ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 39

บทที่ 39 หนีออกจากการต่อสู้

ถังซานไม่เคยคิดมาก่อนว่าในการประลองท้าชนครั้งนี้ เขาจะได้เผชิญหน้ากับปีศาจกวางหลิงซี

ดวงตาทั้งสองของปีศาจกวางหลิงซีเปล่งประกายสีฟ้าอ่อน เมื่อสายตาของมันจ้องมองมาที่ถังซาน เขาก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองถูกมองทะลุปรุโปร่ง

แต่ในชั่วขณะถัดมา ดวงตาของปีศาจกวางหลิงซีกลับฉายแววสงสัย มันใช้เนตรทิพย์จ้องมองถังซานเพื่อค้นหาจุดอ่อนและสัมผัสถึงความพิเศษของเขา

มันรู้สึกได้ว่าถังซานมีพลังชีวิตที่เข้มแข็งมาก ตรงกันข้ามกับร่างกายที่ผอมบางของเขา แต่ในขณะเดียวกัน มันก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่ามีบางสิ่งบนตัวเด็กหนุ่มคนนี้ที่ทำให้มันรู้สึกกังวล ทำให้ปีศาจกวางหลิงซีที่ปกติใจเย็นกลับรู้สึกกระวนกระวาย

“เริ่ม!” ปีศาจหมีระดับเจ็ดคำราม

ที่ก่อนหน้านี้ไม่ให้ปีศาจกวางหลิงซีขึ้นสู้ก่อน เพราะมันไม่เก่งเรื่องการต่อสู้ การเข้าร่วมการประลองท้าชนครั้งนี้ก็แค่มาเข้าร่วมเพื่อความสนุกเท่านั้น ปีศาจกวางหลิงซีมีความอยากรู้อยากเห็นสูงมาก ความอยากรู้อยากเห็นนี้มักนำพาอันตรายมาให้พวกมัน นี่เป็นเหตุผลที่ปีศาจกวางหลิงซีส่วนใหญ่เลือกที่จะเข้าร่วมกับเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่ง เพื่อให้ได้รับการคุ้มครองและมีชีวิตที่ปลอดภัยมากขึ้น

ครั้งนี้ถังซานเป็นฝ่ายบุกก่อน เขาใช้ปลายเท้าแตะพื้นแล้วพุ่งเข้าหาปีศาจกวางหลิงซีอย่างรวดเร็ว

ปีศาจกวางหลิงซีก้มหัวลงเล็กน้อย แล้วพุ่งเข้าหาถังซาน ในชั่วขณะนั้น มันรับรู้ได้ชัดเจนว่าบริวารมนุษย์ตรงหน้าไม่มีเจตนาร้ายต่อตน การปะทะครั้งนี้จะต้องปลอดภัยแน่นอน

ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายลดลงอย่างรวดเร็ว ปีศาจกวางหลิงซีแค่วิ่งพุ่งเข้าไปตรง ๆ แม้ร่างกายของมันจะแข็งแรงพอสมควร แต่พูดถึงพลังต่อสู้จริง ๆ แล้ว เทียบกับสามตัวก่อนหน้าไม่ได้เลย มันแค่มาประกอบฉากเท่านั้น

ดังนั้นหลังจากผ่านการต่อสู้สามครั้งก่อนหน้า ไม่มีใครคิดว่าปีศาจกวางหลิงซีจะเอาชนะบริวารมนุษย์ของตระกูลหมาป่าวายุที่ดูประหลาดคนนี้ได้

ทั้งสองฝ่ายเข้าใกล้กันอย่างรวดเร็ว เมื่อใกล้จะปะทะกัน ถังซานก็กระโดดขึ้น มือทั้งสองของเขาวาดวงแล้วดึง จากนั้นร่างกายก็มาอยู่ตรงหน้าปีศาจกวางหลิงซี ปีศาจกวางหลิงซีรู้สึกว่าเขาของมันถูกอะไรบางอย่างดึงไว้

ในชั่วขณะถัดมา ถังซานก็มาอยู่บนศีรษะของมันแล้ว มือข้างหนึ่งกดลงบนหัวของมัน

ปีศาจกวางหลิงซีพลันรู้สึกหวาดผวาสุดขีด มันสะบัดศีรษะอย่างแรง แทบจะเป็นปฏิกิริยาโดยสัญชาตญาณ

