ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 175: ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของพ่อ
การเสริมแกร่งสกิลแบบห้วงลึก!
นั่นคือวาสนาที่ยอดฝีมือนับไม่ถ้วนต่างเฝ้าฝันหา!
ตัวเขา… โม่เทียน แม้แต่ประตูสู่โลกแห่งห้วงลึกยังไม่มีคุณสมบัติจะก้าวเข้าไป
แต่ลูกชายของเขา… โม่ยวี่ กำลังจะนำเกียรติยศสูงสุดนี้กลับมา!
พอนึกถึงตรงนี้ โม่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะยืดอกขึ้น หน้าแดงก่ำด้วยความภาคภูมิใจ
เขาราวกับมองเห็นภาพตระกูลโม่ภายใต้การนำของโม่ยวี่ พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า กลายเป็นตระกูลอันดับหนึ่งแห่งเมืองชิงหยวนอย่างแท้จริง!
ตระกูลจาง ตระกูลหลี่ อะไรนั่น จะต้องถูกตระกูลโม่ของเขาเหยียบไว้ใต้ฝ่าเท้า!
และทั้งหมดนี้ เริ่มต้นจากการตัดสินใจอันชาญฉลาดของเขาในตอนนั้น… ที่ช่วยชีวิตคนใหญ่คนโตจาก สโมสรถุงมือขาว ไว้
ถึงแม้ท่านผู้นั้นจะไม่ได้รับโม่ยวี่เป็นศิษย์ แต่ก็มอบโอกาสยิ่งใหญ่ขนาดนี้มาให้!
กระทั่งบัตรเชิญสู่ห้วงลึกและวัสดุสร้างวงเวท อีกฝ่ายก็จัดการให้เสร็จสรรพ
นี่คือน้ำใจที่ยิ่งใหญ่แค่ไหน!
เสี่ยวรวี่… ลูกคือความภาคภูมิใจของพ่อจริงๆ!
โม่เทียนรู้สึกตื้นตันใจอย่างที่สุด
ลูกชายของเขา โม่ยวี่ อายุยังน้อย แต่สัตว์อสูรก็วิวัฒนาการถึงระดับ C แล้ว
เทียบเท่ากับการบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบากหลายสิบปีของเขา
แน่นอนว่าส่วนหนึ่งมาจากการทุ่มเททรัพยากรของตระกูล แต่พรสวรรค์และความพยายามของโม่ยวี่เอง ก็เป็นสิ่งที่ไร้ข้อกังขา!
ระดับ C เชียวนะ!
มองไปทั่วทั้งเมืองชิงหยวน ผู้ฝึกสัตว์ระดับ C มีนับนิ้วได้ แต่ละคนล้วนเป็นผู้มีอิทธิพลทั้งนั้น
และลูกชายของเขา… อนาคตไกลไร้ขีดจำกัด!
ทันใดนั้น!
วูม——
วงเวทกลางลานบ้านสว่างวาบขึ้น กลิ่นอายห้วงลึกเข้มข้นแผ่กระจายออกมา
ประตูมิติสีแดงเข้มปรากฏขึ้นกลางอากาศ
กลับมาแล้ว!
โม่เทียนกระปรี้กระเปร่าขึ้นทันที หัวใจเต้นแรง พุ่งตัวเข้าไปหาในก้าวเดียว
ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มที่กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้
เสี่ยวรวี่ กลับมาเร็วจังเลยลูก
แสงสว่างจางหาย ร่างของโม่ยวี่โซซัดโซเซปรากฏขึ้น
สภาพนั้น… ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนที่เพิ่งได้รับโชคใหญ่แล้วกลับมาอย่างสง่าผ่าเผย
รอยยิ้มบนหน้าโม่เทียนแข็งค้างไปชั่วขณะ
แต่ไม่นานก็ถูกแทนที่ด้วยความคาดหวังที่ร้อนแรงกว่าเดิม
เขาเห็นลูกชายหน้าซีดเผือด ท่าทางเหม่อลอย ก็คิดไปเองว่าคงใช้พลังงานในมิติลับไปเยอะ
นอกจากความสงสารแล้ว เขายิ่งร้อนใจอยากรู้ผลลัพธ์
ได้ First Clear มาแล้วใช่ไหม
เร็วเข้า เล่าให้พ่อฟังหน่อย ได้รางวัลอะไรมาบ้าง
เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น
สกิลไหนของราชาหมาป่าเงามายาที่ได้รับการเสริมแกร่งห้วงลึก ใช่ จู่โจมเงา หรือ เขี้ยวสังหาร
พ่อกะว่าจะเอาเรื่องนี้ไปประกาศให้ทั่ว เพื่อสร้างกระแสให้ตระกูลโม่ของเรา!
