ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 79

บทที่ 79 มังกรแดงสถิตร่างปะทะกาลเวลาสถิตร่าง

ในขณะที่กู้หลี่กำลังปลดปล่อยเทพอสูรสถิตร่างนั้น ร่างกายของเขาก็มีแสงระยิบระยับเปล่งประกาย แม้จะดูน่าเกลียด แต่กลับให้ความรู้สึกแปลกประหลาดเป็นพิเศษ

ถังซานไม่รู้ว่านี่คือเทพอสูรสถิตร่างอะไร แต่อย่างน้อยในบรรดาเผ่าปีศาจที่หวังเหยียนเฟิงเคยเล่าให้ฟัง เขาก็ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับปีศาจชนิดนี้เลย ดูคล้ายจระเข้ แต่จระเข้จะมีแสงระยิบระยับได้อย่างไร?

ในเวลาเดียวกัน คู่ต่อสู้ของกู้หลี่ ซึ่งก็คือจางเจ๋อปิน ร่างกายก็เกิดการเปลี่ยนแปลง ร่างของเขาสูงขึ้น พลังอันทรงพลังแผ่ซ่านออกมา เกล็ดรูปข้าวหลามตัดปรากฏขึ้นทั่วร่าง ศีรษะมีเขาแหลมงอกออกมา ร่างกายที่สูงขึ้นก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ในเวลาอันสั้น เขาก็กลายเป็นชายร่างกำยำที่มีเขาคู่บนศีรษะ ลำตัวปกคลุมด้วยเกล็ด สูงกว่าหกฉื่อ พลังที่แผ่ออกมาช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก

กู้หลี่น่าจะอยู่ในระดับสี่ ส่วนจางเจ๋อปินดูจากพลังแล้วน่าจะอยู่ในระดับห้า การต่อสู้ระหว่างระดับสี่กับระดับห้างั้นหรือ? อาจารย์คิดอะไรอยู่กันแน่?

ในขณะที่ถังซานกำลังสงสัย การต่อสู้ก็เริ่มขึ้นแล้ว

จางเจ๋อปินส่งเสียงคำราม ก้าวออกไปหนึ่งก้าว พุ่งตัวขึ้นไปในอากาศ ร่างกายดูเหมือนจะพองขึ้นอีก เกล็ดสีดำทั่วร่างพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงเพลิง อ้าปากพ่นเปลวเพลิงสีแดงใส่ฝ่ายตรงข้าม

แสงที่หมุนวนอยู่รอบตัวกู้หลี่ก็เริ่มเร็วขึ้นในทันที เขาถีบพื้นอย่างแรง พุ่งเข้าหาเปลวไฟนั้น

ในจังหวะถัดมา แสงรอบตัวกู้หลี่พลันวาบขึ้น เปลวไฟที่จางเจ๋อปินพ่นออกมากลับหยุดนิ่งกลางอากาศอย่างประหลาด และเพราะจางเจ๋อปินยังคงพุ่งไปข้างหน้า จึงพุ่งเข้าชนเปลวไฟที่หยุดนิ่งนั้นเสียเอง

นี่คือพลังอะไรกัน?

ถังซานตกตะลึงเป็นอย่างมาก

นี่… นี่ดูเหมือนจะเป็นพลังที่คล้ายกับการหยุดเวลา!

เขาเคยเป็นราชันเทพมาก่อน จึงรู้ดีว่าพลังที่ควบคุมมิติและกาลเวลานั้นทรงพลังเพียงใด ในบรรดาพลังทั้งหมด เวลาและมิติคือสิ่งที่ลึกลับที่สุด

บนสนามรบ จางเจ๋อปินที่พุ่งเข้าไปในเปลวไฟของตัวเองนั้น ร่างกายสั่นสะเทือนอย่างเห็นได้ชัด แต่เกล็ดบนตัวเขาดูเหมือนจะมีพลังป้องกันที่ดีทีเดียว ในขณะนั้น กู้หลี่ก็หมุนตัว ฟาดหางยาวใส่เขาอย่างรุนแรง

จางเจ๋อปินก้าวออก บิดตัวหลบ แต่ไม่ได้โจมตีกลับ ทว่าไขว้ทั้งสองข้างป้องกันไว้ด้านหน้า ทั้งยังย่อตัวลงครึ่งหนึ่งแล้วห่อตัวไว้ ทำท่าป้องกัน

แต่ในจังหวะถัดมา ร่างของเขาก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะถูกหางของกู้หลี่ฟาดเข้าอย่างจัง

ปัง!

