ยอดอาจารย์ผู้มองเห็นอัจฉริยะ - บทที่ 279 ไล่ล่า
บทที่ 279 ไล่ล่า
“ผู้อาวุโสเก้า?”
“ผู้ที่สะกดข่มทุกสรรพสิ่งในลานกว้างแห่งนี้ได้ในพริบตา… คือผู้อาวุโสเก้าของสำนักพวกเขางั้นรึ??”
ความเงียบงันปกคลุมทั่วบริเวณ ทุกสายตาจับจ้องไปยังแผ่นหลังของจางอวิ๋นด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด
แม้แต่หมิงฝ่า ร่างเงาชุดคลุมโปร่งแสง และชายหนุ่มร่างกำยำ ทั้งสามคนเมื่อมองไปยังจางอวิ๋น แววตายังเต็มไปด้วยความสะพรึงกลัวที่ไม่อาจปกปิด
แม้จะได้ยินข่าวลือมาว่าจางอวิ๋นและเจ้าสำนักกลับมาจากแดนลับเซียนด้วยความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้น แต่พวกเขาก็นึกไม่ถึงว่า… จะแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้!
เริ่มจากแรงกดดันทางวิญญาณระดับ ‘เหลียนซวี’ ที่บดขยี้จิตใจ…
จากนั้นก็ ‘หมัดเดียวจอด’ ไล่ทุบสัตว์อสูรที่เผาผลาญชีวิตจนแตะระดับแปลงเทพจนเละเป็นโจ๊ก…
แล้วยังใช้นิ้วเดียวจิ้มประธานเหลียนระดับแปลงเทพจนดับดิ้นราวกับบี้มดปลวก…
ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน… ที่ระดับแปลงเทพกลายเป็นไก่กาที่แค่สะบัดมือก็ฆ่าได้เยี่ยงนี้?
โฮก!
ในตอนนั้นเอง เสียงคำรามของพยัคฆ์ก็ดังก้องกังวาน เห็นเพียงพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนตัวหนึ่งบินโฉบเข้ามาอย่างรวดเร็วปานพายุ
เมื่อเห็นว่ายังมีสัตว์อสูรหลงเหลืออยู่ สีหน้าของคนในสำนักหลิงเซียนก็ตึงเครียดขึ้นทันที เตรียมพร้อมรับมือ
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้??”
แต่ไม่นาน พวกเขาก็ได้ยินเสียงอุทานที่คุ้นเคย
เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นบนหลังพยัคฆ์ลายพาดกลอนมหึมา มีหญิงสาวในชุดสีน้ำเงินกำลังนั่งมองสภาพอันยับเยินของสำนักหลิงเซียนด้วยสีหน้าตะลึงงัน… นั่นคือ ‘เถากู่หลาน’
“ผู้อาวุโสหก?”
คนในสำนักหลิงเซียนต่างแปลกใจ
ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ก็เห็นจางอวิ๋นสะบัดมือวูบหนึ่ง เงาร่างสี่สายก็ปรากฏขึ้นที่หน้ายอดเขาเจ้าสำนักราวกับมายากล
ได้แก่ อู๋เสี่ยวพั่ง, อวี๋สุ่ยเอ๋อร์ และศิษย์ใหม่อีกสองคน
“ช่วยอาจารย์คุ้มกันสำนัก!”
จางอวิ๋นสั่งกำชับสั้นๆ แต่หนักแน่น ก่อนจะสะบัดมือเก็บ ‘อิ๋นอู’ บนหลังพยัคฆ์เข้าหอสมบัติเซียน แล้วหิ้วปูกู้ชวนพุ่งทะยานไล่ตามไปในทิศทางที่ซูเตี๋ยและพวกบรรพชนพันเกาะมุ่งหน้าไป
แม้จะไม่รู้รายละเอียดแน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่ แต่สัมผัสอันเฉียบคมของเขารับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของซูเตี๋ยที่หลงเหลืออยู่ในความว่างเปล่า รวมถึงกลิ่นอายระดับแปลงเทพที่แข็งแกร่งอย่างน้อยสามสาย
กลิ่นอายทั้งหมดมุ่งหน้าไปทางเดียวกัน… เขาพอจะเดาสถานการณ์ออก
ทันใดนั้น เขาตวัดพู่กันบัญชาการ เขียนอักษรเร็ว และไวกลางอากาศ
วูบ!
อักษรสองตัวผสานรวมกัน ระเบิดความเร็วขั้นสุดพุ่งทะยานออกไปจนหายวับไปกับตา!
