ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 35

บทที่ 35 ถังซานปรากฏตัว

ปีศาจเม่นเชื่อมั่นในพลังการพุ่งชนด้านหน้าของตน ว่าสามารถเอาชนะเสือดาววัชระได้อย่างแน่นอน แต่สิ่งที่มันกลัวคือความเร็วของฝ่ายตรงข้าม หากเสือดาววัชระหลบการพุ่งชนของมันได้ มันจะพุ่งออกไปไกลในสภาวะที่เร่งความเร็วเต็มที่ และแพ้การประลองในที่สุด

หากพูดว่าปีศาจเม่นและหมีเป็นสายพันธุ์ที่แข็งแกร่งในการประลองท้าชน เสือดาววัชระก็เป็นตัวแทนของฝ่ายกลยุทธ์

เมื่อพละกำลังเจอกับกลยุทธ์ ย่อมต้องพยายามจำกัดกลยุทธ์ของฝ่ายตรงข้ามก่อน

ตามกฎแล้ว เมื่อเข้าสู่วงใน ต้องมีการปะทะกันภายในหนึ่งลมหายใจ จากนั้นจึงจะประเมินผู้ชนะ การพุ่งชนของปีศาจเม่นไม่ได้ใช้ความเร็วเต็มที่ เพราะแม้ไม่เต็มที่ ด้วยผิวหนังที่หนาของมัน ก็เพียงพอที่จะชนะในการปะทะซึ่ง ๆ หน้าได้ สิ่งเดียวที่ต้องคำนึงคือการหลบหลีกของฝ่ายตรงข้าม และหนามที่หลังของมันก็จำกัดจุดนี้ไว้

เสือดาววัชระระดับสี่ไม่ได้ตื่นตระหนกกับหนามแปดอันนั้น มันยังคงพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง วิ่งตรงไปข้างหน้าราวกับไม่เห็นหนามทั้งแปด และหากมันไม่หลบไปด้านข้าง หนามทั้งแปดก็ไม่มีทางโดนมันได้

ทั้งสองฝ่ายใกล้ถึงวงประทะแล้ว

ดวงตาของถังซานวาบขึ้นเป็นประกายสีม่วง ทุกอย่างในสายตาเขาดูเชื่องช้าลง เขี้ยวของปีศาจเม่นยกขึ้นแล้ว ส่วนร่างของเสือดาววัชระที่พุ่งตรงมามีแสงสีเหลืองวาบขึ้น ความสามารถดาวคะนองวูบไหวถูกเปิดใช้

ร่างของทั้งสองฝ่ายเคลื่อนผ่านกันในชั่วพริบตา

เสียง ‘ตึง’ ดังขึ้น ปีศาจเม่นพุ่งออกนอกวงประทะ ส่วนร่างของเสือดาววัชระพุ่งขึ้นตรงสู่ด้านบน ม้วนตัวกลางอากาศหนึ่งรอบ แล้วลงจอดอย่างมั่นคงที่กลางวงประทะ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเสือดาววัชระระดับสี่ตัวนี้เป็นผู้ชนะการประลอง

เผ่าปีศาจส่วนใหญ่ไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นในจังหวะปะทะ เพราะความเร็วของเสือดาววัชระนั้นเร็วเกินไป เมื่อมันชนะ เสียงประหลาดใจก็ดังขึ้นพร้อมกัน

แต่ถังซานเห็นได้ชัดเจน ตอนที่ทั้งสองฝ่ายกำลังจะปะทะกัน เสือดาววัชระกระโดดขึ้นในจังหวะชั่วพริบตา เฉียดผ่านเขี้ยวของปีศาจเม่นไป จากนั้นขาหลังของมันก็เตะลงบนหลังของปีศาจเม่นอย่างแรง

แม้ปีศาจเม่นจะไม่ได้พุ่งชนเต็มกำลัง แต่ก็เปิดใช้พลังพุ่งชนอยู่ ในขณะที่วิ่งอย่างมากก็แค่ลดความเร็ว และมันใช้หนามหลังปิดทิศทางหลบหลีกของเสือดาววัชระ คิดว่าต้องชนเผชิญหน้ากันแน่ แต่ผลคือถูกเสือดาววัชระเฉียดผ่านไปทางด้านบน แรงเตะของขาหลังบวกกับแรงพุ่งของตัวมันเอง จะไม่พุ่งออกนอกวงประทะได้อย่างไร

ส่วนการเตะของเสือดาววัชระนั้น เปลี่ยนแรงผลักไปข้างหน้าให้เป็นแรงพุ่งขึ้นด้านบน อาศัยการควบคุมร่างกายที่น่าทึ่งลงจอดที่กลางวง ผลลัพธ์จึงชัดเจน

