ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 29

บทที่ 29 ร้านชานมเหม่ยกงจื่อ

หวังเหยียนเฟิงกระแอมเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ก็ใช้ได้อยู่ ข้ารู้สึกว่ามีความหวังที่จะผ่านการทดสอบครั้งต่อไป”

“อ้อ? ผลการปลุกพลังดีเพียงนั้นเลยหรือ?” กุ๋ยกุ่ยดวงตาเป็นประกาย “สมแล้วที่เจ้าพาเขามาด้วย แต่ว่าเจ้าต้องดูแลเขาให้ดี พวกปีศาจไม่เคยมีท่าทีดีต่อพวกเราเลย อย่าให้เขาก่อเรื่องเด็ดขาด”

“วางใจได้ ถังซานเป็นคนรู้ความพอควร” หวังเหยียนเฟิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ในสายตาของเขาไม่ได้มองถังซานเป็นเด็กอีกต่อไปแล้ว คำพูดและอารมณ์ของถังซานในชีวิตประจำวัน ล้วนให้ความรู้สึกแก่เกินวัย ราวกับว่าเขาเป็นคนที่อายุมากที่สุดในเด็กทั้งห้าคน

กุ๋ยกุ่ยยิ่งสงสัยมากขึ้น “ดูเหมือนเจ้าจะมั่นใจในตัวเด็กคนนี้มากนะ! หลังจากทำภารกิจเสร็จแล้ว พวกเจ้าจะเที่ยวในเมืองก่อนหรือเปล่า?”

หวังเหยียนเฟิงพยักหน้า กล่าวว่า “ครั้งนี้พาเขามา ก็อยากให้เขาได้เห็นโลกกว้างด้วย”

กุ๋ยกุ่ยกล่าว “ก็ดีนะ ช่วงนี้มหานครเจียหลี่ค่อนข้างสงบ ไม่มีความขัดแย้งอะไร พวกเจ้ามาได้จังหวะดี”

ถังซานอดถามไม่ได้ “อากุ่ย ในเมืองยังมีความขัดแย้งอะไรด้วยหรือ?”

กุ๋ยกุ่ยตอบ “แน่นอนว่ามี ระหว่างเผ่าปีศาจด้วยกันเอง มีหลายเผ่าที่ไม่ลงรอยกัน โดยเฉพาะเผ่าที่มีพลังใกล้เคียงกัน มักจะต่อสู้กันเพื่อจัดอันดับบ่อย ๆ อันดับที่ต่างกัน ทรัพยากรที่ได้รับก็ต่างกัน

อย่างพวกเราหมาป่าวายุกับเสือดาววัชระก็เป็นศัตรูกัน มักจะต่อสู้กันบ่อย ๆ และส่วนใหญ่พวกเราจะเสียเปรียบ ดังนั้น อย่าแสดงหมาป่าวายุสถิตร่างของเจ้าออกมาโดยไม่จำเป็น เพราะไม่รู้ว่าจะเจอกับเผ่าปีศาจที่เป็นศัตรูกับเผ่าของพวกเราเมื่อใด

พวกเขาไม่ปรานีบริวารอย่างพวกเราหรอก แม้บริวารอย่างพวกเราจะตาย ตระกูลหมาป่าวายุก็ไม่สนใจด้วยซ้ำ การไม่แสดงเทพอสูรสถิตร่างของตัวเองโดยง่าย สำหรับพวกเราบริวารมนุษย์ถือเป็นวิถีแห่งการอยู่รอด เข้าใจรึไม่?”

ตระกูลเสือดาววัชระ? ดาวคะนองวูบไหว?

ถังซานรู้สึกสะดุดใจทันที “อากุ่ย ตระกูลเสือดาววัชระก็อยู่ในมหานครเจียหลี่นี้ด้วยหรือ?”

“อืม คฤหาสน์บรรพชนของพวกเขาก็อยู่ที่นี่ มหานครเจียหลี่ในฐานะหนึ่งในเจ็ดเมืองหลัก มีคฤหาสน์บรรพชนของเจ็ดตระกูลใหญ่อยู่ที่นี่ ที่เรียกว่าคฤหาสน์บรรพชนก็คือศูนย์กลางของตระกูลนั้น ๆ ทั้งตระกูลหมาป่าวายุและตระกูลเสือดาววัชระก็อยู่ในนั้น แม้จะเป็นเพียงตระกูลย่อยของปีศาจหมาป่าและปีศาจเสือดาวแต่ในเมืองก็ถือว่ามีที่ยืนอยู่

