ยอดอาจารย์ผู้มองเห็นอัจฉริยะ - ตอนที่ 111
บทที่ 111 เจอกันอีกแล้วนะ… เร็วดีจัง!
【ป้ายคำสั่งนี้ได้เชื่อมต่อกับมรดกไห่อูแล้ว ไม่สามารถเชื่อมต่อมรดกที่สองได้!】
เบื้องหน้าศิลาแกะสลักรูปปั้นจอมเวทย์อู ณ ริมทะเลสาบอันเงียบสงบ จางอวิ๋นจ้องมองข้อความที่ปรากฏขึ้นบนป้ายคำสั่งด้วยรอยยิ้มที่แข็งค้างไปในทันที
อุตส่าห์ดั้นด้นตามแรงดึงดูดมาตลอดทาง กำลังกระหยิ่มยิ้มย่องว่ารูปปั้นตรงนี้ไร้ผู้คนจับจอง แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับเป็นเช่นนี้…
“ไม่สามารถเชื่อมต่อมรดกที่สองได้? หมายความว่ายังไง?”
จางอวิ๋นเบิกตากว้าง คิ้วขมวดเข้าหากันมุ่น
นี่ล้อกันเล่นใช่ไหม?
หากเป็นเช่นนี้ แล้วพวกเราจะแก่งแย่งชิงดีกันไปเพื่ออะไร!
ความตื่นเต้นที่เคยพุ่งพล่านกลับกลายเป็นความเย็นเยียบติดลบในชั่วพริบตา
บัดซบเอ๊ย! มหาปุโรหิตแห่งอาณาจักรเซียนไห่อูผู้นี้สมองต้องมีปัญหาแน่ๆ!
จะตั้งกฎบ้าบอให้ป้ายคำสั่งเชื่อมต่อกับมรดกได้เพียงหนึ่งชิ้นเพื่ออะไรกัน? หรือจะบอกว่ามหาปุโรหิตเป็นพวกนิยมความยุติธรรม อยากแจกจ่ายสวัสดิการมรดกให้ทั่วถึงทุกคนอย่างนั้นรึ?
ใครเชื่อก็โง่เต็มทีแล้ว!
เจ้าหมอนั่นจ้องจะแฝงวิญญาณยึดร่างผู้คนอยู่ชัดๆ จะมาใจดีแจกมรดกเพื่อการกุศลอันใด!
จางอวิ๋นไม่เข้าใจระบบความคิดของมหาปุโรหิตผู้นี้จริงๆ
การสร้างแดนลับแห่งนี้ขึ้นมา อาจเข้าใจได้ว่าอีกฝ่ายต้องการถ่วงเวลาให้วิญญาณที่แฝงอยู่ในเงาของผู้เข้ามาเติบโตเต็มที่ เพราะร่างวิญญาณย่อมต้องการเวลาในการบ่มเพาะ
แต่ในเมื่อต้องการถ่วงเวลา แล้วเหตุใดต้องสร้างกฎเฮงซวยพรรค์นี้ขึ้นมา?
ทำแบบนี้ ทุกคนก็จะรับรู้พิกัดของกันและกัน ไม่ยิ่งเป็นการเร่งกระบวนการฆ่าฟันให้เร็วขึ้นหรือไง?
ที่สำคัญกว่านั้น การให้คนที่ถูกแฝงวิญญาณมาเข่นฆ่ากันเอง มันจะมีประโยชน์อะไรกับแผนการของมัน?
จางอวิ๋นขบคิดอย่างไรก็ไม่แตกฉาน แต่ที่แน่ๆ คือความหงุดหงิดในใจกำลังพุ่งถึงขีดสุด
เขาเหลือบตามองเงาดำทมิฬใต้ฝ่าเท้า ร่างวิญญาณนั้นเติบโตจนถึงระดับสร้างรากฐานขั้น 6 แล้ว
เดิมทีเขายังรู้สึกว่ามันเติบโตเร็วใช้ได้ แต่ในยามนี้กลับรู้สึกว่ามันชักช้าอืดอาดยิ่งนัก!
พับผ่าสิ! ตอนนี้เขาอยากจะจับไอ้วิญญาณมหาปุโรหิตสมควรตายนี่มากินระบายแค้นเสียเดี๋ยวนี้!!
