ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 183 คณะทัศนศึกษาอรุณเบิกฟ้า
บทที่ 183 คณะทัศนศึกษาอรุณเบิกฟ้า
ยามเมื่อประกายแสงสาดซ่านเป็นครั้งสุดท้าย ทั่วทั้งบริเวณหน้าเตาหลอมแห่งห้วงลึกพลันตกอยู่ในความเงียบงันที่ว่างเปล่า…
สายตาทุกคู่เหม่อลอยไร้จุดหมาย
ปาฏิหาริย์… ปาฏิหาริย์สองครั้งซ้อน!
หากเกิดเพียงครั้งเดียวยังพอเรียกได้ว่าราชันย์แห่งโชคชะตาเข้าข้าง ทว่าการสำเร็จต่อเนื่องถึงสองครั้ง… มันย่อมไม่ใช่แค่ความบังเอิญอีกต่อไป!
ทว่าสำหรับโม่หยิงเฉิน สิ่งเหล่านี้หาใช่เรื่องสลักสำคัญอันใด มันก็แค่การรีดเร้นประสิทธิภาพจากช่วงเวลาของพรสวรรค์ให้เกิดประโยชน์สูงสุดเท่านั้น
ชายหนุ่มเก็บปลอกแขนระดับ +15 ชิ้นที่สองลงไปอย่างเยือกเย็น นัยน์ตาดำขลับตวัดมองเวลาของพรสวรรค์ที่ยังคงหลงเหลืออยู่
สามนาที… เพียงพอแล้ว
ท่ามกลางเรือนร่างที่สั่นสะท้านของฝูงชน อุปกรณ์ชิ้นที่สาม [รองเท้าศึกอรุณเบิกฟ้าแห่งห้วงลึก] ก็ถูกวางลงบนแท่นตีบวกที่บัดนี้ได้รับการเทิดทูนราวกับ แท่นประทับของทวยเทพ เป็นครั้งที่สาม…
สิบนาทีให้หลัง โม่หยิงเฉินแทรกตัวหลบฉากออกจากฝูงชน
เบื้องหลังของเขาไม่มีเสียงอื้ออึงหรือความวุ่นวายใดๆ อีกต่อไป ตำนานของ เทพเจ้าแห่งการตีบวก ผู้จุติลงมาหน้าเตาหลอม และเสกสร้างยุทธภัณฑ์ระดับ +15 ถึงสามชิ้นรวดภายในเวลาเพียงสิบนาที กำลังแพร่สะพัดราวกับพายุคลั่ง กวาดล้างไปทั่วทั้งนครห้วงลึก
ผู้ฝึกสัตว์นับไม่ถ้วนที่กำลังอาบเลือดต่อสู้ในมิติลับ เมื่อได้ยินข่าวลือนี้ ปฏิกิริยาแรกล้วนแต่เป็นการแค่นเสียงเย้ยหยัน ทว่า… เมื่อพยานผู้เห็นเหตุการณ์นับร้อยต่างพากันสาบานด้วยสภาวะจิตวิญญาณ ความเงียบงันก็เข้าปกคลุม
พวกเขาขบกรามแน่น ริษยาจนแทบกระอักเลือด ทำไมบุตรแห่งสวรรค์ผู้นั้นถึงไม่ใช่ตนเอง?
แต่สิ่งที่พวกเขายังไม่รู้ก็คือ… นี่เป็นเพียงปฐมบทเท่านั้น
ในช่วงเวลาต่อจากนั้น ชายหนุ่มที่ถูกขนานนามว่า หน้าม้าสวรรค์ประทาน ผู้นี้ จะปรากฏตัวที่เตาหลอมตีบวกเป็นประจำราวกับมาลงเวลาทำงาน และทุกครั้งที่มาเยือน เขาจะหอบเอาอุปกรณ์ระดับ +15 กลับไปหนึ่งถึงสองชิ้นเสมอ ท่ามกลางสายตาที่แทบจะถลนออกจากเบ้าของฝูงชน…
กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ล่วงเข้าสู่วันที่สามสิบ นับตั้งแต่โม่หยิงเฉินเหยียบย่างเข้าสู่มิติห้วงลึก
ณ มิติลับอรุณเบิกฟ้า
ภายในหุบเหวห้วงลึกที่เต็มไปด้วยโขดหินแหลมคม
โฮกกก—!
