มหาศึกสามภพ World of Cultivation (Rerun) - บทที่ 911 การตอบโต้ของหลินเชียน

บทที่ 911 การตอบโต้ของหลินเชียน

เหวยเสิ้งจับจ้องมองดูคุนหลุนที่เบื้องหลังอยู่ชั่วอึดใจ จากนั้นหมุนตัว

จากไป โดยไม่หันกลับไปมองอีก

ทัพของกงซุนชา เปี๋ยหานและหย่างหยวนฮ่าวมุ่งมาบรรจบกันใน

ที่สุด สามยอดกองพันล้าเลิศนี้เป็นกำลังรบสูงสุดของม่ออวิ๋นไห่ มันต้องรีบ

กลับไปเพื่อป้องกันไม่ให้หลินเชียนมุ่งเป้ามาที่คนทั้งสาม มิฉะนั้นจะเป็น

ความเสียหายที่ไม่อาจประเมินได้

แม้ว่าไม่เคยมีข่าวเทพยุทธ์คนใหม่ปรากฏขึ้นในหมู่ชาวคุนหลุน เหวย

เสิ้งก็ไม่กล้าประมาทเลินเล่อแม้แต่น้อยนิด ยอดแม่ทัพทั้งสามนี้เป็น

รากฐานสำคัญที่สุดของม่ออวิ๋นไห่

การที่กู่เหลียงเตาถูกหลินเชียนสังหารทั้งกองทัพ มอบบทเรียนให้ทุก

คนได้เข้าใจว่าในยุคสมัยนี้ การผนึกกำลังระหว่างยอดแม่ทัพและเทพยุทธ์

จึงจะเป็นสุดยอดกลยุทธ์ที่พิชิตไปโดยไร้ผู้ต้าน

ระดับเทพยุทธ์แกร่งกล้าไร้เทียมทาน สามารถสร้างความปั่นป่วนใน

ขบวนทัพศัตรู รวมถึงปลิดศีรษะแม่ทัพดุจหยิบฉวยวัตถุจากถุงย่าม ทว่า

พวกมันไม่อาจยึดครองแว่นแคว้นด้วยตัวคนเดียว เรื่องนี้จะต้องให้กองทัพ

ติดตามเข้ามา เพื่อสร้างเสถียรภาพให้แก่การปกครองของพวกมัน

และหากยอดแม่ทัพไม่มีเทพยุทธ์คอยให้การคุ้มครอง พวกมันจะตก

เป็นเป้าสังหารอันดับแรกของเทพยุทธ์ฝ่ายศัตรูในทันที

ยามนี้สามยอดแม่ทัพมารวมตัวกัน เหวยเสิ้งย่อมไม่กล้าวางใจแม้แต่

น้อย มันต้องรับประกันความปลอดภัยของคนทั้งสามเป็นอันดับแรก

เหวยเสิ้งเองก็ทราบดี มันไม่สามารถทำลายล้างคุนหลุนได้ด้วยกำลัง

ของตนเพียงลำพัง

สัตว์ประหลาดร่างมหึมาเช่นนี้ มีพลังชีวิตที่เข้มแข็งจนคนทั่วไปไม่

อาจจินตนาการได้

หลินเชียนเหม่อมองยอดเขาหลักของคุนหลุนที่หลงเหลือเพียงครึ่ง

น้าตาสองสายทะลักลงจากเบ้า ใบหน้าขาวซีดดุจคนตาย คล้ายดวง

วิญญาณแตกสลายสิ้น ปล่อยให้น้าตาไหลอาบหน้าอย่างไม่อาย คนยืนทื่อ

ประหนึ่งตอไม้อยู่เช่นนั้น ไม่ขยับเคลื่อนไหวเป็นเวลานาน

ความเจ็บปวดรวดร้าวในใจมันยามนี้ ไม่มีสิ่งใดจะมาบรรยายได้

นับตั้งแต่ยังเป็นเด็กน้อย การปกป้องคุนหลุนก็เป็นความฝันของมัน และ

เมื่อมันเติบใหญ่ขึ้นมา จุดมุ่งหมายนี้ไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาก่อน

การเสียสละของเหล่าผู้อาวุโส อาจารย์ของมันที่มอบดวงวิญญาณ

ให้แก่กระบี่เทพไท่กู่ ท่านทั้งหลายเหล่านั้นล้วนเป็นแบบอย่างที่ทำให้

ศรัทธาความเชื่อของมันยิ่งลึกล้ามากขึ้น

นับตั้งแต่รับมอบคุนหลุนจากอาจารย์ของมัน หลินเชียนเพียร

พยายามอย่างสุดความสามารถ ไม่กล้าหย่อนยานแม้แต่น้อย ทว่าคุนหลุน

ในมือของมันกลับต้องแบกรับความอัปยศอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

