ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 160: คุณ... เอาอะไรมามั่นใจว่าจะร่วมมือกับผม
คุณเองก็ทราบดีว่า คุณคงไม่สามารถอยู่ที่โลกแห่งห้วงลึกได้ตลอดไป
และการบริหารจัดการมิติลับในแต่ละวันนั้นยุ่งยากซับซ้อนมาก ต้องใช้คนจำนวนมหาศาลในการรักษาความสงบ เก็บค่าธรรมเนียม และรับมือกับเหตุฉุกเฉินต่างๆ
กิลด์โลหิตอัคคีของเรา สามารถใช้บัตรเชิญสู่ห้วงลึก ส่งสมาชิกแกนหลักเข้ามาผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนประจำการที่นี่ได้อย่างต่อเนื่อง เพื่อขจัดความกังวลใจทั้งหมดให้คุณ
เราสามารถตกลงราคาค่าผ่านประตูที่สมเหตุสมผลร่วมกันได้ โดยคนของกิลด์ฉันจะเป็นผู้รับผิดชอบเก็บเงินที่ทางเข้ามิติลับ
รายได้ทั้งหมด หลังจากหักต้นทุนการดำเนินงานที่จำเป็น เช่น ค่าบัตรเชิญของพนักงานแล้ว กำไรสุทธิที่เหลือ…
เธอชูนิ้วเรียวยาวขาวผ่องขึ้นมาสามนิ้ว
กิลด์โลหิตอัคคี ขอรับไว้เพียง 3 ส่วน เป็นค่าเหนื่อยและค่าบริหารจัดการค่ะ
ส่วนอีก 70% ที่เหลือ ทั้งหมดเป็นของคุณ
เธอมองโม่หยิงเฉินด้วยสายตาที่จริงใจที่สุด
เทพโม่คะ คุณคิดว่าข้อเสนอนี้… เป็นอย่างไรบ้าง
พูดจบ เหมือนเธอนึกอะไรขึ้นได้ จึงเสริมต่อว่า อ้อ จริงสิ… ฉันยังมีคำขอเล็กๆ อีกข้อหนึ่งค่ะ
หวังว่าคุณจะอนุญาต ให้ยกเว้นค่าผ่านประตูสำหรับสมาชิกแกนหลักของกิลด์โลหิตอัคคี ในการเข้าไปสำรวจมิติลับ แสงอรุณรุ่ง ด้วยนะคะ
โม่หยิงเฉินเงียบไป
นิ้วมือเรียวยาวของเขา เคาะเบาๆ ลงบนที่วางแขนโซฟาอย่างมีจังหวะ
ก๊อก...
ก๊อก...
ก๊อก...
ทุกเสียงเคาะ ราวกับค้อนที่ทุบลงกลางใจของกู้เชี่ยนซีโดยตรง
เส้นประสาทที่ตึงเครียดอยู่แล้วของเธอ ถูกขึงให้ตึงขึ้นทีละนิ้ว จนแทบจะขาดผึง
ภายในห้องอันหรูหรา เหลือเพียงเสียงที่น่าอึดอัดนี้ดังก้อง
หัวใจของกู้เชี่ยนซีแขวนอยู่บนเส้นด้าย ลุ้นระทึกไปตามจังหวะเคาะนิ้วนั้น
เธอจ้องมองใบหน้าที่สงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นของโม่หยิงเฉินอย่างตื่นกลัว รอคอยคำพิพากษาขั้นสุดท้าย
เธอรู้ดีว่า ส่วนแบ่ง 70/30 คือความจริงใจสูงสุดที่กิลด์โลหิตอัคคีจะมอบให้ได้แล้ว
แต่อีกฝ่าย… ดูเหมือนจะยังไม่พอใจ
เนิ่นนานผ่านไป
เสียงเคาะนิ้วหยุดลงกะทันหัน
โม่หยิงเฉินยกแก้วเครื่องดื่มเรืองแสงขึ้นจิบเบาๆ
ก่อนจะค่อยๆ ปรือตาขึ้น สายตาสงบนิ่งจับจ้องไปที่กู้เชี่ยนซี
ประธานกู้
เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ
เงื่อนไขที่คุณพูดมา ฟังดูเข้าท่าดีนะ
กู้เชี่ยนซีลิงโลดในใจ กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง
แต่ทว่า…
โม่หยิงเฉินเปลี่ยนน้ำเสียง แววตามีเลศนัยลึกล้ำขึ้น
ดูเหมือนคุณจะมองข้ามปัญหาสำคัญที่สุดไปข้อหนึ่ง
สิ่งที่เรากำลังคุยกัน คือ อนาคต คือส่วนแบ่งกำไรที่จะเกิดขึ้น
แต่คุณ และกิลด์โลหิตอัคคีเบื้องหลังคุณ กลับจะได้รับผลประโยชน์ที่จับต้องได้ ทันที
เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย แรงกดดันที่มองไม่เห็นถาโถมเข้าใส่กู้เชี่ยนซีในพริบตา
คุณบอกว่า… ขอยกเว้นค่าผ่านประตูให้สมาชิกกิลด์
ประธานกู้ คุณเป็นคนฉลาด คุณน่าจะรู้ดียิ่งกว่าผม ว่ามูลค่าที่แท้จริงของมิติลับ แสงอรุณรุ่ง คืออะไร
การที่คุณทุ่มเทขนาดนี้… แสดงว่าวัตถุดิบที่ดรอปในมิติลับนั้น คงจะสำคัญกับพวกคุณมากสินะ
รูม่านตาของกู้เชี่ยนซีหดเกร็งทันที
แค่ข้อเสนอยกเว้นค่าผ่านประตูข้อเดียว ก็หมายความว่ากิลด์โลหิตอัคคีของคุณจะกุมความได้เปรียบอย่างสมบูรณ์
พวกคุณสามารถเข้าไปกอบโกยทรัพยากรได้เรื่อยๆ ตามใจชอบในระยะยาว
มูลค่าของสิ่งเหล่านั้น… เกรงว่าจะมากกว่าไอ้ส่วนแบ่งกำไรค่าตั๋ว 30% ในอนาคตที่คุณเอามาอ้าง แบบเทียบกันไม่ติดฝุ่นเลยด้วยซ้ำ
โม่หยิงเฉินเอนหลังกลับไปพิงโซฟา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ทำไมผมต้องยกเค้กก้อนใหญ่ที่สุดก้อนนี้ ใส่พานถวายให้พวกคุณฟรีๆ ด้วยล่ะ
เพียงเพื่อแลกกับผลกำไรในอนาคตที่ยังวาดฝันสวยหรูงั้นเหรอ
ทุกคำพูดเปรียบเสมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางอกกู้เชี่ยนซีอย่างจัง
เธอเข้าใจในทันที
เขาไม่ได้ไม่พอใจส่วนแบ่ง 70/30 แต่เขากำลังสั่งสอนเธอ กำลังเตือนสติเธอ!
