ระบบคัดลอกพรสวรรค์ไร้ขีดจำกัด - บทที่ 68 พวกนายทุกคนคือขยะ
บทที่ 68 พวกนายทุกคนคือขยะ
บนแท่นบรรยาย อาจารย์หลินยอดปรมาจารย์ยุทธ์ยังคงพูดถึงเจตจำนงหมัดอย่างไม่หยุด เหมือนไม่สังเกตเห็นหวังฮ่าวที่ดูเฉื่อยชา
ครู่ต่อมา อาจารย์หลินหยุดสอน “บางคนอาจเหนื่อย ฉันจะพักตรงนี้ก่อน พวกนายย่อยเนื้อหากันก่อน เดี๋ยวฉันจะสอนต่อ!”
หลังพูด อาจารย์หลินเหลือบมองหวังฮ่าวเล็กน้อย แล้วเดินออกจากห้อง
นักเรียนคนอื่น ๆ เริ่มคุยกันถึงเจตจำนงหมัดที่อาจารย์หลินสอน ห้องเรียนคึกคัก
หลายคนมองหวังฮ่าวที่นั่งแถวหน้า ไอ้นี่กล้าเหรอ กล้าซะด้วย คาบแรกก็หลับ…
เมื่ออาจารย์หลินออกไป หวังฮ่าวกลับมีชีวิตชีวาทันที
อะไรกัน… เกิดอะไรขึ้น…
หวังฮ่าวรู้สึกเหมือนกลับไปโลกเก่า ทุกครั้งที่ครูสอน ง่วงจนหลับ แต่ครูออกปุ๊บ กระปรี้กระเปร่าปั๊บ
หรือฉันจะเป็นโรคเรียนแล้วง่วง?
หวังฮ่าวกังวล อัจฉริยะระดับสุดยอดเป็นโรคไม่ได้นะ!
ฉินหมิงที่อยู่ข้าง ๆ เดือดจัด อะไรกัน…
อาจารย์หลินออกไปปุ๊บ เหมือนถูกหวยร้อยล้าน…
มีพรสวรรค์ขนาดนี้ แต่ยอมตกต่ำ คนแบบนี้ไม่คู่ควรกับชั้นเทวะ!
ฉินหมิงเสียสติไปแล้ว…
“หวังฮ่าว นายหมายความว่ายังไง?” ฉินหมิงจ้องหวังฮ่าวด้วยสายตาเย็นชา ความเย็นในตาแทบกลายเป็นตัวตน
หวังฮ่าว: ?????
นักเรียนรอบ ๆ ที่กำลังคุยกันหยุดลง หันมองฉินหมิง
“เราเคยเจอกันเหรอ?” หวังฮ่าวขมวดคิ้ว
ตั้งแต่มาถึงเมืองหลวง ฉันยังไม่ได้โม้… เอ๊ย… ยังไม่ได้ก่อเรื่อง…
ไอ้นี่เป็นอะไร คาบแรกก็มาหาเรื่อง?
“หึ เราเคยเจอกันหรือไม่ ไม่สำคัญ นายกล้าดูถูกชั้นเทวะและอาจารย์หลิน ด้วยการหลับในคาบเรียน!” ความเย็นในตาฉินหมิงแทบกลายเป็นน้ำแข็ง
นักเรียนรอบ ๆ มองด้วยความสนใจ
ทุกคนรู้จักนิสัยฉินหมิง
อาจเพราะประสบการณ์ของเขา ฉินหมิงเกลียดคนเกียจคร้าน
หวังฮ่าวนั่งข้างเขา แล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา…
เฮ่ย… มีอะไรสนุกให้ดูแล้ว…
“บางเรื่องนายไม่รู้ ฉันไม่อยากอธิบาย! นายมากล่าวหาว่าฉันดูถูกอาจารย์หลิน นายสมองมีปัญหาเหรอ?” หวังฮ่าวชี้หัวตัวเอง พูด
คำพูดหวังฮ่าวทำให้นักเรียนรอบ ๆ ตื่นเต้น
ไอ้นี่กล้าจัง เปิดศึกเลย
บางคนหยิบเมล็ดแตงโมและของว่าง เตรียมดูทั้งคู่ต่อสู้
“หวังฮ่าว นายคิดว่าทั้งจีนมีนายคนเดียวเป็นอัจฉริยะ? บอกเลย ถึงนายจะเป็นอัจฉริยะสุดยอดในเจียงหลิน แต่ในชั้นเทวะ พรสวรรค์นายมันไร้ค่า!” ฉินหมิงตอบโต้อย่างดุเดือด
คำพูดฉินหมิงดังก้องในห้อง นักเรียนหลายคนพยักหน้า
เห็นด้วยกับฉินหมิงอย่างมาก
“ใช่ ใช่ สอบยุทธอันดับหนึ่งแล้วไง ชั้นเทวะขาดของแบบนี้เหรอ?” นักเรียนผมแดงชื่ออู๋เยียน เคี้ยวเมล็ดแตงโม พูด
“อู๋เยียน พูดถูก ชั้นเทวะไม่เคยขาดอัจฉริยะ สอบยุทธอันดับหนึ่งอาจเจ๋งในชั้นอื่น แต่ในชั้นเทวะ ไร้ประโยชน์!” เด็กอ้วนเคี้ยวขาไก่
“เจียงหลินคือที่ไหน ไม่เคยได้ยิน นักรบวัย 16 ปี แค่เรื่องตลก!”