กระทั่งยอดเขาหลักอันเป็นหัวใจของคุนหลุน ยังถูกศัตรูฟันขาดลงมา

มันมองไปรอบ ๆ สิ่งที่พบเห็นคือสายตาแข็งทื่อและโศกเศร้าของ

บรรดาศิษย์ทั้งหลาย เสียงสะอื้นไห้ของพวกมันยังดังระงมอยู่ข้างหู

หลินเชียนรู้สึกราวกับว่าหัวใจถูกมีดกรีดแทง

เสวียตง มู่เซวียนและเหล่าแม่ทัพนายกองอื่น ๆ ซึ่งเร่งรุดกลับมาโดย

ไม่คำนึงถึงสิ่งใด เมื่อเห็นหลินเชียน ต้องพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก

นับตั้งแต่ที่หลินเชียนพ่ายแพ้ เหล่าชนชั้นผู้นำของคุนหลุนเพิ่งจะได้

รวมตัวกันพร้อมหน้าเป็นครั้งแรก

ทุกใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

ทุกคนมองดูหลินเชียนเป็นตาเดียว บุรุษผู้นี้เคยนำพาพวกมันไปสู่ชัย

ชนะนับครั้งไม่ถ้วน แววตาของพวกมันยังไม่สูญสิ้นความหวัง ตราบใดที่

บุรุษผู้นี้ยังคงอยู่ พวกมันจะไม่มีวันหมดหวังต่อชัยชนะ

คุนหลุนทั้งมวลจ้องมองผู้นำของพวกมัน ผู้เป็นดั่งสัญลักษณ์ของพวก

มัน

“ในประวัติศาสตร์ของคุนหลุน เราไม่เคยต้องเสื่อมเสียศักดิ์ศรีถึง

เพียงนี้มาก่อน” สุ้มเสียงลึกของหลินเชียนเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ดัง

กังวานผ่านอินกุย กระจายเสียงของมันไปทั่วทุกมุมในคุนหลุน

“นี่เป็นความผิดพลาดของข้า เป็นความรับผิดชอบของข้า หลังจาก

สงครามครั้งนี้ โดยไม่คำนึงถึงผลลัพธ์ ข้าจะสละตำแหน่งเจ้าสำนัก

ในทันที”

เสียงอุทานอย่างเหลือเชื่อดังอึงอลในทุกมุมของคุนหลุน แต่ละคน

ดวงตาเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความตกใจ เสวียตง มู่เซวียนกับพวกทั้งหลาย

สีหน้าแปรเปลี่ยน การตัดสินใจครั้งนี้ หลินเชียนกลับไม่ได้ปรึกษาหารือกับ

พวกมันก่อน

“สุนัขขี้แพ้อย่างข้า ไม่มีหน้าจะมาเป็นเจ้าสำนักคุนหลุนอีก”

ในสุ้มเสียงของหลินเชียน ทุกคนฟังออกถึงความสำนึกผิด ความเศร้า

สลดหดหู่ หลายคนดวงตาแดงก่า ยอดเขาสำคัญของคุนหลุนถูกฟันลงมา

ก่อนหน้านี้ย่อมมีคนไม่น้อยโทษว่าหลินเชียน ถึงกับโกรธเคืองมันอยู่บ้าง

แต่ในยามนี้ไม่มีผู้ใดตำหนิมันอีกแล้ว

นี่คือบุรุษที่เห็นว่าคุนหลุนมีน้าหนักมากกว่าชีวิตของมันเอง!

ผู้ใดยังจะแข็งใจตำหนิมันได้เล่า?

“แต่ก่อนหน้านั้น ข้ายังคงมีศึกสงครามที่ยังไม่จบสิ้น ไม่ถูกต้อง เป็น

พวกเราต่างหาก เรายังคงมีศึกที่ยังไม่จบสิ้น! ในประวัติศาสตร์ของคุนหลุน

เรา ไม่เคยเสื่อมเสียศักดิ์ศรีถึงเพียงนี้มาก่อน! นี่คือความอับอายของคุน

หลุน! เป็นความอัปยศของพวกเราทั้งหมด! มีเพียงกระบี่ โลหิตและชัยชนะ

จึงสามารถชำระล้างความอัปยศนี้ได้!”