ความร่วมมือครั้งนี้ มันไม่เคยเท่าเทียมกันมาตั้งแต่ต้น!
เธอคิดจะใช้เช็คเปล่าในอนาคต มาแลกกับผลประโยชน์หลักในปัจจุบัน
ลูกคิดรางแก้วนี้… ถูกอีกฝ่ายมองทะลุปรุโปร่งตั้งแต่แรก!
เหงื่อเย็นไหลซึมจนชุดรัดรูปเปียกชุ่มแนบแผ่นหลัง
สมองของเธอประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง
การที่เขาพูดเปิดอกแบบนี้ แสดงว่ายังพอมีช่องทางเจรจา
แต่นี่ไม่ใช่การเจรจาธุรกิจธรรมดาแล้ว
แต่มันคือบททดสอบ!
ทดสอบความจริงใจ ทดสอบความใจถึง และทดสอบว่ากิลด์โลหิตอัคคีของเธอ มีคุณสมบัติพอที่จะกลืนเค้กก้อนโตนี้ลงคอหรือไม่!
ทำยังไงดี
เธอต้องวางเดิมพันด้วยอะไร ถึงจะสนองความต้องการของตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวระดับฆ่าจอมมารระดับ S ได้
เงิน
สำหรับคนระดับเขา เงินทองของนอกกายคงไร้ความหมาย
อุปกรณ์
เขาสามารถเดินเข้าออกหอคอยชั้น 62 ได้อย่างปลอดภัย อุปกรณ์แบบไหนที่เขาไม่เคยเห็น
คำสัญญา
ขนาดตำแหน่งประธานกิตติมศักดิ์เขายังไม่สน จะไปสนคำสัญญาเลื่อนลอยทำไม
ความเป็นไปได้เดียว คือต้องมอบสิ่งที่เขา ต้องการจริงๆ ในตอนนี้ และต้องมีมูลค่ามหาศาล!
ความคิดหนึ่งแล่นผ่านสมองดุจสายฟ้าฟาด!
กู้เชี่ยนซีเงยหน้าขวับ ดวงตาคู่สวยฉายแววบ้าบิ่นและเด็ดเดี่ยว!
เธอจ้องมองโม่หยิงเฉิน เทพโม่คะ คุณพูดถูกแล้ว
เป็นฉันเองที่คิดตื้นเขินเกินไป
เพื่อแสดงความจริงใจของกิลด์โลหิตอัคคี และเพื่อพิสูจน์ว่าเรามีคุณสมบัติพอที่จะเป็นพันธมิตรที่ไว้ใจได้ของคุณ…
เธอสูดหายใจลึก ราวกับกำลังตัดสินใจเรื่องที่ชี้เป็นชี้ตายชะตากรรมของกิลด์
กิลด์โลหิตอัคคี… ยินดีมอบ วัตถุดิบวิวัฒนาการระดับ S หนึ่งชิ้น ให้เป็นของมัดจำสำหรับความร่วมมือครั้งนี้ค่ะ!
ทว่า สิ่งที่ทำให้เธอแปลกใจคือ สีหน้าของโม่หยิงเฉินกลับไม่ได้แสดงความตื่นเต้นหรือพอใจอย่างที่เธอคาดหวัง
เขาเพียงแค่มองเธอเงียบๆ สายตาลึกล้ำราวกับจะพูดว่า…
แค่นี้
หัวใจของกู้เชี่ยนซีหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม
หรือว่า… ยังไม่พอ
ในขณะที่เธอกำลังสับสนกระวนกระวาย ในที่สุดโม่หยิงเฉินก็ยิ้มออกมา
เป็นรอยยิ้มที่แฝงแววชื่นชม
ประธานกู้… ใจถึงดีนี่
เขาเลิกกดดันเธอ แล้วเปลี่ยนท่าทีการสนทนา
ผมเป็นคนประเภทไม่ชอบเอาเปรียบใคร
วัตถุดิบระดับ S… ผมต้องการมันจริงๆ นั่นแหละ แต่การที่กิลด์โลหิตอัคคีจะควักของล้ำค่าขนาดนี้ออกมา ก็คงไม่ง่ายเหมือนกัน
เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้กู้เชี่ยนซีเหมือนถูกฟ้าผ่า
เอาอย่างนี้แล้วกัน วัตถุดิบชิ้นนี้… ผมซื้อ
ส่วนเงินค่าของ… ให้หักออกจากส่วนแบ่งกำไรของผมจากมิติลับ แสงอรุณรุ่ง ในงวดแรก