ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 51

บทที่ 51 กิน ฝึกฝน และคิดถึงเหม่ยกงจื่อ

ในช่วงครึ่งเดือนต่อมา ถังซานใช้ชีวิตตามปกติ ทั้งกิน ฝึกฝน และคิดถึงเหม่ยกงจื่อ แน่นอนว่ายังมีการฝึกต่อสู้กับพี่น้องแซ่หวังทั้งสามและหลิงมู่เสวี่ย

ภายใต้การกดดันของเขา เหล่าสหายต่างก็พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว เร็วกว่าตอนที่หวังเหยียนเฟิงสอนเสียอีก ด้วยเหตุที่ถังซานเป็นเด็กที่อายุน้อยที่สุดในสายตาของพี่น้องแซ่หวัง การถูกน้องเล็กซ้อมทุกวันนั้นเป็นเรื่องน่าอับอายมาก โดยเฉพาะต่อหน้าหลิงมู่เสวี่ย

การที่ได้กินอาหารอย่างเต็มที่ ก็ทำให้การเจริญเติบโตของพวกเขากลับมาเป็นปกติ เพราะหวังเชาอายุค่อนข้างมากจึงยังมีความคิดความอ่านมากกว่าคนอื่น ๆ ส่วนหวังจงและหวังเสียวเหล่ยมักจะให้ความสนใจหลิงมู่เสวี่ย โดยเฉพาะหวังเสียวเหล่ยที่อายุใกล้เคียงกัน จึงแสดงออกชัดเจนกว่า

ขณะที่หลิงมู่เสวี่ยก็สนิทสนมกับถังซานมากกว่า ด้วยความสัมพันธ์เช่นนี้ ในคาบฝึกต่อสู้ พี่น้องแซ่หวังจึงพยายามอย่างหนักที่จะเอาชนะถังซานให้ได้

ค่ำคืนอีกวันได้มาถึง

หลังจากหวังจงเข้าสู่สมาธิ ขณะที่ถังซานกำลังจะออกไปฝึกฝน จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่าง จึงกระโดดออกนอกหน้าต่างขึ้นไปชั้นสอง

หวังเหยียนเฟิงรออยู่ที่นั่นอยู่แล้ว ผู้มาเยือนคือชายสวมหน้ากากพยัคฆ์คนเดิม

เขาสวมหน้ากากใหม่มา หวังเหยียนเฟิงไม่พูดอะไร พาทั้งสองเข้าห้องเงียบ ๆ

ปิดประตูเรียบร้อย

ชายหน้ากากพยัคฆ์มองตรงมาที่ถังซาน “เบื้องบนอนุมัติคำขอของเจ้าแล้ว แผนเบื้องต้นก็วางไว้เรียบร้อย”

หวังเหยียนเฟิงถามอย่างกังวล “พวกท่านจะทำอย่างไร” แม้ตอนนี้ถังซานจะเป็นแค่ทาสตัวน้อย แต่ก็เป็นทาสที่กำลังจะได้รับการแต่งตั้ง หากหายตัวไปกะทันหัน เขาในฐานะผู้ดูแลย่อมต้องรับผิดชอบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อองค์กรไถ่ถอนเติบโตขึ้น เผ่าปีศาจก็ควบคุมทาสมนุษย์เข้มงวดกว่าแต่ก่อนมาก

ชายหน้ากากพยัคฆ์กล่าว “พี่หวังวางใจได้ ข้าจะไม่ทำให้พวกท่านเดือดร้อน พวกเราจะสร้างความวุ่นวาย ในความโกลาหลนั้น การหายตัวไปหรือตายของทาสน้อยคนหนึ่งจะไม่เป็นที่สะดุดตา พวกเราก็จะฉวยโอกาสนี้พาถังซานไป”

หวังเหยียนเฟิงถาม “จะสร้างความวุ่นวายอย่างไร”

ชายหน้ากากพยัคฆ์ตอบ “จำเสือดาววัชระระดับสี่ที่ถังซานสังหารในการประลองได้หรือไม่ เสือดาววัชระกับหมาป่าวายุเป็นศัตรูคู่แค้นกันมาแต่ไหนแต่ไร หลังจากนั้นทั้งสองฝ่ายก็ปะทะกันในมหานครเจียหลี่หลายครั้ง แต่ถูกเจ้าเมืองปราบลงได้ พวกเราจะหาทางชักนำให้ตระกูลเสือดาววัชระมาโจมตีที่นี่ แล้วฉวยโอกาสนั้นพาถังซานไป พวกท่านแค่ปกป้องตัวเองให้ดีก็น่าจะไม่มีปัญหา”

