ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 96

บทที่ 96 การปฏิเสธ

จางเฮ่าเซวียนโบกมือพลางกล่าวว่า “ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดหรอก ข้าแค่หาเด็กที่ไม่เคยปลุกพลังสายเลือดเทพอสูรสถิตร่างและมีพ่อแม่เป็นมนุษย์แท้ ๆ มาทดลองดู เพื่อดูว่าจะสามารถก่อกำเนิดพลังชนิดที่บันทึกไว้ในคัมภีร์เสวียนเทียนได้หรือไม่ เป็นเพียงการฝึกฝนขั้นพื้นฐานที่สุด

หากสามารถก่อกำเนิดพลังได้ ก็จะพิสูจน์ได้ว่าพวกเรามนุษย์สามารถฝึกวิชานี้ได้ หากทำไม่ได้ ความสำคัญของพลังเสวียนเทียนก็จะลดลงอย่างมาก ข้าจะลองให้มนุษย์ที่มีสายเลือดอื่น ๆ ทดลองด้วย เช่น ผู้ที่มีสายเลือดหมาป่าวายุสถิตร่างเหมือนเจ้า”

ถังซานพยักหน้าพลางกล่าว “ท่านลองดูก็ดีขอรับ”

ที่จริงเขาก็เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน แม้กระทั่งก่อนหน้านี้ก็เคยให้สามพี่น้องแซ่หวังและหลิงมู่เสวี่ยลองฝึกความสามารถบางอย่างจากคัมภีร์เสวียนเทียน แต่ตอนนั้นเขาก็พบว่าพวกเขาที่มีสายเลือดหมาป่าวายุสถิตร่างไม่สามารถฝึกวิชาเสวียนเทียนได้ ส่วนมนุษย์ธรรมดาเขาก็ไม่มีช่องทางให้ทดลองได้ การที่จางเฮ่าเซวียนจะลองดูก็ดีเช่นกัน

จางเฮ่าเซวียนกล่าว “เจ้าลองดูดซับพลังสายเลือดของข้าดู”

เขากล่าวพลางยื่นมือขวาไปทางถังซาน

ถังซานรู้ว่านี่คือการที่จางเฮ่าเซวียนต้องการให้เขาแสดงให้เห็นว่าในระหว่างการดูดซับนั้น อีกฝ่ายจะรู้สึกตัวหรือไม่ จึงจะตัดสินใจว่าจะอนุญาตให้เขาไปรับภารกิจคู่ซ้อมหรือไม่

ถังซานไม่ได้จับมือของอีกฝ่าย แต่กลับพุ่งหมัดขวาใส่ศีรษะของจางเฮ่าเซวียนทันที

จางเฮ่าเซวียนที่มีพลังแกร่งกล้า สัญชาตญาณทำให้เขาตอบสนอง ตบมือถังซานออกไปด้วยฝ่ามือเดียว

ถังซานถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วยิ้มพลางกล่าว “ท่านรู้สึกอย่างไรบ้างขอรับ”

จางเฮ่าเซวียนชะงักไปครู่หนึ่ง “รู้สึกอย่างไร?”

เขามองมือตัวเองโดยไม่รู้ตัว ในตอนที่ตบมือถังซานออกไปนั้น ดูเหมือนจะไม่มีความรู้สึกอะไรเลย! เป็นเพียงการเรียกใช้พลังสายเลือดของตนเองโดยสัญชาตญาณ แล้วตบมือถังซานออกไปเท่านั้น พลังสายเลือดในร่างกายก็ดูเหมือนจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ

ถังซานกล่าว “ข้าดูดซับพลังสายเลือดของท่านได้สำเร็จแล้ว แม้จะเพียงเล็กน้อย แต่ก็เพียงพอที่จะสร้างตราประทับสายเลือดระดับสองได้ แต่หากท่านเป็นปีศาจที่มีระดับพลังใกล้เคียงกับข้า เมื่อพวกเราต่อสู้กันอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่ข้าดูดซับเพียงเล็กน้อย เมื่อจบการต่อสู้หนึ่งครั้ง พลังสายเลือดที่ข้าดูดซับได้ก็จะมีไม่น้อย เมื่อเปลี่ยนเป็นพลังเสวียนเทียนแล้ว แน่นอนว่าจะต้องมากกว่าการที่ข้าฝึกฝนหนึ่งวัน และยิ่งเป็นคู่ต่อสู้ที่มีระดับพลังใกล้เคียงกับข้า พวกเขาก็จะยิ่งรู้สึกตัวได้ยากเวลาที่ข้าดูดซับ ระดับนี้ข้าสามารถควบคุมได้”

จางเฮ่าเซวียนมองดูถังซานที่มีแววตาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เขารู้สึกทันทีว่าตนเองยิ่งมองศิษย์คนนี้ไม่ออกมากขึ้นเรื่อย ๆ