ทันใดนั้น ร่างของถังซานก็ถูกสะบัดกระเด็นออกไป ส่วนปีศาจกวางหลิงซีก็ขาอ่อนแรงด้วยความกลัว โซเซเกือบล้ม ใช้ความพยายามอย่างมากจึงจะสามารถยืนทรงตัวได้ ในใจรู้สึกสับสนเล็กน้อย

ถังซานพลิกตัวกลางอากาศหนึ่งครั้ง เมื่อตกลงสู่พื้นก็เซถอยหลังไปหลายก้าว

ในขณะนั้น ปีศาจกวางหลิงซีที่ดวงตาฉายแววงุนงง ก็ได้เดินมาอยู่ตรงกลางวงปะทะ

มันยืดตัวขึ้นแล้วใช้ขาหน้าชี้ที่จมูกตัวเอง

“ข้าชนะ?”

ปีศาจหมีระดับเจ็ดก็ทำหน้าประหลาดใจ

คนที่ควรชนะกลับไม่ชนะ คนที่ไม่ควรชนะกลับชนะได้อย่างไร? ตั้งแต่เมื่อใดกันที่ปีศาจกวางหลิงซีเก่งเพียงนี้ สะบัดมนุษย์กระเด็นได้ในครั้งเดียว? หรือว่ามนุษย์คนนั้นใช้พลังมามากเกินไปจนไม่สามารถสู้ต่อได้แล้ว?

ในขณะที่เหล่าปีศาจที่ดูการต่อสู้กำลังมองปีศาจกวางหลิงซีด้วยความประหลาดใจ ถังซานก็รีบวิ่งไปที่โต๊ะรางวัล คว้าเหรียญหลิงซีสามเหรียญ แล้วรีบมุดเข้าไปในฝูงชน

เผ่าปีศาจที่เห็นเขามุดผ่านมา บางตนพยายามจะยื่นมือไปคว้าตัวเขา อย่างน้อยก็อยากดูว่าใบหน้าใต้หน้ากากของเจ้าหมอนี่เป็นอย่างไร แต่พวกมันกลับพบว่ามนุษย์ร่างผอมบางผู้นี้เคลื่อนไหวราวกับปลาไหล สองสามก้าวก็หายเข้าลับไปในฝูงชนแล้ว

ใช้เคลื่อนไหวดุจเงาพรายในพื้นที่ที่มีคนมากมายเช่นนี้ถือว่าเหมาะสมที่สุด

ชนะสามครั้ง แพ้ปีศาจกวางหลิงซีแล้วหนี!

เมื่อเห็นถังซานพ่ายแพ้อย่างกะทันหัน แล้วรีบจากไปอย่างรวดเร็ว หวังเหยียนเฟิงและกุ๋ยกุ่ยต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขาไม่กล้าดูต่อ รีบถอยหลังหลบเข้าไปในฝูงชน แล้วออกจากบริเวณนั้นไป

ส่วนการประลองท้าชนของเผ่าปีศาจที่ยังคงดำเนินอยู่ นอกจากตระกูลเสือดาววัชระที่ยังคงโกรธแค้น และตระกูลหมาป่าวายุที่ยังคงตื่นเต้น ปีศาจอื่น ๆ ก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก

ถังซานออกจากฝูงชนแล้วรีบเร่งความเร็วทันที ด้วยความจำอันยอดเยี่ยมของเขา จำทางกลับได้อย่างแม่นยำ เขาไม่ได้ไปตามหากุ๋ยกุ่ยและหวังเหยียนเฟิง ทว่ามุ่งหน้าไปตามตรอกซอกซอย เดินผ่านมุมมืดกลับไปยังเรงเตี๊ยมเล็ก ๆ

หลังจากที่เขาจากไปไม่ถึงหนึ่งนาที เหล่าเสือดาววัชระที่เปล่งสีเหลืองเรืองรองก็พุ่งผ่านเส้นทางที่เขาเคยผ่านมา จมูกของพวกมันขยับดมกลิ่น พยายามแยกแยะกลิ่นอายของเขาเพื่อตามรอย

แน่นอนว่าผลลัพธ์นั้นสูญเปล่า ถังซานเพียงแค่ทำสิ่งง่าย ๆ อย่างเดียวในการกลบกลิ่นอายของตน นั่นคือการเปลี่ยนตราประทับสายเลือดของหมาป่าวายุที่ใช้คมมีดวายุให้เป็นตราประทับสายเลือดของเสือดาววัชระ เมื่อกลิ่นอายสายโลหิตเปลี่ยนไปแล้ว จะแยกแยะกลิ่นอายได้อย่างไร?

