ยอดอาจารย์ผู้มองเห็นอัจฉริยะ - บทที่ 269 อิ๋นอู
บทที่ 269 อิ๋นอู
“!!!”
ร่างที่เร้นกายอยู่ในเงามืดสะดุ้งโหยงสุดตัว ไม่คาดคิดว่าจะถูกล่วงรู้ตำแหน่ง!
มันรีบตะเกียกตะกายหลบหัตถ์วิญญาณที่คว้าจับเข้ามาอย่างทุลักทุเล ร่างกายแนบไปกับผนังร่องลึกราวกับจิ้งจก แล้วดีดตัวพุ่งทะยานหนีออกจากร่องลึกสมุทรด้วยความเร็วสูงสุดโดยไม่คิดจะรั้งรอเจรจา
เร็ว! ผนึก!
จางอวิ๋นกระชับพู่กันบัญชาการในมือแน่น ตวัดปลายพู่กันเขียนอักษรสองคำลงบนผืนน้ำด้วยท่วงท่าดุดัน
พลังงานแห่งการผนึกและความเร็วพุ่งปราดออกไปดุจสายฟ้าแลบ ฉีกกระชากมวลน้ำทะเลจนแยกออก
“แย่แล้ว!”
ร่างที่กำลังพุ่งหนีหน้าเปลี่ยนสีซีดเผือด สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ไล่หลังมา แต่พลังงานนั้นรวดเร็วเกินกว่าจะหลบพ้น
ตู้ม!
ร่างกายของมันถูกพลังผนึกกระแทกเข้าเต็มเปาจนร่วงดิ่งลงมาราวกับว่าวที่ขาดลอย
จางอวิ๋นยกมือขึ้น หัตถ์วิญญาณที่กวาดออกไปก่อนหน้านี้วกกลับมาคว้าจับร่างนั้นไว้อย่างแน่นหนา แล้วกระชากลอยกลับมาตรงหน้า
เมื่อแสงสว่างส่องกระทบ จึงได้เห็นชัดว่าเป็นชายชราศีรษะล้านเลี่ยน รูปร่างผอมแห้งจนหนังหุ้มกระดูก สวมชุดคลุมพ่อมดสีเทาเก่าคร่ำครึ
“ปุโรหิตสาม เจ้าผิดสัญญา!!”
ทันทีที่ถูกจับได้และเห็นหน้าผู้มาเยือน ชายชราหัวล้านก็ตวาดใส่ปุโรหิตสามด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน
“เจ้าสำนัก เขาคืออิ๋นอูขอรับ!”
ปุโรหิตสามหาได้สนใจเสียงโวยวายไม่ หันมารายงานจางอวิ๋นด้วยท่าทีนอบน้อม
จางอวิ๋นเลิกคิ้วเล็กน้อย โคจรเคล็ดวิชาเนตรเซียนเพื่อตรวจสอบทันที
【อิ๋นอู】
【ระดับพลัง: หยวนอิงขั้นสูงสุด (เดิมอยู่ระดับแปลงเทพขั้นสูง, บาดเจ็บสาหัสจนระดับลดลง)】
【ระดับพลังอู: ห้าชั้น (ขอบเขตต้าอู)】
【พรสวรรค์กายา: พลังอูอำพราง — ด้วยพลังอูนี้ สามารถทำให้สิ่งมีชีวิตและวัตถุใดๆ เข้าสู่สถานะล่องหนไร้ร่องรอยได้】
……
“ทำให้วัตถุใดๆ ล่องหน?”
จางอวิ๋นกวาดตามองข้อมูลพรสวรรค์ของอีกฝ่ายแล้วเลิกคิ้วสูงด้วยความสนใจ
พรสวรรค์นี้เจ๋งเป้ง!
การล่องหนนั้น… ลำพังแค่เสื้อคลุมล่องหนหรือวิชาพรางตาทั่วไปก็ทำได้ แต่การทำให้ ‘สิ่งของ’ หรือ ‘วัตถุ’ ล่องหนไปด้วยนี่สิ เสื้อคลุมล่องหนยังทำไม่ได้เนียนขนาดนี้!