เสียงคำรามของวานรที่ดุดันเกรี้ยวกราดดังกึกก้อง สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งขุนเขา! ร่างเงาสีทองขนาดยักษ์ที่สูงตระหง่านค้ำฟ้า ร่วงหล่นลงมาจากเบื้องบนราวกับเทพมารจุติ!
นั่นคือวานรสงครามสะเทือนฟ้า!
ในยามนี้ ขนาดตัวของมันขยายใหญ่ขึ้นกว่าตอนที่เพิ่งเข้าสู่มิติห้วงลึกหลายเท่าตัว มัดกล้ามเนื้อทั่วร่างอัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้างที่พร้อมจะปะทุ มันกำเสาหินขนาดยักษ์ที่เพิ่งกระชากหลุดออกมาจากหน้าผาไว้แน่น
ตูมมม—!!!
เพียงแค่กวัดแกว่งด้วยพละกำลังทางกายภาพอันบริสุทธิ์ทะลุขีดจำกัด ก็พัดพากระแสลมคลั่งจนเกิดเสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาทฉีกกระชากอากาศ!
กองทัพหุ่นเชิดสงครามที่ก่อตัวจากพลังงานห้วงลึกเบื้องหน้า ยังไม่ทันได้หันกระบอกปืนกลเข้าหา ก็ถูกพลองมฤตยูที่ไร้ซึ่งเหตุผลบรรทัดฐานใดๆ ฟาดฟันจนแหลกสลาย กลายเป็นเพียงเศษซากโลหะปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า!
พื้นดินทรุดตัว หน้าผาถล่มทลาย วานรสงครามยืนหยัดอย่างองอาจ กวาดสายตามองไปเบื้องหน้าพร้อมกับแสยะเขี้ยว คล้ายกำลังเบื่อหน่ายที่ไม่อาจหาศัตรูที่คู่ควรให้ยืดเส้นยืดสายได้เลย
ในเวลาเดียวกัน ณ อีกฟากหนึ่งของหุบเหว…
ประกายดาบสีโลหิตที่รวดเร็วเกินกว่าสติสัมปชัญญะจะตามทัน พาดผ่านสวรรค์และปฐพีดุจแสงสะการะ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันอันเป็นนิรันดร์
สัตว์ประหลาดจักรกลนับสิบตัวที่มีกลิ่นอายดุร้าย ร่างกายพลันแข็งทื่ออยู่กับที่ พริบตาต่อมา…
ฉัวะ—!