พอได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของถังซานก็เป็นประกาย

นี่เป็นวิธีที่ดีจริง ๆ

การที่ตระกูลพยัคฆ์คะนองโจมตีหมู่บ้านของตระกูลหมาป่าวายุเป็นเรื่องปกติสำหรับศัตรูคู่อาฆาตทั้งสองฝ่าย การปะทะเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เกิดขึ้นบ่อยในช่วงหลายปีมานี้ เพียงแต่หมู่บ้านที่ใกล้ที่สุดของตระกูลเสือดาววัชระอยู่ห่างออกไปร้อยลี้ การปะทะจึงไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก

เมื่อเสือดาววัชระโจมตีหมาป่าวายุ ก็ย่อมไม่เกี่ยวกับทาสมนุษย์ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร ก็ไม่อาจโทษหวังเหยียนเฟิงและทาสมนุษย์ได้ องค์กรไถ่ถอนนี้มีฝีมือจริง ๆ

หวังเหยียนเฟิงคิดได้เช่นกัน จึงกล่าวว่า “อย่าให้การปะทะรุนแรงเกินไป ข้าเกรงว่าจะเป็นอันตรายต่อชาวบ้านของพวกเรา” ที่เขาพูดหมายถึงหมู่บ้านมนุษย์ทาสรอบ ๆ เมืองหมาป่าวายุ เขากังวลว่าจะถูกตระกูลเสือดาววัชระลงทัณฑ์

“พวกเราต้องควบคุมสถานการณ์อยู่แล้ว ครั้งนี้จะมีผู้อาวุโสของพวกเรามาควบคุมด้วยตนเอง หากมีอะไรผิดแผน ผู้อาวุโสจะลงมือเอง” ชายหน้ากากพยัคฆ์กล่าวเสียงหนักแน่น

หวังเหยียนเฟิงพยักหน้าแล้วมองถังซาน

ถังซานพยักหน้าเช่นกัน “ข้าไม่มีปัญหา”

ชายหน้ากากพยัคฆ์กล่าว “ดี ข้าจะบอกแผนอย่างละเอียดให้พวกท่านฟัง พี่หวัง เรื่องนี้นอกจากท่านกับถังซานแล้ว อย่าบอกใครทั้งสิ้น รวมถึงภรรยาของท่านด้วย นี่สำคัญต่อความปลอดภัยของพวกท่านในภายหลัง ท่านคงเข้าใจความหมายของข้า”

“อืม ข้าเข้าใจ”

หน้ากากพยัคฆ์หยิบม้วนหนังออกมาจากอกเสื้อ เมื่อคลี่ออกมาก็พบว่าเป็นแผนที่ แผนที่นี้แสดงภูมิประเทศของเมืองหมาป่าวายุและบริเวณโดยรอบ

หน้ากากพยัคฆ์มองไปที่ถังซาน”อ่านออกหรือไม่?”

ถังซานก้มลงมอง แล้วชี้ไปที่ตำแหน่งกลางแผนที่ “นี่คือเมืองของพวกเราใช่หรือไม่?”

“ถูกต้อง ที่นี่คือเมืองหมาป่าวายุ ทางนี้คือเส้นทางไปมหานครเจียหลี่ ส่วนทางนี้คือที่พำนักของเจ้าเมืองปีศาจหมาป่าระดับห้าแห่งเมืองหมาป่าวายุของพวกเจ้า ทางนี้คือที่พักของมหาปุโรหิตระดับหก เมื่อเสือดาววัชระโจมตี พวกเขาต้องออกมาต่อสู้แน่นอน ความสนใจทั้งหมดจะถูกดึงไปทางนั้น”

“แผนเบื้องต้นของพวกเรา คือจะนำเสือดาววัชระโจมตีจากทิศทางนี้ ตรงนี้จะเป็นจุดปะทะที่สำคัญ พี่หวัง วันนั้นท่านต้องรวบรวมบริวารทั้งหมดไว้ อย่าออกไปข้างนอก เพื่อหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บโดยไม่ตั้งใจ เมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น จะมีสัญญาณเตือนภัยดังขึ้น

ถังซาน เจ้าก็ต้องทำแบบนี้ เมื่อได้ยินสัญญาณเตือนภัย ให้เริ่มนับในใจ นับตามจังหวะที่ข้าพูดตอนนี้ หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า… นับไปจนถึงสามร้อย จากนั้นให้ออกจากบ้านวิ่งไปทางด้านหลังเมือง

