ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 182 สร้างตำนานหน้าม้า
บทที่ 182 สร้างตำนานหน้าม้า
ติ๊ง!
[ระดับตีบวกสนับขาอรุณเบิกฟ้าแห่งห้วงลึกถึง +10 แล้ว]
[การตีบวกครั้งนี้ (+10 → +11) อัตราความสำเร็จ: 30% หากล้มเหลว ระดับตีบวกจะลดลงเหลือศูนย์ อัตราอุปกรณ์แตกสลาย: 15%]
[หากแตกสลาย อุปกรณ์จะหายไปอย่างถาวร!]
[ค่าใช้จ่ายในการตีบวก: หินห้วงลึก 3,200 ก้อน]
[ต้องการตีบวกหรือไม่?]
ตัวอักษรแจ้งเตือนสีแดงฉานดั่งโลหิตสาดแสงสะท้อนอยู่บนหน้าจอโฮโลแกรม บรรยากาศรอบข้างหนักอึ้งจนฝูงชนที่มุงดูถึงกับลืมวิธีหายใจ
อัตราสำเร็จเพียง 30%!
อัตราแตกสลายตั้ง 15%!
ทุกคนต่างคิดตรงกันว่า ชายหนุ่มชุดดำผู้นี้ เมื่อได้เห็นตัวเลขมรณะเหล่านั้น จะต้องเกิดความลังเลและยอมถอยแต่โดยดี
ทว่า…
โม่หยิงเฉินเพียงแค่ปรายตามองหน้าต่างระบบด้วยความเรียบเฉย
จากนั้น ภายใต้สายตาที่เบิกกว้างจนแทบถลนของทุกคน เขาก็สับนิ้วกดลงไปโดยไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย
ยืนยัน!
ครืนนน—ตูมมม!!!
ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงแสงสีทองธรรมดา ทว่ามันคือลำแสงขนาดมหึมาที่หลอมรวมความศักดิ์สิทธิ์ของสีทองหม่นเข้ากับความวิปริตของสีเลือดอันน่าสะพรึงกลัว พุ่งทะลวงจากปากอันกว้างใหญ่ของเตาหลอมปีศาจสาดซัดขึ้นสู่เพดาน!
[สนับขาอรุณเบิกฟ้าตีบวกสำเร็จ +11 โบนัสสถานะเพิ่มขึ้นเป็น 190%!]
ความเงียบสงัดดั่งสุสานเข้าปกคลุมทั่วทั้งโถงกว้าง
ทุกคนยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังชายหนุ่มที่กำลังหยิบสนับขาระดับ +11 ขึ้นมาดูอย่างใจเย็น… ก่อนจะวางมันกลับลงไปบนแท่นตีบวกอีกครั้งด้วยท่าทีไม่สะทกสะท้าน
โลกทัศน์และสามัญสำนึกของพวกเขา ถูกป่นจนแหลกสลายไปในวินาทีนี้เอง
ลุยต่อ โม่หยิงเฉินเอ่ยเสียงเรียบ
ทั่วทั้งโถงตีบวกดำดิ่งสู่อารมณ์คลั่งไคล้ที่บิดเบี้ยวและแปลกประหลาด
ไม่มีใครกล้าปริปากพูดแม้แต่ครึ่งคำ ทุกคนทำเพียงส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนราวกับกำลังจ้องมองเทพเจ้า ลงไปบรรจบที่ร่างของโม่หยิงเฉิน
ร่วมเป็นพยาน!
พวกเขาต่างกำลังเป็นพยานในปาฏิหาริย์ที่ไม่มีวันเป็นไปได้!
และแล้ว… ขีดจำกัดสุดท้ายก็มาถึง
[การตีบวกครั้งนี้ (+14 → +15) อัตราความสำเร็จ: 10% หากล้มเหลว ระดับตีบวกจะลดลงเหลือศูนย์ อัตราอุปกรณ์แตกสลาย: 35%!]
[ค่าใช้จ่ายในการตีบวก: หินห้วงลึก 8,500 ก้อน!]
โม่หยิงเฉินมองดูตัวเลขค่าใช้จ่ายที่พุ่งสูงจนหลุดโลกด้วยสีหน้าที่ไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว
พรสวรรค์ [โชคชะตาสัมบูรณ์] ของเขายังแสดงผลอยู่
และเขาก็มี… หินห้วงลึกมากพอที่จะผลาญ
ท่ามกลางสายตานับร้อยที่จ้องมองจนแทบขาดใจ โม่หยิงเฉินยื่นปลายนิ้วออกไป และกดยืนยันเป็นครั้งสุดท้าย
พริบตานั้น…
กาลเวลาคล้ายหยุดหมุน
ก่อนที่วินาทีต่อมา…
โฮกกก—!!!!