ปูทางให้ลูกขึ้นสืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลล่วงหน้า!
ทว่า… สิ่งที่ตอบกลับมา ไม่ใช่การโอ้อวดอย่างตื่นเต้นของลูกชาย แต่เป็นความเงียบสงัดราวกับป่าช้า
โม่ยวี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ เหมือนรูปปั้นไร้วิญญาณ
เขาไม่มองหน้าพ่อแม้แต่แวบเดียว ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจและถือดี บัดนี้ว่างเปล่าจนน่ากลัว
ราวกับถูกสูบแสงสว่างแห่งชีวิตออกไปจนหมดสิ้น
ความปิติยินดีในใจโม่เทียน เย็นเยียบลงไปกว่าครึ่งในพริบตา
ผิดปกติ
ผิดปกติมาก!
เสี่ยวรวี่ ลูกเป็นอะไรไป พูดสิลูก!
หัวใจของโม่เทียนดิ่งวูบ ก้าวเข้าไปจับไหล่ลูกชาย
ในที่สุดโม่ยวี่ก็มีปฏิกิริยา
เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงตาที่ว่างเปล่าจ้องมองโม่เทียนเขม็ง
จากนั้น เขาใช้น้ำเสียงแหบแห้งจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ถามคำถามที่ทำให้โม่เทียนเหมือนถูกฟ้าผ่า
พ่อครับ
ผมจำได้ว่า… ผมมีน้องชายคนนึง… ชื่อ โม่หยิงเฉิน ใช่ไหมครับ
ในห้องรับแขกอันหรูหรา
สองพ่อลูกโม่เทียนและโม่ยวี่ นั่งเงียบกันคนละมุม
โคมไฟระย้าคริสตัลที่ห้อยลงมาจากเพดาน ประกอบด้วยผลึกพลังงานนับร้อยชิ้น ส่องแสงนวลสว่างไสว
แต่ไม่อาจขับไล่ความมืดมนที่ปกคลุมใบหน้าของทั้งสองคนออกไปได้
แสงไฟส่องกระทบพื้นหินอ่อนขัดมัน สะท้อนความเย็นเยียบออกมา
บนโต๊ะ ชาวิญญาณเมฆา ที่ชงอย่างประณีต เย็นชืดไปนานแล้ว
แต่ไม่มีใครมีอารมณ์จะยกขึ้นจิบแม้แต่คำเดียว
ไม่เป็นไรนะ เสี่ยวรวี่
ในที่สุดโม่เทียนก็ทำลายความเงียบ
เสียงของเขาแห้งผากและแข็งกระด้าง
ก็แค่ First Clear ห้วงลึกครั้งเดียว ไม่ได้ก็ช่างมันเถอะ
เขาพยายามฝืนยิ้มปลอบใจ แต่มันดูน่าเกลียดกว่าร้องไห้เสียอีก
ด้วยพรสวรรค์ของลูก ยังมีโอกาสอีกเยอะแยะในอนาคต
ตอนที่พูดประโยคนี้ โม่เทียนรู้สึกเหมือนเลือดกำลังหยดในใจ
โอกาส
นั่นมัน First Clear ห้วงลึกเชียวนะ!
วาสนาจากสวรรค์ที่จะทำให้สกิลสัตว์อสูรเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ!
โอกาสแบบนี้ หาได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร พลาดครั้งเดียว อาจหมายถึงพลาดไปตลอดชีวิต!
