ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 158: ความตื่นตะลึงแห่งเทียนอวิ๋น
ในขณะที่จวงเหว่ยรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดอากาศหายใจตาย
ปัง——!!!
เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหว ทำเอาทั้งห้องทำงานสั่นสะเทือนจนหูอื้อ!
โต๊ะทำงานไม้พะยูงแดงร้อยปีมูลค่ามหาศาลตรงหน้าท่านผู้เฒ่าหลง ถูกฝ่ามืออรหันต์ของท่านตบทีเดียว แตกละเอียดกลายเป็นฝุ่นผงปลิวว่อน!
ท่ามกลางเศษไม้ที่ปลิวว่อน ท่านผู้เฒ่าหลงผุดลุกขึ้นยืน เงยหน้าหัวเราะร่าเสียงดังสนั่นจนกระจกหน้าต่างสั่นสะเทือน!
ดี! ดี! ดีมาก!
ยอดเยี่ยมมาก โม่หยิงเฉิน! สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะเหนือโลก!
จวงเหว่ยในตอนนี้ไม่สนใจโต๊ะทำงานสุดหวงที่เพิ่งกลายเป็นปุ๋ยไปแล้ว หัวใจของเขาเต้นรัว ถามออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ
ท่านผู้เฒ่าหลง… นี่… นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ
เสียงหัวเราะของท่านผู้เฒ่าหลงหยุดลงกะทันหัน
ท่านหันขวับมา ดวงตาฉายแววเจิดจรัสอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน จ้องเขม็งไปที่ฮวงหงเฉียง
ตาเฒ่าฮวง! เจ้ารับลูกศิษย์ได้ประเสริฐแท้!
ฮวงหงเฉียงใจกระตุก ถามเสียงสั่น ท่านผู้เฒ่าหลง… แต่… แต่อิงเฉินเด็กคนนั้นอยู่ที่โลกแห่งห้วงลึกนะครับ
สุดยอดไปเลย!
น้ำเสียงของท่านผู้เฒ่าหลงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและตกตะลึงที่ไม่อาจเก็บกดไว้ได้
ทุกถ้อยคำเปรียบเสมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางใจคนฟังอย่างจัง!
เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ลูกศิษย์คนเก่งของพวกเจ้า โม่หยิงเฉิน เข้าท้าทายหอคอยแห่งห้วงลึกเป็นครั้งแรก
บุกตะลุยฝ่าฟัน ราวกับผ่าไม้ไผ่!
และในที่สุด…
ท่านผู้เฒ่าหลงสูดหายใจลึก ราวกับแม้แต่ตัวท่านเองยังรู้สึกว่าความจริงนี้มันเหลือเชื่อเกินไป
ที่ชั้น 61 เขาเผชิญหน้าและสังหาร จอมมารแห่งห้วงลึก ระดับ S ได้สำเร็จ!
จากนั้น ก้าวขึ้นสู่ชั้น 62 แล้วถอนตัวออกมาอย่างสง่างาม!
ตูม————!!!
วินาทีนี้ จวงเหว่ยและฮวงหงเฉียงรู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างเพราะแรงกระแทกจากประโยคนั้น
โลกทั้งใบพังทลายลงข้างหู
สมองขาวโพลนไปหมด
ไม่สิ หลังจากความว่างเปล่า มันถูกแทนที่ด้วยความคิดที่สับสนวุ่นวายจนแทบระเบิด!
โม่หยิงเฉิน
หอคอยแห่งห้วงลึกชั้น 62
สังหาร... ระดับ S!!
คำพวกนี้ แยกกันฟังพวกเขาก็เข้าใจความหมายดี
แต่ทำไมพอเอามารวมกัน…
และเอาไปผูกกับชื่อ โม่หยิงเฉิน เด็กปีหนึ่งที่เพิ่งเข้าเรียนไม่ถึงสองเดือน
มันถึงได้ฟังดูเพ้อฝันและไกลเกินความจริงขนาดนี้
นั่นมันระดับ S เชียวนะ!
คือ ขอบเขตตำนาน!
คือตัวตนสูงสุดที่พวกเขาเงยหน้ามองมาตลอดชีวิต แต่แม้แต่เงาหลังยังเอื้อมไม่ถึง!