การต้องยืนมองรูปปั้นมรดกอยู่ตรงหน้าแต่ไม่อาจครอบครอง ความรู้สึกเหมือนเห็นภูเขาทองคำอยู่แค่เอื้อมแต่ทำได้เพียงยืนมองตาปริบๆ มันทำให้จางอวิ๋นอึดอัดใจจนแทบกระอักเลือด
“เดี๋ยวนะ…”
ทันใดนั้น ประกายความคิดสายหนึ่งก็วาบผ่านเข้ามาในหัวสมอง เขาพึมพำกับตัวเองเสียงเบา
“ป้ายคำสั่งของข้าเชื่อมต่อแล้ว… แต่ผู้ที่เข้ามาคนอื่น ก็น่าจะยังมีอีกหลายคนที่ป้ายคำสั่งยังไม่ได้เชื่อมต่อนี่นา?”
ตามข้อมูลบนศิลาจารึกยามแรกเข้า มีเส้นทางทั้งหมด 66 เส้นทาง นั่นหมายความว่ามีผู้ถือครองป้ายคำสั่งจอมเวทย์อูเข้ามาได้สูงสุด 66 คน
จะมีคนตามเข้ามาทีหลังหรือไม่นั้นไม่อาจทราบได้ แต่หากคำนวณจากคนที่เข้ามาก่อนหน้านี้…
ยามนี้นอกจากเขาแล้ว มีผู้เข้ามาเพียง 5 คนที่เชื่อมต่อและได้รับโลหิตมรดกไห่อูระดับแปลงเทพไปแล้ว เท่ากับว่าอย่างน้อยที่สุด ยังมีอีก 32 คนที่ป้ายคำสั่งในมือยังว่างเปล่า!
ในเมื่อป้ายคำสั่งของเขาใช้การไม่ได้ ก็ไปแย่งชิงของไอ้พวกที่ยังไม่ได้เชื่อมต่อมาใช้เสียก็สิ้นเรื่อง!
เมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาที่เคยหมองหม่นก็กลับมาลุกวาวโรจน์อีกครั้ง
ทว่าการจะไปไล่ตามหาคนในพื้นที่กว้างใหญ่เช่นนี้…
จางอวิ๋นส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน
สถานการณ์เช่นนี้คงไม่ต้องลำบากเดินหาเองกระมัง พิกัดของเขาถูกเปิดเผยไปหมดแล้ว เดี๋ยวเหยื่อก็คงวิ่งมาหาเขาเองนั่นแหละ!
ไวเท่าความคิด เขาแผ่สัมผัสวิญญาณกวาดออกไปรอบทิศทางทันที
และเมื่อคลื่นสัมผัสกวาดผ่านไป มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้น!
ทะเลสาบที่เขาประทับอยู่นี้ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในป่า และในขอบเขตการรับรู้ของเขา มีกลิ่นอายสายหนึ่งที่พยายามปกปิดร่องรอยอย่างเบาบาง กำลังค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาหาเขาจากชายป่าที่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ร้อยเมตร
“มาได้จังหวะจริงๆ!”
จางอวิ๋นเลียริมฝีปากด้วยความกระหาย เมื่อสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายนั้นเข้ามาในระยะร้อยเมตร เขาก็สะบัดมือเรียก ‘พู่กันบัญชาการ’ ออกมา ตวัดปลายพู่กันเขียนอักษรคำว่า ‘เร็ว’ กลางอากาศทันที
ฟุ่บ!
ร่างทั้งร่างเลือนหาย กลายเป็นดั่งสายฟ้าฟาดพุ่งทะยานออกไปในชั่วพริบตา
…
ภายในป่าทึบ
“ขออย่าให้เป็นระดับหยวนอิงเลย!”
ผู้อาวุโสใหญ่สำนักถ้ำจี๋หั่ว ลอบมองผ่านช่องว่างระหว่างแมกไม้จนเห็นรูปปั้นกลางทะเลสาบ รวมถึงร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนอยู่หน้ารูปปั้น… ชัดเจนว่าเป็นผู้เข้ามาหมายเลข 39
ในใจของเขาได้แต่เฝ้าภาวนา
ขอแค่ไม่ใช่ระดับหยวนอิง เขาก็มั่นใจว่าจะสามารถต่อกรได้ และมีโอกาสชนะสูงมาก
มรดกไห่อูระดับแปลงเทพ…
เพียงแค่คิด น้ำลายของเขาก็แทบจะไหลออกมาด้วยความโลภ
หากได้มันมาครอบครอง การทะลวงสู่ระดับหยวนอิงของเขาก็อยู่แค่เอื้อมมิใช่หรือ!
ที่ยอมบุกเข้ามาเสี่ยงตายในที่แห่งนี้ ก็เพื่อไขว่คว้าโอกาสเปลี่ยนชีวิตเช่นนี้มิใช่หรือ?
อย่าเป็นหยวนอิง! พันล้านครั้งขออย่าให้เป็นหยวนอิง!