ลองจินตนาการดู หากในการต่อสู้ศัตรูมองไม่เห็นอาวุธที่พุ่งเข้ามา… หรือค่ายกลกับดักที่ถูกซ่อนไว้จนไร้ร่องรอย…
ยิ่งคิด ดวงตาของจางอวิ๋นก็ยิ่งเป็นประกายวาวโรจน์
ไม่รอช้า สองมือของเขาตะปบเข้าที่หน้าอกและกลางกระหม่อมของอิ๋นอูทันที
เคล็ดสะกดใจ! เคล็ดสะกดวิญญาณ!
จัดไปทั้งสองดอกเน้นๆ เพื่อความแน่นอน
“จะ… เจ้าทำอะไรกับตัวข้า??”
สัมผัสได้ว่าวิญญาณและหัวใจเหมือนถูกฝังสิ่งแปลกปลอมอันน่าหวาดหวั่นเข้าไป อิ๋นอูมองจางอวิ๋นด้วยแววตาหวาดผวาสุดขีด
“ก็แค่ลูกเล่นเล็กๆ น้อยๆ ที่จะทำให้หัวใจและวิญญาณของเจ้า… ระเบิดตู้มได้พร้อมกัน หากเจ้าคิดตุกติก!”
จางอวิ๋นยิ้มหวานหยดย้อย พลางคลายหัตถ์วิญญาณที่พันธนาการอีกฝ่ายออก
อิ๋นอูรู้สึกตัวเบาหวิวลงทันที แต่ใบหน้ากลับซีดเผือดไร้สีเลือด เอ่ยถามเสียงสั่นเครือ “เจ้า… เจ้าเป็นใครกันแน่?”
“ข้าคือเจ้าสำนักแห่งสำนักเซียนอันดับหนึ่ง!”
จางอวิ๋นตอบเสียงเรียบ ทรงพลังอำนาจ
“สำนักเซียนอันดับหนึ่ง?”
อิ๋นอูทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก
เขาไม่เคยได้ยินชื่อสำนักนี้มาก่อนในยุทธภพ ที่สำคัญคือ… กล้าตั้งชื่อว่า ‘อันดับหนึ่ง’?
หมายความว่าอย่างไร? เป็นขุมกำลังอันดับหนึ่งของทวีปวิถีเซียนที่เพิ่งถือกำเนิดงั้นรึ??
จางอวิ๋นเอ่ยสืบต่อ “สำนักของข้าเพิ่งก่อตั้ง ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงเร่งพัฒนา อิ๋นอู ข้าขอเชิญเจ้าเข้าร่วม ยินดีจะเข้าสำนักหรือไม่?”
“…”
อิ๋นอูมุมปากกระตุกริกๆ
มัดมือชกฝังระเบิดไว้ในตัวข้าขนาดนี้ ยังมีหน้ามาถามความสมัครใจกันอีกเรอะ?
“ตัวข้ายินดีเข้าร่วมขอรับ!”
สุดท้ายก็ได้แต่ก้มหัวยอมจำนนอย่างหมดแรง ไร้ซึ่งหนทางต่อต้าน
“ยินดีต้อนรับ!”
จางอวิ๋นยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ
สำหรับพวกต้าอูเหล่านี้ เขายินดีที่จะรับไว้ใช้งาน เพราะอดีตเคยเป็นถึงระดับแปลงเทพ ต่อให้ตอนนี้จะไม่ได้อยู่จุดสูงสุดเหมือนเก่า แต่ประสบการณ์นับร้อยนับพันปียังอยู่ครบถ้วน และต้าอูแต่ละคนก็มีความสามารถเฉพาะตัวที่น่าสนใจ ซึ่งเขาได้รับรู้ข้อมูลมาจากปุโรหิตสามระหว่างทางแล้ว
เมื่อกลับขึ้นสู่ผิวน้ำ
จางอวิ๋นกระโดดขึ้นนั่งบนหลังพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนทันที
“สัตว์วิญญาณระดับหยวนอิงขั้นสูงสุด!?”