“ศิษย์คุนหลุน ประชาชนชาวคุนหลุน ที่นี่คือบ้านเมืองของเรา

ดินแดนของเรา สถานที่ซึ่งมีญาติพี่น้องของเราอาศัยอยู่ แต่บัดนี้เราต้อง

ถูกหยามอัปยศ ญาติมิตรของเราถูกเข่นฆ่า บ้านของเราถูกเผาทำลาย! คุน

หลุนเราตกอยู่ในห้วงคับขันอันตรายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน! ไม่มีที่ให้เรา

หนี ไม่มีทางให้เราถอย เราทุกคนจะไม่มีผู้ใดรอดไปได้!”

“ประชาชนชาวคุนหลุน ชักกระบี่ของพวกเจ้าออกมา!”

“เพื่อศักดิ์ศรีแห่งคุนหลุน เพื่อญาติมิตรของเรา เพื่อบ้านเกิดเมือง

นอนของเรา!”

“ในนามของเจ้าสำนักคุนหลุน ถึงนักรบแห่งคุนหลุนทุกคน ข้าขอสั่ง

ให้ระดมพลอย่างเต็มอัตราศึก!”

“ไม่ว่าบุรุษหรือสตรี ไม่ว่าชราหรือเยาว์วัย ทุกคนที่มีระดับพลังชั้น

มนุษย์ขึ้นไป จะต้องเข้าร่วมสงครามโดยไม่มีข้อยกเว้น!”

“กิจการร้านค้าทั้งหมด ไม่ว่าขนาดใหญ่หรือเล็ก จากนี้ไปให้หยุดการ

ขายสินค้าทุกชนิด ทรัพยากรทั้งมวลจะถูกถ่ายโอนไปยังกองทัพ”

“ทุกกองพันให้รวบรวมกำลังคน รอรับคำสั่ง!”

“ข้าหลินเชียน จะนำพวกเจ้าทั้งหมดไปสู่สมรภูมิ!”

“ในนามของคุนหลุน ชัยชนะ หรือไม่ก็ดับสูญ!”

“ในนามแห่งคุนหลุน มุ่งหน้าสู่ศึกชี้ชะตาของเรา!”

“การต่อสู้ครั้งสุดท้าย!”

เมื่อได้ยินสุ้มเสียงเฉียบขาดของหลินเชียนดังก้องออกมาจากอินกุย

ทั่วทั้งค่ายเงียบกริบลง จนหากมีเข็มสักเล่มตกลงบนพื้นคงได้ยินชัดเจน

ทุกคนในกระโจมแม่ทัพมีสีหน้าขัดตายิ่ง ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าการตอบ

