ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 176: โม่เทียนผู้ตื่นตะลึง
หลังจากโม่ยวี่เดินจากไป
โม่เทียนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองไปทางประตูห้องรับแขก
เข้ามา
เสียงของโม่เทียนแหบแห้ง ฝืดเคือง และเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ถูกกดทับไว้จนถึงขีดสุด
ครับ นายท่าน
หลี่ลั่วเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าที่ไร้เสียง แสดงความเคารพอย่างนอบน้อม หยุดยืนห่างจากโม่เทียนสามก้าว แล้วก้มหน้าเล็กน้อย
โม่เทียนมองเขาแวบหนึ่ง
เจ้าเด็กโม่หยิงเฉินนั่น…
ช่วงนี้… มันเป็นยังไงบ้าง
เมื่อได้ยินชื่อนี้ ใบหน้าที่แสดงความเคารพอยู่ตลอดเวลาของหลี่ลั่ว ก็ฉายแววแปลกประหลาดวูบหนึ่ง
ในใจเขายิ่งเกิดความรู้สึกเย้ยหยันจางๆ ที่เกือบจะเรียกว่าดูถูกได้เลย
เพิ่งจะมานึกถามไถ่สารทุกข์สุกดิบนายน้อยรองเอาป่านนี้
ท่านผู้นำตระกูลผู้ยิ่งใหญ่ ช่างเป็นคนขี้ลืมจริงๆ นะครับ
ทว่า สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ยังคงเป็นท่าทีถ่อมตนและว่านอนสอนง่ายเช่นเดิม
เรียนนายท่าน นายน้อย… หยิงเฉิน เขาไปเรียนมหาวิทยาลัยแล้วครับ
หือ มหาวิทยาลัย
คิ้วที่ขมวดแน่นของโม่เทียน เริ่มมีการเคลื่อนไหวเล็กน้อย
คำตอบนี้ ดูเหมือนจะอยู่ในความคาดหมาย แต่ก็ดูเหมือนจะเหนือความคาดหมายของเขาเช่นกัน
หลี่ลั่วรีบพูดต่อ น้ำเสียงยิ่งนอบน้อมกว่าเดิม
กลัวว่าคำพูดของตัวเองจะทำให้นายท่านไม่พอใจ
ใช่ครับ นายท่าน นายน้อยหยิงเฉินจบการศึกษาระดับมัธยมปลายปีนี้ พอนับวันดูแล้ว ไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยก็น่าจะผ่านไปสองเดือนกว่าแล้วครับ
เขาเว้นจังหวะ แล้วเสริมอย่างระมัดระวัง
ก่อนที่เขาจะออกจากบ้าน... ผม… ผมเคยรายงานเรื่องนี้กับท่านไปแล้วนะครับ
สีหน้าของโม่เทียนชะงักกึก
รายงานแล้ว
มีด้วยเหรอ
ภาพความทรงจำนับไม่ถ้วนแล่นผ่านสมองเขาอย่างรวดเร็ว
ล้วนเป็นภาพความฮึกเหิมลำพองใจของลูกชายคนโต โม่ยวี่
ภาพคำสัญญาจากสโมสรถุงมือขาว
ภาพเกียรติยศ First Clear มิติลับระดับ B…
ภาพเหล่านั้นยึดครองพื้นที่ความสนใจทั้งหมดของเขาในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา
ส่วนลูกชายคนเล็กคนนั้น…
เหมือนจะ… มีเรื่องแบบนั้นอยู่จริงๆ
ตอนนั้นเขาตอบกลับไปว่ายังไงนะ
เหมือนจะ… โบกมือไล่อย่างรำคาญ
อ้อ
โม่เทียนดึงสติกลับมา ใบหน้ากลับมาเรียบเฉยไร้อารมณ์ทันที
เขายกถ้วยชาที่เย็นชืดขึ้นจิบเบาๆ พูดด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
นึกออกละ ช่วงนี้งานที่บ้านยุ่งมาก เรื่องจุกจิกเยอะแยะไปหมด เรื่องเล็กน้อยพวกนี้เลยจำไม่ได้ชั่วคราว