พลังเสวียนเทียนที่เขาฝึกฝนนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามหัศจรรย์มาก แต่เขาก็เพิ่งอายุเก้าขวบเท่านั้น กลับสามารถฝึกฝนพลังเสวียนเทียนให้ประสบผลสำเร็จได้ถึงเพียงนี้ อายุยังน้อยก็ถึงขั้นห้าแล้ว แม้แต่ในการต่อสู้จริงก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าอู๋ปิงจี้มากนัก

หากพูดถึงพรสวรรค์ด้านสายเลือด เขาอ่อนแอที่สุดในบรรดาศิษย์ทั้งหมดของโรงเรียนไถ่ถอน แต่พลังเสวียนเทียนที่เขาฝึกฝนจริง ๆ นั้นมีการดูดซับตราประทับหลากหลาย การมีทักษะสายเลือดมากมาย ที่จริงแล้วอาจจะเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ดีที่สุดก็ได้

จางเฮ่าเซวียนสูดหายใจลึกแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่เห็นด้วย”

“หา?” ถังซานชะงัก เดิมทีเขาคิดว่าตนเองได้พิสูจน์แล้วว่าการดูดซับพลังสายเลือดนั้นยากที่จะถูกค้นพบ จางเฮ่าเซวียนน่าจะอนุญาตให้เขาไปรับภารกิจคู่ซ้อมได้ แต่ไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบว่าไม่เห็นด้วย

จางเฮ่าเซวียนกล่าวเสียงหนักแน่น “ยิ่งเจ้าพิสูจน์ความสามารถให้ข้าเห็นมากเท่าใด สำหรับองค์กรไถ่ถอนแล้ว เจ้าก็ยิ่งมีค่า ด้วยศักยภาพของพลังเสวียนเทียนของเจ้า พูดถึงระดับแล้ว ข้าควรจะให้การปกป้องเจ้าในระดับที่สูงขึ้น แต่ก็เพราะเหตุนี้ ข้าจึงต้องทำให้เจ้าดูต่ำต้อยลง

ภารกิจคู่ซ้อมนั้นเจ้ายังไปไม่ได้ ข้ามิอาจปล่อยให้เจ้ามีความเสี่ยงใด ๆ เกิดขึ้น รอจนบรรลุขั้นหกเถอะ หลังจากขั้นหก ข้าเชื่อว่าความสามารถในการควบคุมของเจ้าจะพัฒนาขึ้นอีก ตอนนั้นอายุของเจ้าก็น่าจะมากขึ้นแล้ว การไปรับภารกิจคู่ซ้อมก็จะไม่โดดเด่นมากนัก

ตอนนี้เจ้าเพิ่งอายุเก้าขวบ รูปร่างผอมบางเช่นนี้ หากผลการฝึกซ้อมที่สถาบันเจียหลี่ดีมาก จะไม่ถูกพวกปีศาจ, จับจ้องได้อย่างไร พูดตามตรง เมืองเล็กของพวกเราถูกเผ่าปีศาจจับตามองแล้ว ในอนาคตอาจจะต้องย้ายโรงเรียนด้วยซ้ำ ดังนั้น ให้รักษาความต่ำต้อยไว้ก่อน”

ถังซานเข้าใจว่าจางเฮ่าเซวียนทำเช่นนี้ก็เพื่อปกป้องเขาให้ดีขึ้น แต่การไปเป็นคู่ฝึกซ้อมที่สถาบันนั้น จริง ๆ แล้วเป็นวิธีการฝึกฝนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเขา แต่เมื่อท่านเจ้าเมืองไม่เห็นด้วย เขาก็ไม่มีวิธีอื่น

“ท่านอาจารย์ แล้วภารกิจอื่น ๆ ล่ะ ข้ารับได้หรือไม่” ถังซานถาม

จางเฮ่าเซวียนขมวดคิ้ว “เจ้าขัดสนเงินทองถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”

ถังซานยิ้มอย่างขมขื่น พลางกล่าวว่า “แล้วจะให้ทำอย่างไรล่ะขอรับ ข้าอยู่ตัวคนเดียวนะ”

จางเฮ่าเซวียนยกมือขึ้นโยนถุงเล็ก ๆ ให้เขาใบหนึ่ง “ในนั้นมีเหรียญปีศาจหนึ่งร้อยเหรียญ เจ้าเอาไปใช้ก่อน ถือเป็นของขวัญแรกพบจากอาจารย์ อย่าบอกคนอื่น ส่วนเรื่องภารกิจ ยกเว้นประเภทคู่ซ้อม ภารกิจอื่น ๆ เจ้ารับได้ แต่ต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเองเป็นสำคัญ เวลาไปปฏิบัติภารกิจ ต้องไปอย่างน้อยสามคน”

“ขอรับ” ถังซานตอบรับพลางรับถุงเงินมา

ไม่จำเป็นต้องเกรงใจอาจารย์ของตนเอง

จางเฮ่าเซวียนส่ายหน้าอย่างจนใจ มองถังซานด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้น ความจริงตอนนี้ความรู้สึกที่เขามีต่อถังซานนั้นซับซ้อนมาก