โต้ของคุนหลุน ไม่ถูกต้อง การตอบโต้ของหลินเชียน จะเฉียบขาด ดุดัน

และบ้าคลั่งถึงเพียงนี้

แม้แต่กงซุนชายังนึกไม่ถึงว่าหลินเชียนจะมาไม้นี้ หลินเชียน

เหมือนกับผีพนันที่เล่นเสียจนสองตาแดงก่า ภายใต้ความอับจนสิ้นหนทาง

พานไม่สนใจสิ่งใด ทุ่มเดิมพันทั้งหมดลงมาในตาเดียว

ข้อได้เปรียบที่กงซุนชากับพวกทั้งหลายเพียรสั่งสมมาโดยตลอด หาย

วับไปกับตาในคราวเดียว

พลังเทพมีการพัฒนารุดหน้าตลอดสิบกว่าปี เซียนกระบี่คุนหลุนที่

บรรลุถึงระดับชั้นมนุษย์จะมีจำนวนสักเท่าใด? นี่ไม่มีผู้ใดบอกได้ แต่ทุกคน

ทราบดีว่าตัวเลขนี้จะต้องมากมายมหาศาลอย่างน่าตระหนก

ก่อนหน้านี้ทัพแกร่งห้าสิบหมื่นของราชาแห่งความมืด สร้างความตื่น

ตระหนกแก่คนทั้งโลกมากพอแรงอยู่แล้ว แต่หากยักษ์ใหญ่มหาอำนาจ

เยี่ยงคุนหลุนส่งคนทั้งหมดของของพวกมันออกมาทำศึก แสนยานุภาพนั้น

เป็นสิ่งที่กระทั่งพวกกงซุนชายังไม่กล้าขบคิดคาดเดา! กองทัพของคุนหลุน

เดิมทีมีขนาดใหญ่โตอย่างน่าอัศจรรย์ใจ ดินแดนในปกครองของพวกมัน

กว้างใหญ่ไพศาล ทุกแว่นแคว้นจะต้องมีกองทัพประจำการตามปกติ

มิหนำซ้าคำสั่งระดมพลของหลินเชียนไม่ได้จำกัดแค่กองทัพ แต่ยัง

รวมไปถึงประชาชนพลเมืองทั่วไปอีกด้วย เมื่อเป็นเช่นนี้ คุนหลุนจะ

สามารถสร้างกองทัพที่มีจำนวนพลมากกว่าร้อยหมื่นอย่างง่ายดาย และ

แม้ว่าพวกมันสามารถรวบรวมไพร่พลได้มากกว่าสองร้อยหมื่น กงซุนชา

กับพวกก็จะไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย คนเหล่านี้แม้ไม่เคยผ่านการ

ฝึกอบรม ต่อให้พวกมันไม่เคยฝึกปรือแม้แต่ขบวนทัพขั้นพื้นฐานที่สุด

ยังคงเป็นจำนวนคนที่ชวนให้ผู้คนขวัญหนีดีฝ่อตาย!

ไม่เคยมีผู้ใดกระทำเรื่องเช่นนี้มาก่อน!

หลินเชียนทุบหม้อข้าวจมเรือ ยืนหยัดตอบโต้ครั้งสุดท้าย กลับทุบ

ทำลายแผนการของม่ออวิ๋นไห่ไปด้วย

แนวป้องกันป้อมปราการค่ายกลที่ม่ออวิ๋นไห่เร่งมือสร้างจนแทบล้ม

ประดาตาย กลายเป็นไร้ความหมายต่อหน้าจำนวนกำลังพลอันล้นเหลือนี้

“นี่มันคนเสียสติชัด ๆ!”

มีคนโพล่งออกมา ทุกคนอดเห็นพ้องด้วยไม่ได้ พฤติการณ์บ้าระห่าที่

ไม่คำนึงถึงผลสุดท้ายนี้ ต่อให้คุนหลุนเป็นฝ่ายได้ชัย พวกมันยังจะต้อง

แบกรับความบอบช้าอย่างสาหัส หากไม่มีเวลาสักหลายสิบปี เกรงว่ายาก

จะฟื้นฟูดังเดิม

แต่ทุกคนมิอาจไม่ยอมรับ ฝีมือของหลินเชียนครั้งนี้ร้ายกาจยิ่ง

เดิมทีกองทัพของม่ออวิ๋นไห่บุกทำลายอย่างมีแบบแผน เจาะช่องว่าง

รอยโหว่นับไม่ถ้วนในดินแดนคุนหลุน คุนหลุนประสบความสูญเสียอย่าง

ใหญ่หลวง แผนการของพวกมันคือลากถ่วงสงครามให้ยืดเยื้อออกไป ยิ่ง

เวลาผ่านไป คุนหลุนก็จะยิ่งอ่อนแอลง ถึงยามนั้นพวกมันจะไม่หลงเหลือ

เรี่ยวแรงให้ต่อต้านแข็งขืนอีก

แต่การตัดสินใจอันเฉียบขาดของหลินเชียน นำทุนรอนทั้งหมดของ

พวกมันออกมาเป็นเดิมพัน เร่งทำศึกตัดสินครั้งสุดท้ายในเร็ววัน คุนหลุน

ในยามนี้ประสบความสูญเสียอย่างหนักหนาสาหัส กลายเป็นกองทัพ

โศกศัลย์ หลินเชียนยังตอกย้าความอับจนสิ้นหนทางของพวกมัน ชัยชนะ

หรือไม่ก็ดับสูญ เป็นที่เห็นได้ว่าพลังจุดปะทุของพวกมันในคราวนี้ จะทรง

อานุภาพอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ตำนานวีรบุรุษมักเล่าขาน ทหารโศกศัลย์ต้องได้ชัย เป็นสถานการณ์

เช่นนี้เอง

“ถ้าเช่นนั้น หากยืนหยัดต้านทานเอาไว้เล่า หากเราสามารถยืนหยัด

ได้นานพอ ความแหลมคมของพวกมันถูกลดทอนลง ขวัญกำลังใจจะตกต่า

จุดอ่อนของทหารที่ไม่ได้ผ่านการฝึกอบรบจะเปิดเผยออกมาเอง… …”