จางเจ๋อปินถูกฟาดกระเด็นไปไกล เขากลิ้งไปบนพื้นหนึ่งรอบ แล้วกระโดดขึ้นในทันที พุ่งเข้าหากู้หลี่อีกครั้ง พร้อมกับที่กำปั้นขวาถูกปกคลุมด้วยเปลวไฟเข้มข้น

กู้หลี่ถอยหลัง แสงที่หมุนวนรอบตัวหรี่ลงอย่างเห็นได้ชัด อาศัยการฟาดด้วยหาง บังคับการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายเป็นครั้งคราว ปะทะกับจางเจ๋อปินอย่างต่อเนื่อง

ทั้งสองมีพลังป้องกันที่แข็งแกร่ง โดยเฉพาะกู้หลี่ แม้จะถูกกำปั้นเพลิงของจางเจ๋อปินซัดเข้าไปก็ไม่มีบาดแผลชัดเจน แต่เมื่อการต่อสู้ดำเนินต่อไป ถังซานก็พบว่ากู้หลี่ค่อย ๆ เสียเปรียบ เพราะพลังควบคุมอันน่าพิศวงของเขาเริ่มใช้ไม่ได้แล้ว น่าจะเป็นเพราะพลังสายเลือดถูกใช้มากเกินไป

อย่างไรก็ตาม กู้หลี่มีการป้องกันที่แข็งแกร่ง และต่อสู้อย่างดุเดือด แม้ในช่วงท้ายจะไม่สามารถควบคุมจางเจ๋อปินได้อย่างมีประสิทธิภาพ แต่ก็ยังสามารถป้องกันและโต้กลับเป็นครั้งคราว ใช้หางของตนฟาดใส่จางเจ๋อปินราวกับค้อนยักษ์

ส่วนจางเจ๋อปินก็มีพลังป้องกันที่ไม่อ่อนแอ พละกำลังแข็งแกร่ง เทพอสูรสถิตร่างที่มาพร้อมพลังเพลิงก็ทรงพลังมาก ทั้งพละกำลัง ความเร็ว และการระเบิดพลังล้วนไม่ธรรมดา

ทั้งสองต่อสู้กันอย่างสูสี แต่เมื่อเวลาผ่านไป การสูญเสียพลังของกู้หลี่ก็มากขึ้นเรื่อย ๆ แสงรอบตัวค่อย ๆ จางหาย แม้แต่เทพอสูรสถิตร่างก็เริ่มคงสภาพไว้ไม่ไหว

“หยุด!” มู่เอินฉิงสั่งให้หยุดการต่อสู้ แม้พลังของกู้หลี่จะพิเศษมาก แต่จางเจ๋อปินก็มีระดับพลังสูงกว่า จึงชนะด้วยการประวิงเวลาให้อีกฝ่ายหมดพลัง

ในขณะนี้ ถังซานรู้สึกตกตะลึงอย่างยิ่ง ถึงกับรู้สึกว่าอินทรีทองสถิตร่างที่เพิ่งดูดซับมาเมื่อครู่ไม่น่าสนใจไปเลย พลังควบคุมกาลเวลาของกู้หลี่นั้นทรงพลังเหลือเกิน! นั่นไม่ใช่การกักขังด้วยมิติ แต่เป็นการควบคุมกาลเวลาที่ประหลาดยิ่งกว่าพลังมิติเสียอีก สามารถหยุดเวลาได้ในทันที การควบคุมเช่นนี้ดีกว่าการกักขังด้วยมิติมากนัก ด้วยการควบคุมเช่นนี้ แม้จางเจ๋อปินจะมีระดับพลังสูงกว่าหนึ่งขั้น ก็ไม่มีทางสู้ได้

พลังควบคุมกาลเวลานี้ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องเรียนรู้ให้ได้! ประสบการณ์การต่อสู้ของกู้หลี่ยังไม่ดีนัก และก็ไม่มีทักษะการต่อสู้ที่เจนจัด แต่ถ้าพลังเดียวกันนี้อยู่ในมือของถังซาน ประโยชน์ที่จะเกิดขึ้นนั้นมหาศาลทีเดียว

ยามนี้เขากำลังครุ่นคิดว่าจะใช้พลังแห่งกาลเวลานี้แทนที่ตราประทับดวงไหนดี หรือจะไม่ดูดซับพลังพญาอินทรีปีกทอง แล้วดูดซับพลังกาลเวลานี้แทน?

แต่ว่าพลังการบินก็สำคัญเช่นกัน ช่างน่าหนักใจจริง ๆ! ตราประทับเทพอสูรสถิตร่างต่างชนิดกัน เขาก็ไม่กล้าหลอมรวมมั่วซั่ว หากเกิดผลตรงข้ามก็จะยุ่งยาก ทำให้พลังของตนเองถดถอยแทนที่จะก้าวหน้า

ถังซานถามเสียงเบาว่า “ศิษย์พี่ตู๋ไป๋ เมื่อครู่เทพอสูรสถิตร่างของศิษย์พี่ทั้งสองท่านคืออะไรหรือ? ดูน่าอัศจรรย์นัก”