หากแข่งขันต่อไป แน่นอนว่าเขาจะได้รับชัยชนะมากขึ้น สำหรับเผ่าปีศาจระดับสี่ การจะเอาชนะเขาในการประลองท้าชนที่ต้องใช้ทั้งกลยุทธ์และพละกำลังนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

วันนี้การแสดงออกของถังซานนับว่าระมัดระวังมากแล้ว มิเช่นนั้น หากเขาใช้กำลังเต็มที่ เหยี่ยวหัวขาวและปีศาจแรดอาจไม่รอด

ขณะที่เขาประลองถึงรอบที่สาม ก็สังเกตเห็นว่ามีเสือดาววัชระออกจากสนามไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าไปตามคนมาช่วย และเมื่อเขาบรรลุจุดประสงค์หลักที่มาวันนี้แล้ว เขาจะอยู่ต่อไปทำไม จึงใช้โอกาสในท้าชนกับกวางหลิงซีรีบหนีไป

ขณะที่รีบจากมา เขาก็สังเกตว่ามีอันตรายตามมาหรือไม่ มุมปากของถังซานค่อย ๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม

สำเร็จ! เป้าหมายของวันนี้ลุล่วงทั้งหมดแล้ว!

เมื่อถึงโรงเตี๊ยม ถังซานก็รีบกลับห้อง ถอดผ้าปิดหน้าออก แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

ไม่นาน หวังเหยียนเฟิงและกุ๋ยกุ่ยก็กลับมา

ทั้งสองรีบมาที่ห้องของถังซานทันที พอเข้าประตูมา ก่อนที่กุ๋ยกุ่ยจะทันได้พูดอะไร ถังซานก็ยื่นเหรียญหลิงซีให้ “อากุ่ย นี่ของกำนัลขอรับ”

กุ๋ยกุ่ยอึ้งไป โรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ของนางปกติรับแต่บริวารมนุษย์เท่านั้น บริวารมนุษย์แต่ละคนก็ยากจน บางคนไม่จ่ายเงินก็มีบ่อย อย่าว่าแต่เหรียญหลิงซีเลย แม้แต่เหรียญปีศาจสภาพดี ๆ ก็หายาก พอเห็นเหรียญหลิงซีที่ถูกหลอมอย่างประณีตตรงหน้า คำตำหนิที่กำลังจะพูดก็ถูกกลืนกลับลงไป

ถังซานหยิบเหรียญหลิงซีอีกเหรียญยื่นให้หวังเหยียนเฟิง “ท่านอาจารย์ ขออภัยที่ทำให้ท่านเป็นห่วง”

หวังเหยียนเฟิงรับเหรียญไว้ มุมปากกระตุกเล็กน้อย “เจ้าช่างบ้าบิ่นนัก ถึงกับฆ่าเสือดาววัชระนั่นด้วย”

ถังซานแสดงสีหน้าหวาดกลัว “ข้าก็ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่ามัน ตอนนั้นแค่ยกมือขึ้นมา… ใครจะรู้ว่าจะเป็นแบบนั้น ท่านอาจารย์ จะไม่เป็นไรใช่ไหมขอรับ?”

เมื่อเห็นสีหน้าหวาดกลัวของเขา สีหน้าของหวังเหยียนเฟิงจึงผ่อนคลายลง เด็กอายุเก้าขวบคนหนึ่ง หากฆ่าปีศาจแล้วยังอารมณ์ปกติ นั่นสิถึงจะผิดปกติที่สุด

“โชคดีที่เจ้าวิ่งเร็ว ตอนที่พวกเราจากมา มีเสือดาววัชระมาเยอะทีเดียว” หวังเหยียนเฟิงพูดด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น

ถังซานถาม “แล้วจะลามไปถึงบริวารมนุษย์คนอื่นหรือไม่ขอรับ?”

หวังเหยียนเฟิงส่ายหน้า “ไม่หรอก บริวารต่างกลุ่มก็ขึ้นกับเผ่าพันธุ์ต่างกัน พวกเขาย่อมมีเผ่าพันธุ์ที่สวามิภักดิ์คอยคุ้มครอง ตอนที่พวกเรากลับมา เห็นเสือดาววัชระกับหมาป่าวายุเริ่มปะทะกันแล้ว ถึงอย่างไร ความขัดแย้งหลักก็คือความขัดแย้งระหว่างสองเผ่า”

“ขอรับ” ถังซานถอนหายใจด้วยความโล่งอก