ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 172: ท่านเพิ่งจะสิบแปด
[คำเตือน! คำเตือน!]
[ตรวจพบพลังงานลึกลับที่ไม่สามารถระบุได้กำลังรุกราน!]
[สัตว์อสูรของคุณ จอมดาบอสุรา กำลังถูกห้วงลึกจ้องมอง!]
[กระบวนการ ห้วงลึกภิวัตน์ ของสกิลถูกแทรกแซงและแก้ไขโดยพลการ!]
[สกิล ร่างแยกมารกระจก กำลังเกิดการกลายพันธุ์…]
การเปลี่ยนแปลงที่น่าสะพรึงกลัวนี้เกิดขึ้นและจบลงในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที
รวดเร็วจนกระทั่งเสียงเตือนของระบบเพิ่งจะเงียบลง ทุกอย่างก็เสร็จสิ้นไปแล้ว
เจตจำนงอันเย็นยะเยือกถอยกลับไปอย่างเงียบเชียบ ราวกับไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน
หากไม่ใช่เพราะความรู้สึกสั่นสะท้านที่ยังหลงเหลืออยู่ในส่วนลึกของวิญญาณ โม่หยิงเฉินคงคิดว่าตัวเองตาฝาดไปเอง
เขาไม่ลังเล รีบเปิดหน้าต่างสกิลของจอมดาบขึ้นมาตรวจสอบทันที!
สายตาล็อคเป้าไปที่สกิลใหม่แกะกล่องนั้นอย่างจดจ่อ!
[กายามารห้วงลึก: สามารถเรียกร่างมารห้วงลึกออกมาได้ 2 ร่าง ร่างมารจะ สืบทอดอย่างสมบูรณ์ ค่าสถานะทั้งหมด 100% ของร่างต้น!]
[หมายเหตุ: การจ้องมองจากห้วงลึก เป็นทั้งของขวัญและคำสาป]
เชี่ยเอ๊ย!!!
โปรดให้อภัยที่โม่หยิงเฉินจนปัญญาจะสรรหาคำอื่นมาบรรยาย!
เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่านอกจากคำนี้ จะมีคำไหนที่อธิบายความรู้สึกปั่นป่วนในใจตอนนี้ได้ดีไปกว่านี้อีก!
สืบทอดสมบูรณ์!
ค่าสถานะ 100%!
นี่หมายความว่ายังไง
หมายความว่าตั้งแต่วินาทีนี้ไป เขาจะมีจอมดาบอสุราที่มีพลังรบเท่ากันเป๊ะๆ ถึงสามตัว!
เอ่อ… อย่างน้อยที่สุด ค่าสถานะก็เท่ากันเป๊ะๆ
ไอ้ การจ้องมองจากห้วงลึก นี่… จ้องได้ดี! จ้องได้ประเสริฐแท้!
ว่างๆ ช่วยแวะมาจ้องบ่อยๆ ได้ไหม ช่วยจ้องสกิลอื่นให้ครบทุกสกิลเลยได้ป่าว
ส่วนไอ้คำเตือนที่ว่า เป็นทั้งของขวัญและคำสาป
โม่หยิงเฉินยกยิ้มมุมปากอย่างไม่ยี่หระ โยนมันทิ้งไปไว้หลังสมองทันที
ความเสี่ยง
นั่นมันเรื่องของอนาคต
แต่ผลประโยชน์… ตอนนี้เขาได้กำไว้ในมือเต็มๆ แล้ว!
แค่นี้ก็พอแล้ว!
ถ้าวันนั้นที่ไอ้ คำสาป จะมาถึงจริงๆ
ถึงตอนนั้น ใครจะเป็นเหยื่อ ใครจะเป็นผู้ล่า ก็ยังไม่แน่หรอก!
