ยอดอาจารย์ผู้มองเห็นอัจฉริยะ - บทที่ 278 สะกดข่ม
บทที่ 278 สะกดข่ม
กลางเวหา… บนหลังเสือดาวทมิฬร่างยักษ์
กู้ชวนที่จ้องเขม็งไปยังฝั่งเจ้าสำนักหลิงเซียนอยู่ตลอด สังเกตเห็นการปรากฏตัวของจางอวิ๋นทันที มุมปากแสยะยิ้มเย็นเยียบด้วยความสมเพช
“ไอ้สวะ! ในที่สุดก็ยอมโผล่หัวออกมามุดออกจากกระดองเต่าแล้วสินะ!”
“หยุดซะ”
จางอวิ๋นเอ่ยปาก น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นดุจขุนเขา
“หยุด?”
กู้ชวนหัวเราะลั่นราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิต ตวาดสั่งการทันที “ฆ่ามันซะ!!”
“ข้าบอกให้… หยุด!”
ผู้ถือขลุ่ยข้างกายกำลังจะยกขลุ่ยขึ้นเป่า แต่จู่ๆ สุรเสียงอันราบเรียบของจางอวิ๋นก็ดังก้องกังวานขึ้นเต็มสองหู ราวกับเสียงฟ้าผ่าที่ผ่าลงกลางจิตวิญญาณ
มือที่กำขลุ่ยสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้
เพียงแค่ปรายตามองไปสบตากับจางอวิ๋น…
วินาทีที่สบตา ราวกับได้เผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายบรรพกาลที่หลับใหลมานานนับพันปี จิตวิญญาณของผู้ถือขลุ่ยสั่นสะท้านอย่างรุนแรงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
ตุ้บ!
ขลุ่ยยาวในมือร่วงหล่นลงบนหลังเสือดาวทมิฬ
“ทำบ้าอะไรของเจ้า?”
กู้ชวนเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง
แต่ผู้ถือขลุ่ยไม่ตอบสนอง นัยน์ตาเหม่อลอยไร้แวว ร่างกายทรุดฮวบลงคุกเข่าบนหลังเสือดาวทมิฬ หน้าผากโขกกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ราวกับข้ารับใช้ที่กำลังคุกเข่าขอขมาต่อจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่
“???”
กู้ชวนและประธานเหลียนต่างตะลึงงัน อ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก
“จงสยบ!”
ในตอนนั้นเอง สุรเสียงประกาศิตของจางอวิ๋นก็ดังก้องขึ้นอีกครั้ง แฝงไปด้วยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่ปกคลุมไปทั่วฟ้าดิน
ครืนนน——!!
มวลอากาศสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ที่ใดที่เสียงนี้กวาดผ่าน สัตว์อสูรร่างยักษ์ที่กำลังคลุ้มคลั่งนับไม่ถ้วนต่างพากันตัวสั่นงันงก ถูกแรงกดดันมหาศาลบดขยี้จนหมอบราบลงกับพื้น ไม่อาจเงยหน้าขึ้นได้
แม้แต่เสือดาวทมิฬร่างยักษ์ระดับหยวนอิงใต้ร่างพวกกู้ชวน ก็ถูกแรงกดดันที่มองไม่เห็นกระแทกจนร่วงหล่นจากท้องฟ้าราวกับนกปีกหัก
ตู้ม!
ร่างมหึมาของเสือดาวกระแทกพื้นดินจนเกิดหลุมลึก กู้ชวนและประธานเหลียนถึงได้สติกลับมาท่ามกลางแรงสั่นสะเทือน
“นี่… นี่มัน…”
เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ทำให้จิตวิญญาณสั่นสะท้านไม่หยุด พวกเขาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง จ้องมองจางอวิ๋นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
ระดับเหลียนซวี?
เจ้านี่เป็นระดับเหลียนซวีงั้นรึ??
“ล้อเล่นบ้าอะไรกัน!!”
กู้ชวนคำรามลั่น ระเบิดกลิ่นอายระดับแปลงเทพออกมาพร้อมกับประธานเหลียนเพื่อต้านทาน
แม้จะไม่อาจสลายแรงกดดันนี้ได้ แต่ก็ช่วยลดผลกระทบที่มีต่อจิตวิญญาณของพวกเขาลงได้มากพอสมควร
“แค่จิตวิญญาณเท่านั้นที่ไปถึงระดับนั้น!”