เรือนร่างของอสูรเหล็กทุกตัว ถูกผ่าครึ่งตรงกึ่งกลางอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ จอมดาบอสุราปรากฏกายขึ้นช้าๆ พร้อมกับเก็บดาบเข้าฝักอย่างนุ่มนวล
กลิ่นอายบนร่างของมันยิ่งมายิ่งลึกล้ำ รังสีอำมหิตดุจอสุราถูกสะกดเก็บซ่อนไว้ภายในกายอย่างแนบเนียน จะมีก็เพียงเสี้ยววินาทีที่ชักดาบออกฝักเท่านั้น ที่ความคมกริบอันทำให้แม้แต่ภูตผีเทวะยังต้องสั่นสะท้านจะถูกปลดปล่อยออกมา
สัตว์อสูรทั้งสองตนแยกย้ายกันตะลุยคนละเส้นทาง ทว่ากลับขับเคลื่อนความคืบหน้าในการพิชิตมิติลับด้วยจังหวะที่ประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ
สำหรับผู้ฝึกสัตว์คนอื่น นี่คือมิติลับระดับขุนพลที่ต้องใช้ทีมระดับยอดฝีมือคอยวางแผนรับมืออย่างระมัดระวังทุกฝีก้าว ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าพวกมัน… ขีดจำกัดเหล่านั้นกลับเปราะบางไม่ต่างจากกระดาษ
นับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาจนกระทั่งทะลวงถึงก้นบึ้ง… ใช้เวลาเพียงสี่สิบนาทีถ้วน
นี่คือภาพเหตุการณ์ที่ฉายซ้ำไปซ้ำมาวันละยี่สิบกว่ารอบ ตลอดระยะเวลาเกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา…
ณ พื้นที่ราบอันงดงามทางตอนท้ายของมิติลับ
โม่หยิงเฉินทอดถอนใจเล็กน้อย ขณะปรายตามองกลุ่มอิสตรีที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่เบื้องหลัง หากไม่ใช่เพราะสภาพแวดล้อมรอบด้านยังคงอาบไล้ไปด้วยสีแดงชาดและสีดำทมิฬอันเป็นเอกลักษณ์ของมิติห้วงลึก เขาคงนึกว่าตัวเองกำลังรับจ้างพากลุ่มคุณหนูตระกูลใหญ่มาพักผ่อนหย่อนใจในสถานที่ท่องเที่ยวสักแห่งเป็นแน่
หญิงสาวหัวกะทิจากกิลด์เพลิงโลหิตกลุ่มนี้ ล้วนมีสีหน้าผ่อนคลายถึงขีดสุด บนใบหน้าของพวกเธอไม่หลงเหลือเค้าความตึงเครียดหรือความหวาดระแวงใดๆ ที่พึงมีเมื่อต้องเอาชีวิตรอดในมิติลับระดับสูงเลยแม้แต่น้อย
พวกเธอถึงขั้นปูเสื่อปิกนิกผืนใหญ่ลงบนพื้นดิน!
อื้มม… พี่เฉียนซี ลองชิมนี่ดูสิคะ! เมื่อคืนฉันไปเดินตลาดกลางคืนโซนตะวันตกของนครห้วงลึกมา เรียกว่าอะไรนะ… อ้อ! ขนมเส้นเผ็ดชา!
ไฉ่เตี๋ย หญิงสาวร่างเล็กผู้ร่าเริงราวกับกระรอกน้อยที่กำลังอวดของล้ำค่า ไม่รู้ว่าไปล้วงเอาห่อกระดาษเคลือบน้ำมันที่บรรจุขนมขบเคี้ยวออกมาจากไหน เธอใช้ปลายนิ้วคีบเส้นขนมสีแดงสดอย่างระมัดระวัง แล้วยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากของกู้เฉียนซี
ได้ยินมาว่าเป็นเมนูเด็ดที่เผ่าพันธุ์ในห้วงลึกคิดค้นขึ้นมาเลยนะคะ อร่อยสุดๆ ไปเลย!
กู้เฉียนซีไม่ได้ปฏิเสธความหวังดีนั้น ในฐานะประธานกิลด์เพลิงโลหิต ยามนี้เธอกลับไร้ซึ่งมาดผู้นำอันเคร่งขรึม หญิงสาวเผยอริมฝีปากรับขนมเส้นที่ชุ่มไปด้วยน้ำมันพริกสีแดงสดเข้าปาก
เมื่อเคี้ยวไปได้เพียงสองคำ นัยน์ตาของเธอก็พลันเปล่งประกายวาววับ
อร่อย!