ผู้อาวุโสใหญ่สำนักถ้ำจี๋หั่วท่องมนต์ภาวนาในใจไม่หยุด
ทันใดนั้น ลมกรรโชกแรงสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาปะทะใบหน้าจนสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน สัญชาตญาณร้องเตือนให้รีบกระโดดหลบไปด้านข้าง
วูบ!
เห็นเพียงคลื่นปราณกระบี่สายหนึ่งเฉียดผ่านร่างเขาไปอย่างเฉียดฉิว ชายเสื้อถูกเฉือนขาดกระจุยปลิวว่อนไปในอากาศ
“ระดับหยวนอิง? ไม่ใช่สิ… กลิ่นอายนี้…”
ผู้อาวุโสใหญ่สำนักถ้ำจี๋หั่วใจหายวาบ แต่ไม่นานก็สัมผัสได้ถึงความคุ้นเคยบางอย่าง จึงค่อยๆ หันกลับไปมองยังทิศทางที่มา
“ที่แท้ก็เจ้านี่เอง นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้!”
ใบหน้าเปื้อนยิ้มอันแสนกวนประสาทของจางอวิ๋น ปรากฏขึ้นในคลองจักษุ
“เป็น… เป็นเจ้า?”
ผู้อาวุโสใหญ่สำนักถ้ำจี๋หั่วอ้าปากค้าง ดวงตาแทบถลนออกมานอกเบ้า
เอาล่ะ… ไม่ใช่ระดับหยวนอิงจริงๆ!
แต่ทำไมต้องเป็นไอ้ปีศาจนี่ด้วยวะ!?
มุมปากของผู้อาวุโสใหญ่สำนักถ้ำจี๋หั่วกระตุกยิกๆ
เขาหันหลังกลับและระเบิดพลังออกตัววิ่งหนีโดยไม่เสียเวลาคิดแม้แต่เสี้ยววินาที
ก่อนหน้านี้มีระดับจินตานขั้นสูงสุดถึงสี่คนจะร่วมมือกันยังไม่กล้าเข้าปะทะ แล้วตอนนี้ต้องเผชิญหน้ากับจางอวิ๋นตามลำพัง เขาไม่ต้องใช้สมองเลือกเลยด้วยซ้ำ
หนีสถานเดียว!
ในขณะเดียวกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะด่าทอความโง่เขลาของตัวเองในใจ
น่าจะเอะใจได้ตั้งนานแล้ว!
ตอนที่เขาเข้ามาในแดนลับ เขาคือหมายเลข 40 ส่วนผู้เข้ามาหมายเลข 39 ก็คือจางอวิ๋นที่ก้าวเท้าเข้ามาก่อนหน้าเขาและอีกสี่คนไปเพียงก้าวเดียวนั่นเอง!
เพียงแต่ในใจลึกๆ เขายังมีความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าลำดับมันอาจจะคลาดเคลื่อน!
เพราะหากมีการคลาดเคลื่อนจริง ผู้ที่เข้ามาในลำดับหลังๆ แบบนี้น่าจะเป็นเพียงระดับจินตาน ถึงแม้ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่ถ้ำ เขาจะพัวพันอยู่กับการต่อสู้กับนักฆ่าหมายเลขสิบเอ็ดและอีกสองคน แต่ระหว่างนั้นก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายระดับจินตานจำนวนหนึ่งที่พุ่งผ่านหน้าถ้ำ ตามหลังพวกระดับหยวนอิงเข้าไปยังส่วนลึกสุด
ดังนั้นคนที่เข้ามา ต้องมีระดับจินตานปะปนอยู่ด้วย และมีไม่น้อยเสียด้วย!
ถ้าเป็นพวกจินตานทั่วไปจริงๆ เขาก็มั่นใจว่าจะแย่งชิงมรดกแปลงเทพมาจากมืออีกฝ่ายได้ ความเย้ายวนใจนี้ทำให้แม้เขาจะเดาได้ลางๆ ว่าอาจเป็นจางอวิ๋น แต่ก็ยังหลอกตัวเองด้วยความหวัง
แต่ความหวังลมๆ แล้งๆ ก็คือความหวังที่ไม่มีวันเป็นจริง
เมื่อความจริงปรากฏ สิ่งเดียวที่ผู้อาวุโสใหญ่สำนักถ้ำจี๋หั่วคิดได้คือ ‘หนีให้รอด!’
แต่มีหรือที่จางอวิ๋นจะปล่อยให้ ‘กุญแจ’ ที่กำลังจะลอยเข้ามือหลุดลอยไป?
เขาใช้พู่กันบัญชาการผสานกับ ‘ย่างก้าวชิงหยวน’ เร่งความเร็วทะลุขีดจำกัด พริบตาเดียวก็ตามทันร่างที่กำลังหนีตาย
“อ๊ากกก!”
