ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 70

บทที่ 70 เนื้อสัตว์อสูร

เมื่อก้าวเข้าสู่ขั้นห้า ย่อมเป็นการก้าวข้ามไปอีกระดับหนึ่ง แต่พลังสายเลือดของเจ้าเมืองหมาป่าวายุนั้น ถังซานยังไม่ได้ย่อยมันอย่างสมบูรณ์ การย่อยพลังบริสุทธิ์เหล่านี้ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์ เมื่อถึงยามนั้น ถังซานรู้สึกว่าพลังเสวียนเทียนของตนจะก้าวไปอีกก้าวในขั้นที่ห้าอย่างแน่นอน

การสังหารและกลืนกินปีศาจผู้แข็งแกร่งนั้นเป็นทางลัดในการเพิ่มพลัง ทว่าตอนนี้พลังของเขายังอ่อนแอเกินไป และมีโอกาสถูกเปิดเผยตัวตนสูง วันนั้นหากมิใช่เพราะเจ้าเมืองหมาป่าวายุบาดเจ็บสาหัสมาก่อน คิดดูแล้ว ถังซานอาจไม่สามารถเอาชนะมันได้

จากการต่อสู้ครั้งนั้น ทำให้ถังซานรู้สึกว่าความเข้าใจของตนเกี่ยวกับเผ่าปีศาจนั้นยังไม่เพียงพอ เขาหวังว่าหลังจากเข้าสู่โรงเรียนไถ่ถอนแล้ว จะได้ศึกษาความรู้เพิ่มเติมที่นี่ สิ่งเหล่านี้สำคัญที่สุดสำหรับเขา

บัดนี้ ตราประทับคมมีดวายุของเขาก็ยกระดับขึ้นสู่ระดับห้าตามที่คาด ทำให้การสัมผัสรับรู้ธาตุวายุแข็งแกร่งขึ้น ก่อนหน้านี้เมื่อเผชิญหน้ากับเจ้าเมืองจางเฮ่าเซวียน เป็นเพราะระดับพลังแตกต่างกันมากเกินไป จึงไม่มีโอกาสแสดงความสามารถ แต่ความจริงแล้ว พลังต่อสู้ของเขาตอนนี้เพิ่มขึ้นอย่างมากเมื่อเทียบกับตอนที่เผชิญหน้ากับเจ้าเมืองหมาป่าวายุ

ยิ่งพลังสูงขึ้น ความสามารถจากความทรงจำในชาติก่อนก็ยิ่งสามารถใช้งานได้ดีขึ้น หลายอย่างสามารถประยุกต์ใช้ได้ในโลกนี้

“กินข้าวได้แล้ว! กินข้าว!” ในตอนนั้น เสียงคุ้นหูก็ดังมาจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตู

ถังซานยุติการคิดใคร่ครวญ พอเปิดประตูออกไปดู ก็พบว่าเป็นตู๋ไป๋

เมื่อสบตากับถังซาน ตู๋ไป๋ก็ดูขัดเขินอย่างเห็นได้ชัด เขากระแอมเบา ๆ แล้วพูดว่า “ไม่คิดว่าพลังจิตของเจ้าจะแข็งแกร่งขนาดนี้ ฮ่ะ ๆ ๆ ถังซาน พวกเราก็ถือว่าเป็นพี่น้องกันแล้วนะ”

ถังซานตามความคิดที่กระโดดไปมาของเขาไม่ทัน จึงได้แต่ถามว่า “ดวงตาของเจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่? ข้าได้ยินศิษย์พี่เฉิงจื่อเฉิงบอกว่าเจ้าต้องพักฟื้นสักระยะ”

ตู๋ไป๋ดูไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ตอนที่ข้าสอดแนมท่านอาจารย์ครั้งแรกก็เป็นเช่นนี้ หนักกว่าครั้งนี้อีก ตอนนั้นข้าคิดว่าตัวเองจะตาบอดแล้ว ที่ก่อนหน้านี้ข้าร้องโหยหวนนั่น เพราะอยากให้อาจารย์เอ็นดูข้าหน่อย ไปกันเถอะ ไปกินข้าว วันนี้เจ้าเพิ่งมาถึง ได้ยินว่าเพื่อต้อนรับเจ้า มีของอร่อยด้วยนะ ท่านเจ้าเมืองก็มาด้วย”

ดวงตาทั้งสองข้างของเขาดูหม่นลงอย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่าได้รับผลกระทบจากการสบตากับถังซานก่อนหน้านี้ไม่น้อย

ทั้งสองออกจากห้อง ตู๋ไป๋นำทางไปโรงอาหาร ระหว่างเดิน เขาลดเสียงลงถามถังซานว่า “ถังซาน ดวงตาของเจ้าฝึกพลังอะไร? สีม่วงนั่นคืออะไร? คงไม่ใช่พลังหมาป่าวายุสถิตร่างกระมัง? ยอดเยี่ยมจริง ๆ!”