ตู๋ไป๋ตอบว่า “จางเจ๋อปินคือมังกรแดง เผ่าอนุมังกร เผ่ามังกรแดงมีจำนวนน้อยมาก แต่ในบรรดาอนุมังกรแล้วถือว่าแข็งแกร่งมาก เขาเป็นประเภทที่ครบเครื่อง ทั้งพละกำลัง การระเบิดพลัง ความเร็ว เปลวเพลิง มีครบ ท่านอาจารย์ประเมินเขาว่าครบเครื่อง

ส่วนศิษย์พี่กู้หลี่นั้นยอดเยี่ยมกว่า เทพอสูรสถิตร่างจระเข้กาลเวลา หรือเรียกว่ากาลเวลาสถิตร่าง โดยทั่วไป เทพอสูรสถิตร่างของพวกเราจะมีชื่อของปีศาจเดิมติดมาด้วย แต่ของเขาไม่มี

พลังควบคุมกาลเวลานั้นร้ายกาจเกินไป ว่ากันว่าหากฝึกฝนจนถึงระดับเทพได้ ก็จะสามารถย้อนกลับกาลเวลาในวงกว้าง ทำให้คนตายฟื้นคืนชีพได้ แต่พลังของเขาก็เหมือนกับข้า ยากต่อการฝึกฝน ยากที่จะพัฒนา”

จระเข้กาลเวลา มังกรแดง!

เด็กหนุ่มผู้มีพรสวรรค์ทั้งหลาย รอข้าก่อนนะ… หึ ๆ

ถังซานกลืนน้ำลายเงียบ ๆ เขารู้สึกว่าหลังจากมาที่นี่ ความเข้าใจของตนเกี่ยวกับเทพอสูรสถิตร่างกำลังเปลี่ยนแปลง หลังจากมาถึงโรงเรียนไถ่ถอนเขาถึงได้เปิดหูเปิดตา ได้เห็นพลังที่แท้จริงของเผ่าปีศาจที่แข็งแกร่งเหล่านั้น

เมื่อเทียบกันแล้ว พลังไม่กี่อย่างที่ตนเองมีอยู่ก่อนหน้านี้ก็ไม่นับว่าเป็นอะไรเลย และการจะปรับเปลี่ยนอย่างไร จะจัดวางใหม่อย่างไร คงเป็นเรื่องที่ต้องขบคิดให้ดีในระยะยาว หากจัดวางได้ดี ก็จะทำให้พลังของเขาก้าวหน้ายิ่งขึ้นอย่างแน่นอน

การเรียนวิชาต่อสู้จริงยังคงดำเนินต่อไป การต่อสู้เมื่อครู่นับว่าใช้เวลานานที่สุด ซึ่งก็แค่หกสิบลมหายใจเท่านั้น เพราะทั้งสองฝ่ายสูสี ส่วนการต่อสู้ระหว่างถังซานกับเฉิงจื่อเฉิง ใช้เวลาเพียงห้าลมหายใจก็จบลง

การต่อสู้ของคู่ต่อมา ถังซานดูอย่างตั้งใจ เขาพบว่าพลังของบรรดาศิษย์พี่ ล้วนแล้วแต่พิเศษมาก ไม่มีผู้ใดมีเทพอสูรสถิตร่างที่ธรรมดาเลย แม้ว่าในแง่ประสบการณ์การต่อสู้และการประยุกต์ใช้ จากมุมมองของถังซานแล้วยังไม่น่าประทับใจนัก แต่พรสวรรค์นั้นอยู่คนละระดับกับบริวารมนุษย์ที่เขาเคยพบมาก่อนหน้านี้ แม้แต่ปีศาจที่เคยพบมาก่อน ก็มีไม่กี่ตนที่มีสายเลือดแบบพวกเขา

“พักพอแล้วหรือ ถังซาน?” หลังจากการต่อสู้รอบที่เจ็ดจบลง มู่เอินฉิงก็เรียกถังซานอีกครั้ง

ถังซานตอบอย่างนอบน้อม “ขอรับ”

มู่เอินฉิงพยักหน้า กล่าวว่า “การต่อสู้รอบสุดท้ายก็ให้เจ้าเป็นคนปิดท้าย คู่ต่อสู้ของเจ้าคืออู๋ปิงจี้ เขาเป็นศิษย์เพียงคนเดียวที่มีพลังถึงระดับหก เจ้าสามารถทำเต็มที่ได้ ให้พวกเราดูว่าขีดจำกัดของเจ้าอยู่ตรงไหน”

ระดับหก?

ถังซานอดประหลาดใจไม่ได้ และเขาก็รู้ว่าอู๋ปิงจี้เป็นใคร แม้จะยังไม่คุ้นเคยกับทุกคนมากนัก แต่ในการประลองที่ผ่านมา มีเพียงสองคนที่ยังไม่ได้ขึ้นสังเวียน คนหนึ่งคือตู๋ไป๋ อีกคนก็คือชายหนุ่มที่ดูอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปีผู้นั้น