อิ๋นอูมองพยัคฆ์ลายพาดกลอนตาถลนด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ
เจ้าสำนักแห่งสำนักเซียนอันดับหนึ่งผู้นี้ ถึงกับใช้สัตว์วิญญาณระดับราชันย์เช่นนี้มาเป็นเพียงพาหนะเชียวรึ? อีกฝ่ายเป็นตัวตนระดับไหนกันแน่?
ปุโรหิตสามเอ่ยถามขึ้น “เจ้าสำนัก จะให้อิ๋นอูไปกับข้าไหมขอรับ?”
“พรสวรรค์ของเขามีประโยชน์ต่อข้า เรื่องนั้นเจ้าไปทำคนเดียวเถอะ…”
จางอวิ๋นส่ายหน้า หยิบยันต์แผ่นหนึ่งส่งให้อีกฝ่าย “หากเจอเรื่องยุ่งยากเกินรับมือ ให้ขยี้ยันต์นี้ทิ้ง อาจจะช่วยรักษาชีวิตเจ้าได้!”
ปุโรหิตสามรับยันต์มาด้วยความซาบซึ้ง พยักหน้าให้เขาหนึ่งที แล้วออกเดินทางจากไปเพื่อทำภารกิจเฟ้นหาผู้สืบทอด
อิ๋นอูมองตามหลังเพื่อนเก่าตาปริบๆ ด้วยความงุนงง
“ปุโรหิตสามมีภารกิจต้องไปทำ”
จางอวิ๋นอธิบายสั้นๆ แล้วกวักมือเรียก “ขึ้นมา!”
อิ๋นอูรีบปีนขึ้นหลังเสืออย่างทุลักทุเล ไม่กล้าชักช้า
ฉิงเฟิงที่อยู่ข้างๆ มองด้วยความสงสัย
คุณชายลงน้ำไปรอบนี้ ไหงพาตาแก่หัวล้านขึ้นมาด้วยล่ะเนี่ย?
จางอวิ๋นหันไปสั่งการ “ผู้ดูแลฉิง มาแนะนำสถานการณ์ของสำนักเซียนอันดับหนึ่งให้สมาชิกใหม่ฟังหน่อย!”
ฉิงเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยืดอกรับคำ
“รับทราบขอรับ เจ้าสำนัก!”
จากนั้นมันก็รีบเสนอหน้าเข้าไปสาธยายเรื่องราวความยิ่งใหญ่และสวัสดิการของสำนักเซียนอันดับหนึ่งให้อิ๋นอูฟังอย่างกระตือรือร้น น้ำไหลไฟดับ
“ปลดล็อกอิสรภาพ?”
เมื่อได้ยินหัวข้อนี้ อิ๋นอูตาโตเท่าไข่ห่าน หันขวับไปมองจางอวิ๋นอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อหูตัวเอง “แค่รับตำแหน่งผู้อาวุโสครบสิบปี ก็จะช่วยปลดล็อกข้อจำกัดในร่างกายข้าได้… เรื่องจริงรึ?”
“แน่นอน! ข้าไม่เคยพูดปด”
จางอวิ๋นพยักหน้ายืนยันหนักแน่น
อิ๋นอูสูดหายใจลึก ดวงตาที่เคยหม่นหมองทอประกายความหวังอันแรงกล้า
จางอวิ๋นไม่พูดมาก โบกมือให้พยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอน “ไปกันเถอะ กลับสำนัก!”
โฮก!
พยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนคำรามกึกก้อง พุ่งทะยานแหวกอากาศออกไปทันที
เนื่องจากไม่ต้องเสียเวลาวนหาทั่วทะเลสีคราม ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวัน คณะของพวกเขาก็กลับมาถึงเกาะที่ตั้งสำนัก
เห็นสิ่งปลูกสร้างที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมามากมายบนเกาะ จางอวิ๋นพยักหน้าพอใจ
เรื่องแบกอิฐก่อสร้างนี่ ประสิทธิภาพของผู้บำเพ็ญเพียรถือว่าสูงลิ่วและบ้าคลั่งจริงๆ
เขาประเมินว่าอีกสักเดือนสองเดือน ซุ้มประตูและตัวสำนักเซียนอันดับหนึ่งน่าจะสร้างเสร็จสมบูรณ์อย่างงดงาม
“นี่คืออิ๋นอู สมาชิกใหม่ของสำนักเรา…”
จางอวิ๋นพาอิ๋นอูไปลอยตัวอยู่กลางอากาศเหนือเกาะ แนะนำตัวให้สมาชิกทั้งสำนักรู้จักเสียงดังฟังชัด
ผู้คนบนเกาะเลิกคิ้ว มองดูอิ๋นอูแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่ออย่างไม่ไยดี
อิ๋นอูกวาดตามองไปทั่วเกาะ สายตาหยุดอยู่ที่หลิวชางครู่หนึ่ง
เขาได้รับรู้ข้อมูลคร่าวๆ จากฉิงเฟิงมาบ้างแล้ว
แต่ก็อดผิดหวังเล็กน้อยไม่ได้
ชื่อสำนักฟังดูยิ่งใหญ่เกรียงไกรสะท้านฟ้า แต่สภาพจริงคือสำนักใหม่ที่แม้แต่ซุ้มประตูยังสร้างไม่เสร็จ มีแต่กองหินกองทรายเนี่ยนะ…
จางอวิ๋นไม่สนว่าอีกฝ่ายจะคิดยังไง โยนเขาลงไปบนเกาะดื้อๆ ให้ไปหาที่ทางเอาเอง
พรสวรรค์ของอิ๋นอูมีประโยชน์มาก เขาตั้งใจว่าตอนจะออกเดินทางในอนาคต จะหนีบเอาตาแก่นี่กับฉิงเฟิงไปด้วยเพื่อความสะดวก
เมื่อกลับมาถึงเกาะ จางอวิ๋นนึกเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งขึ้นได้ จึงตรงดิ่งเข้าไปในหอสมบัติเซียน ตามหาตัวสวีหมิง
“หมิงเอ๋อร์ อาจารย์จะพาเจ้าไปเจอคนคนหนึ่ง! คนที่เจ้าอยากเจอที่สุด!”
สวีหมิงชะงักกึก แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน เดินตามจางอวิ๋นมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องห้องหนึ่งในหอสมบัติเซียนอย่างรวดเร็ว
บรรยากาศหน้าห้องเต็มไปด้วยความเงียบสงัดที่น่าอึดอัด
จางอวิ๋นผลักประตูเข้าไป
แอ๊ด…
ด้านในคือ ‘หลินเทียนต้ง’ ที่ถูกเขาจับขังลืมไว้นานสองนาน!
“หลิน… ผู้นำตระกูลหลิน??”
สวีหมิงเห็นหลินเทียนต้งก็ตกตะลึง รูม่านตาหดเกร็ง แต่เพียงพริบตาเดียว ความแค้นที่ฝังลึกในกระดูกดำก็ลุกโชนขึ้นในดวงตาราวกับไฟบรรลัยกัลป์!
“สวี… สวีหมิง…”
หลินเทียนต้งเห็นสวีหมิง ใบหน้าก็ซีดเผือดลงทันตา
นับตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา เขาก็พบว่าตัวเองถูกขังอยู่ในห้องปิดตายแห่งนี้ เขารู้ตัวดีว่าถูกจองจำในฐานะนักโทษ!
ตลอดเวลาที่ผ่านมา จิตใจเขาไม่เคยสงบสุข หวาดระแวงทุกฝีก้าว
ตอนนี้เมื่อเห็นจางอวิ๋นพาสวีหมิงเข้ามา เขาไม่ต้องเดาก็รู้ชะตากรรมว่าอีกฝ่ายต้องการจะทำอะไร
มันคือการเชือดไก่ให้ลิงดู… ไม่สิ มันคือการส่งเขาไปปรโลก!