ส่วนคฤหาสน์บรรพชนของเผ่าใหญ่ทั้งหมดอยู่ที่มหานครวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ แต่มีเพียงเผ่าใหญ่สิบอันดับแรกเท่านั้นที่มีสิทธิ์ตั้งคฤหาสน์บรรพชนในเขตใจกลางมหานครวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ เผ่าใหญ่อื่น ๆ ต้องอยู่แค่เขตชานเมืองเท่านั้น”

ถังซานจดจำคำพูดของกุ๋ยกุ่ยไว้ในใจ กุ๋ยกุ่ยที่อาศัยอยู่ในมหานครเจียหลี่ดูเหมือนจะรู้เรื่องต่าง ๆ มากกว่าหวังเหยียนเฟิงเสียอีก

“อากุ่ย แล้วท่านเคยไปมหานครวิญญาณศักดิ์สิทธิ์หรือไม่?” ถังซานถามด้วยความอยากรู้

กุ๋ยกุ่ยส่ายหน้า กล่าวว่า “ไม่เคยไป แค่เคยได้ยินมา ที่นั่นไม่ใช่ที่ที่บริวารธรรมดาจะไปได้ ที่นั่นรวมตัวของผู้ทรงพลังที่แข็งแกร่งที่สุดของภูตปีศาจสองเผ่า มหาปีศาจจามทีเดียวก็ฆ่าพวกเราได้แล้ว ว่ากันว่าเป็นมหานครที่มองไม่เห็นขอบเขต”

หลังอาหารเย็น หวังเหยียนเฟิงและถังซานก็เข้านอนแต่หัวค่ำ

นั่งขัดสมาธิบนเตียงฝึกวิชา ถังซานรู้สึกได้ชัดเจนว่าเขาดูดซับปราณฟ้าดินได้เร็วขึ้น ปราณฟ้าดินในมหานครเจียหลี่เข้มข้นมาก และถังซานพบว่าหลังจากเข้าเมืองว่า ในเมืองนี้ ปราณฟ้าดินแต่ละที่มีความเข้มข้นไม่เท่ากัน อย่างที่ที่พวกเขาพักอยู่นี้ถือเป็นเขตที่บางเบากว่า

คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบสงบ เช้าวันรุ่งขึ้น หวังเหยียนเฟิงและถังซานกินอาหารเช้าเสร็จก็ออกจากโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์บรรพชนของตระกูลหมาป่าวายุ

คฤหาสน์บรรพชนของตระกูลหมาป่าวายุตั้งอยู่ในเขตใจกลางมหานครเจียหลี่ เมืองแอ่งกระทะแห่งนี้ใหญ่มาก ทั้งยังไม่สามารถวิ่งบนถนนได้ ทำให้ต้องเดินกันเป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วยาม ถังซานจึงเห็นที่ตั้งของคฤหาสน์บรรพชนตระกูลหมาป่าวายุอยู่ไกล ๆ

ที่สามารถแยกแยะได้ในแวบแรก เพราะบนกำแพงสูงมีสัญลักษณ์หัวหมาป่าสีฟ้าขนาดใหญ่

หัวหมาป่านี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าหนึ่งจั้ง อยู่บนยอดประตูรั้วสูง ดูสะดุดตามาก มีแสงสีเทาอมฟ้าอ่อน ๆ แผ่ออกมา ทำให้ธาตุวายุในอากาศโดยรอบเข้มข้นขึ้นอย่างชัดเจน กระทั่งมีกระแสลมพัดออกมา ผลักไสทุกสิ่งที่เข้าใกล้ประตูรั้ว

นี่เป็นหินวิญญาณวายุทั้งก้อน หินวิญญาณวายุที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางถึงหนึ่งจั้ง นี่มันหนักแค่ไหนกัน!

มองจากภายนอก กำแพงคฤหาสน์บรรพชนของตระกูลหมาป่าวายุทอดยาวออกไปทั้งสองด้านอย่างน้อยสามสิบจั้ง กำแพงสูงสามจั้งปิดบังทุกอย่างภายในมิดชิด จากภายนอกไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย

เมื่อเดินมาถึงบริเวณกำแพงคฤหาสน์ เขาก็พลันรู้สึกถึงพลังกดดันที่มองไม่เห็น ทำให้หายใจลำบาก

หวังเหยียนเฟิงพาถังซานเดินเลียบกำแพง เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ประตูใหญ่ ปีศาจหมาป่าระดับสี่จำนวนหนึ่งก็ขวางทางพวกเขาไว้

ปีศาจหมาป่าที่ยืนเฝ้าประตูมีทั้งหมดสี่ตน แต่ละตนสูงกว่าหกฉื่อ เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้มีพลังระดับสี่

หวังเหยียนเฟิงรีบปลดปล่อยหมาป่าวายุสถิตร่างออกมาทันที ร่างกายพองขึ้น ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายสีฟ้า แสดงสถานะบริวารของตระกูลหมาป่าวายุ

