ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 40

บทที่ 40 การเปลี่ยนแปลงของตราประทับเลือด

หวังเหยียนเฟิงมองเขาอย่างลึกซึ้ง แล้วหันไปพูดกับกุ๋ยกุ่ยที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถอะ คืนนี้คอยระวังประตูใหญ่ด้วย แม้จะไม่น่ามีปัญหาอะไร แต่ก็ต้องระมัดระวังไว้บ้าง”

“อืม ข้าจะไปดูข้างหน้าสักหน่อย พวกท่านก็พักผ่อนแต่หัวค่ำเถอะ ข้าว่าพรุ่งนี้พวกท่านควรออกเดินทางเลย แม้วันนี้ถังซานจะปิดหน้าไว้ แต่รูปร่างของเขาก็ยังสะดุดตาอยู่ดี” กุ๋ยกุ่ยพูดเสียงเบา

“ข้ารู้” หวังเหยียนเฟิงพยักหน้าให้นาง

หลังจากกุ๋ยกุ่ยจากไป หวังเหยียนเฟิงก็หันกลับมามองถังซานอีกครั้ง แล้วถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “วันนี้เหตุใดเจ้าถึงเข้าร่วมการประลองท้าชน? ปกติเจ้าไม่ใช่คนเช่นนี้ แม้เจ้าจะเป็นเด็กที่อายุน้อยที่สุดในห้าคน แต่ที่ผ่านมาเจ้าก็เป็นคนที่นิ่งที่สุด วันนี้ไฉนถึงได้หุนหันพลันแล่นเช่นนี้? เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันอันตรายเพียงใด?”

ถังซานก้มหน้าเหมือนเด็กกระทำผิด

“พูดมาสิ!” หวังเหยียนเฟิงโมโหจนแทบระเบิด วันนี้ที่เห็นถังซานเข้าร่วมการประลอง เขาใจเขาแทบหยุดเต้น โดยเฉพาะตอนที่เห็นเขาสังหารเสือดาววัชระ ในตอนนั้นดูเหมือนว่าเขาถูกเสือดาววัชระระดับสี่กระโจนเข้าใส่ ตอนนั้นหวังเหยียนเฟิงคิดว่าชีวิตถังซานจบสิ้นแล้ว แต่ใครจะรู้ว่าถังซานกลับสามารถชนะอย่างต่อเนื่องได้สามรอบติด ทั้งปีศาจแรดที่มีการป้องกันแข็งแกร่ง และปีศาจเหยี่ยวหัวขาวที่มีความเร็วและการรับรู้น่าตกใจ ล้วนพ่ายแพ้ในมือของเด็กน้อยผู้นี้

หวังเหยียนเฟิงยังคิดทบทวนตัวเอง ว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะรอดมาได้หรือไม่

ถังซานกล่าวเสียงแผ่ว “ท่านอาจารย์ ชานมนั้นอร่อยมาก ข้าอยากหาเงินมาซื้อ…”

“ชานม?” หวังเหยียนเฟิงชะงัก มองเด็กชายที่ก้มหน้างุดตรงหน้า จู่ ๆ หัวใจของเขาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมากระจุกตัวอยู่

ชานม เพียงเพื่อชานมแก้วเดียวนั้น…

ความรู้สึกเศร้าที่บรรยายไม่ถูกผุดขึ้นในใจ ตอนนี้เขาถึงได้ตระหนักว่าคนตรงหน้าก็แค่เด็กอายุเก้าขวบ เติบโตมาในฐานะทาสตั้งแต่เด็ก ไม่เคยได้รับความอบอุ่น ในสายตาของเผ่าปีศาจ มนุษย์ที่เป็นทาสก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์เลี้ยง

ชานมแก้วนั้นอาจให้รสชาติที่เขาไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อน เด็กมนุษย์อย่างเขา เพื่อจะหาเงินมาซื้อชานมสักแก้ว ถึงกับยอมเสี่ยงชีวิต

“อืม ชานมนั่นหวานและหอมมากเลยนะขอรับ” ถังซานพูดพลางก้มหน้า

หวังเหยียนเฟิงสูดหายใจลึก จู่ ๆ ก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ดึงถังซานเข้ามากอด

ถังซานก้มหน้า แต่ในตอนนี้ในหัวของเขากลับลอยไปถึงใบหน้าและรอยยิ้มของเหม่ยกงจื่อที่ได้พบกันวันนี้ แก้วชานมนั้นยังอยู่ที่หัวเตียงของเขา เพียงเพราะเหม่ยกงจื่อเคยถือมันไว้

