ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 77

บทที่ 77 วิชาต่อสู้จริง

การเรียนวิชาฝึกร่างกายในช่วงเช้าทำให้รู้สึกเหนื่อยล้า ถังซานนั่งสมาธิในช่วงพักกลางวัน เข้าสู่สภาวะฝึกฝนได้อย่างรวดเร็ว พลังในร่างกายหมุนเวียน ผสานเข้ากับพลังเสวียนเทียนจนสามารถรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของตนเองได้อย่างชัดเจน

จนกระทั่งระฆังในโรงเรียนดังขึ้น เขาจึงตื่นจากภวังค์ ด้านนอกมีเสียงอึกทึกบ้างแล้ว ไม่ต้องถามก็รู้ว่าการเรียนช่วงบ่ายกำลังจะเริ่มขึ้น

ถังซานยืดเส้นยืดสายแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้อง ในลานมีคนอยู่พอสมควรแล้ว บางคนก็เพิ่งเดินออกมาจากห้องเช่นเดียวกับเขา

กวนหลงเจียงและมู่เอินฉิงอยู่ที่นั่น แต่มู่อวิ๋นอวี่และซือหรูไม่อยู่ ศิษย์ทั้งหมดมารวมตัวกันที่ลานในเวลาอันสั้น

มู่เอินฉิงกล่าว “วันนี้เป็นวิชาต่อสู้จริง จะทำการฝึกซ้อมกันภายในโรงเรียน ถังซานออกมาข้างหน้า”

ถังซานก้าวออกมาหนึ่งก้าว

มู่เอินฉิงกล่าว “เจ้าเพิ่งเข้ามาในโรงเรียน รวมถึงพวกข้าที่เป็นอาจารย์ก็จำเป็นต้องทำความคุ้นเคยกับความสามารถของเจ้า เจ้าสามารถเลือกคู่ต่อสู้หนึ่งคนเพื่อทำการต่อสู้จริง ในการต่อสู้สามารถใช้พลังได้เต็มที่ ข้าและอาจารย์กวนจะดูแลความปลอดภัยของพวกเจ้า”

“ขอรับ” ถังซานพยักหน้าแล้วหันไปมองศิษย์คนอื่น ๆ

ศิษย์ในโรงเรียนไถ่ถอนต่างรู้สึกสนใจในตัวศิษย์ที่มาใหม่และอายุน้อยที่สุดผู้นี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาสามารถผ่านวิชาฝึกร่างกายในช่วงเช้าได้อย่างราบรื่น ทั้งยังถูกมู่อวิ๋นอวี่เพิ่มน้ำหนักระหว่างทาง ทุกคนต่างรู้เรื่องนี้กันหมดแล้ว

วิชาฝึกร่างกายของมู่อวิ๋นอวี่ไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนแรกที่ทุกคนมาถึงต่างก็เคยลำบากกับมันมาแล้ว การที่ถังซานมีสมรรถภาพร่างกายเช่นนี้ทั้งที่อายุยังน้อย ทำให้ทุกคนให้ความสำคัญกับเขามากขึ้น แน่นอนว่าโรงเรียนไถ่ถอนเองก็ให้ความสำคัญกับศักยภาพเป็นพิเศษตั้งแต่ตอนคัดเลือกศิษย์อยู่แล้ว

สายตาของถังซานกวาดมองไปยังเหล่าศิษย์พี่ บางคนโบกมือปฏิเสธ แสดงตนว่าไม่ต้องการต่อสู้กับเขา

ตู๋ไป๋เพิ่งกลับมาไม่นาน ใบหน้าเล็ก ๆ ยังซีดอยู่ วิชาฝึกร่างกายสำหรับเขาแล้วเป็นการทรมานอย่างแท้จริง

ถังซานมีเป้าหมายอยู่แล้ว จึงไม่ได้สังเกตนานนัก เขากล่าวว่า “ข้าเลือกศิษย์พี่เฉิงจื่อเฉิง”

“ได้ เทพอสูรสถิตร่างของเฉิงจื่อเฉิงเป็นประเภทบิน เจ้าต้องเตรียมใจไว้” มู่เอินฉิงเตือน

เฉิงจื่อเฉิงเดินออกมาพลางเม้มริมฝีปากสีแดง “เขารู้อยู่แล้ว วันนี้ตอนเรียนวิชาฝึกร่างกายข้าเจอเขา เจ้าจะท้าข้าจริง ๆ หรือ? ถ้าอย่างนั้นข้าจะไม่ปรานีนะ”

ประโยคหลังนางพูดกับถังซานโดยตรง

ถังซานยิ้มแล้วกล่าวว่า “ศิษย์พี่ โปรดชี้แนะด้วย”

คนอื่น ๆ ต่างถอยออกไป เหลือพื้นที่ตรงกลางลานให้พวกเขา มู่เอินฉิงและกวนหลงเจียงยืนอยู่ใกล้จุดศูนย์กลาง เพื่อจะได้ช่วยเหลือได้ทันหากเกิดอันตรายระหว่างการต่อสู้

