ยอดอาจารย์ผู้มองเห็นอัจฉริยะ - บทที่ 268 ตามหาเหล่าต้าอู
บทที่ 268 ตามหาเหล่าต้าอู
“หา?”
ปุโรหิตสามชะงักงัน สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
“เจ้าเคยบอกไม่ใช่รึว่า ยังมีต้าอูรอดชีวิตอยู่อีกหลายคน?”
“มีต้าอูรอดอยู่จริงขอรับ แต่… เรียนเจ้าสำนัก ข้าไม่รู้เบาะแสที่ซ่อนแน่ชัดของพวกเขา…”
“เจ้าแค่พาข้าไปที่ ‘ปากผนึกทะเลอู’ ที่พวกมันยึดครองอยู่ก็พอ!”
จางอวิ๋นเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาฉายประกายเด็ดขาด
ตอนที่เผชิญหน้ากับอูทมิฬ ปุโรหิตสามเคยรายงานว่า อูทมิฬและพวกต้าอูที่เหลือรอด ต่างแยกย้ายกันไปยึดครองปากผนึกทะเลอูบนทะเลสีคราม เพื่อใช้พลังจากผนึกเป็นหนทางฟื้นฟูตบะ
ในเมื่อบัดนี้สำนักเซียนอันดับหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่บนน่านน้ำแห่งนี้ เปรียบเสมือนข้างเตียงนอนของเขา เขาไม่อนุญาตให้มีปัจจัยเสี่ยงหรือภัยคุกคามใดๆ แฝงตัวอยู่เด็ดขาด!
ส่วนพวกต้าอูจะกบดานอยู่ที่นั่นหรือไม่… ไปดูให้เห็นกับตาก็รู้เอง!
“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ!”
ปุโรหิตสามสัมผัสได้ถึงเจตจำนงอันแรงกล้า จึงพยักหน้ารับคำสั่งทันที
จางอวิ๋นไม่พูดพร่ำทำเพลง
เขาเรียกพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนออกมา แล้วหิ้วคอ ‘ฉิงเฟิง’ เจ้าเครื่องตรวจจับมนุษย์ขึ้นไปบนหลังเสือ จากนั้นก็ทะยานมุ่งหน้าไปทางทิศหนึ่งในทะเลสีครามตามคำบอกทางของปุโรหิตสาม
เมื่อเห็นปุโรหิตสามและฉิงเฟิงติดตามจางอวิ๋นออกไป ผู้คนในลานกว้างก็แค่ชำเลืองมองแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าก้มตา ‘แบกอิฐ’ ต่ออย่างขะมักเขม้น
ในใจพวกเขาแทบจะจุดพลุฉลองที่ปุโรหิตสามกับฉิงเฟิงจากไป
เพราะนั่นหมายความว่าคู่แข่งตัวฉกาจในการแบกอิฐลดไปถึงสองคน!
ส่วนจางอวิ๋นจะพาคนทั้งสองไปที่ใด พวกเขาไม่มีเวลาไปใส่ใจหรอก นาทีนี้แต้มผลงานสำคัญที่สุด!
…
บนหลังพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนที่กำลังเหาะเหินเดินอากาศ
“ข้ายังมีอีกเรื่องจะมอบหมายให้เจ้า!”
จางอวิ๋นหันไปมองปุโรหิตสาม พร้อมกับสะบัดมือเรียก ‘มรดกแก่นโลหิต’ ของเหล่าต้าอูจำนวนมากที่ได้มาจากแดนลับอาณาจักรเซียนไห่อูออกมา
ปุโรหิตสามจ้องมองขวดแก้วที่อัดแน่นไปด้วยแก่นโลหิตเหล่านั้นด้วยความตะลึงลาน อ้าปากค้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“เจ้าสำนัก นี่มัน…”
“ถูกต้อง นี่คือมรดกแก่นโลหิตของเหล่าต้าอูแห่งอาณาจักรเซียนของพวกเจ้า…”
จางอวิ๋นเอ่ยเสียงขรึม “ที่ข้าแต่งตั้งเจ้าเป็นผู้อาวุโส ไม่ใช่เพราะเล็งเห็นพลังฝีมือเพียงอย่างเดียว แต่ข้าเล็งเห็นสายตาอันเฉียบแหลมในฐานะอดีตปุโรหิตสามแห่งอาณาจักรผู้บำเพ็ญอูของเจ้าต่างหาก!”