จนกระทั่งเขาจากไป อู๋เสี่ยวพั่งและคนอื่นๆ ถึงได้สติกลับมา
“นี่มัน…”
เมื่อเห็นสภาพสำนักหลิงเซียนที่พังพินาศ อู๋เสี่ยวพั่งและอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ต่างตกตะลึง
แต่เมื่อเห็นเจ้าสำนักหลิงเซียนที่นอนหมดสติอยู่บนยอดเขาเจ้าสำนักที่พังทลาย และศิษย์สำนักหลิงเซียนจำนวนมากที่นอนหมดสภาพอยู่กับพื้น พวกเขาก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว
“สุ่ยเอ๋อร์ เจ้ากับศิษย์น้องหกไปช่วยรักษาคนเจ็บ!”
เมื่อศิษย์พี่ใหญ่สวีหมิงไม่อยู่ ในฐานะศิษย์พี่รอง อู๋เสี่ยวพั่งจึงรู้ตัวว่าต้องทำหน้าที่สั่งการ เขาเอ่ยขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ศิษย์น้องห้า เจ้าไปทางขวา ข้าจะไปทางซ้าย… ไปลากคอพวกที่คิดจะหนีกลับมาให้หมด!”
“ได้!”
อวี๋สุ่ยเอ๋อร์พยักหน้ารับคำทันที
อวี่เว่ยและโจวข่าน แม้จะไม่ค่อยชินกับการถูกเจ้าอ้วนสั่งการนัก แต่ก็พยักหน้าทำตามโดยดี
ฟุ่บ!
อู๋เสี่ยวพั่งพุ่งตัวไปทางซ้ายทันที
ส่วนอวี่เว่ยพุ่งไปทางขวา
ทั้งสองทิศทางนั้น ยังมีนักฆ่าอีกหลายสิบคนที่ถูกพลังอูของจางอวิ๋นซัดกระเด็นไปเมื่อครู่แต่ยังไม่ตาย พอเห็นจางอวิ๋นจากไปแล้ว พวกมันก็รีบลุกขึ้นตะเกียกตะกายเตรียมจะเผ่นหนี
อู๋เสี่ยวพั่งและอวี่เว่ยไล่กวดไปติดๆ ดุจยมทูต
“หมัดราชันย์ทรราช!”
“บาทาจักรพรรดิวายุคลั่ง!”
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
หมัดยักษ์ราชันย์อัดกระแทกจนอากาศบิดเบี้ยว…
พายุคมมีดจากเรียวขากวาดตัดเฉือนทุกสิ่ง…
พลังโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวกวาดล้างไปทั่วบริเวณ เหล่านักฆ่าหลายสิบคนที่ยังรอดชีวิตต่างกระอักเลือด ถูกทั้งสองคนซัดร่วงลงไปกองกับพื้นจนหมดสิ้นในพริบตา!
บนยอดเขาเจ้าสำนักที่เหลือเพียงซากปรักหักพัง…
คนของสำนักหลิงเซียนเห็นฉากนี้ต่างพากันอ้าปากค้าง ตาถลนแทบหลุดจากเบ้า
อวี่เว่ยนั้นพวกเขาไม่รู้จัก…
แต่อู๋เสี่ยวพั่ง พวกเขาคุ้นเคยดี
ระดับจินตานขั้นสูงสุด!
ศิษย์คนที่สองของผู้อาวุโสเก้า กลิ่นอายพลังถึงกับพุ่งไปแตะระดับจินตานขั้นสูงสุดแล้ว!!
สวรรค์!
ห่างจากงานประลองศิษย์ที่เจ้าอ้วนคนนี้สร้างชื่อเสียงสั่นสะเทือนไปไม่นาน นี่มันผ่านไปแค่เท่าไหร่กัน?
จากสร้างรากฐาน พุ่งทะยานสู่จินตานขั้นสูงสุด…
ยังมีอวี๋สุ่ยเอ๋อร์อีกคน แม้จะไม่ได้จงใจปลดปล่อยพลัง แต่กลิ่นอายอันลึกล้ำนั้น… ก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน!
อึก!
คนในสำนักหลิงเซียนต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ในใจผุดคำว่า ‘สัตว์ประหลาด’ ขึ้นมาพร้อมกัน!