โม่หยิงเฉินกวาดตามองรอบๆ
สมาชิกกิลด์โลหิตอัคคีทุกคนหน้าแดงก่ำด้วยความปิติยินดี
แต่เพราะยังมีคนนอกที่ลึกลับอย่างโม่หยิงเฉินอยู่ด้วย พวกเธอเลยยังพอเก็บอาการได้บ้าง
แต่ดูจากสีหน้าท่าทางที่คิ้วกระดิกนิ้วสั่นระริก
เห็นได้ชัดว่าผลการเก็บเกี่ยวครั้งนี้ ทำให้พวกเธอพอใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
โม่หยิงเฉินยิ้มบางๆ ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นเต้นกับการแบ่งปันของรางวัล เขาหันหลังเตรียมจะเดินไปที่ประตูวาร์ปทางออกมิติลับ
สำหรับเขา ภารกิจนี้จบลงแล้ว
เอ่อ… เทพโม่คะ… รอเดี๋ยวก่อนค่ะ!
เสียงของกู้เชี่ยนซีที่เต็มไปด้วยความลังเลและสงสัย ดังขึ้นจากด้านหลัง
คุณ… ไม่เอาวัสดุเหรอคะ
โม่หยิงเฉินชะงักฝีเท้า เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
วัสดุ
วัสดุอะไร
บอสก็ดรอปแค่ค่าประสบการณ์ ไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่านไม่ใช่เหรอ
เห็นสีหน้างุนงงที่แวบขึ้นมาบนใบหน้าโม่หยิงเฉิน แม้จะแค่เสี้ยววินาที แต่กู้เชี่ยนซีก็จับสังเกตได้แม่นยำ
หัวใจของเธอกระตุกวูบ
ความคิดที่ดูไร้สาระที่สุด แต่กลับอธิบายทุกอย่างได้ลงตัว ผุดขึ้นมาในใจอย่างห้ามไม่อยู่
ถ้าข้อสันนิษฐานของเธอเป็นจริง…
ผู้ชายคนนี้…
พลังที่บดขยี้ทุกอย่างได้อย่างเด็ดขาด
ความไม่รู้และความเมินเฉยต่อกลไกของมิติลับ
พฤติกรรมสุดโต่งที่มองว่า คัตซีน เป็นแค่มอนสเตอร์ที่ต้องกำจัดทิ้งอย่างหน้าตาเฉย
รายละเอียดที่ดูขัดแย้งกันทั้งหมดนี้… ในวินาทีนี้ ดูเหมือนจะมีคำตอบเพียงหนึ่งเดียว
กู้เชี่ยนซีสูดหายใจลึก พยายามกดคลื่นอารมณ์ที่ปั่นป่วนในใจลงไป
เธอถามคำถามที่ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกันเลย ด้วยน้ำเสียงระมัดระวังราวกับกำลังหยั่งเชิง
เทพโม่คะ
สะดวกไหมคะถ้าจะถามว่า… ปีนี้คุณอายุเท่าไหร่แล้ว
โม่หยิงเฉินชะงัก มองเธออย่างงงๆ
สิบแปด… ทำไมเหรอ
เปรี้ยง!!!
ตัวเลขนี้… พูดออกมาเบาๆ
แต่กลับเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางกบาลของผู้หญิงทุกคนในที่นั้น!
กู้เชี่ยนซีเหมือนถูกฟ้าผ่า ยืนแข็งทื่อไปโดยสมบูรณ์
สมาชิกทีมอีกแปดคนที่กำลังคุยเจื้อยแจ้วอยู่ข้างหลัง ก็เหมือนถูกกดปุ่มหยุดเวลา
เสียงพูดคุย การเคลื่อนไหว ทุกอย่างหยุดกึก
หุบเขาตกอยู่ในความเงียบสงัด
มีเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิว
พวกเธอพอจะเดาได้ว่าเทพโม่คงจะอายุน้อย ไม่งั้นคงไม่ถามคำถามพื้นฐานที่ผู้ฝึกสัตว์ทั่วไปควรรู้
แต่คำว่า อายุน้อย ในความคิดของพวกเธอ คือ 30 ปี หรืออย่างต่ำสุดก็ 25 ปี!
นั่นคือขีดจำกัดจินตนาการของพวกเธอแล้ว!
แต่ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ตัวเลขที่ออกมาจะเป็นแบบนี้!