“วิชายุทธเทวะคู่ วิชาขยะ F กับ E ระดับเทพแล้วไง ลองทำให้วิชา D หรือ C เป็นระดับเทพสิ!”
…
นักเรียนรอบ ๆ คุยกันอย่างอิสระ
ไม่สนว่าหวังฮ่าวจะได้ยิน
ยังไงหวังฮ่าวก็แค่นักรบหลังกำเนิด ขั้นต่ำในชั้นเทวะคือขั้นก่อนกำเนิด
สำหรับหวังฮ่าว ทุกคนไม่สนใจ
อัจฉริยะ? ใครไม่ใช่ล่ะ?
ฉินหมิงเห็นทุกคนเข้าข้างเขา สายตาเยาะเย้ยยิ่งชัด
อัจฉริยะวัย 16 ปี แล้วไง ตอนนี้ต่อหน้าฉัน นายเงยหน้าไม่ขึ้น
สมน้ำหน้าที่นายเสียพรสวรรค์ ดูถูกชั้นเทวะและอาจารย์หลิน
วันนี้จะสั่งสอนนาย ให้รู้ว่าฟ้ามีฟ้า คนมีคนนอก…
“ขอโทษ! ฉันพูดผิด!” หวังฮ่าวพูดด้วยน้ำเสียงเย็น
ฉินหมิงตาเต็มไปด้วยความสะใจ รู้ผิดแล้วใช่ไหม?
นักเรียนรอบ ๆ พอใจ ดี ดี เด็กนี่รู้ตัว
ถึงจะไม่มีกระดูกสันหลัง แต่ยอมรับผิดก็ดี
ต่อไปตั้งใจเรียน ยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่ดีได้…
“นายบอกมาสิ ผิดตรงไหน!” ฉินหมิงได้ใจ ถามต่อ
“พวกนายเข้าใจฉันผิด ฉันคิดว่าแค่ไอ้นี่สมองมีปัญหา แต่ที่ไหนได้ พวกนายทุกคนสมองเต็มไปด้วยขยะ…” หวังฮ่าวพูดด้วยสีหน้าเรียบ
คำพูดหวังฮ่าวดังขึ้น…
นักเรียนรอบ ๆ มีเส้นเลือดผุดขึ้นที่หน้า
ฉันหูฝาด? หวังฮ่าวพูดอะไร?
เขาว่าพวกเราสมองเต็มไปด้วยขยะ?
ฉินหมิงตะลึง แล้วโกรธจัด “หวังฮ่าว นายหมายความว่ายังไง กล้าท้าทายทั้งชั้นเทวะ?”
เสียงคำรามของฉินหมิงดังไปทั่วชั้นเทวะ
โล่รอบห้องเหมือนสั่นสะเทือน
“หวังฮ่าว คุกเข่าขอโทษเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นวันนี้นายอย่าคิดเดินออกจากชั้น…”
“อย่าคิดว่าเป็นนักรบแล้วเราจะไม่กล้าจัดการนาย… เดี๋ยวมีดีให้ดู…”
“หวังฮ่าว ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้ เราไม่อยากทำลายมิตรภาพเพื่อนร่วมชั้น…”
“กล้ามาก นายรู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน ชั้นเทวะ ไม่ใช่เจียงหลินบ้านนอกของนาย…”
“ขอโทษ ฉันพูดผิดอีกแล้ว พวกนายไม่แค่สมองเต็มไปด้วยขยะ แต่ฉันจะบอกว่า ในที่นี้ทุกคน ทุกตัว เป็นขยะทั้งนั้น… ฟังชัดไหม?”
หวังฮ่าวตะโกน ดวงตาเต็มไปด้วยการดูถูก
คำพูดหวังฮ่าวชัดเจนถึงหูทุกคนในชั้นเทวะ
ความโกรธในตาฉินหมิงแทบจะระเบิด จนร่างสั่นสะท้าน
ขยะ ไอ้นี่กล้าว่าคนทั้งชั้นเทวะเป็นขยะ?
ไม่ใช่แค่ฉินหมิง นักเรียนคนอื่น ๆ ก็เดือด… เขากล้ายังไง?