เมื่อสัมผัสได้ว่าระดับพลังบำเพ็ญเพียรที่แท้จริงของจางอวิ๋นยังคงเป็นเพียงระดับหยวนอิง ทั้งสองก็เริ่มตั้งสติได้
“รีบลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”
กู้ชวนรีบใช้ก้ามปูตบหน้าผู้ถือขลุ่ยฉาดใหญ่ พร้อมส่งคลื่นวิญญาณกระแทกเข้าไปเรียกสติอย่างรุนแรง
ร่างที่หมอบกราบอยู่กระตุกเฮือก แววตาที่เหม่อลอยเริ่มกลับมามีประกายแห่งสติอีกครั้ง
“รีบควบคุมสัตว์อสูร ให้พวกมันเข้าสู่สถานะคลั่งขั้นสุดท้ายเดี๋ยวนี้!!”
ได้ยินเสียงสั่งการของกู้ชวน เขารีบตะเกียกตะกายคว้าขลุ่ยยาวขึ้นมาทันที
กู้ชวนตวาดลั่นไปรอบทิศ “ใครฆ่าไอ้สวะนี่ได้ ข้าให้รางวัลสิบล้านหินวิญญาณ!!”
สิ้นคำประกาศ ชายผมยาวที่เคยลอบโจมตีซูเตี๋ยพลาด และเหล่านักฆ่าระดับสูงที่ซ่อนตัวอยู่รอบสำนักหลิงเซียน ต่างดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความโลภ
สิบล้านหินวิญญาณ! ต่อให้รับงานเสี่ยงตายทั้งชีวิตพวกเขาก็อาจหาไม่ได้มากขนาดนี้!
เมื่อมองไปยังจางอวิ๋นที่แผ่กลิ่นอายกดดันน่าเกรงขาม… ความโลภก็เอาชนะความกลัว
เสี่ยงเป็นเสี่ยงกัน!
พวกเขากัดฟันกรอด ระเบิดจิตสังหาร พุ่งเข้าโจมตีจางอวิ๋นจากทุกทิศทางพร้อมกันราวกับฝูงหมาป่ารุมทึ้งเหยื่อ
จางอวิ๋นปรายตามองเพียงแวบเดียว แววตาไร้ซึ่งความรู้สึก
ตูม!
พลังอูสีน้ำเงินเข้มระเบิดออกจากร่าง เป็นคลื่นกระแทกวงกว้าง กวาดกระแทกเหล่านักฆ่าที่พุ่งเข้ามาจนปลิวกระเด็นไปคนละทิศละทาง กระอักเลือดคำโต!
วี๊ดดด——~~~
ในขณะเดียวกัน เสียงขลุ่ยอาถรรพ์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!…
สัตว์อสูรร่างยักษ์ที่ถูกกดดันจนหมอบราบอยู่รอบด้าน ราวกับถูกสับสวิตช์ระเบิดพลัง กลิ่นอายโลหิตพุ่งทะยานเสียดฟ้า
บนร่างของพวกมันราวกับมีเปลวเพลิงลุกโชน เผาผลาญทุกสิ่งอย่าง ส่งผลให้กลิ่นอายระดับหยวนอิงพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่งจนน่าใจหาย
สัตว์อสูรระดับหยวนอิงขั้นสูงสุดหลายตัว ถึงกับทะลวงขีดจำกัด ก้าวเข้าสู่ระดับแปลงเทพชั่วคราว!
“เผาผลาญแก่นวิญญาณ?”
จางอวิ๋นขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่า สัตว์อสูรเหล่านี้กำลังเผาผลาญแก่นวิญญาณและโลหิตแก่นแท้ของตัวเอง ซึ่งเปรียบเสมือนการเผาผลาญชีวิตเพื่อเข้าสู่สถานะคลั่ง แลกมาด้วยพลังที่พุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาลในระยะเวลาสั้นๆ ก่อนจะตายตกไป
“ไอ้สวะ นี่คือของขวัญที่ข้าเตรียมไว้ให้เจ้า จงรับไว้ซะ!”
เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของกู้ชวนดังมา
จางอวิ๋นมองไปที่เขาด้วยสายตาเรียบเฉย แล้วพุ่งตัวตรงเข้าไปหาทันที
กู้ชวนเห็นดังนั้นก็ยิ้มเยาะ
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
สัตว์อสูรรอบด้านราวกับสปริงที่ถูกดีด พุ่งตัวจากพื้นกระโจนเข้าใส่จางอวิ๋นพร้อมกันจากทุกทิศทุกทาง
“ฉีกมันเป็นชิ้นๆ !!”
กู้ชวนตวาดสั่งเสียงเหี้ยมเกรียม
สัตว์อสูรหลายตัวกระโจนเข้าถึงตัวจางอวิ๋น กรงเล็บและเขี้ยวอันแหลมคมหมายจะสังหาร
เปรี้ยง——!!
แต่ทว่า… ทันทีที่พุ่งเข้ามา จางอวิ๋นก็ซัดหมัดเปรี้ยงเข้าที่หัวของสิงโตคำรามตัวหน้าสุดจนระเบิดกระจาย!
ปราณคืนกำไรสีทองเอ่อล้นทั่วร่าง ส่องประกายเจิดจ้าราวกับเทพสงครามจุติ
ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!…
หนึ่งหมัดหนึ่งศพ!
ร่างมหึมาของสัตว์อสูรที่ขวางหน้าถูกหมัดเหล็กระเบิดจนกลายเป็นหมอกเลือดแตกกระจายกลางอากาศ ชิ้นส่วนอวัยวะปลิวว่อน!
ภาพฉากการสังหารโหดนี้ ทำเอารอยยิ้มอำมหิตของกู้ชวนแข็งค้างอยู่บนใบหน้าปู
อะไรวะนั่น?
นี่มันสัตว์อสูรที่ระเบิดพลังจนแตะระดับแปลงเทพเชียวนะ!
หมัดเดียวจอด?
ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย!!
“แย่แล้ว!”
เมื่อเห็นจางอวิ๋นแหวกวงล้อมพุ่งเข้ามาดุจมัจจุราช เขาหน้าถอดสีทันที
“คราวก่อนปล่อยให้วิญญาณเจ้าหนีไปได้เสี้ยวหนึ่ง วันนี้…”
จางอวิ๋นสีหน้าเย็นชา ประชิดตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว “จะไม่มีอีกแล้ว!”
“ตายซะ!”
สิ้นเสียง ประธานเหลียนที่อยู่ข้างๆ ก็ตวาดลั่น ง้างดาบทองคำคู่กาย ฟันคลื่นดาบสีทองอันคมกริบเข้าใส่จางอวิ๋นเต็มแรง
“อย่ามาเกะกะ!”
จางอวิ๋นกล่าวเสียงเย็น ปลายรวบรวม ‘พลังเซียนเหี่ยวเฉา’ สิบเส้นไว้ที่ปลายนิ้ว ใช้ออกด้วยเคล็ดวิชาสังหาร
‘ดัชนีเหี่ยวเฉาตัดนภา’
จิ้มออกไปเพียงครั้งเดียว
ชั่วพริบตา ฟ้าดินพลันมืดมิด… ดัชนีที่แฝงไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเหี่ยวเฉาและความตายอันไร้ขอบเขต บดขยี้คลื่นดาบสีทองจนแตกละเอียดเป็นผุยผง แล้วพุ่งตรงเข้าใส่ร่างประธานเหลียนอย่างไม่อาจต้านทาน
“ไม่——!!”
ประธานเหลียนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว รัศมีของดัชนีนั้นกลืนกินสายตาของเขาจนหมดสิ้น
กันไม่ได้!
กันไม่ได้อย่างแน่นอน!!