เพื่อให้สอดคล้องกับการหลบหนีของเจ้า ตอนนั้นพวกเราจะช่วยให้ตระกูลเสือดาววัชระบุกเข้าไปในเมืองหมาป่าวายุสร้างความวุ่นวาย ท่านจำไว้ ตอนนั้นอย่าเพิ่งลงมือ ให้ปกป้องบริวารคนอื่น ๆ ให้ดี หากมีเสือดาววัชระเข้ามาใกล้ พวกท่านก็ต่อสู้ได้บ้าง แต่หากเจอบริวารของตระกูลเสือดาววัชระอย่าลงมือสังหาร เพราะในนั้นมีคนของพวกเรา”

“ถังซาน เจ้าต้องจำตำแหน่งในแผนที่ให้ดี พวกเราจะพบกันที่นี่ ข้าจะรออยู่ที่นั่นด้วยตัวเอง จากนั้นพวกเราจะออกจากที่นี่ไปมหานครเจียหลี่

พี่หวัง หลังจากการต่อสู้จบลง ท่านก็บอกว่าเสือดาววัชระตนหนึ่งจับตัวถังซานไป จะไปร้องห่มร้องไห้กับเจ้าเมืองหมาป่าวายุก็ได้ เพียงเท่านี้แผนของพวกเราก็จะสำเร็จ”

หน้ากากพยัคฆ์ทบทวนแผนทั้งหมดอีกสามรอบ รวมถึงทุกตำแหน่ง ทุกจุดเวลา ล้วนย้ำกับถังซานและหวังเหยียนเฟิงอีกครั้ง และให้พวกเขาทวนซ้ำ เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาจำได้แม่นยำ

“แผนก็มีเท่านี้ เบื้องต้นพวกเราวางแผนจะดำเนินการในอีกสามวัน อีกสองวันข้าจะมาอีกครั้งเพื่อยืนยันเวลาสุดท้าย

ถังซาน เจ้าจำไว้ว่าตอนนั้นไม่ต้องเอาอะไรติดตัวไป แค่แอบหนีไปเงียบ ๆ ก็พอ เวลาต้องแม่นยำ เพราะพวกเราต้องสร้างช่วงเวลาคลาดเคลื่อน หากเจ้าช้าไป เจอกับตระกูลเสือดาววัชระจริง ๆ ก็จะหนีได้ยาก แผนของพวกเราก็จะล้มเหลว เข้าใจความหมายของข้ารึไม่?”

ถังซานพยักหน้า “ข้าเข้าใจ”

ชายหน้ากากพยัคฆ์จึงกล่าวอย่างพอใจ “ดี เช่นนั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อน อีกสองวันข้าจะมาอีก”

หลังส่งชายหน้ากากพยัคฆ์กลับไป หวังเหยียนเฟิงก็มองดูถังซานด้วยสายตาซับซ้อน “ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้”

ถังซานเงียบไป ที่จริงในความคิดของเขา องค์กรไถ่ถอนใช้เวลาครึ่งเดือนในการเตรียมการเพื่อพาทาสตัวน้อยอย่างเขาไป เวลานี้ก็นานแล้ว มิอาจเรียกว่าเร็วได้เลย โชคดีที่การจัดการยังรอบคอบ

หวังเหยียนเฟิงเห็นเขาไม่พูด จึงเดินเข้าไปโอบไหล่และกอดเขาแน่น “ไปเถอะ เจ้าควรไปที่นั่น ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า ก็ควรทำอะไรเพื่อมนุษย์บ้าง หากเจอภัยอันตรายที่แก้ไขไม่ได้ก็หาทางกลับมา แม้ไม่มีสถานะที่ถูกต้อง อาจารย์ก็สามารถปกป้องเจ้าที่นี่ได้ ที่นี่คือบ้านของเจ้าตลอดไป”

“ท่านอาจารย์ ข้าจะกลับมา” ถังซานพูดอย่างจริงจัง

หวังเหยียนเฟิงยิ้มบาง ๆ “หากที่นั่นดีจริง เจ้าก็พาพวกเขาไปด้วย”

“ขอรับ!” แน่นอนว่าถังซานรู้ว่าหวังเหยียนเฟิงหมายถึงใคร

หวังเหยียนเฟิงสูดหายใจลึก “บางที ข้าก็ควรทำอะไรบ้างแล้ว เริ่มจากครั้งนี้แหละ หากพวกเขาพาเจ้าไปได้สำเร็จ ข้าจะตกลงเข้าร่วมองค์กรไถ่ถอนอย่างเป็นทางการ เป็นสายลับของพวกเขาที่นี่”

“ท่านอาจารย์…” ถังซานรู้สึกอบอุ่นในใจ ในใจเขา หวังเหยียนเฟิงไม่เคยเป็นคนขลาดกลัว เขาเพียงแต่ทำในสิ่งที่ทำได้เพื่อปกป้องคนในครอบครัว ซึ่งดีกว่าพวกที่บุ่มบ่ามออกไปตายเปล่า ๆ มากนัก