ปีศาจเม่นพ่ายแพ้ในด้านกลยุทธ์ไปหนึ่งกระบวนท่า ถังซานคิดในใจ หากเป็นตนชี้แนะปีศาจเม่นตัวนี้ จะไม่ปล่อยหนามหลังออกมาปิดเส้นทางเร็วขนาดนั้น แต่ควรปล่อยในจังหวะที่ปะทะกัน

แม้เสือดาววัชระจะเร็ว แต่ในระยะประชิด เมื่อเจอหนามแปดอันที่พุ่งออกมาอย่างกะทันหันและคาดเดาทิศทางไม่ได้ ก็ต้องอันตรายแน่นอน แค่โดนทะลุสักอันเดียวก็อาจถึงตาย ปีศาจเม่นไม่ได้ใช้ประโยชน์จากพรสวรรค์ทั้งสองอย่างของตนให้เต็มที่ ส่วนเสือดาววัชระตัวนี้ไม่ว่าจะเป็นการใช้ความเร็ว ความสามารถด้านกลยุทธ์ หรือจิตใจที่มั่นคง ล้วนเหนือกว่าอย่างชัดเจน

การต่อสู้ที่ตามมาก็พิสูจน์การตัดสินของถังซานเกี่ยวกับเสือดาววัชระตัวนี้

มันล้มคู่ต่อสู้ได้อย่างต่อเนื่อง เอาชนะคู่ต่อสู้ระดับสี่สามคนถัดมาด้วยความเร็วและกลยุทธ์

“ฮ่า ๆ ๆ ถึงตาข้าแล้ว ไปตายซะ” ที่ขอบสนาม ในเขตผู้เข้าร่วมการประลอง ปีศาจแรดร่างกำยำคำรามเสียงดัง พลังป้องกันที่แข็งแกร่งคือสิ่งที่มันถนัดที่สุด รวมถึงการพุ่งชนด้วย มันคิดไว้แล้วว่าเมื่อเจอกับเสือดาววัชระที่มีความเร็วน่าตกใจนี้ มันจะพุ่งเข้าไปในวงประทะแล้วไม่ออกมา ไม่ว่าอีกฝ่ายจะใช้กลยุทธ์อะไรก็ไม่มีผลกับมัน มันต้องเอาชนะคู่ต่อสู้ได้แน่นอน

แต่ตอนที่มันกำลังจะเดินออกไป จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นข้างกาย “รอก่อน ยังไม่ถึงตาเจ้า”

ปีศาจแรดระดับสี่ที่สูงเกือบหนึ่งจั้งชะงัก ก้มลงมองด้านล่าง จึงเห็นว่าตรงหน้าตนมีร่างเล็ก ๆ อยู่ ซึ่งก่อนหน้านี้มันไม่ได้สังเกตเห็นเลย

ร่างเล็กนั้นสวมผ้าปิดหน้าไว้ มองไม่เห็นใบหน้า แต่ดูจากรูปร่างก็รู้ว่าเป็นมนุษย์? และยังเป็นมนุษย์ที่ตัวเล็กมากด้วย

“มาก่อกวนอะไรตรงนี้ ไปให้พ้น” ปีศาจแรดโบกมือใหญ่จะปัดเขาออกไป แต่ร่างผอมเล็กนั้นกลับพุ่งเข้าไปในสนามประลองอย่างรวดเร็ว พร้อมชูป้ายหมายเลขของตนขึ้นสูง

ระดับสี่ หมายเลขหก!

ใช่แล้ว นี่คือป้ายของถังซาน เขาเป็นคนแรกที่ไปลงทะเบียน ดังนั้นในบรรดาผู้เข้าร่วมการประลองระดับสี่ทั้งหมด เขาจึงได้หมายเลขหก

เสือดาววัชระชนะมาแล้วสี่ครั้ง และในที่สุดก็ถึงเวลาของเขา ปีศาจแรดที่อยู่ด้านหลังถังซานนั้น คอยมองดูสถานการณ์ในสนามด้วยร่างกำยำของมัน กลับไม่ทันสังเกตเห็นการมีอยู่ของถังซานเลย

เมื่อถังซานก้าวเข้าสู่สนาม เสียงประหลาดใจก็ดังขึ้นรอบด้านทันที สำหรับเผ่าปีศาจแล้ว การที่มนุษย์ผู้เป็นบริวารปรากฏตัวในการประลองท้าชน และมีพลังถึงระดับสี่ด้วย นับเป็นเรื่องที่น่าตกใจอย่างยิ่ง!