“เจ้าสำนัก ท่านหมายความว่า… อยากให้ข้าไปเฟ้นหาคนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมมารับสืบทอดมรดกเหล่านี้?”
“ถูกต้อง!”
จางอวิ๋นพยักหน้า “หลังจากนำทางเสร็จ เจ้าจงออกเดินทางท่องยุทธภพ ข้าต้องการให้เจ้าไปเฟ้นหาอัจฉริยะที่เหมาะสมมารับสืบทอดมรดกต้าอูเหล่านี้ แล้วฟูมฟักพวกเขาให้กลายเป็น ‘หน่วยพิทักษ์จอมเวทย์อู’ ของสำนักเรา!”
“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ เจ้าสำนัก!”
ปุโรหิตสามสีหน้าเคร่งขรึม ตระหนักถึงความสำคัญอันยิ่งใหญ่ของภารกิจนี้ จึงพยักหน้าหนักแน่นรับมอบแก่นโลหิตเหล่านั้นมาเก็บรักษาไว้ด้วยชีวิต
จางอวิ๋นไม่ได้พูดอะไรอีก
มรดกต้าอูระดับแปลงเทพเหล่านี้ สำหรับเขาในตอนนี้ไม่ได้มีประโยชน์อะไรมากมายนัก สู้มอบให้ปุโรหิตสามนำไปสร้างกองกำลังต้าอูในอนาคต จะเป็นผลดีต่อความแข็งแกร่งของสำนักเซียนอันดับหนึ่งมากกว่า
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ให้ไปทั้งหมด แต่เก็บมรดกต้าอูระดับสูงที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษไว้กับตัวสามชุด
เผื่อในอนาคตเขาจะบังเอิญเจอคนที่มีแววจะได้สืบทอด เก็บไว้กับตัวบ้างก็ไม่เสียหาย กันไว้ดีกว่าแก้
“เจ้าสำนัก ข้างหน้าคือปากผนึกทะเลอูแห่งแรกแล้วขอรับ!”
ขณะที่กำลังคิดเพลินๆ เสียงของปุโรหิตสามก็ดังขึ้นเตือนสติ
จางอวิ๋นเลิกคิ้ว เท้ากระทืบเบาๆ ลงบนหลังเสือเพื่อส่งสัญญาณ
โฮก!
พยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนคำรามลั่น เร่งความเร็วพุ่งทะยานแหวกอากาศไปยังทิศทางที่ปุโรหิตสามชี้ทันทีราวกับลูกธนูหลุดจากแหล่ง
จางอวิ๋นเห็นแล้วก็ยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ
สิ่งที่เขาชอบในตัวพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนก็คือความแสนรู้ของมัน เดี๋ยวนี้หลายเรื่องไม่ต้องเอ่ยปาก แค่ขยับตัวนิดเดียว มันก็รู้ใจว่าเจ้านายต้องการอะไร
เห็นจางอวิ๋นพอใจในตัวเจ้าเสือ ฉิงเฟิงที่เกาะอยู่บนไหล่เสือก็รู้สึกหมั่นไส้ตงิดๆ
ไอ้เสือเวรนี่ วันๆ เอาแต่เดาใจคุณชาย คอยประจบสอพลอ หน้าด้านหน้าทนจริงๆ!
ไม่ได้การ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ข้าจะแพ้ไอ้เสือนี่ไม่ได้!
ในหัวของฉิงเฟิงอดนึกถึงอวี๋สุ่ยเอ๋อร์และอวี่เว่ยไม่ได้ พลันมองไปทางจางอวิ๋นด้วยสายตาที่แฝงความเป็นผู้หลักผู้ใหญ่และความมุ่งมั่นขึ้นมานิดๆ
จางอวิ๋นไม่ทันสังเกตสีหน้าของมัน เพราะตอนนี้พวกเขามาถึงตำแหน่งเป้าหมายที่ปุโรหิตสามระบุแล้ว
“พวกเจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้!”