หัวของหลี่ลั่วก้มต่ำลงไปอีก
ใบหน้านิ่งสนิท แต่ในใจกำลังแค่นหัวเราะเย็นชา
งานที่บ้านยุ่งมาก
ช่างเป็นข้ออ้างที่ฟังดูดีเหลือเกิน
คงเป็นเพราะไม่ได้เห็นนายน้อยรองอยู่ในสายตาเลยมากกว่ามั้ง
ใจทั้งหมด ทรัพยากรทั้งหมด ความคาดหวังทั้งหมดของท่าน ไม่ได้เทไปให้ ลูกรักสวรรค์ อย่างนายน้อยใหญ่โม่ยวี่หมดแล้วหรือไง
ท่านเคยสนใจความเป็นตายร้ายดีของนายน้อยรองจริงๆ บ้างไหม
แม้แต่คำถามไถ่สารทุกข์สุกดิบง่ายๆ สักคำ
ความคิดเหล่านี้แล่นผ่านใจหลี่ลั่ววูบหนึ่ง แต่เขาไม่กล้าแสดงออกมาแม้แต่น้อย
ว่ามาสิ
โม่เทียนวางถ้วยชาเย็นชืดกลับลงบนโต๊ะ เกิดเสียงกระทบเบาๆ
เขาเอนตัวพิงพนักโซฟาอย่างสบายอารมณ์ จมลงไปในความนุ่มนิ่ม
ไขว่ห้าง วางท่าทางไม่ยี่หระ
ไอ้ลูกไม่รักดีโม่หยิงเฉินนั่น มันสอบติดมหาวิทยาลัยกระจอกๆ ที่ไหนล่ะ
น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามอย่างเป็นธรรมชาติ
ในสายตาของเขา ด้วยพรสวรรค์พื้นๆ ของโม่หยิงเฉิน สอบติดมหาวิทยาลัยผู้ฝึกสัตว์ระดับสามได้ ก็ถือว่าบรรพบุรุษคุ้มครองแล้ว
ทว่า คำตอบต่อมาของหลี่ลั่ว กลับทำให้เขาถึงกับมึนตึ้บ
เรียนนายท่าน
เสียงของหลี่ลั่วยังคงราบเรียบมั่นคง
มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นครับ
อะไรนะ!
ท่าทางสงบนิ่งดุจเมฆลอยลมบนของโม่เทียน พังทลายลงในพริบตา!
เขาราวกับถูกไฟช็อต ดีดตัวผลุงขึ้นจากโซฟา ร่างกายเกร็งเขม็งด้วยความตกตะลึง!
มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น
เขาจ้องเขม็งไปที่หลี่ลั่ว
เป็นไปไม่ได้!
เสียงของเขาสูงปรี๊ดจนแสบแก้วหู!
เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! มันสอบได้คะแนนเท่าไหร่ มันเอาอะไรไปสอบติดเทียนอวิ๋น!
มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น!
นั่นไม่ใช่มหาวิทยาลัยชั้นหนึ่งธรรมดาๆ!
นั่นคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของผู้ฝึกสัตว์ระดับท็อปของประเทศหลงเซี่ย ที่ยืนอยู่แถวหน้ามาตลอด!
คือวิหารที่ผู้ฝึกสัตว์นับไม่ถ้วนใฝ่ฝัน!
นักศึกษาที่จบจากที่นั่น ล้วนเป็นที่ต้องการตัวของขั้วอำนาจต่างๆ อนาคตไกลไร้ขีดจำกัด!
ลูกชายคนโตที่เขาฝากความหวังไว้สูงลิ่ว ทุ่มเททรัพยากรตระกูลไปหมดหน้าตักอย่างโม่ยวี่
ปีนั้นพยายามแทบตาย ก็สอบติดแค่ มหาวิทยาลัยตงไห่ ที่เป็นมหาวิทยาลัยชั้นหนึ่งทั่วไป
แค่นั้นก็ทำให้เขาดีใจจนเนื้อเต้นไปหลายวัน จัดงานเลี้ยงใหญ่โต หน้าบานเป็นกระด้ง!
แต่ไอ้ลูกคนเล็กที่เขามองว่าไร้พรสวรรค์ จนแทบจะตัดหางปล่อยวัดไปแล้วอย่างโม่หยิงเฉิน…
กลับเข้าเทียนอวิ๋นได้
นี่มันนิทานอาหรับราตรีชัดๆ!