“ต่อไปอย่าทำเรื่องโง่ ๆ แบบนี้อีก อยากดื่มชานมเมื่อใดก็บอกอาจารย์ อาจารย์จะพาเจ้าไปซื้อเอง” น้ำเสียงของหวังเหยียนเฟิงอ่อนลง ทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความอบอุ่น ราวกับเสียงสะอื้นเบา ๆ ปนอยู่

หัวใจของถังซานสั่นสะเทือน ในชั่วขณะนั้น ในหัวของเขาก็นึกถึงบิดาในชาติก่อน

เมื่อเทียบกับชาตินี้ ชาติที่แล้วถือว่าโชคดีกว่า อย่างน้อยตอนเด็ก ๆ ก็ยังมีบิดาอยู่เคียงข้าง บิดาในชาติก่อนยังเป็นผู้แข็งแกร่งที่หาได้ยากในยุคนั้น ทุกครั้งที่ตนเองเผชิญอันตราย ท่านก็อยู่เคียงข้างเสมอมาตลอดเส้นทางการเติบโต

บัดนนี้ เขาได้สัมผัสถึงความรู้สึกที่บิดาในชาติที่แล้วเคยมอบให้แก่เขาจากหวังเหยียนเฟิง

“ขออภัยท่านอาจารย์ ต่อไปข้าจะไม่หุนหันพลันแล่นและทำให้ท่านต้องเป็นห่วงอีก” ถังซานยอมรับผิดด้วยความจริงใจ

จริง ๆ แล้ว หากมิใช่เพราะวันนี้ได้พบกับเหม่ยกงจื่อ ความรู้สึกในใจไม่ได้ถูกกระตุ้นมากขนาดนีั้ เขาคงไม่บุ่มบ่ามเข้าร่วมการการประลองเช่นนี้ แต่เมื่อเห็นเหม่ยกงจื่อในชั่วขณะนั้น เขาก็มิอาจควบคุมความรู้สึกในใจได้อีกต่อไป

วันนี้เป็นวันที่มีความสุขที่สุดนับตั้งแต่มาถึงโลกใบนี้ ได้พบร่างจุติของคนรักในชาติก่อน และในตอนนี้ยังได้รับความเช่นบิดาที่หวังเหยียนเฟิงมอบให้

ที่จริงแล้วเขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าเมื่อกลับมาจะต้องถูกหวังเหยียนเฟิงและอากุ่ยตำหนิ แต่กลับไม่คิดว่าสิ่งที่รอเขาอยู่คือความอบอุ่น

หวังเหยียนเฟิงลูบศีรษะเขาเบา ๆ “ลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นวันนี้เถอะ เจ้ามีพรสวรรค์ ภายหน้าต้องก้าวไกลแน่นอน พักผ่อนเถอะ ข้าจะไปดูอากุ่ยของเจ้า คืนนี้ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็คงไม่มีปัญหาแล้ว”

“ขอรับ” ถังซานรับคำ

หวังเหยียนเฟิงตบบ่าเขาเบา ๆ ก่อนจะลุกจากไป หลังจากที่เขาจากไป ถังซานก็พบว่าเหรียญหลิงซีที่เขาให้ไปเมื่อครู่ถูกหวังเหยียนเฟิงวางทิ้งไว้บนเตียง ไม่ได้เอาไปด้วย

ท่านอาจารย์เป็นคนดีจริง ๆ!

หัวใจของถังซานอบอุ่นขึ้นมาก

เขาปิดไฟแล้วนั่งขัดสมาธิบนเตียง ทำจิตใจให้สงบก่อน

จากนั้นก็ค่อย ๆ เข้าสู่สมาธิ รู้สึกถึงพลังเสวียนเทียนที่หมุนเวียนอยู่ในร่างกาย การต่อสู้สี่ครั้งวันนี้สำคัญมากสำหรับเขา

การเลือกต่อสู้สี่ครั้งและถอนตัวในเวลาที่เหมาะสม ล้วนเป็นสิ่งที่เขาวางแผนไว้

การต่อสู้ครั้งแรกกับเสือดาววัชระแล้วสังหารมัน เขาดูดซับพลังสายเลือดทั้งหมดของเสือดาววัชระระดับสี่ในเวลาอันสั้น เพื่อยกระดับดาวคะนองวูบไหวของตน

ดาวคะนองวูบไหวมีประโยชน์มากสำหรับถังซาน การเร่งความเร็วในชั่วพริบตาทำให้เขามีความสามารถในการรับมือและปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ได้มากขึ้นในการต่อสู้