“ระเบิด!!”
ไม่พูดพร่ำทำเพลง ปราณมารในร่างที่สะสมไว้ระเบิดตูมเดียว ทำลายพันธนาการที่จางอวิ๋นเคยฝังไว้จนแตกกระจุย
ช่วงที่ถูกขัง เขาพยายามใช้ปราณมารค่อยๆ กัดกร่อนผนึกทีละนิดอย่างอดทน จนในที่สุดก็กร่อนมันออกได้สำเร็จ รอแค่จังหวะประตูเปิดเพื่อระเบิดพลังแหกคุก!
ตูมมม!
คลื่นปราณมารสีดำทมิฬอันบ้าคลั่งกวาดซัดใส่จางอวิ๋นและสวีหมิงหวังจะสังหารให้สิ้นซาก
จางอวิ๋นยืนนิ่งไม่ขยับแม้แต่ปลายเล็บ
เพราะสวีหมิงได้เคลื่อนไหวแล้ว!
ดวงตาทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นเนตรมังกรทองอันน่าเกรงขาม พลังวิญญาณมังกรทองพวยพุ่งออกมาจากร่าง ปัดเป่าคลื่นปราณมารจนสลายไปสิ้นราวกับหมอกควันเจอลมพายุ
หลินเทียนต้งดวงตาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ
ไอ้เดรัจฉานน้อยนี่… ถึงกับทำลายปราณมารระดับสูงของข้าได้ด้วยตัวคนเดียว?
แม้จะตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ แต่เท้าไม่หยุดวิ่ง มันพุ่งตัวออกไปทางประตูอย่างบ้าคลั่งราวกับหมาจนตรอก
ห้องนี้มันเคยลองโจมตีดูแล้ว แต่ไร้ผล ผนังแข็งแกร่งเกินไป ตอนนี้ประตูเปิดออก คือโอกาสเดียวที่จะหนีรอด!
“อางงง——!!”
เห็นศัตรูคู่อาฆาตคิดจะหนี สวีหมิงอ้าปากคำรามกึกก้องดั่งมังกรพิโรธ
สองมือฉาบไล้ไปด้วยแสงสีทองระยิบระยับ เกล็ดสีทองผุดขึ้นปกคลุมผิวหนัง ท่อนแขนแปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บมังกรทองคู่หนึ่งที่แหลมคมดุจศาสตราสวรรค์
เก้าลักษณ์มังกรทอง ลักษณ์ที่สาม… กรงเล็บมังกรทอง!
“ตายซะ!!”
สวีหมิงตะปบกรงเล็บออกไปตรงๆ แหวกอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว
“ไสหัวไปให้พ้น!!”
หลินเทียนต้งคำรามลั่น รวบรวมปราณมารเฮือกสุดท้ายซัดใส่สวีหมิงหวังจะต้านทาน
ฉวบ!
แต่ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้ากรงเล็บแห่งราชันย์มังกรนี้ ปราณมารของมันกลับเปราะบางดั่งกระดาษชำระ ถูกฉีกกระชากจนขาดสะบั้นในพริบตา
กรงเล็บมังกรอันแหลมคม พุ่งเข้ามาพร้อมความเฉียบขาดไร้เทียมทาน ตัดผ่านทุกการป้องกัน
รับไม่ได้!
นั่นคือความรู้สึกเดียวของหลินเทียนต้งในตอนนี้ มันพยายามจะบิดกายหลบหนีความตาย
แต่สวีหมิงจะเปิดโอกาสให้มันรึ?
“ไม่นะ!!”
ฉีก!!
ภายใต้เสียงกรีดร้องโหยหวนของหลินเทียนต้ง สวีหมิงลงมืออย่างเหี้ยมเกรียม ฉีกร่างของศัตรูคู่อาฆาตออกเป็นชิ้นๆ คามือ เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมยุทธภพแห่งความแค้นจนสิ้นสุดลง!