ถังซานตอบ “เป็นพรสวรรค์อย่างหนึ่งของข้า อาจเป็นเพราะหมาป่าวายุสถิตร่างของข้ากลายพันธุ์”

“อ้อ น่าจะเป็นอย่างนั้น เก่งจริง ๆ เก่งจริง ๆ รอข้าฝึกถึงระดับสี่แล้วจะลองสบตากับเจ้าอีกครั้ง” ตู๋ไป๋ไม่สงสัยอะไร ในโรงเรียนไถ่ถอน พลังของทุกคนล้วนแตกต่างหลากหลาย หากเป็นเพียงเทพอสูรสถิตร่างธรรมดา ก็คงไม่มีคุณสมบัติมาที่นี่

โรงอาหารอยู่ทางทิศตะวันตกของลาน เป็นเรือนไม้กว้างขวาง พอเข้าไป กลิ่นหอมฟุ้งก็โชยมาปะทะใบหน้า

เก้าปีที่มาอยู่ในโลกนี้ ถังซานแทบไม่เคยคาดหวังอะไรกับอาหารในโลกนี้ ไม่ว่าจะเป็นวัตถุดิบอะไร ก็มีแค่ต้มหรือย่างสองวิธี เติมเกลือเล็กน้อย แล้วก็กินทั้งแบบนั้น

ไม่ต้องพูดถึงรสชาติ แค่วัตถุดิบสดใหม่ก็พอ ส่วนใหญ่แล้วใช้คำว่าจืดชืดเหมือนเคี้ยวขี้ผึ้งจะเหมาะสมที่สุด

แต่วันนี้เมื่อเข้ามาในโรงอาหาร ความรู้สึกของเขากลับเปลี่ยนไป กลิ่นหอมของอาหารทำให้น้ำลายสอ บนโต๊ะยาววางอาหารหลากหลาย ดูเหมือนวิธีการปรุงจะไม่ได้พัฒนาขึ้นมาก แต่เพียงแค่กลิ่นก็ให้ความรู้สึกดีทีเดียว

วัตถุดิบบางอย่างถังซานไม่เคยเห็นมาก่อน ตรงกลางมีจานใหญ่เส้นผ่านศูนย์กลางกว่าสามฉื่อ บนนั้นวางสัตว์ทั้งตัวที่ปรุงสุกแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นสัตว์อะไร ในบรรดาอาหาร จานนี้สามารถเรียกได้ว่าใหญ่มหึมา

มันใหญ่จริง ๆ! และกลิ่นหอมที่เข้มข้นที่สุดก็ลอยมาจากจานนี้

ตู๋ไป๋กลืนน้ำลาย หัวเราะฮิ ๆ กล่าวว่า “โชคดีจริง นี่เป็นสัตว์อสูรระดับต่ำชนิดหนึ่ง เรียกว่าหนูเหินฟ้า เป็นหนูชนิดที่บินได้ เนื้อนุ่มอร่อย มีเฉพาะในเทือกเขาเจียหลี่ของพวกเราเท่านั้น เพราะมันบินเร็วและจับยากมาก ตัวหนึ่งจึงขายได้สามสิบถึงห้าสิบเหรียญปีศาจเชียว พวกเราได้กินเดือนละหนึ่งถึงสองครั้งก็ดีแล้ว เนื้อสัตว์อสูรมีฤทธิ์เสริมสร้างสายเลือด แม้แต่ในมหานครเจียหลี่ ก็มีแต่พวกขุนนางเท่านั้นที่กินได้”

เนื้อสัตว์อสูร?

ถังซานไม่เคยกินมาก่อนจริง ๆ แต่พอได้ยินว่าเป็นหนู ความอยากอาหารก็ลดลงทันทีเมื่อเทียบกับตอนที่เพิ่งเข้ามา

ในเวลานี้ เหล่าอาจารย์และศิษย์ของโรงเรียนไถ่ถอนต่างทยอยมาถึงโรงอาหาร ถังซานเพิ่งมาใหม่จึงถูกจัดให้นั่งที่ตำแหน่งท้ายสุด

เมื่อเห็นต้มหนูเหินฟ้า ดวงตาของเหล่าศิษย์ต่างก็เป็นประกายวาววับ ดูเหมือนทุกคนจะกระหายอยากลิ้มรสเนื้อสัตว์อสูร

เจ้าเมืองจางเฮ่าเซวียนนั่งอยู่ที่ตำแหน่งหัวโต๊ะ เมื่อเห็นทุกคนมากันพร้อมหน้าแล้วจึงกล่าวว่า “วันนี้ขอต้อนรับถังซานเข้าสู่ครอบครัวใหญ่ของพวกเรา นับจากวันนี้เป็นต้นไป เขาจะเป็นส่วนหนึ่งของพวกเรา และข้าก็ได้รับเขาเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการแล้ว หวังว่าพวกเจ้าจะรักใคร่กลมเกลียวกัน ร่วมกันฝึกฝนและก้าวหน้าไปด้วยกัน”

รับเป็นศิษย์?