ทั้งสองยืนห่างกันหกจั้ง หันหน้าเข้าหากัน เฉิงจื่อเฉิงมีประกายที่เต็มไปด้วยความมั่นใจในดวงตา ดูเหมือนว่านางจะพร้อมแล้ว

แต่ถังซานกลับดูสงบนิ่ง เพียงแค่มองนางด้วยสายตาเรียบเฉย

“เริ่ม!” พร้อมกับเสียงประกาศของมู่เอินฉิง การต่อสู้ครั้งแรกของถังซานในโรงเรียนไถ่ถอนก็เริ่มขึ้น

แสงสีส้มวาบขึ้นบนตัวเฉิงจื่อเฉิง แขนทั้งสองข้างกางออกกลายเป็นปีก ผมยาวเปลี่ยนเป็นสีส้ม ในเส้นผมสีส้มมีขนนกแทรกอยู่เป็นระยะ

เทพอสูรสถิตร่างของมนุษย์ส่วนใหญ่ที่ถังซานเคยเห็น เมื่อเปลี่ยนร่างแล้วมักจะดูน่าเกลียดเพราะความเป็นสัตว์ แต่การเปลี่ยนแปลงของเฉิงจื่อเฉิงกลับทำให้นางดูงดงามเจิดจรัสยิ่งขึ้น บุคลิกโดยรวมของนางก็เปลี่ยนไปด้วย

ถังซานก็เคลื่อนไหวพร้อมกับที่เฉิงจื่อเฉิงปลดปล่อยเทพอสูรสถิตร่าง เมื่อเผชิญหน้ากับนางที่มีอินทรีทองสถิตร่าง ปัญหาใหญ่ที่สุดสำหรับเขาคือการบินของอีกฝ่าย จู่ ๆ ร่างของถังซานก็มีแสงสีฟ้าวาบขึ้น ตราประทับหมาป่าวายุถูกกระตุ้น ธาตุวายุในอากาศรวมตัวเข้าหาเขาอย่างชัดเจน ทำให้ร่างกายของเขาเบาหวิวในพริบตา ภายใต้ความเร็วที่พุ่งขึ้นอย่างฉับพลัน เขาก้าวข้ามระยะทางหกจั้งเกือบจะในทันที

เฉิงจื่อเฉิงไม่ได้บินขึ้นทันทีหลังจากแปลงกายเป็นอินทรีทอง แขนที่กลายเป็นปีกทั้งสองข้างพับเข้าหากันอย่างฉับพลัน ปีกทั้งสองพุ่งฟาดเข้าหาถังซานราวกับกิโยตีน เสียงแหวกอากาศคมกริบนั้น ถึงขั้นทำให้อากาศฉีกขาด

ถังซานพุ่งไปข้างหน้า ดูราวกับส่งตัวเองเข้าหาเครื่องมือประหารนั้น แต่ในขณะนั้นเอง มือทั้งสองของเขาก็ฟาดออกพร้อมกัน คมมีดวายุสองสายสีฟ้าพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วดุจอัสนีบาต พุ่งเข้าปะทะปีกอินทรีคู่นั้น

เคร้ง! เคร้ง!

เสียงก้องกังวานดังขึ้น ร่างของเฉิงจื่อเฉิงชะงักกึก ปีกที่ฟาดลงมาหยุดชะงักกลางอากาศ ทั้งร่างถูกคมมีดวายุผลักออกไปจนต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

ในขณะเดียวกัน นิ้วมือของถังซานก็วาดลวดลาย คมมีดวายุสายแล้วสายเล่าพุ่งออกจากฝ่ามือของเขาราวกับถูกพ่นออกมาอย่างรวดเร็ว

คมมีดวายุสิบแปดสายถูกส่งออกมาในพริบตา บัดนั้น สนามรบทั้งหมดพลันถูกย้อมเป็นสีฟ้าด้วยคมมีดวายุทั้งสิบแปด ธาตุวายุที่เข้มข้นทำให้เกิดเสียงหวีดหวิวในลานอย่างชัดเจน

คมมีดวายุสิบแปดสายที่ยิงออกไปทีหลังนี้ ไม่มีสายใดพุ่งเข้าหาเฉิงจื่อเฉิงเลย แต่กลับพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า และด้วยคมมีดวายุสิบแปดสายนี้เอง ที่ถักทอเป็นตาข่ายใหญ่อยู่บนท้องฟ้า ทำให้เฉิงจื่อเฉิงที่เพิ่งถูกผลักออกไปและกำลังจะทะยานขึ้นบิน ต้องล้มเลิกความคิดที่จะบินขึ้นไปในทันที

เมื่อคมมีดวายุสิบแปดสายพุ่งออกไป วาดเส้นโค้งงดงามบนท้องนภา ทั้งกวนหลงเจียงและมู่เอินฉิง ต่างก็เบิกตากว้างในทันที ทั้งสองสบตากัน มิอาจปิดบังความประหลาดใจในดวงตาไว้ได้