มนุษย์ร่างผอมบางเช่นนี้ กล้าที่จะขึ้นมาบนสนามได้อย่างไร อีกทั้งยังปิดบังใบหน้าอีก

การปิดหน้าไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะถึงแม้บริวารจะไม่เสี่ยงต่อความตายเหมือนทาส แต่หากไปขัดใจปีศาจที่แข็งแกร่ง ก็อาจถูกเล่นงานจนตายได้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขากล้าขึ้นมาบนสนามนี้ได้อย่างไร

เสือดาววัชระระดับสี่ที่ชนะมาสี่ครั้งติด ดวงตาเปล่งประกายดุร้าย แลบลิ้นเลียเขี้ยวของตน

เมื่อเห็นถังซานปรากฏตัว มันก็รู้สึกตื่นเต้นมาก ชัยชนะสี่ครั้งติดต่อกัน ทำให้มันเหนื่อยล้าไม่น้อย ด้านพรสวรรค์ ตระกูลเสือดาววัชระไม่ใช่ปีศาจชั้นสูง มันรู้ดีว่าการยืนหยัดมาได้สี่ครั้งนั้นยากมาก แต่ยิ่งชนะต่อเนื่องมากเท่าใด โอกาสที่จะคว้าชัยก็ยิ่งมากขึ้น เพราะไม่ใช่ทุกระดับที่จะมีผู้ชนะติดต่อกันสิบครั้ง ยิ่งระดับสูงขึ้น โอกาสก็ยิ่งน้อยลง เพราะทุกคนแข็งแกร่ง เมื่อปะทะกันย่อมต้องเหนื่อยล้าและโอกาสบาดเจ็บก็สูง

การปรากฏตัวของถังซานซึ่งเป็นเพียงบริวารมนุษย์ในสายตามัน นอกจากจะสามารถประหยัดแรงได้แล้ว ยังได้ชัยชนะเพิ่มอีกหนึ่งครั้ง นับเป็นสถานการณ์ที่ดีมาก ส่วนคู่ต่อสู้รอบถัดไปที่เป็นปีศาจแรดนั้น มันก็เห็นแล้ว กับปีศาจแรด มันไม่มีวิธีรับมือที่ดี ด้านเผ่าพันธุ์ อีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่า และยังข่มเผ่าของตนได้ด้วย

หมีระดับเจ็ดมองดูเสือดาววัชระ แล้วมองดูถังซาน ดวงตาเปล่งประกายดุร้าย “ฉีกมันให้เป็นชิ้น ๆ เริ่ม!”

“โฮกกก ฉีกมันให้เป็นชิ้น ๆ!”

“ฉีกมันให้เป็นชิ้น ๆ!”

เหล่าปีศาจรอบด้าน หลังจากตกตะลึงชั่วครู่ ก็ส่งเสียงคำรามดังสนั่น การที่บริวารกล้าปรากฏตัวในสนามระดับสี่ ในสายตาพวกมันแล้ว นี่คือการดูถูกพวกมัน

เสือดาววัชระเคลื่อนไหว มันไม่ได้ใช้พลังของตน เพียงแค่อาศัยความเร็วพุ่งตรงไปทางถังซาน

แม้จะเป็นการประลองท้าชน แต่การใช้กรงเล็บฉีกคู่ต่อสู้ในจังหวะปะทะ สำหรับมันแล้วเป็นเรื่องง่ายดาย

ขณะนั้นถังซานก็เคลื่อนไหวเช่นกัน แสงสีฟ้าเปล่งประกายออกมาจากดวงตา ร่างกายไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก แต่ชัดเจนว่ามีธาตุวายุรวมตัว ทำให้รอบร่างมีแสงสีฟ้าอ่อน ๆ ปรากฏ

วายุ? แสงสีฟ้า? นี่คือหมาป่าวายุสถิตร่าง?

ดวงตาของเสือดาววัชระระดับสี่เปลี่ยนเป็นดุร้ายยิ่งขึ้นทันที ตระกูลหมาป่าวายุกับตระกูลเสือดาววัชระเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันมาตลอด! แม้อีกฝ่ายจะเป็นแค่บริวาร แต่ก็เป็นบริวารของตระกูลหมาป่าวายุ

ในบรรดาปีศาจที่ชมการต่อสู้ก็มีตระกูลหมาป่าวายุอยู่ด้วย เมื่อพวกมันเห็นว่าบริวารผู้นี้เป็นคนของเผ่าตน ความรู้สึกแรกคือความอับอาย

เขาต้องแพ้เสือดาววัชระแน่นอน! นี่คือความอัปยศที่นำมาสู่ตระกูลหมาป่าวายุ!