เมื่อได้ยินว่าจางเฮ่าเซวียนรับถังซานเป็นศิษย์ ทั้งศิษย์และอาจารย์ที่อยู่ในที่นั้นต่างแสดงสีหน้าประหลาดใจ

ซือหรูที่ก่อนหน้านี้ยิ้มแย้มตลอดเวลา ดวงตาพลันเผยแววตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าเรื่องรับศิษย์นี้ทำให้เขาประหลาดใจมาก

เขาหันไปมองจางเฮ่าเซวียน แต่อีกฝ่ายทำเหมือนไม่รู้สึกถึงสายตาของเขา ลุกขึ้นยืนเดินไปที่จานต้มหนูเหินฟ้า ฉีกขาหนูออกมาหนึ่งข้าง แล้วเดินเอามาวางลงบนจานของถังซาน

มุมปากของถังซานกระตุกเล็กน้อย ในใจคิดว่า ท่านอาจารย์ขอรับ ข้าไม่กินได้หรือไม่?

แต่ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ เขาก็มิอาจทำให้จางเฮ่าเซวียนเสียหน้าได้ จึงได้แต่ฝืนใจพูดว่า “ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์”

“ทุกคนลงมือกินอาหารได้” เมื่อจางเฮ่าเซวียนออกคำสั่ง เหล่าศิษย์ก็ไม่มีท่าทีเกรงใจแม้แต่น้อย พากันรุมฉีกทึ้งหนูเหินฟ้าในทันที

เมื่อเริ่มมื้อเย็น ถังซานถึงเข้าใจว่าเหตุใดจางเฮ่าเซวียนถึงได้แบ่งขาหนูเหินฟ้าให้เขาก่อน

หนึ่งลมหายใจ เพียงแค่หนึ่งลมหายใจเท่านั้น จานที่ใหญ่ที่สุดนั้นก็พลันว่างเปล่า

เร็ว!

ถังซานแทบจะมองเห็นแค่ภาพพร่าเลือน ต้มหนูเหินฟ้าก็หายวับไปแล้ว

พวกอาจารย์ไม่ได้ลงมือ เพียงแค่กินอาหารจานอื่น ๆ หนูเหินฟ้าตัวนี้ถูกเหล่าศิษย์แบ่งกันกินจนหมด

เรื่องนี้บรรดาอาจารย์เห็นจนชินตาแล้ว ถังซานได้ยินเสียงตู๋ไป๋พูดว่า “รีบกินเถอะ ใครว่องไวก็ได้กิน ใครช้าก็อด”

ตอนนี้ถังซานเข้าใจแล้ว ไม่กล้าเชื่องช้าอีกต่อไป รีบกินอย่างรวดเร็ว ที่จริงเขาไม่เลือกกินอยู่แล้ว กัดฟันกินขาหนูก่อน แล้วค่อยหันไปจัดการอาหารอื่น ๆ

เพราะศิษย์คนอื่นต่างพยายามจัดการหนูเหินฟ้าในจานตัวเอง จึงไม่มีใครมาแย่งอาหารอื่นกับเขา

เนื้อหนูเหินฟ้ามีความยืดหยุ่น ไม่มีกลิ่นคาว ทั้งยังมีกลิ่นหอมพิเศษ นอกจากปัจจัยทางด้านจิตใจแล้วก็พอรับได้ หลังกินเข้าไป ในท้องก็รู้สึกอุ่น ๆ มีกระแสความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เห็นได้ชัดว่าที่ตู๋ไป๋พูดไว้นั้นไม่ผิด เนื้อสัตว์อสูรมีสรรพคุณบำรุงสายเลือดจริง ๆ

ตลอดมื้อเย็นไม่มีใครพูดจา ทำตามคำกล่าวที่ว่า ‘ไม่พูดขณะกิน’ อย่างเคร่งครัด เมื่อเศษอาหารชิ้นสุดท้ายถูกกวาดจนหมด บนโต๊ะอาหารก็เหลือแต่จานเปล่าที่ถูกเลียจนสะอาด

ถังซานก็กินไปไม่น้อย ต้องยอมรับว่านี่เป็นมื้ออาหารที่ดีที่สุดนับตั้งแต่เขามาถึงโลกนี้ แม้รสชาติจะธรรมดา แต่อย่างน้อยวัตถุดิบก็ไม่เลว ไม่ว่าจะเป็นผักหรือเนื้อสัตว์ล้วนสดใหม่มาก