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวน ร่างของผู้อาวุโสใหญ่สำนักถ้ำจี๋หั่วถูกคมกระบี่ฟันเข้าอย่างจังจนล้มกลิ้งไม่เป็นท่าไปกับพื้น
“ผู้อาวุโสเก้าสำนักหลิงเซียน! พวกเราไร้ความแค้นต่อกัน เหตุใดเจ้าต้องไล่ล่าสังหารกันให้สิ้นซากด้วย?”
ผู้อาวุโสใหญ่สำนักถ้ำจี๋หั่วกุมไหล่ที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ตะโกนลั่นด้วยความหวาดกลัว
“ป้ายคำสั่ง!”
จางอวิ๋นขี้เกียจพล่ามไร้สาระ แบมือยื่นออกไปตรงๆ
ผู้อาวุโสใหญ่สำนักถ้ำจี๋หั่วชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด เขาจึงรีบควักป้ายคำสั่งจอมเวทย์อูในอกเสื้อส่งให้อีกฝ่ายทันที
จางอวิ๋นรับมาตรวจสอบ ป้ายคำสั่งนั้นไม่ได้ต่อต้านเขาแต่อย่างใด
ใช้ได้จริงด้วย!
แต่เพื่อความไม่ประมาท เขากระดิกนิ้วเรียกผู้อาวุโสใหญ่สำนักถ้ำจี๋หั่ว
“ตามข้ามานี่!”
“หา?”
ผู้อาวุโสใหญ่ทำหน้างงงวย
จางอวิ๋นไม่พูดพร่ำทำเพลง สะบัดคลื่นปราณกระบี่ขนาดเล็กออกไปทันที
ฉัวะ!
คมปราณเฉือนผ่านปกเสื้อของผู้อาวุโสใหญ่สำนักถ้ำจี๋หั่ว บาดลึกลงไปที่ผิวหนังลำคอจนเกิดรอยเลือดเป็นทางยาว
“อ๊ากกก!!”
ผู้อาวุโสใหญ่กรีดร้องลั่น รู้สึกเหมือนศีรษะเพิ่งจะหลุดออกจากบ่าไปแล้วรอบหนึ่ง
“หุบปาก!”
จางอวิ๋นตวาดเสียงต่ำ นัยน์ตาฉายแววอำมหิต
ร่างกายของผู้อาวุโสใหญ่สั่นสะท้าน รีบหุบปากที่กำลังกรีดร้องทันทีราวกับสั่งได้
“ข้าไม่อยากพูดซ้ำ ตามมา… มิฉะนั้น ตาย!”
จางอวิ๋นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังรูปปั้นจอมเวทย์อู
ผู้อาวุโสใหญ่สำนักถ้ำจี๋หั่วหน้าซีดเผือด มุมปากกระตุกด้วยความเจ็บใจ แต่ก็จำใจต้องเดินคอตกตามไปอย่างว่าง่าย
เมื่อกลับมาถึงหน้ารูปปั้น
จางอวิ๋นไม่สนใจผู้อาวุโสใหญ่สำนักถ้ำจี๋หั่วอีกต่อไป เขาลองนำป้ายคำสั่งหมายเลข 40 ของอีกฝ่ายวางลงบนคทาของรูปปั้นทันที
วูบ วูบ!!
คทาหินเปล่งแสงเจิดจ้าตอบรับในพริบตา
จางอวิ๋นเลิกคิ้วสูง
ดูเหมือนว่าจะไม่จำเป็นต้องให้เจ้าของตัวจริงเป็นคนวาง แค่เอาป้ายคำสั่งมาได้ก็มีค่าเท่ากัน
แบบนี้ก็หวานหมูสิ!
จากนี้ไป ขอแค่ไปแย่งป้ายคำสั่งที่ยังไม่ได้เชื่อมต่อมรดกจากคนอื่นมา เขาก็จะกอบโกยมรดกแก่นโลหิตระดับแปลงเทพได้เป็นกอบเป็นกำ!
เปรี้ยะ!
รูปปั้นตรงหน้าเริ่มแตกร้าวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะละลายกลายเป็นของเหลวสีแดงข้นคลั่ก
จางอวิ๋นรีบหยิบขวดหยกเปล่าขนาดใหญ่ออกมารองรับ ‘โลหิตบริสุทธิ์’ นั้นไว้ด้วยความรวดเร็ว
ขณะที่เขากำลังจะเก็บผลงานชิ้นเอกเข้าสู่แหวนมิติ…
ครืนนน!
คลื่นพลังวิญญาณธาตุทองอันน่าตื่นตะลึงระลอกหนึ่ง ก็พลันม้วนกวาดลงมาจากฟากฟ้าเหนือศีรษะในจังหวะนั้น!