เตาหลอมตีบวกแห่งห้วงลึกแผดเสียงคำรามลั่นสั่นสะเทือนปานอสูรร้ายดึกดำบรรพ์! ลำแสงศักดิ์สิทธิ์เจ็ดสีที่ไม่อาจหาคำใดมาบรรยายความเจิดจ้าได้ ระเบิดทะลักออกจากเตาหลอมราวกับจะเจาะทะลวงชั้นฟ้าของมิติห้วงลึกแห่งนี้!
แสงนั้นสว่างจ้าเสียจนทุกคนต้องหลับตาลงตามสัญชาตญาณ
เมื่อพายุแสงสงบลง
ภาพตรงหน้าก็ทำให้ผู้คนต้องสูดลมหายใจเข้าลึกจนแสบปอด
สนับขาชิ้นนั้น… ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดไปสู่อีกมิติหนึ่งแล้วอย่างสมบูรณ์
มันลอยตัวนิ่งอยู่เหนือแท่นตีบวก พื้นผิวทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นสีทองหม่นที่ดูลึกล้ำไร้ก้นบึ้ง ลวดลายเวทมนตร์สีชาดไหลเวียนอยู่บนเกราะราวกับลาวาเดือด อสนีบาตทมิฬเส้นเล็กละเอียดแลบแปลบปลาบ เกิดและดับสูญวนเวียนอยู่รอบตัวอุปกรณ์อย่างบ้าคลั่ง
แรงกดดันอันหนักอึ้งและโอหัง แผ่ซ่านออกจากชิ้นส่วนเกราะนั้น บดขยี้มวลอากาศรอบด้านจนบิดเบี้ยว
หลังจากความเงียบที่ยาวนาน…
เสียงอุทานและเสียงสูดลมหายใจก็ระเบิดออกมาราวกับเขื่อนแตก!
+15… ทะ… ทำได้จริงๆ…
เกิดมาชาตินี้ นี่เป็นครั้งแรก… ครั้งแรกในชีวิตที่ฉันเห็นคนตีบวกม้วนเดียวขึ้น +15!
ชายที่เคยคลุ้มคลั่งเพราะตีบวกแตกและทรุดกองอยู่กับพื้นก่อนหน้านี้ บัดนี้นั่งเหม่อมองอุปกรณ์ระดับ +15 ด้วยแววตาเลื่อนลอย เขาก้มมองมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง…
เขาไม่ได้ร้องไห้อีกต่อไป
ทำเพียงหัวเราะแหบพร่าในคอ หัวเราะ… และหัวเราะ ก่อนที่เลือดคำโตจะพุ่งกระอักออกจากปาก แล้วสลบเหมือดคาที่ไปในที่สุด
ในขณะที่ผู้สร้างตำนานในครั้งนี้
โม่หยิงเฉินเพียงก้าวไปข้างหน้าอย่างสง่าผ่าเผย แล้วหยิบ [สนับขาอรุณเบิกฟ้าแห่งห้วงลึก +15] ที่สั่นสะเทือนฟ้าดินชิ้นนั้นลงมา
เขาเปิดดูหน้าต่างสถานะ
[สนับขาอรุณเบิกฟ้าแห่งห้วงลึก]
[ตีบวกห้วงลึก +15 (ผูกมัดแล้ว: จอมดาบอสุรา)]
[พละกำลัง +20000, ความอึด +32500, ความว่องไว +22500]
[ทักษะติดตัว: โล่อัคคี – อัญเชิญโล่แห่งเปลวเพลิงคุ้มกาย ในระหว่างที่แสดงผล ลดความเสียหายที่ได้รับ 20% และเพิ่มความต้านทานไฟ +60% ระยะเวลา: 30 วินาที คูลดาวน์: 5 นาที]
[เซ็ต 1 (3 ชิ้น): ห้วงลึกปะทุ – เมื่อเปิดใช้งาน ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 10% ระยะเวลา 10 นาที คูลดาวน์: 10 ชั่วโมง]
[เซ็ต 2 (5 ชิ้น): พรแห่งห้วงลึก – เมื่อรวบรวมครบเซ็ต 5 ชิ้น เงื่อนไขการสวมใส่จะลดลงเหลือเพียงสัตว์อสูรระดับ C เลเวล 20]
ค่าสถานะอันน่าขนลุก!
โบนัสการตีบวกที่เพิ่มขึ้นถึง 250% ทำให้ค่าสถานะพื้นฐานของเกราะชิ้นนี้พองตัวขึ้นจนถึงจุดที่น่าสะพรึงกลัว
เพียงแค่อุปกรณ์ชิ้นเดียว ก็มอบค่าสถานะรวมให้สูงถึงเจ็ดหมื่นห้าพันหน่วย!
นี่มันหมายความว่ายังไงน่ะหรือ?
