านจะเป็นตัวแทนแห่งห้วงลึกของข้า แต่มีปัญญาแค่ระดับ C… ขยะเยี่ยงนี้ จะคู่ควรให้ข้าเอามาอวดอ้างบารมีได้อย่างไร?
มันคล้ายจะรู้สึกเสียหน้าอยู่ไม่น้อย
หลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่
ภายในความมืดมิดนั้น ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นยื่นออกไปสะบัดเบาๆ เหนือลานประลองเบื้องล่าง
วินาทีต่อมา
ภายในลานประลอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ข้างหูของโม่หยิงเฉิน ก็ดังก้องขึ้นอีกครั้งอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย!
ติ๊ง! [ได้รับอิทธิพลจากพลังอำนาจลึกลับ]
[กฎเกณฑ์ของลานประลองห้วงลึกถูกเปลี่ยนแปลง]
[การประลองในครั้งนี้ ระดับขั้นต่ำของศัตรูทั้งหมดจะถูกล็อกไว้ที่ระดับ A เลเวล 1 และระดับสูงสุดถูกล็อกไว้ที่ระดับ A เลเวล 100]
รูม่านตาของโม่หยิงเฉินหดเกร็งเล็กน้อย
อิทธิพลจากพลังอำนาจลึกลับ?
มุมปากของเขากลับยกยิ้มอย่างรู้ทัน
ดูเหมือนว่าที่โยวเหมี่ยนพูดไว้จะไม่มีผิดเพี้ยน
การประลองบ้าบอนี่ ตั้งแต่ต้นจนจบ… มันก็แค่การแสดงปาหี่ที่ถูกจัดฉากขึ้นมาเท่านั้น
มีตัวตนที่ยิ่งใหญ่… อาจจะหนึ่ง หรือมากกว่านั้น กำลังนั่งจิบชาดูการแสดงของเขาด้วยความบันเทิงใจ
แต่ว่านะ…
สตาร์ทที่ระดับ A เลเวล 1 เลยงั้นเหรอ?
นี่กลัวว่าเขาจะชนะง่ายเกินไป เลยจงใจเพิ่มความยากให้สินะ?
หรือว่า…
ตั้งใจจะส่งพวกมันมาเป็นกระสอบทรายให้เขากระทืบเล่นกันแน่?
ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเอง เบื้องหน้าต้าเซิ่งห่างออกไปร้อยเมตร พื้นโลหะสีดำขลับที่เรียบลื่นดุจกระจกก็พลันบิดเบี้ยวและเดือดปุดๆ ราวกับของเหลว!
วงแหวนเวทมนตร์ขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศ สาดแสงสีเลือดพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า!
ท่ามกลางแสงสาดส่องนั้น อสูรกายร่างยักษ์สูงกว่าสิบเมตรที่มีหัวสุนัขหน้าตาอัปลักษณ์ถึงสามหัว ค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากรอยแยกมิติอย่างเชื่องช้า
ทั่วร่างของมันลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงนรกสีเขียวอมดำ น้ำลายเหนียวหนืดหยดติ๋งจากคมเขี้ยว หยดทะลุพื้นโลหะแข็งแกร่งจนเกิดเสียงดัง ฉ่า พร้อมกับควันพิษลอยกรุ่น
โม่หยิงเฉินสาดทักษะ [เนตรหยั่งรู้] เข้าใส่มันในพริบตา
[สุนัขสามหัวแห่งขุมนรก]
[ระดับ: A เลเวล 10]
[พละกำลัง: 250,000]
[ความว่องไว: 200,000]
[สติปัญญา: 300,000]
[ความอึด: 350,000]
[ทักษะ: เพลิงโลกันตร์แผดเผา, คมเขี้ยวสามเศียรฉีกกระชาก, น้ำลายกรดกัดกร่อน, เสียงคำรามก้องวิญญาณ]
ค่าสถานะรวม… หนึ่งล้านหนึ่งแสนหน่วย!
โม่หยิงเฉินจ้องมองหน้าต่างสถานะนั้น… ก่อนจะดำดิ่งสู่ความเงียบงันชั่วขณะ