เขามองลงไปที่ผืนน้ำสีครามเบื้องล่าง สั่งการพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนและฉิงเฟิงสั้นๆ ก่อนจะพาปุโรหิตสามดิ่งพสุธากระโจนลงสู่ท้องทะเล
ตูม!
ร่างของทั้งสองแหวกสายน้ำ ดำดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ ไม่นานพวกเขาก็เห็นร่องลึกก้นสมุทรที่มืดสนิทและแผ่กลิ่นอายพลังอูออกมาอย่างชัดเจน
แต่เมื่อเข้าไปใกล้ กลับพบว่าที่ก้นร่องลึกนั้นมีแสงสว่างจางๆ คล้ายแสงตะเกียงส่องออกมาท่ามกลางความมืดมิด
“มีคนอยู่?”
จางอวิ๋นเลิกคิ้วสงสัย
“พูดยากขอรับ!”
ปุโรหิตสามส่ายหน้า อธิบายว่า “เจ้าสำนัก ที่นี่คือปากผนึกทะเลอูที่ ‘เติงอู’ (อูตะเกียง) ครอบครองอยู่ขอรับ เติงอูมีพรสวรรค์อย่างหนึ่งเรียกว่า ‘ตะเกียงอู’ เป็นการควบแน่นพลังอูขึ้นเป็นตะเกียงวิเศษ”
“ตะเกียงอูที่ควบแน่นขึ้นจะมีพลังแห่งการนำทาง ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด แสงจากตะเกียงอูจะสามารถนำทางเจ้าของกลับมาได้เสมอ”
“ดังนั้นในอาณาเขตของเขา ไม่ว่าตัวเขาจะอยู่หรือไม่ เขาจะทิ้งตะเกียงอูไว้หนึ่งดวงเสมอ นี่เป็นนิสัยของเขา เขาต้องพึ่งพาแสงตะเกียงเพื่อนำทางกลับบ้าน!”
จางอวิ๋นเลิกคิ้วสูง
พรสวรรค์นี้น่าสนใจดีแฮะ
เขาไม่รอช้า ดำดิ่งลงสู่ร่องลึกทันทีโดยไม่คิดจะปิดบังตัวตน สัมผัสวิญญาณระดับเหลียนซวีกวาดต้อนไปทั่วร่องลึกราวกับพายุคลั่ง
แม้จะมีพลังอูและมวลน้ำทะเลมหาศาลคอยขวางกั้น แต่ก็ไม่อาจต้านทานการตรวจสอบอันทรงพลังของสัมผัสวิญญาณเขาได้
ไม่มีคน!
กวาดตาเดียวก็รู้สถานการณ์ภายในร่องลึก แต่สิ่งที่ทำให้เขาสะดุดใจคือผนึกทะเลอูที่อยู่ส่วนลึกที่สุด
ทันทีที่สัมผัสวิญญาณของเขาเข้าไปแตะต้อง ก็รู้สึกเหมือนจิตวิญญาณกำลังจะจมดิ่งลงไปในห้วงเหว
มันคือวังวนขนาดมหึมา ราวกับหลุมดำที่นอกจากจะแผ่พลังอูเข้มข้นออกมาแล้ว ยังอัดแน่นไปด้วยคลื่นพลังงานพิเศษบางอย่างที่เขายังไม่เข้าใจ
แม้แต่จิตวิญญาณระดับเหลียนซวีของเขาในตอนนี้ ยังรู้สึกสั่นสะท้านอย่างน่าประหลาด
ห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด!
นั่นคือสัญชาตญาณเดียวที่เขาสัมผัสได้
จางอวิ๋นส่ายหน้าเรียกสติตัวเอง แล้วพุ่งไปที่เรือนหินใต้ร่องลึก แสงสว่างปริศนานั้นลอดออกมาจากหน้าต่างเพียงบานเดียวของเรือนหินนี้
มองเข้าไปเห็นตะเกียงน้ำมันขนาดเท่าฝ่ามือดวงหนึ่ง ดูเหมือนมีไฟลุกไหม้ แต่แท้จริงแล้วทั้งตัวตะเกียงควบแน่นขึ้นจากพลังงานรูปแบบอูอันลึกลับ
จางอวิ๋นเอ่ยขึ้นดื้อๆ ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“เมื่อกี้เจ้าบอกว่าเติงอูจะอาศัยแสงตะเกียงอูนำทางกลับบ้าน งั้นถ้าข้ายึดตะเกียงนี้ไป เจ้าว่ามันจะมาหาข้าเองไหม?”