โม่เทียนรู้สึกหายใจถี่กระชั้นขึ้นมา
หน้าอกกระเพื่อมแรง สมองอื้ออึงเพราะแรงกระแทกทางจิตใจที่ถาโถมเข้ามาอย่างกะทันหัน
เขาชี้นิ้วที่สั่นระริกไปที่หลี่ลั่ว เค้นเสียงลอดไรฟันออกมาทีละคำ
แก! แกพูดให้ชัดเจนซิ! เรื่องนี้มันเป็นมายังไงกันแน่!
เผชิญหน้ากับการซักไซ้ที่เกือบจะสติแตกของโม่เทียน สีหน้าของหลี่ลั่ว ในที่สุดก็ไม่ได้มีแค่ความเคารพนอบน้อมเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป
ในหัวของเขา หวนนึกไปถึงตอนที่ใช้เส้นสายโทรไปสอบถามข้อมูลจากเพื่อนที่ทำงานฝ่ายทะเบียนของมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น
น้ำเสียงของเพื่อนที่ปลายสาย ที่ผสมปนเปไปด้วยความตกตะลึง อิจฉา และไม่อยากจะเชื่อ
แม้จะนึกถึงตอนนี้ ในแววตาของหลี่ลั่วก็ยังมีความตื่นตระหนกที่ยังไม่จางหายหลงเหลืออยู่
เรียนนายท่าน
น้ำเสียงของเขาหนักแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
นายน้อยหยิงเฉิน… เขาไม่ได้เข้าสอบเกาเข่า (สอบเข้ามหาวิทยาลัย) ครับ
สัตว์อสูรของเขา ในพิธีปลุกพลัง สุ่มออกมาได้… ระดับเต็มครับ!
เขาถูกมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น รับเข้าเรียนเป็นกรณีพิเศษด้วยเกียรติยศสูงสุดครับ!
เปรี้ยง!!!
ระดับเต็ม!
รับเข้ากรณีพิเศษ!
ห้องรับแขกอันหรูหราเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก
โม่เทียนยืนทื่ออยู่ตรงนั้น อ้าปากค้าง ตาถลน
สีหน้าแข็งค้างเป็นภาพประหลาดที่ผสมระหว่างความช็อกสุดขีดและความรู้สึกว่าโลกนี้มันบ้าไปแล้ว
เขารู้สึกเหมือนหัวจะระเบิด
สิ่งที่เขาเจอในวันนี้ มันเหวี่ยงขึ้นลงยิ่งกว่ารถไฟเหาะตีลังกา แรงกว่าเรื่องราวสิบปีที่ผ่านมารวมกันเสียอีก
เริ่มจากตั้งตารอคอยลูกชายคนโตกลับมาพร้อมเกียรติยศ First Clear ระดับ B อย่างใจจดจ่อ
ผลคือ ได้รับข่าวร้ายว่าลูกชายกลับมามือเปล่า สภาพจิตใจย่ำแย่
ต่อมา ได้ยินชื่อที่ทำให้ใจสั่นสะท้านจากปากลูกชาย… เทพโม่
ซูเปอร์บิ๊กบอสที่โซโล่ฆ่าระดับ S ได้!
ยอดฝีมือลึกลับที่ชิงเอาเกียรติยศที่ควรจะเป็นของตระกูลโม่ไป!
แล้ว เทพโม่ คนนี้ ดันชื่อเหมือนกับลูกชายคนเล็กที่ถูกลืมของเขา!
ความบังเอิญนี้ทำให้เขาเกิดความคิดที่ดูไร้สาระขึ้นมา
เลยสั่งให้พ่อบ้านไปเช็คดูความเป็นไปของไอ้ลูกคนนั้นเล่นๆ
เขาคิดว่าคงเป็นแค่เรื่องแทรกเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่มีความสำคัญอะไร
แต่ผลลัพธ์ล่ะ
ผลลัพธ์คือพ่อบ้านกลับมา แล้วใช้น้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุด บอกเล่าความจริงที่ทำลายล้างโลกทัศน์ของเขาที่สุด