หย่างหยวนฮ่าวเหลือบมองกงซุนชา

“เราไม่อาจยืนหยัดได้!” กงซุนชาสั่นศีรษะอย่างหนักแน่น สีหน้าเคร่ง

ขรึม “แนวป้องกันของเราไม่มีที่ใดต้านทานจำนวนคนอันบ้าคลั่งนี้ได้”

หย่างหยวนฮ่าวกลับไม่ได้แปลกใจมากนัก กล่าวตามความสัตย์ หาก

บอกว่ามีแนวป้องกันที่สามารถต้านทานได้จริง แม้แต่ตัวมันเองยังไม่

ยินยอมเชื่อ

ที่ผ่านมาม่ออวิ๋นไห่พึ่งพากองพันชั้นยอดนักรบล้าเลิศมาโดยตลอด

กองทัพของพวกมันกล่าวได้ว่ามีจำนวนไม่มากนัก แต่ทั้งอาวุธยุทโธปกรณ์

และการฝึกอบรมล้วนอยู่ในระดับสูงสุด โดยทั่วไปแล้วยุทธวิธีของพวกมัน

ไม่มีปัญหาใด แต่ต่อหน้ากลยุทธ์ทะเลมนุษย์ไร้ขอบเขตของหลินเชียน

จุดอ่อนที่ไม่เคยถือเป็นจุดอ่อนของพวกมัน กลับผุดเด่นออกมาทันที

“เช่นนั้นวกอ้อมไปโจมตีแนวหลังของคุนหลุนเป็นอย่างไร? แนวหลัง

ของคุนหลุนในยามนี้ปราศจากการป้องกันอย่างสมบูรณ์!” ถังเฟยกล่าว

พลางขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนัก

“หลินเชียนมาคราวนี้ แม้แต่ชีวิตตนเองมันยังไม่คำนึงถึง โจมตีแนว

หลัง? มันจึงไม่แยแสสนใจว่าแนวหลังของพวกมันจะถูกทำลายหรือไม่”

กงซุนชาโต้แย้ง

“ไม่เช่นนั้น มิสู้ให้เหวยซือ… …” ม้าฝานกล่าวพลางยิ้มอย่างลี้ลับชั่ว

ร้าย

ทุกผู้คนหันไปมองเหวยเสิ้งเป็นตาเดียว

เหวยเสิ้งกล่าวอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา “อันที่จริงหลินเชียนกับข้า

สมควรมีฝีมือทัดเทียมกัน ครั้งก่อนเหตุผลที่ข้าสามารถเอาชัยเหนือมัน

เงื่อนปมสำคัญอยู่ที่กู่เหลียงเตาและซวงอวี่ก่อนตายจู่โจมทำร้ายหลินเชีย

นคราหนึ่ง หลินเชียนได้รับบาดเจ็บบอบช้าอยู่ก่อน ส่วนข้าโชคดีมีการรู้

แจ้งอย่างฉับพลัน แต่ยามนี้ฟังจากสุ้มเสียงของมัน หลินเชียนดูเหมือน

ฝีมือรุดหน้าเช่นกัน หากให้ข้าบุกเข้าไปจู่โจมสังหารมัน ฝ่ายมันจะมีข้อ

ได้เปรียบในดินแดนของตนเอง หมายความว่ามันเพียงแค่มีกึ่งเทพยุทธ์

ไม่กี่คนคอยให้การช่วยเหลือ ข้าจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบทันที”