สิบแปดปี
วัยนี้ ไม่ใช่ว่าควรจะกำลังปวดหัวกับการสอบปลายภาคและการเก็บหน่วยกิตในมหาวิทยาลัยหรอกเหรอ
วัยนี้ ไม่ใช่ว่าควรจะกำลังวิ่งวุ่นในมิติลับระดับต่ำ เพื่อหาอุปกรณ์ระดับเขียว (E) มาใส่ให้ครบเซตหรอกเหรอ
วัยนี้… หลายคนยังแตะขอบเขตระดับ E ไม่ถึงด้วยซ้ำ!
จนถึงวินาทีนี้ พวกเธอถึงเพิ่งเข้าใจกระจ่างแจ้ง
ก่อนหน้านี้ ทุกคนเข้าใจไปเองว่าเทพโม่น่าจะเป็นผู้อาวุโสที่หน้าเด็ก เพราะดูแลตัวเองดี
เพราะผู้ฝึกสัตว์ระดับสูงมักได้รับพลังชีวิตสะท้อนกลับจากสัตว์อสูร ช่วยชะลอความแก่ชราได้มาก
ถ้าระดับสูงๆ ต้องการ ก็สามารถคงสภาพใบหน้าให้อยู่ในช่วงวัยหนุ่มสาวที่สุดได้ตลอดไป
ดังนั้น ยอดฝีมือที่หน้าตาดูหนุ่มแน่น อายุจริงอาจจะปาเข้าไปแปดสิบ หรือร้อยแปดสิบปีก็ได้
นี่คือเรื่องปกติ
แต่ตอนนี้พวกเธอเพิ่งค้นพบความจริงที่น่าสยดสยอง
เทพโม่… ไม่ใช่กรณีนั้น
เขา… เขาแค่ยังเด็กจริงๆ!
นี่มัน… เกินคำว่าน่ากลัวไปไกลแล้ว!
นี่มันตำนาน! นี่มันเรื่องเล่าขานระดับเทพนิยาย!
ภาพเหตุการณ์หน้าหอคอยแห่งห้วงลึกผุดขึ้นในหัวกู้เชี่ยนซี
สังหารจอมมารระดับ S!
เด็กหนุ่มอายุสิบแปดปี… โค่นล้มตัวตนระดับ S
โลกใบนี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย
งั้น… งั้นเทพโม่คะ ฉัน… ฉันขอถามอะไรที่ไม่ควรถามหน่อยนะคะ
กู้เชี่ยนซีรู้สึกเหมือนลำคอแห้งผากราวกับโดนกระดาษทรายขัด การเปล่งเสียงแต่ละคำช่างยากลำบาก
โม่หยิงเฉินมองเธออย่างไม่เข้าใจ
ไหนว่าจะคุยเรื่องวัสดุ
ทำไมวนมาเรื่องอายุได้ล่ะ
แต่เห็นแก่เรียวขายาวสวยภายใต้กางเกงรัดรูปสีดำของกู้เชี่ยนซี
โม่หยิงเฉินจึงพยักหน้าให้นิ่งๆ
สายตาของกู้เชี่ยนซี เคลื่อนไปหยุดที่จอมดาบอสุราที่กำลังก้มหน้ากอดดาบอยู่
เธอชี้นิ้วที่สั่นเทาไปที่มัน
ในหอคอยแห่งห้วงลึก… คุณใช้… เจ้านี่ สังหารจอมมารระดับ S ตนนั้นเหรอคะ
โม่หยิงเฉินมองตามนิ้วเธอ แล้วก็หลุดขำ
เขาส่ายหน้า ตอบตามความจริงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ไม่ใช่หรอก เจ้านี่ยังไม่เก่งขนาดนั้น
ที่ฉันฆ่าจอมมารระดับ S ได้ เพราะโชคช่วยและปัจจัยพิเศษบางอย่าง
สถานการณ์แบบนั้น… แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะทำซ้ำอีก
โม่หยิงเฉินไม่ได้โกหก
เขาเองก็ไม่แน่ใจว่า ถ้าต้าเซิ่งหรือเสี่ยวกู่เข้าไปในหอคอยอีกครั้ง
จะยังได้รับบัฟโกงๆ อย่าง พลังจิตไร้ขีดจำกัด อีกหรือเปล่า
ถ้าไม่มี… เขาก็คงไม่มีปัญญาไปงัดข้อกับมอนสเตอร์ระดับ S ซึ่งๆ หน้าได้ในตอนนี้