ระบบคัดลอกพรสวรรค์ไร้ขีดจำกัด - บทที่ 67 ชั้นเทวะยุทธ
บทที่ 67 ชั้นเทวะยุทธ
หวังฮ่าวเปิดเครื่องปลายทาง เพิ่มช่องทางติดต่อของเจิ้งหยาง
ทั้งสองเดินต่อเข้าไปในสถาบัน
มหาวิทยาลัยตี้หวู่สมกับเป็นสถาบันชั้นนำ
ไม่เพียงพื้นที่กว้างขวาง มีตึกงดงามหลากหลาย แต่ยังเต็มไปด้วยบรรยากาศวิถียุทธ
ทุกหนแห่งมีนักเรียนประลองวิชา และพลังหยวนฟ้าดินเข้มข้นกว่าข้างนอก
เทียบได้กับห้องฝึกพลังหยวนระดับกลางของศูนย์ฝึกยุทธสุดขีด
ไม่นาน ทั้งสองผ่านตึกเรียน มาถึงปากทางเดินเล็ก
เจิ้งหยางมองทางเดิน ตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว…
“หวังฮ่าว ข้างหน้าคือชั้นเทวะยุทธ ตอนนี้ยอดปรมาจารย์หลินน่าจะสอนอยู่ ตามทางเดินนี้ไปเลย!” เจิ้งหยางสูดหายใจลึก พูดกับหวังฮ่าว
หวังฮ่าวพยักหน้า “ขอบคุณรุ่นพี่เจิ้งหยาง!”
“หน้าที่ของผม หวังฮ่าว มีอะไรติดต่อมาได้ ระวังทางเดินนี้นะ!” เจิ้งหยางยิ้ม พูด
พูดจบ เจิ้งหยางจากไป
หวังฮ่าวมองทางเดิน ทางนี้ไม่ธรรมดา
เหมือนมีพลังบางอย่างซ่อนอยู่
เจิ้งหยางก็บอกให้ระวัง
มาลองดูกัน หวังฮ่าวสูดหายใจลึก เดินเข้าทางเดิน
“ตูม!!!”
แรงกดดันมหาศาลปรากฏบนร่างหวังฮ่าว
หวังฮ่าวเกือบยืนไม่อยู่…
นี่คือ… แรงโน้มถ่วง…
หวังฮ่าวหายใจหอบ ปรับลมหายใจ
จากนั้น เดินต่อเข้าไปในทางเดิน
แรงกดบนร่างไม่ส่งผลมากแล้ว
แรก ๆ แค่ไม่ทันตั้งตัว…
ถ้านักรบขั้นหลอมกายเข้ามา คงแย่ หวังฮ่าวสัมผัสแรงโน้มถ่วง คิดในใจ
ถึงไม่รู้ว่าแรงโน้มถ่วงนี้มากแค่ไหน แต่นักรบขั้นหลอมกายคงทนไม่ได้
หวังฮ่าวเดินต่อ
ร่างกายเริ่มชินกับแรงกด
ไม่นาน เขาได้ยินเสียงจากในทางเดิน
ยอดปรมาจารย์หลินกำลังสอน?
หวังฮ่าวคิด อาจเพราะสนามแรงโน้มถ่วง เสียงที่ได้ยินไม่ชัด
ครู่ต่อมา หวังฮ่าวถึงปลายทางเดิน
เมื่อออกจากทางเดิน แรงโน้มถ่วงหายไป พลังหยวนในร่างไหลเร็วขึ้น…
ทันใดนั้น หวังฮ่าวรู้สึกถึงสายตาน่าสะพรึงกลัวจ้องมา
หวังฮ่าวรู้สึกหนาว…
แค่สายตาทำให้เขานั่งไม่ติด นี่คือยอดปรมาจารย์ยุทธ์?