“กึ่งเทพยุทธ์ ฝ่ายเราก็มีเช่นกัน… …” ม้าฝานพึมพำ หากเอ่ยถึงชน

ชั้นกึ่งเทพยุทธ์ ม่ออวิ๋นไห่ยังมีมากกว่าคุนหลุนเสียอีก คนอื่น ๆ พอฟัง

ดวงตาพลันเป็นประกายขึ้นมาทันที

“ระดับกึ่งเทพยุทธ์ ไม่สามารถเดินทางข้ามผ่านมิติความว่างเปล่า

ได้” เหวยเสิ้งอธิบาย

เหล่าแม่ทัพนายกองในที่สุดค่อยเข้าใจกระจ่าง ใช่แล้ว ชนชั้นเทพ

ยุทธ์สามารถใช้การเดินทางข้ามผ่านห้วงมิติความว่างเปล่า ไปยังสถานที่ที่

ผู้อื่นไปไม่ได้ แต่กึ่งเทพยุทธ์ไม่มีความสามารถเช่นนั้น

หมายความว่าหากคิดล่วงลึกเข้าไปในกองทัพคุนหลุน เพื่อจู่โจม

สังหารหลินเชียน มีเพียงเหวยเสิ้งผู้เดียวที่สามารถกระทำได้ กึ่งเทพยุทธ์

ฝ่ายพวกมันไม่อาจให้การช่วยเหลืออันใด นั่นไยมิใช่พาตัวเข้าหาความ

ตาย

ผู้คนหันไปมองหน้ากัน แต่ละคนมีสีหน้าอัปลักษณ์สุดทนดู

เมื่อจั่วม่อเห็นข่าวสารที่ส่งผ่านมาจากม่ออวิ๋นไห่ สร้างความตื่นตกใจ

ไม่น้อย นึกไม่ถึงว่าหลินเชียนจะเลือกกระทำเช่นเดียวกันกับประมุขเทพ

ปิศาจ แต่มันมิอาจไม่ยอมรับความร้ายกาจของฝีมือนี้

เทียบกับหลินเชียนแล้ว ประมุขเทพปิศาจนับว่าอ่อนด้อยกว่ามาก

หลินเชียนเมื่อตัดสินใจกระทำเรื่องบ้าระห่าเช่นนี้ ในคุนหลุนไม่มี

เสียงคัดค้านแม้แต่เสียงเดียว คุนหลุนทั้งเบื้องสูงเบื้องต่าพร้อมใจกัน

กระโจนเข้าร่วมเดิมพันในศึกครั้งสุดท้ายทันที! ขณะที่ประมุขเทพปิศาจ

เมื่อพยายามจะทำสิ่งเดียวกัน ในวิหารเทพปิศาจปรากฏเสียงคัดค้าน

มากมาย แม้ว่าสุ่ยเยวี่ยจะไม่ลงมือ ประมุขเทพปิศาจยังคงไม่มีจุดจบที่ดี

จั่วม่อแม้ผ่านพบคู่มือร้ายกาจนับไม่ถ้วน แต่ไม่มีผู้ใดกล้าแกร่งเกรียง

ไกรมากไปกว่าหลินเชียนอีกแล้ว คนผู้นี้ไม่ว่าพลังฝีมือหรือความสามารถ

ล้วนสูงส่งสุดยอดในทุกด้าน แทบไม่มีจุดอ่อนใด

คราครั้งนี้เป็นปัญหาใหญ่แล้ว!

ทันทีที่ศึกตัดสินเป็นตายเปิดฉากขึ้น จุดอ่อนที่รากฐานตื้นเขินเกินไป

ของม่ออวิ๋นไห่ก็ถูกเผยออกมาอย่างหมดเปลือก หากว่ายังเป็นม่ออวิ๋นไห่

ในอดีต จั่วม่ออาจมีความกล้าพอที่จะออกคำสั่งระดมพลในรูปแบบ

เดียวกัน แต่ม่ออวิ๋นไห่ในปัจจุบันขยายตัวออกไปมาก องค์ประกอบภายใน

สลับซับซ้อนกว่าเดิม ไม่ได้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเหมือนในสมัยก่อนอีก

เรื่องนี้เกี่ยวพันโดยตรงกับการหายตัวไปกว่าสิบปีของจั่วม่อ และหากพวก

มันไม่ได้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันมากพอ การใช้ฝีมือนี้ย่อมไม่ต่างจากการ

เล่นกับไฟ ที่อาจย้อนมาแผดเผาตนเองจนตาย

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ หลินเชียนสามารถจ่ายค่าตอบแทนทั้งมวล แต่

มันไม่สามารถจ่ายค่าตอบแทนนี้ได้

แต่ในขณะเดียวกัน แผนการของจั่วม่อก็ดำเนินมาถึงจุดสำคัญเช่นกัน

หากทางด้านนี้ยังไม่สำเร็จลุล่วง มันก็ยังไม่กล้าเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงใน

ฐานะหมิงอ๋อง

เวลา ยังคงเป็นเวลา ที่จะกลายเป็นเครื่องตัดสินความสำเร็จหรือ

ล้มเหลวอีกครั้ง

จั่วม่อขบคิดใคร่ครวญอยู่หนึ่งคืน ก่อนจะส่งข้อสรุปของมันกลับไป

ยังม่ออวิ๋นไห่

คำสั่งของจั่วม่อเรียบง่ายยิ่ง

มีเพียงประโยคเดียว ถ่วงเวลา กระทำทุกวิถีทาง ถ่วงเวลาศัตรูให้จง

ได้

ลากถ่วงศึกตัดสินครั้งสุดท้ายออกไปให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้!