ระดับ S ทุกคน คือรากฐานความมั่นคงของชาติ คือยักษ์ใหญ่ที่สามารถสะกดข่มยุคสมัยได้ทั้งยุค!
แต่โม่หยิงเฉิน…
เด็กอายุสิบแปดปีคนหนึ่ง
กลับสังหารระดับ S ได้
ต่อให้เป็นแค่ระดับ S ขั้น 1 ก็เถอะ!
ฮวงหงเฉียงรู้สึกโลกหมุนติ้ว หน้ามืดตาลาย
เขาคว้าพนักโซฟาข้างตัวไว้โดยสัญชาตญาณ ถึงประคองตัวไม่ให้ล้มลงไปได้
ดวงตาของเขาเหม่อลอย พึมพำกับตัวเอง ตกอยู่ในสภาวะสงสัยในชีวิตอย่างสมบูรณ์
ระดับ S… กำแพงที่ข้าติดแหง็กอยู่ที่ระดับ A ขั้นสูงสุดมาสามสิบปี ก็ยังข้ามไปไม่ได้
ลูกศิษย์ข้า… ลูกศิษย์ที่ข้าเพิ่งรับมาได้เดือนเดียว…
เขา… เขาทำได้แล้ว
วินาทีนี้ ปรมาจารย์ผู้ฝึกสัตว์ผู้เลื่องชื่อแห่งหลงเซี่ย
ความภาคภูมิใจและชื่อเสียงที่สั่งสมมาทั้งชีวิต ราวกับถูกข่าวนี้บดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี
แล้วก่อร่างสร้างตัวตนขึ้นมาใหม่ในรูปแบบที่เหลือเชื่อยิ่งกว่าเดิม
ปฏิกิริยาของจวงเหว่ยกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
หลังจากผ่านความช็อกสุดขีดระลอกแรกไปแล้ว ความปิติยินดีที่ยากจะบรรยาย
ก็พุ่งปรี๊ดจากก้นบึ้งหัวใจขึ้นสู่สมองราวกับภูเขาไฟระเบิด!
เขามองดูฮวงหงเฉียงที่กำลังสงสัยในชีวิตด้วยความเห็นใจ
แต่ส่วนใหญ่คือความคลั่งไคล้และความภาคภูมิใจที่ได้มีส่วนร่วม!
มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น!
มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นของพวกเขา ให้กำเนิดปีศาจที่ฆ่าระดับ S ได้!
ไม่!
ไม่ใช่ปีศาจ! นี่คือเทพเจ้า!
คือความหวังแห่งอนาคต! คือโอกาสที่แท้จริงที่เทียนอวิ๋นจะผงาดขึ้นมา!
เขามองเพื่อนเก่าด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจเล็กน้อย
ในใจแอบโล่งอก
โชคดี… โชคดีที่เป็นตาเฒ่าฮวงรับเจ้านั่นเป็นศิษย์
งานนี้ ตาเฒ่าฮวงคงต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ใต้เงาของลูกศิษย์ตัวเองไปตลอดชาติแน่ๆ
รับศิษย์มาเดือนเดียว พลังรบศิษย์แซงหน้าอาจารย์ที่เก่งกาจระดับประเทศไปแล้ว
เรื่องนี้ถ้าพูดออกไป มันจะดูเหลือเชื่อยิ่งกว่าตำนานปรัมปราเสียอีก!
จวงเหว่ยดึงสติกลับมา โค้งคำนับท่านผู้เฒ่าหลงต่ำสุดตัว น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น
ท่านผู้เฒ่าหลง! ลำบากท่านแล้วครับ!
ผม… ผมจะรีบไปจัดเตรียมที่พักระดับสูงสุดให้ท่านเดี๋ยวนี้ครับ! ท่านต้องรอเจ้านั่นกลับมาที่มหาวิทยาลัยของเราให้ได้นะครับ!
พูดจบ เขาก็แทบจะวิ่งหนีออกจากห้องทำงานไป
เขาต้องการเวลาสงบสติอารมณ์
ไม่สิ เขาต้องหาที่เหมาะๆ ไปแหกปากหัวเราะให้สะใจสักหน่อย!