พลังระดับสี่แตกต่างจากระดับสามราวฟ้ากับดิน พลังโจมตีเพิ่มขึ้นมหาศาล เหมือนกับคมมีดวายุของเขา หากวันนี้ไม่ได้อยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย พลังที่แท้จริงของคมมีดวายุจะแข็งแกร่งกว่านี้มาก

การยกระดับดาวคะนองวูบไหวเป็นระดับสี่ จะช่วยเพิ่มพลังการต่อสู้โดยรวมของเขาอีกขั้น

ส่วนสามครั้งหลัง เขาเพียงดูดซับพลังสายเลือดเล็กน้อยจากปีศาจแรด เหยี่ยวหัวขาว และกวางหลิงซี สร้างตราประทับสายเลือดในร่างกายตน

เนื่องจากดูดซับมาน้อย ตราประทับเลือดที่เกิดขึ้นจึงอยู่ในระดับสามเท่านั้น

ทำไมต้องดูดซับอีกสามชนิด? หนึ่งคือเพื่อเพิ่มจำนวนทักษะยุทธ์ อีกเหตุผลสำคัญคือ ถังซานต้องการทดสอบว่าพลังเสวียนเทียนสามารถดูดซับตราประทับได้มากที่สุดเท่าไร

ตามที่เขาคาดการณ์ อาจเป็นไปได้ว่าพลังเสวียนเทียนแต่ละขั้นสามารถดูดซับตราประทับได้หนึ่งชนิด และได้ทักษะเทพอสูรสถิตร่างหนึ่งอย่าง แต่นี่เป็นเพียงการคาดเดา ต้องพิสูจน์ผ่านการปฏิบัติจริง

เดิมเขามีคมมีดวายุและดาวคะนองวูบไหวอยู่แล้ว เมื่อดูดซับเพิ่มอีกสามชนิด ด้วยพลังขั้นสี่ของเขา ก็เกินมาหนึ่งชนิด หากทั้งสามชนิดนี้สามารถประทับลงในพลังเสวียนเทียนและใช้งานได้ นั่นหมายความว่าการคาดการณ์ก่อนหน้านี้ผิด แต่ถ้าประทับได้เพียงสองชนิด อีกหนึ่งชนิดประทับไม่ได้ นั่นแสดงว่าการคาดการณ์ของเขาถูกต้อง ซึ่งจะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อการฝึกฝนในอนาคต

แต่ผลลัพธ์สุดท้ายกลับทำให้ถังซานประหลาดใจ

ตอนนี้ พลังสายเลือดทั้งสามที่เขาดูดซับเข้าร่างกายยังไม่ถูกประทับลง เหมือนดวงแก้วแสงสามสีที่ลอยนิ่งอยู่ท่ามกลางพลังเสวียนเทียน

ถังซานรู้สึกได้ราง ๆ ว่าทักษะยุทธ์ทั้งสามนี้สามารถประทับลงในพลังเสวียนเทียนของเขาได้ กลายเป็นความสามารถของเขา แต่เขายังรู้สึกว่าคมมีดวายุและดาวคะนองวูบไหวที่มีอยู่แล้วกลับมีความรู้สึกถูกกระตุ้นให้ตื่นตัวขึ้นมา

นี่หมายความว่าอย่างไร?

ถังซานรู้สึกสงสัย

ไฉนเมื่อได้พลังใหม่สามชนิด กลับทำให้ทักษะยุทธ์สองอย่างที่มีอยู่เดิมไม่มั่นคง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอสถานการณ์เช่นนี้ตั้งแต่มาถึงโลกนี้และเริ่มฝึกฝน

ความไม่มั่นคงของตราประทับทั้งสองไม่ได้ทำให้เขาตื่นตระหนก ตรงกันข้าม ตอนนี้เขากลับรู้สึกตื่นเต้น

สำหรับเขาแล้ว ทั้งคมมีดวายุและดาวคะนองวูบไหวไม่ถือว่าเป็นพลังที่แข็งแกร่ง แม้แต่พื้นที่ในการพัฒนาก็มีน้อย ขีดจำกัดในอนาคตก็เห็นได้ชัดเจน

ดังนั้น ในสถานการณ์เช่นนี้ สภาวะที่ยุ่งยากที่สุดก็คือ ทักษะยุทธ์ที่ถูกสลักไว้แล้วจะสามารถเพิ่มระดับได้เท่านั้น และจำนวนทักษะที่ตนเองสามารถสลักได้นั้นมีจำกัด หากเป็นเช่นนั้น อย่างน้อยก่อนที่เขาจะก้าวเข้าสู่ระดับเทพ คมมีดวายุและดาวคะนองวูบไหวก็จะอยู่เคียงข้างและเติบโตไปพร้อมกับเขา