รสชาติเผ็ดร้อน เค็มกลมกล่อม และความหวานที่ปลายลิ้น ผสมผสานและระเบิดออกบนต่อมรับรส ต่อให้เป็นยอดฝีมือที่เคร่งครัดเรื่องโภชนาการมาโดยตลอดอย่างเธอ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม
ซื้อมาจากตรงไหน? จำกัดจำนวนซื้อหรือเปล่า? เดี๋ยวออกไปฉันจะไปเหมามาแจกเด็กๆ ในกิลด์ให้ลองชิมกันบ้าง
ไฉ่เตี๋ยหัวเราะคิกคัก สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่า รีบชมฉันสิ
ตรอกหมายเลขเจ็ด โซนตะวันตกค่ะ! พ่อค้าเป็นคุณลุงอ้วนๆ ท่าทางตลกดี ขายแค่ห่อละสิบหินห้วงลึก แถมไม่จำกัดจำนวนด้วย! อยากกินเท่าไหร่ก็ซื้อได้ไม่อั้น!
กู้เฉียนซีพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
เยี่ยมมาก เดี๋ยวขากลับ ฉันจะไปเหมาสักร้อยห่อ
ในใจของเธอเบิกบานราวกับดอกไม้บานสะพรั่ง
นับตั้งแต่วันที่เธอตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ยอมลดทิฐิด้วยท่าทีที่แทบจะเรียกได้ว่า อ้อนวอน ยอมสละผลกำไรจากมิติลับเพิ่มให้อีกหนึ่งส่วน เพื่อแลกกับการว่าจ้างให้เทพเจ้าเบื้องหน้าผู้นี้ช่วยมาเป็น พี่เลี้ยง พาลุยดันเจี้ยน…
กู้เฉียนซีก็เอาแต่เฝ้าบอกตัวเองทุกวันว่า การตัดสินใจในวันนั้นช่างหลักแหลมและปราดเปรื่องเพียงใด!
ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่า… เธอเดิมพันถูก! แถมยังเป็นการชนะพนันแบบกวาดเรียบทั้งกระดาน!
ในช่วงสามวันแรก สถานการณ์ยังถือว่าอยู่ในเกณฑ์ปกติ พวกเธอทั้งเก้าคนยังต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายในการตะลุยเคลียร์เส้นทางอีกฝั่ง แม้จะมีจอมดาบของโม่หยิงเฉินคอยคุมเชิงอยู่รั้งท้าย แต่การต่อสู้ก็ยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียดและลุ้นระทึก
ทว่าเมื่อล่วงเข้าสู่วันที่สี่…
สัตว์อสูรเผ่าวานรสุดลึกลับของโม่หยิงเฉินก็เสร็จสิ้นการวิวัฒนาการ!
และหลังจากนั้นเป็นต้นมา… บรรยากาศในการลงมิติลับก็พลิกตลบไปอย่างสิ้นเชิง!
การบุกเบิกมิติลับสุดอันตราย กลายสภาพเป็นการทัศนศึกษาติดอาวุธโดยสมบูรณ์ สัตว์อสูรทั้งสองตนของโม่หยิงเฉิน ยืนกระหนาบซ้ายขวา บดขยี้ทุกสรรพสิ่งราวกับรถบดถนนไร้ความปรานี ทะลวงกวาดล้างพินาศสิ้นทั้งฟ้าดิน!
ส่วนพวกเธอทั้งเก้าคนน่ะหรือ? สิ่งที่ต้องทำก็มีเพียงแค่… เดินตามหลังไปชิลๆ จับกลุ่มเมาท์มอย กินขนมนมเนย แวะเก็บเกี่ยววัตถุดิบสมุนไพรริมทางประปราย
ขอเพียงแค่ยืนอยู่ในระยะปลอดภัย คอยชื่นชมแผ่นดินที่ถูกพลิกตลบและเทคนิคการต่อสู้อันงดงามดุดันราวกับเทพเซียน ที่ใช้ความรุนแรงระดับทำลายล้างมาตรึงตราฉากจบของศัตรู…
จากนั้น พวกเธอก็แค่เดินกรีดกรายเข้าไปเก็บกวาดของรางวัลและหินห้วงลึกที่หล่นเกลื่อนกลาดเต็มพื้นดินด้วยความสบายใจเฉิบ… แค่นั้นเอง!