โรงเตี๊ยมห้วงลึก
โม่หยิงเฉินกำลังจะลุกขึ้นเตรียมตัวออกไปข้างนอก
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน
แววตาของโม่หยิงเฉินเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที กล้ามเนื้อที่เพิ่งผ่อนคลายกลับมาตึงเครียดเตรียมพร้อมในเสี้ยววินาที
ใคร
เขาเพิ่งมาถึงโรงเตี๊ยมห้วงลึก นอกจากซัคคิวบัสที่นำทางมา ก็ไม่น่าจะมีใครรู้ที่พักของเขา
อีกอย่าง การจะขึ้นมาบนชั้นสองที่ค่าห้องคืนละพันหินห้วงลึกได้ ผู้มาเยือนต้องมีฐานะทางการเงินหรือสถานะที่ไม่ธรรมดา
โม่หยิงเฉินเดินไปที่ประตู
เปิดประตูออก
กลิ่นหอมอ่อนๆ ของผู้หญิงผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาแตะจมูก
หน้าประตู หญิงสาวในชุดรัดรูปสีแดงเพลิงยืนสงบนิ่งอยู่
รูปร่างสูงโปร่งสมส่วน ชุดรัดรูปขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งที่น่าตื่นตะลึงออกมาอย่างชัดเจน
ผมซอยสั้นสีไวน์แดงช่วยเพิ่มความทะมัดทะแมงและโฉบเฉี่ยว
เครื่องหน้าคมสวย ดวงตาเรียวยาว นัยน์ตาคมกริบดุจมีดที่เพิ่งออกจากฝัก
เวลานี้ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองโม่หยิงเฉินเขม็งไม่วางตา
สายตาเต็มไปด้วยความสงสัยระคนตื่นตะลึง
ไม่ใช่ใครอื่น… กู้เชี่ยนซี ที่แอบตามโม่หยิงเฉินมาติดๆ
ที่ลานกว้าง ตอนที่เสียงตะโกนเรียก เทพโม่ ดังสะท้านฟ้า ทุกคนจมอยู่ในคลื่นความบ้าคลั่ง
มีเพียงเธอ ที่หลังจากหายตกตะลึง ก็รีบดึงสติตัวเองให้กลับมาเยือกเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้
เธอไม่พยายามเบียดเสียดหรือตะโกนโห่ร้องเหมือนคนอื่น
แต่จดจำทิศทางที่โม่หยิงเฉินเดินจากไป แล้วรีบสะกดรอยตามมาทันที
เมื่อเห็นโม่หยิงเฉินเดินเข้าโรงเตี๊ยมห้วงลึกที่ค่าบริการแพงหูฉี่ที่สุดในโลกห้วงลึกโดยไม่ลังเล
หัวใจของเธอก็หนักอึ้งลงไปอีก
และเมื่อเห็นกับตาว่าเขาถูกเชิญขึ้นชั้นสอง เธอก็ยิ่งสูดปากด้วยความหนาวเหน็บ
คืนละพันหิน!
กู้เชี่ยนซียืนทำสงครามประสาทกับตัวเองอยู่ที่หน้าโรงเตี๊ยม
เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาส… โอกาสทองที่หาไม่ได้อีกแล้ว
โอกาสที่อาจเปลี่ยนชะตากรรมของเธอและกิลด์โลหิตอัคคีที่อยู่เบื้องหลัง!
ตัวตนที่สามารถต่อกรกับชั้น 61 สังหารจอมมารระดับ S และก้าวขึ้นสู่ชั้น 62 ได้!
บุคคลระดับนี้ เธอต้องคว้าตัวไว้ให้ได้!
ต่อให้มีโอกาสแค่หนึ่งในหมื่น เธอก็ต้องลองเสี่ยง!
สุดท้าย เธอกัดฟันกรอด ทุ่มเงินเก็บเกือบทั้งหมดที่มี… หนึ่งพันหินห้วงลึก วางปังลงบนเคาน์เตอร์
เพียงเพื่อแลกกับสิทธิ์ในการขึ้นมาชั้นสอง และเคาะประตูห้องบานนี้
ขอโทษนะครับ คุณคือ…
เสียงราบเรียบของโม่หยิงเฉิน ดึงกู้เชี่ยนซีกลับมาจากภวังค์ความคิดอันสับสน