ศิษย์สำนักหลิงเซียนจำนวนมากมองไปยังทิศทางที่จางอวิ๋นจากไป ในใจเต็มไปด้วยความเสียดายและสำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง
ถ้ารู้แต่แรกว่าการได้เป็นศิษย์ผู้อาวุโสเก้าจะเติบโตได้รวดเร็วปานจรวดขนาดนี้ ต่อให้ต้องกราบกรานอ้อนวอนโขกศีรษะจนเลือดอาบ พวกเขาก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อขอฝากตัวเป็นศิษย์!
โดยเฉพาะ… หวางหย่ง
ในตอนงานรับศิษย์ จางอวิ๋นเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอรับเขาเป็นศิษย์เองแท้ๆ แต่เขากลับเลือกเมิ่งจงด้วยความอวดดี
มองดูอู๋เสี่ยวพั่งที่เหยียบอกนักฆ่า ยืนตระหง่านราวกับเทพสงครามราชันย์…
แล้วย้อนกลับมาดูตัวเอง… ที่ทำได้แค่มุดหัวสั่นงันงกอยู่ใต้ซากปรักหักพังเมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์ยักษ์ สภาพช่างน่าสมเพชเวทนา
หวางหย่งยิ้มขมขื่นที่มุมปาก น้ำตาตกใน
ยิ่งนึกถึงว่าอาจารย์ของตนอย่างเมิ่งจง ก็ตายด้วยน้ำมือของผู้อาวุโสเก้าไปแล้ว ความขมขื่นในใจก็ยิ่งทวีคูณจนแทบกระอัก
ชีวิตคนเรา… ถ้ามีโอกาสให้เลือกใหม่ได้อีกครั้งก็คงดี!
……
เหนือป่าหนานเฟิง
ตู้ม!
เสียงระเบิดดังสนั่น ร่างที่ลุกท่วมไปด้วยเปลวเพลิงสีขาวร่วงหล่นลงสู่ใจกลางป่าราวกับดาวตก เปลวเพลิงสีขาวแผดเผาพื้นที่โดยรอบจนราบเป็นหน้ากลองในพริบตา
“อึก!”
ซูเตี๋ยนอนกองอยู่บนพื้น เลือดไหลซึมที่มุมปาก ใบหน้าสวยหวานซีดเผือดไร้สีเลือด
“บ้าเอ๊ย… เมื่อกี้ใช้พลังไปเยอะเกิน!”
มองไปยังทิศทางด้านหลังที่เงาร่างสามสายกำลังไล่กวดมาติดๆ นางกุมหน้าอก กัดฟันฝืนสังขารลุกขึ้น
เปลวเพลิงสีขาวบนร่างก่อตัวเป็นปีกเพลิงคู่ยักษ์ กระพือพัดพาร่างพุ่งทะยานหนีไปอีกครั้ง
ครืนนน!
แต่ทันใดนั้นท้องฟ้าก็มืดครึ้ม ฝ่ามือคลื่นยักษ์ขนาดกว่าร้อยเมตรบดขยี้ลงมาจากฟากฟ้าหมายจะบี้ให้ตาย
ซูเตี๋ยกัดฟันกรอด ทัพพีเหล็กในมือตวัดงัดขึ้นด้านบน
“โล่กระทะเหล็ก!”
เปลวเพลิงสีขาวก่อตัวเป็นแผ่นเกราะเพลิงหนาทึบเข้าต้านรับ
เปรี้ยง——!!
ห้วงอากาศสั่นสะเทือน คลื่นน้ำและเพลิงขาวกัดกินทำลายกันและกัน คลื่นพลังจากการปะทะระเบิดป่ารอบข้างในรัศมีหลายสิบลี้จนเหี้ยนเตียน
ร่างของซูเตี๋ยกลายเป็นแสงสีขาว พุ่งฝ่ากลุ่มควันระเบิดหนีตายไปข้างหน้า
ติ๊ง!
แต่หนีไปได้ไม่ไกล เสียงดีดพิณอันวังเวงก็ดังขึ้น สายน้ำสีดำทมึนที่ก่อตัวจากตัวโน้ตดนตรีนับไม่ถ้วน ก่อตัวเป็นกำแพงน้ำขวางทางหน้านางเอาไว้
ซูเตี๋ยเบรกตัวโก่ง รีบเงยหน้ามองขึ้นไปบนกำแพงน้ำ
เห็นเพียงหนึ่งในคนชุดคลุมดำที่ติดตามบรรพชนพันเกาะมา กำลังยืนขาเดียวอยู่บนยอดกำแพงน้ำอย่างสง่างาม ในมือถือเครื่องดนตรี ‘ผีผา’ นิ้วมือเรียวยาวขาวผ่องกำลังดีดสายอย่างรวดเร็ว
พร้อมกับคลื่นเสียงที่สั่นไหว…
ฉับพลัน ตัวโน้ตดนตรีนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นรอบทิศ รวมตัวกันพ่นสายน้ำพุ่งเข้าโจมตีซูเตี๋ยจากทุกสารทิศราวกับห่าฝนธนู
“เพลิงคลั่งคั่วกลิ้ง —— ป้องกัน!”