ก่อนที่ถังซานจะมาถึง เขาได้ยินจากจางเทียนเซี่ยวว่ามีศิษย์ที่ควบคุมธาตุวายุได้เก่งกาจมาก อายุเพียงเก้าขวบก็ฝึกฝนถึงระดับสี่แล้ว อาจเป็นหมาป่าวายุสถิตร่างกลายพันธุ์

จริง ๆ แล้วศิษย์ระดับนี้ยังไม่คู่ควรให้เขาสนใจมากนัก เมื่อถังซานมาถึง เขาก็แค่พูดคุยและทดสอบตามปกติ แต่ไม่คิดว่าถังซานจะแสดงพรสวรรค์เช่นนี้ออกมา

ความจริงเขาก็ไม่รู้ว่าควรถ่ายทอดวิชาใดให้ถังซานดี

“หากเจ้าดูดซับพลังสายเลือดของข้าเพิ่มอีก เจ้าคิดว่าอย่างไร” จางเฮ่าเซวียนถาม

ถังซานจึงตอบว่า “แน่นอนว่าจะช่วยในการฝึกฝนของข้าได้มาก แต่ก็จะทำให้พลังสายเลือดของท่านสูญเสียไปมากเช่นกัน ต้องใช้เวลาฟื้นฟู อีกทั้งไม่สามารถดูดซับมากเกินไปได้ หากมากเกินไปจะทำร้ายแก่นแท้ของท่านได้”

จางเฮ่าเซวียนกล่าว “หากเจ้าต้องการ ก็บอกข้าได้ทุกเมื่อ”

ถังซานพยักหน้าพลางยิ้มแห้ง ๆ “ตอนนี้ยังไม่มีที่ว่าง…”

เขาคงมิอาจบอกจางเฮ่าเซวียนได้ว่า ความจริงข้าไม่ได้สนใจสายเลือดของท่านมากนัก ไม่ค่อยเหมาะกับข้าเท่าใด

เมื่อจางเฮ่าเซวียนจากไป ถังซานก็กลับไปหาอู๋ปิงจี้อีกครั้ง

ช่วงบ่ายยังมีคาบเรียนอยู่อีก วันนี้ช่วงบ่ายเป็นวิชาต่อสู้จริง

เมื่อถังซานกลับมา ก็ต่อสู้ไปหลายยกแล้ว

“ท่านอาจารย์ ข้าขออนุญาตต่อสู้กับถังซานอีกรอบ เพื่อทดสอบความเข้าใจสองวันนี้ของข้าได้หรือไม่ขอรับ” อู๋ปิงจี้เห็นเขากลับมาก็รีบพูดกับมู่เอินฉิง

“ได้” มู่เอินฉิงพยักหน้า

อู๋ปิงจี้เดินออกมา ยิ้มพลางกล่าวว่า “เสี่ยวถัง เจ้าต้องการเตรียมตัวอีกหรือไม่”

ถังซานยิ้มขื่น “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านคงไม่ได้จะเนรคุณข้ากระมัง”

อู๋ปิงจี้หัวเราะ “ก็ประมาณนั้น มาเร็วเข้า เอาแบบนี้ หากเจ้าชนะข้า ข้าจะให้เงินเจ้าห้าเหรียญ”

“หา” ถังซานตกใจ “พนันเงินกันได้ด้วยหรือ”

อู๋ปิงจี้กล่าว “ไม่ นี่ไม่ใช่การพนัน ถ้าเจ้าชนะข้า ก็แสดงว่าข้ายังเรียนรู้จากเจ้าได้อีกมาก”

ถังซานกล่าว “อ้อ! เช่นนั้นก็เป็นค่าครูสินะ”

พอกล่าวจบ ศิษย์คนอื่นที่ดูอยู่ก็หัวเราะออกมา

อู๋ปิงจี้กวาดตามองพวกเขาแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าหยุดหัวเราะเลย ในแง่หนึ่งก็เป็นเช่นนั้น สองวันนี้การพูดคุยกับถังซานเรื่องการควบคุมธาตุช่วยข้าได้มาก การเรียนรู้ไม่จำกัดอายุ ผู้รู้ก็คือครู”

มู่เอินฉิงมองอู๋ปิงจี้แล้วกล่าวว่า “เริ่มได้”

คราวนี้อู๋ปิงจี้ไม่ได้ระมัดระวังเหมือนตอนประลองครั้งก่อน แสงสีฟ้าน้ำแข็งในดวงตาวาบขึ้นแทบจะในทันที พร้อมกันนั้น ธาตุน้ำแข็งรอบกายเขาก็เข้มข้นขึ้นในพริบตา

น้ำแข็งเริ่มก่อตัวขึ้นในฝ่ามือขวาที่เขายกขึ้น

แต่สิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขาคือ ถังซานเคลื่อนไหวแต่ไม่ได้ปล่อยคมมีดวายุออกมา