สัตว์อสูรทั่วไปที่เพิ่งวิวัฒนาการทะลวงเข้าสู่ระดับ B มีค่าสถานะทุกสายรวมกันทั้งตัว… ก็ตกอยู่ที่ราวๆ หนึ่งแสนหน่วยเท่านั้น
แต่สนับขาของโม่หยิงเฉินเพียงชิ้นเดียว กลับเทียบเท่ากับ 75% ของค่าสถานะทั้งหมดของสัตว์อสูรระดับ B!
เขาพอใจกับมันมาก
ทว่า… ราคาที่ต้องจ่ายก็มหาศาลเช่นกัน
ต่อให้มีพรสวรรค์ [โชคชะตาสัมบูรณ์] คอยการันตีความสำเร็จ 100% ก็ตาม
การลากอุปกรณ์ชิ้นนี้จาก +0 ขึ้นมาถึง +15 ผลาญหินห้วงลึกของเขาไปถึงสามหมื่นกว่าก้อน!
เป็นจำนวนเงินมหาศาลที่มากพอจะทำให้ยอดฝีมือระดับสูงต้องกระอักเลือดตายด้วยความเสียดาย
โม่หยิงเฉินละสายตาจากเกราะขาที่ส่องประกายเรืองรอง กวาดตามองปฏิกิริยาของผู้คนรอบข้าง
สีหน้าของพวกเขาน่าสนใจทีเดียว
จากตอนแรกที่ดูถูกและรอดูความฉิบหาย กลายเป็นตื่นตะลึง หวาดผวา และจบลงที่ความตายด้านในเวลานี้
สายตาที่พวกเขามองมาที่เขา ไม่ใช่การมองคนหน้าใหม่ที่ดวงดีระเบิดอีกต่อไป
แต่มันคือสายตาที่ใช้มอง ตัวประหลาด นอกรีต
มุมปากของโม่หยิงเฉินยกขึ้นเล็กน้อย
เวลาของ [โชคชะตาสัมบูรณ์] ยังเหลืออยู่อีกเจ็ดนาทีเศษ
เหลือเฟือ…
เขาเมินเฉยต่อความเงียบสงัดของโถงกว้าง
วูบ!
[ปลอกแขนอรุณเบิกฟ้าแห่งห้วงลึก] ปรากฏขึ้นกลางอากาศ
ก่อนที่เขาจะวางมันลงบนแท่นตีบวกที่เพิ่งให้กำเนิดปาฏิหาริย์เมื่อครู่นี้ ด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก
การกระทำนั้นราวกับโยนหินก้อนมหึมาลงในบ่อน้ำนิ่งสนิท
เสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ดังระงมไปทั่วฝูงชน
มะ… หมอนั่นจะทำอะไรอีก!?
บ้าไปแล้ว! เขาต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ! ของระดับ +15 ชิ้นเดียวยังไม่พออีกหรือไง?!
เป็นไปไม่ได้… ไม่มีทางที่ใครจะกดสำเร็จต่อเนื่องแบบนั้นได้หรอก!
ทว่าโม่หยิงเฉินเลือกที่จะตอบโต้ความเคลือบแคลงเหล่านั้นด้วยการกระทำ
เลือก จอมดาบอสุรา
ตีบวก
ถ้อยคำเย็นชาและไร้อารมณ์สองประโยค ดังก้องเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนอย่างชัดเจน
จากนั้น… สิ่งที่ตามมาคือแสงสว่างแห่งการตีบวกที่สาดส่องขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ต่อเนื่อง และทำให้ผู้คนต้องจมดิ่งสู่ความสิ้นหวังอีกครั้ง!
+1!
+2!
+3!
……
+10!
เมื่อแสงสีทองอร่ามของการตีบวก +10 ระเบิดขึ้น ทั่วทั้งโถงก็ไม่มีใครมีแรงเหลือพอจะเปล่งเสียงอุทานได้อีกแล้ว
ทุกคนชาชินจนถึงขีดสุด
พวกเขายืนคอตก บิดคอไปมาอย่างแข็งทื่อราวกับหุ่นกระบอกที่สายขาด
เบิกตาโพลงมองชายหนุ่มชุดดำ คอยทำซ้ำขั้นตอนระดับพระเจ้าเหล่านั้นอย่างไม่รู้จบ
และเมื่อโม่หยิงเฉินหยิบปลอกแขนระดับ +10 วางกลับลงไปบนแท่นเพื่อเดินหน้าต่ออย่างไม่ลังเล…
ตุบ!
ผู้ฝึกสัตว์คนหนึ่งที่ปราการป้องกันทางจิตใจพังทลายลงอย่างสมบูรณ์ ขาอ่อนยวบ ทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น
ตูมมม!!!
ลำแสงสีเลือดผสานทองคำทะลักทะลวงขึ้นสู่ฟากฟ้าอีกครั้ง!
+11!
+12!