ซูเตี๋ยควงทัพพีเหล็กราวกับกำลังคั่วอาหารในกระทะด้วยความเร็วสูง เปลวเพลิงสีขาวหมุนวนรอบกายตามการเคลื่อนไหวของทัพพี สร้างเป็นโดมไฟป้องกันสายน้ำเหล่านั้นเอาไว้
“หึ”
คนชุดดำผู้ถือผีผาแสยะยิ้มเยาะ นิ้วมือดีดรัวเร็วขึ้น
ภายใต้เสียงดนตรีเร่งเร้า สายน้ำสีดำทมึนรอบด้านพลันเกิดอาการคลุ้มคลั่ง กัดกร่อนเปลวเพลิงสีขาวอย่างบ้าคลั่ง
เพล้ง!
เพียงชั่วพริบตา โดมป้องกันเพลิงขาวก็เกิดรอยร้าว สายน้ำสีดำทะลักผ่านรอยแตกเข้ามาทันที
“เพลิงขาวสุริยัน!”
ซูเตี๋ยไม่ยอมจำนน ทัพพีเหล็กที่ควงอยู่ตวัดวาดเป็นวงกลมกลางอากาศ เปลวเพลิงสีขาวรวบรวมตัวกันกลายเป็นดวงอาทิตย์สีขาวดวงโตเจิดจ้า
อุณหภูมิความร้อนมหาศาลที่เกิดขึ้นในชั่วพริบตา ระเหยสายน้ำสีดำรอบข้างจนแห้งเหือดเป็นไอ
“กวาด!”
ซูเตี๋ยกัดฟันตวัดทัพพี คลื่นความร้อนเพลิงขาวระเบิดออกกวาดล้างไปรอบทิศ
คนชุดดำผู้ถือผีผาสีหน้าเปลี่ยนไป รีบดีดผีผาสร้างม่านน้ำตัวโน้ตขึ้นป้องกัน
ตูม!
แต่เพียงแค่ปะทะ ม่านน้ำก็แตกกระจาย ร่างของคนชุดดำถูกกวาดกระเด็น
อั๊ก!
เลือดสดๆ พ่นออกมา ร่างปลิวกระเด็นออกไปไกล
ซูเตี๋ยฉวยโอกาสนี้พุ่งตัวหนีต่อ
“เคล็ดศักดิ์สิทธิ์แห่งสมุทร!”
แต่ยังไม่ทันจะหนีไปได้ไกล ท้องฟ้าก็พลันมืดมิดลงอีกครั้ง คลื่นยักษ์ถาโถมบดบังผืนฟ้า
บรรพชนพันเกาะกดฝ่ามือลงต่ำ คลื่นยักษ์ทั้งมวลม้วนตัวถล่มลงมาใส่ร่างนาง
“แย่แล้ว!”
ซูเตี๋ยหน้าถอดสี
หลบไม่พ้นแล้ว! ดวงอาทิตย์สีขาวที่สร้างไว้ถูกคลื่นยักษ์กระแทกจนแตกสลาย ร่างของนางถูกแรงกดดันมหาศาลกดทับจนร่วงลงกระแทกพื้น
อวัยวะภายในราวกับจะระเบิดออกเพราะแรงอัด ซูเตี๋ยกระอักเลือดคำโต ร่างกายทรุดฮวบลงกับพื้น หมดสภาพต่อสู้
“ตาย!”
บรรพชนพันเกาะเคลื่อนย้ายพริบตามาปรากฏตัวเหนือศีรษะนาง ฝ่ามือข้างหนึ่งง้างขึ้นเตรียมฟาดลงมาปลิดชีพ
ซูเตี๋ยสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ความตายอยู่แค่เอื้อม
ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง…
นางรู้สึกว่าเอวของตนถูกมือแกร่งของใครบางคนคว้าหมับ แล้วดึงร่างออกไปจากจุดมรณะ!