นักรบรองจากนักรบศักดิ์สิทธิ์…
“เจ้าเป็นหวังฮ่าวใช่ไหม?” เสียงนิ่งดังจากไกล
หวังฮ่าวกลั้นความสั่น พยักหน้า
“เข้ามา!” เสียงดังอีกครั้ง
หวังฮ่าวไม่รู้สึกถึงสายตาน่าสะพรึงนั้นแล้ว
เขากลับสติ เหงื่อเย็นเต็มหลัง
หวังฮ่าวเดินต่อเข้าไป
นี่คือห้องเรียนกลางแจ้ง
รอบด้านมีโล่พิเศษห่อหุ้ม
พลังหยวนฟ้าดินในห้องเข้มข้นกว่าที่อื่นในสถาบัน
ถึงหวังฮ่าวยังไม่เข้าไป ก็สัมผัสพลังหยวนเข้มข้น
นักเรียนกว่า 20 คนนั่งในห้อง มองไปที่แท่นบรรยาย
ยอดปรมาจารย์หลินในชุดยาววิถียุทธ ยิ้มราวปรมาจารย์ ยืนบนแท่น
“หวังฮ่าว นั่งแถวหน้า ด้านขวา!” ยอดปรมาจารย์หลินพูด
หวังฮ่าวสูดหายใจลึก เดินไปที่โต๊ะ
ทุกคนในห้องมองหวังฮ่าวด้วยความอยากรู้
พวกเขารู้แล้วว่าจะมีเพื่อนใหม่เข้ามาในชั้น
บางคนมีสายตาแปลก ๆ
หวังฮ่าวไม่ได้ใช้พลังจิตสำรวจ แต่สัมผัสได้ถึงสายตา “เป็นมิตร” จาง ๆ ของเพื่อนร่วมชั้น
“ผมเพิ่งเริ่มสอน เจ้ามาทันเวลา วันนี้สอนเรื่องเจตจำนงหมัด หวังฮ่าว ถึงเจ้ายังไม่เคยสัมผัส แต่ฟังไปก่อน ช่วยให้เจ้าเข้าใจเจตจำนงหมัดในอนาคต!” ยอดปรมาจารย์หลินพูด
หลัง【เคล็ดลมหายใจเทพ】ถึงขั้นเชี่ยวชาญ หวังฮ่าวซ่อนพลังได้เนียนขึ้น
แม้ยอดปรมาจารย์ยุทธ์ก็ดูไม่ออกว่าเขาอยู่ขั้นไหน
คิดว่าเขายังอยู่ในขั้นหลังกำเนิด
หวังฮ่าวกระพริบตา ไม่เคยสัมผัส? ผมเจตจำนงดาบขั้นยิ่งใหญ่ เจตจำนงหมัดขั้นเล็กแล้ว นึกว่าอัจฉริยะอย่างผมล้อเล่น?
เพื่อนร่วมชั้นขำกัน
“ยอดปรมาจารย์หลิน ผมรู้แล้ว จะตั้งใจฟัง!” หวังฮ่าวพูด เขาจะกระโดดบอกว่าเข้าใจเจตจำนงหมัดแล้วไม่ได้
ยอดปรมาจารย์หลินเห็นหวังฮ่าวไม่หยิ่งยโส พยักหน้าชื่นชม
จากนั้น หลินยอดปรมาจารย์สอนเรื่องเจตจำนงหมัดต่อ
“เมื่อเจตจำนงหมัดเริ่มต้น จะเกิดกลิ่นอายในร่าง กลิ่นอายนี้ช่วยเมื่อใช้วิชาหมัด…”
“นอกจากนี้ เจตจำนงหมัดยังสามารถ…”
…
ยอดปรมาจารย์หลินสอนความรู้เจตจำนงหมัด นักเรียนตั้งใจฟัง ตาเป็นประกาย
หวังฮ่าวหาว เจ็ดวันก่อนฝึกในสระพลังหยวนต่อเนื่อง เหนื่อยมาก แถมไม่รู้ทำไม ฟังยอดปรมาจารย์หลินแล้วง่วง
ชายหนุ่มข้าง ๆ ขมวดคิ้ว
หวังฮ่าวทำอะไร ฟังไม่รู้เรื่องก็เรียนดี ๆ สิ
เพิ่งมาวันแรก หาว ดูไร้เรี่ยวแรง หมายความว่าไง ดูถูกยอดปรมาจารย์หลิน? ดูถูกชั้นเทวะยุทธ?
ชายหนุ่มคือฉินหมิง เข้าเรียนชั้นเทวะยุทธเมื่อปีก่อน อายุ 21 ขั้นก่อนกำเนิดชั้นสาม
ฉินหมิงไม่ใช่อัจฉริยะสุดยอดในชั้นเทวะยุทธ แต่ขยันมาก อาจารย์หลายคนชื่นชม
เขาเป็นตัวอย่างแห่งความมานะในสถาบัน
พรสวรรค์ไม่สุดยอด แต่ขยัน ผู้อื่นฝึก 10 รอบ เขาฝึก 100 รอบ
ทุกวันฝึกอย่างเดียว ไม่มีเวลาสนุก
ยืนหยัดในชั้นเทวะยุทธได้ด้วยความขยันเกินคน
ฉินหมิงเกลียดคนขี้เกียจ โดยเฉพาะอัจฉริยะอย่างหวังฮ่าว
อายุ 16 เป็นนักรบแล้ว ยังเข้ามาอยู่ชั้นเทวะยุทธที่เขาพยายามหนักกว่าจะได้มา
ทำไม พรสวรรค์ดีขนาดนี้ วันแรกเรียนยังหาว ไร้เรี่ยวแรง
หวังฮ่าวไม่รู้ การกระทำโดยไม่ตั้งใจ ทำให้ฉินหมิงโกรธเต็มที่…