“เอ่อ…”
ปุโรหิตสามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างจนใจ “เป็นไปได้มากขอรับ!”
จางอวิ๋นยิ้มกริ่ม คว้าหมับเก็บตะเกียงอูเข้ากระเป๋ามิติขยายความจุทันที
ปุโรหิตสามเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเสนอแนะ “เจ้าสำนัก หากเติงอูมาตามหาท่านจริงๆ ข้าแนะนำให้รับเขาเข้าสำนักด้วยเถอะขอรับ พรสวรรค์ตะเกียงอูนำทางของเขามีประโยชน์มาก โดยเฉพาะในการทำลายค่ายกลลวงตาหรือภาพมายา จะมีผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมสุดๆ!”
จางอวิ๋นเลิกคิ้ว “ข้าจะดูตามสถานการณ์แล้วกัน เอาล่ะ ไปที่ต่อไป!”
พูดจบ เขาก็ทิ้ง ‘ประทับตราจิต’ ไว้ที่เดิม แล้วว่ายกลับขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างรวดเร็ว
ปุโรหิตสามรีบตามไปติดๆ
ภายใต้การนำทางของปุโรหิตสาม เพียงแค่สองวัน จางอวิ๋นก็สำรวจปากผนึกทะเลอูไปหลายแห่ง
น่าเสียดายที่เหล่าต้าอูเจ้าถิ่นไม่อยู่กันสักคน
นอกจากตะเกียงอูที่เติงอูทิ้งไว้แล้ว ที่อื่นๆ แทบจะคว้าน้ำเหลว
แต่จางอวิ๋นก็ไม่ละความพยายาม เขาฝากฝังประทับตราจิตไว้ก่อนจากไปทุกที่
ขอเพียงเหล่าต้าอูโผล่หัวกลับมา เขาก็จะสัมผัสได้ทันทีผ่านตราประทับนั้น
และแล้วก็มาถึงร่องลึกก้นสมุทรที่เป็นที่ตั้งของปากผนึกทะเลอูแห่งสุดท้าย
ปุโรหิตสามกล่าวแนะนำ “เจ้าสำนัก ที่นี่คือถิ่นของ ‘อิ๋นอู’ (อูเร้นกาย) ขอรับ!”
สัมผัสวิญญาณของจางอวิ๋นกวาดผ่านร่องลึกที่ดูว่างเปล่าเงียบเชียบ
กำลังจะดึงจิตกลับ ทันใดนั้นเขาก็เลิกคิ้วสูง
หันไปถามปุโรหิตสาม “เจ้าบอกว่าต้าอูที่นี่ชื่อ ‘อิ๋นอู’ งั้นรึ?”
“ใช่ขอรับเจ้าสำนัก”
ปุโรหิตสามพยักหน้ายืนยัน “พลังอูของอิ๋นอูคือ ‘พลังอูอำพราง’ สามารถใช้พลังอูบดบังสรรพสิ่งและซ่อนเร้นกายให้หายไปในความว่างเปล่า…”
พูดถึงตรงนี้ จู่ๆ เขาก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาเบิกโพลงหันขวับไปมองจางอวิ๋น
“นับเป็นลาภลอยที่ไม่คาดคิดจริงๆ!”
จางอวิ๋นยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ก่อนจะสะบัดมือวูบเดียว
ตูมมมม!
พลังวิญญาณระดับเหลียนซวีทะลักทลายออกมาดุจเขื่อนแตก ควบแน่นเป็นหัตถ์วิญญาณขนาดมหึมาที่มองไม่เห็น คว้าจับไปที่จุดหนึ่งในความว่างเปล่าของร่องลึกสมุทรอย่างดุดัน!