แม้พวกเขาจะรู้จากจางเทียนเซี่ยวว่าถังซานควบคุมคมมีดวายุได้อย่างแยบยล แต่การได้ยินกับการได้ประจักษ์แก่สายตานั้นต่างกัน การได้เห็นกับตาว่าเขาสามารถปล่อยคมมีดวายุได้มากมายขนาดนี้ในพริบตา และคมมีดวายุแต่ละสายก็แข็งแกร่งเช่นนี้ อีกทั้งยังอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาทั้งหมด ทำให้พวกเขารู้สึกเหลือเชื่อ

นี่เป็นสิ่งที่เด็กอายุเก้าขวบจะทำได้หรือ? การควบคุมระดับนี้ แม้แต่ตระกูลหมาป่าวายุระดับแปดระดับเก้าถึงจะทำได้กระมัง? บางทีอาจจะไม่ได้แยบยลเพียงนี้ด้วยซ้ำ เห็นได้ชัดว่าคมมีดวายุเหล่านั้นถูกยิงออกมาด้วยเคล็ดที่พิสดาร

ต่างจากความตื่นตาตื่นใจของพวกเขา เฉิงจื่อเฉิงกลับรู้สึกทั้งตกใจและโกรธในเวลาเดียวกัน นางมีการคาดการณ์และประเมินถังซานไว้บ้างแล้ว และรู้ว่าถังซานเชี่ยวชาญคมมีดวายุ แต่นางไม่เคยคิดเลยว่าเพิ่งจะปะทะกันครั้งแรก ตัวเองก็ถูกกดดันเสียแล้ว

คมมีดวายุสองสายนั้นของถังซานหนักหน่วงมาก เมื่อปะทะกัน ปีกพญาอินทรีที่แข็งแกร่งของนางก็ถูกสั่นสะเทือนจนรู้สึกชา พอจะบินขึ้นหลังจากถูกผลักถอย คมมีดวายุสิบแปดสายบนท้องฟ้าก็ทำให้นางมิอาจบินขึ้นไปได้ ความรู้สึกที่การต่อสู้อยู่เหนือการควบคุมของตัวเองนั้นมันแย่เหลือเกิน

แต่การที่เฉิงจื่อเฉิงสามารถเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนไถ่ถอนได้นั้น ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา เมื่อพบว่าการบินขึ้นไปอาจจะกลายเป็นเป้าหมายของคมมีดวายุ นางก็ตอบสนองเกือบจะในทันที แทนที่จะถอย กลับรุกเข้าไป

นางสะบัดปีกทั้งสองข้างอย่างแรง ก่อให้เกิดลมพายุ ลมพายุนี้กลายเป็นการป้องกันคมมีดวายุบนท้องนภา ในขณะเดียวกัน นางก็เร่งความเร็วในทันที แทบจะเป็นการเคลื่อนที่ในพริบตา พุ่งเข้าชนถังซานโดยตรง

แสงสีส้มสว่างขึ้นวูบหนึ่ง จากนั้นนางก็มาอยู่ตรงหน้าถังซานแล้ว และในตอนนี้ ถังซานที่เพิ่งปล่อยคมมีดวายุสิบแปดสายออกมานั้น ก็เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถที่จะปล่อยคมมีดวายุชุดใหม่ออกมาได้ทัน

มุมปากของเฉิงจื่อเฉิงปรากฏรอยยิ้มในที่สุด

เจ้าจะจำกัดการบินของข้าหรือ? เช่นนั้นข้าก็จะบุกเข้าไปในรังมังกร เอาชนะเจ้าในการต่อสู้ระยะประชิด

แต่แล้ว รอยยิ้มของนางก็พลันแข็งค้างในชั่วขณะถัดมา

ถังซานหายไป!

จังหวะที่เฉิงจื่อเฉิงคิดว่าจะชนเขาได้ จู่ ๆ สายตาก็พร่าเลือน แล้วถังซานก็หายวับไปต่อหน้าต่อตา จากนั้นก็รู้สึกถึงความคมกริบมากมายพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง ไม่เพียงเท่านั้น ปีกทั้งสองของนางก็ถูกตรึงไว้ ไม่สามารถขยับได้

และสิ่งที่คนอื่น ๆ เห็นก็คือ ในขณะที่ถังซานกำลังจะถูกโจมตี ร่างของเขาดูเหมือนจะสั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นก็มาปรากฏตัวอยู่ด้านหลังเฉิงจื่อเฉิงแล้ว จากนั้นมือทั้งสองก็คว้าไหล่ของนางไว้ บัดนั้นร่างของเฉิงจื่อเฉิงก็ชะงักงันทันที และคมมีดวายุทั้งสิบแปดสายที่วิ่งวนอยู่บนท้องฟ้าก็พุ่งลงมาหานางราวกับวิหคบินกลับเข้ารัง