ที่เขาปลอบลูกชาย… จริงๆ แล้วก็เหมือนปลอบใจตัวเองด้วยไม่ใช่เหรอ
โอกาสดีขนาดนั้น!
เส้นสายใหญ่โตขนาดนั้น!
จู่ๆ ก็… หายวับไปกับตา
โม่ยวี่หันมามองอย่างเหม่อลอย
มองดูพ่อที่ปกติจะตามใจเขาทุกอย่าง และมองเขาเป็นความหวังเดียวของตระกูล
ริมฝีปากเขาขยับเบาๆ ด้วยความหวังอันริบหรี่และน่าสมเพช
จริงเหรอครับ พ่อ!
ผมยังมีโอกาสได้รับวาสนาแบบนั้นจริงๆ เหรอครับ
เขาเหมือนคนกำลังจมน้ำที่คว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้
โม่เทียนมองแววตาที่เกือบจะจุดประกายความหวังของลูกชาย
ไฟโทสะไร้ที่มาก็ลุกพรึ่บขึ้นในอก
เขาอยากจะตบหน้ามันสักฉาด!
จริงเหรอ
มึงฟังไม่ออกเหรอว่ากูแค่ปลอบใจมึง!
ไอ้ลูกไม่เอาถ่าน!
โอกาสดีขนาดนี้ยังทำพังได้!
แต่พอเห็นใบหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษของโม่ยวี่ ที่เต็มไปด้วยความพังทลายทางจิตใจ ความโกรธก็พลันมอดลง กลายเป็นความท้อแท้
ยังไงซะก็ลูกในไส้
ยังไงซะก็เป็นผู้สืบทอดตระกูลโม่ที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจปลุกปั้นมา
เพิ่งเจอเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจขนาดหนัก สมองจะเบลอไปบ้าง ก็… ก็ถือเป็นเรื่องปกติ
โม่เทียนสูดหายใจลึก… ลึกมาก พยายามกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านลงไป
เขาถอนหายใจ ปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง
วางใจเถอะ เดี๋ยวพ่อจะลองติดต่อไปหาท่านผู้ยิ่งใหญ่จาก ถุงมือขาว คนนั้นดู
เผื่อทางท่านจะมีหนทางเยียวยาอะไรได้บ้าง
พูดไปอย่างนั้นแหละ แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่เชื่อเลย
ขณะที่กำลังคุยกันอยู่
แอ๊ด——
ประตูห้องรับแขกถูกผลักเปิดออกเล็กน้อย
พ่อบ้านชราในชุดทักซิโด้ดูดี ชะโงกหน้าเข้ามาครึ่งตัว
ตั้งใจจะเข้ามารายงานธุระ แต่พอเห็นบรรยากาศที่เย็นเยียบจนติดลบในห้อง
และสภาพเหมือนคนจะร้องไห้ของโม่ยวี่ เขาก็ชะงักแข็งทื่ออยู่ที่หน้าประตู
ยืนเก้ๆ กังๆ จะเข้าก็ไม่ได้ จะออกก็ไม่ดี สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
หางตาของโม่เทียนเหลือบไปเห็นพ่อบ้าน
ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ทำให้เขาไม่อาจทนให้คนรับใช้มาเห็นความอัปยศและความล้มเหลวของตระกูลได้
เขารีบหันกลับไปพูดกับโม่ยวี่ด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้อ่อนโยนที่สุด
เสี่ยวรวี่ ลูกเหนื่อยมามากแล้ว
เพิ่งกลับมาจากโลกแห่งห้วงลึก พลังจิตคงลดฮวบ กลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อนเถอะ
ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างมีพ่อจัดการเอง
โม่ยวี่พยักหน้าอย่างด้านชา
เขาลุกขึ้น เดินโซซัดโซเซเหมือนคนไร้วิญญาณ ตรงไปที่บันไดชั้นสอง
โดยไม่หันกลับมามองพ่อแม้แต่แวบเดียว
แรงกระแทกทางใจที่รุนแรงเกินรับไหว ทำให้ความเชื่อมั่นของเขาพังทลายลงอย่างสมบูรณ์