นี่คือความรู้สึกเดียวของเขาในตอนนี้
เขาอยากหนี แต่ทุกสิ่งเบื้องหน้าถูกดัชนีมรณะนี้ครอบคลุมไว้หมดแล้ว
ไม่สามารถขัดขืนได้แม้แต่น้อย ดัชนีทะลวงผ่านร่างของประธานเหลียนอย่างง่ายดาย พลังเซียนเหี่ยวเฉาสิบเส้นแปรเปลี่ยนเป็นพลังงานกัดกร่อนมหาศาลถาโถมเข้าใส่ทั่วร่าง
เพียงชั่วพริบตาเดียว ประธานเหลียนก็ถูกช่วงชิงพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น ร่างกายเนื้อหนังอันแข็งแกร่งแปรเปลี่ยนเป็นซากศพแห้งเหี่ยวหนังหุ้มกระดูก ล้มตึงลงกับพื้น
วูบ!
วิญญาณสายหนึ่งพุ่งออกจากซากศพด้วยความตื่นตระหนก หมายจะหลบหนี
โพละ!
แต่เพิ่งจะหลุดออกมา ก็ถูกจางอวิ๋นสะบัดปราณคืนกำไรสีทองบดขยี้จนวิญญาณแตกสลาย ดับสูญไปตลอดกาล!
กระบวนการทั้งหมดเกิดขึ้นในชั่วพริบตา เร็วเสียจนกู้ชวนและผู้ถือขลุ่ยยังไม่ทันได้ตอบสนอง ประธานเหลียนก็กลายเป็นศพแห้งๆ นอนกองอยู่ข้างกายพวกเขาแล้ว
“นี่มัน…”
กู้ชวนอ้าปากค้าง ดวงตาปูแทบจะถลนออกมานอกเบ้า
หมับ!
ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ก็รู้สึกว่าตัวลอยขึ้นเพราะถูกมือแกร่งคว้าจับไว้
“ฆ่ามันเร็ว! สั่งให้สัตว์อสูรฆ่ามันเดี๋ยวนี้!!”
กู้ชวนได้สติ รีบตะโกนสั่งลั่นด้วยความลนลาน
แต่ผู้ถือขลุ่ยข้างกายในตอนนี้ ไหนเลยจะมีกะจิตกะใจมาสนใจเขา?
มันหันหลังวิ่งหนีทันทีอย่างไม่คิดชีวิต!
จางอวิ๋นสะบัดมือซัดคลื่นพลังออกไป
เพลี๊ยะ!
ผู้ถือขลุ่ยที่เพิ่งวิ่งออกไปไม่กี่ก้าวถูกพลังตบฟาดร่วงลงไปกองกับพื้นกระอักเลือด
จางอวิ๋นหิ้วปูกู้ชวนเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ
“อย่า!”
ผู้ถือขลุ่ยหน้าซีดเผือด ตัวสั่นงันงก ร้องขอชีวิต
แต่จางอวิ๋นเย็นชาไร้ความปรานี ยกเท้าขึ้นกระทืบลงไปที่ศีรษะ
ศีรษะระเบิดคาเท้า! สมองและเลือดสาดกระจายเต็มพื้น
ทันทีที่ผู้ถือขลุ่ยตาย เสียงขลุ่ยและพันธะทางวิญญาณที่ควบคุมสัตว์ยักษ์รอบด้านก็ขาดสะบั้นลง
สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนร่างกายกระตุกอย่างรุนแรง สถานะบ้าคลั่งจากการเผาผลาญพลังหยุดชะงัก ดวงตาสีแดงฉานค่อยๆ กลับคืนสู่ปกติ
แต่การกลับคืนสู่ปกตินี้ ก็ทำให้พวกมันเข้าสู่สภาวะอ่อนแออย่างรุนแรงทันที ทยอยกันล้มพับลงกับพื้น หมดสภาพต่อสู้ราวกับโดมิโน
เมื่อเห็นฝูงสัตว์อสูรล้มระเนระนาดสิ้นฤทธิ์…
บนยอดเขาเจ้าสำนักที่พังทลาย ศิษย์สำนักหลิงเซียนที่ยังรอดชีวิตต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความโล่งใจที่รอดตายมาได้ราวกับปาฏิหาริย์
พร้อมกันนั้น สายตาของทุกคนก็จ้องมองไปยังจางอวิ๋นที่ยืนเหยียบอยู่บนศพและหลังเสือดาวทมิฬ ในมือหิ้วปูกู้ชวนเอาไว้…
แววตาของทุกคน เต็มไปด้วยความตกตะลึงและเลื่อมใสถึงขีดสุด!