“มีธุระอะไร?” หมาป่าวายุตนหนึ่งถามเสียงเย็นชา

หวังเหยียนเฟิงรีบตอบ “พวกข้ามาจากเมืองหมาป่าวายุ ครั้งนี้มาส่งรายการเครื่องบรรณาการประจำปีแด่ท่านประมุข รบกวนท่านช่วยแจ้งด้วย”

เมื่อได้ยินว่ามาส่งรายการเครื่องบรรณาการ ปีศาจหมาป่าก็มีท่าทีอ่อนลง กล่าวว่า “ตามข้ามา”

หวังเหยียนเฟิงรีบตามไป

ขณะที่ถังซานกำลังจะตามเข้าไป มือใหญ่ของปีศาจหมาป่าตนหนึ่งก็ยื่นมาขวางหน้าเขาไว้ “เจ้าเด็กนี่ไม่ต้องเข้าไป เป็นแค่เด็กเมื่อวานซืนจะเข้าไปทำไม อยากตายหรือ? รออยู่ข้างนอก”

ถังซานชะงัก มองไปที่หวังเหยียนเฟิง หวังเหยียนเฟิงก็ไม่คาดคิดว่าจะเป็นเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะถังซานอายุน้อยเกินไป ทำให้พวกปีศาจหมาป่าดูแคลน

หวังเหยียนเฟิงรีบกล่าวว่า “ถังซาน เจ้ารออยู่ข้างนอกเถอะ ไปรอตรงโน้น”

หน้าคฤหาสน์บรรพชนตระกูลหมาป่าวายุเป็นลานกว้าง คล้ายจัตุรัสเล็ก ๆ ตรงกลางมีต้นไม้โบราณขนาดใหญ่ ต้องใช้คนสิบกว่าคนจึงจะโอบได้หมด กิ่งก้านที่ใหญ่โตนำมาซึ่งร่มเงาขนาดใหญ่

บริเวณนี้เป็นย่านใจกลางมหานครเจียหลี่ ก่อนหน้านี้หวังเหยียนเฟิงเคยบอกถังซานว่า คฤหาสน์บรรพชนของตระกูลใหญ่เกือบทั้งหมดอยู่ในย่านนี้

หวังเหยียนเฟิงส่งสายตาให้ถังซาน สื่อว่าให้ไปรอที่ต้นไม้ใหญ่ อย่าเดินวนเวียนอยู่ต่อหน้าพวกปีศาจหมาป่า เพื่อหลีกเลี่ยงการซักถามมากเกินไป หรือถูกรังแกเพราะความรังเกียจ

ถังซานรับคำอย่างว่าง่าย แล้วหมุนกายเดินออกไป

พวกปีศาจหมาป่าเหล่านั้นไม่ได้สนใจเขาแต่อย่างใด หมาป่าวายุตนหนึ่งพาหวังเหยียนเฟิงเข้าคฤหาสน์ไป

ถังซานอดรู้สึกเบื่อไม่ได้ เขาตั้งใจจะเข้าไปดูในคฤหาสน์บรรพชนตระกูลหมาป่าวายุสัมผัสระดับพลังของหมาป่าวายุระดับสูง และสำรวจภูมิประเทศ เพื่อเตรียมการขโมยสายเลือดหมาป่าวายุในภายหน้า แต่ไม่คิดว่าจะเข้าไปไม่ได้

ถังซานเดินตรงไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ยอดไม้ขนาดมหึมาแผ่คลุมพื้นที่กว้าง ทำให้อากาศตรงนี้สดชื่นมาก

ในย่านใจกลางมหานครเจียหลี่นี้ มีเผ่าปีศาจเพ่นพ่านไปมาน้อย ไกลออกไปยังมีคฤหาสน์หลังอื่น ๆ อีก

เพื่อไม่ให้ปีศาจหมาป่าที่เฝ้าประตูอยู่สนใจตัวเองมากเกินไป ถังซานจึงเดินอ้อมไปอีกด้านของต้นไม้ใหญ่ หาที่นั่งรอหวังเหยียนเฟิง

เมื่อมาถึงอีกด้านของต้นไม้ พอนั่งลง เขาก็เห็นร้านค้าเล็ก ๆ แห่งหนึ่งริมถนนไกลออกไป

ที่นี่มีร้านค้าด้วยหรือ?

ร้านนี้ดูเหมือนจะแบ่งเป็นด้านหน้าและด้านหลัง ด้านหน้าเป็นหน้าร้าน ด้านหลังดูเหมือนจะเป็นที่พักอาศัย

หน้าร้านมีป้ายแขวนไว้ว่า ‘ร้านชานมเหม่ยกงจื่อ’