ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 225

บทที่ 225 เสี่ยวเหม่ยแข็งแกร่งมาก

เหม่ยกงจื่อมองดูคนตรงหน้า ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ถ้าหากว่าซิวหลัวสามารถกลายเป็นผู้ช่วยที่ดีของนาง แผนการของนางก็จะดำเนินไปได้ง่ายขึ้นมาก

ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ พลังบ่มเพาะของนางก็ติดอยู่ในสภาวะคอขวด หลังจากที่ทะลวงขั้นเจ็ดและวิวัฒนาการเชิงคุณภาพแล้ว ระดับของนางเริ่มได้รับผลกระทบจากข้อจำกัดของความเข้มข้นของสายเลือด ชัดเจนว่าไม่ได้พัฒนาเร็วเหมือนตอนฝึกวิชาก่อนหน้านี้ นี่ยังเป็นสถานการณ์ที่นางมีสมบัติสวรรค์จำนวนมากสนับสนุนอยู่

เหม่ยกงจื่อเดินออกจากร้านอาหาร ตรงไปยังร้านชานมที่อยู่กลางจัตุรัสเจียหลี่

ร้านชานมตอนนี้มีลูกค้าไม่มาก ซูฉินกำลังยุ่งอยู่

“ท่านแม่” เมื่อเหม่ยกงจื่อเห็นนาง สายตาก็พลันอ่อนโยนขึ้นทันที เรียกด้วยน้ำเสียงที่มีความออดอ้อนอยู่บ้าง

“กลับมาแล้วหรือ เข้ามาเร็ว” ซูฉินโบกมือเรียกนาง

เหม่ยกงจื่อเดินเข้าร้านจากด้านข้าง หยิบชานมขึ้นมาหนึ่งแก้วจะดื่ม แต่กลับถูกซูฉินแย่งไป “ดื่มชานมให้น้อยลงหน่อย ดื่มมากไปไม่ดีต่อร่างกาย”

“เจ้าค่ะ” ต่อหน้ามารดา เหม่ยกงจื่อดูเชื่อฟังมาก ไม่มีท่าทีของมือสังหารยามราตรีเลยสักนิด

“เสี่ยวหลิงล่ะ? พักผ่อนอยู่หรือ?” เหม่ยกงจื่อถาม

“อืม ช่วงนี้ไม่ค่อยยุ่งสักเท่าใด ข้าเลยให้นางพักผ่อน” ซูฉินตอบพร้อมรอยยิ้ม

“คนผู้นั้นปรากฏตัวจริง ๆ” เหม่ยกงจื่อพูดเบา ๆ

“ซิวหลัว?” ดวงตาของซูฉินวาบขึ้น

“อืม” เหม่ยกงจื่อพยักหน้า แล้วเล่าสถานการณ์ก่อนหน้านี้เบา ๆ

ซูฉินหรี่ตาลง “เจ้าคิดว่าเขาไว้ใจได้หรือไม่?”

เหม่ยกงจื่อตอบ “อย่างน้อยจนถึงตอนนี้ เขาก็ช่วยเหลือข้าตลอด เขาก็หวังว่าข้าจะไว้ใจเขา”

“ข้าได้สอบถามข้อมูลของคนผู้นี้ไปยังเบื้องบนแล้ว แต่ยังไม่ได้รับคำตอบ คราวก่อนเจ้าเมืองบอกว่าเขาไว้ใจได้หรือ?” ซูฉินถาม

“เจ้าค่ะ เจ้าเมืองพูดเช่นนั้น ไม่เช่นนั้นข้าคงลงมือกับเขาไปแล้ว ท่านแม่ ช่วงนี้การบ่มเพาะของข้าหยุดชะงักไปบ้าง ความเร็วในการพัฒนาช้าลงอย่างเห็นได้ชัด จะทำอย่างไรดี?” เหม่ยกงจื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย

ซูฉินพูดเสียงนุ่ม “นั่นเป็นเรื่องปกติ เมื่อพลังบ่มเพาะเข้าสู่ขั้นที่เจ็ดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นสายเลือดอะไร ก็จะช้าลง ยิ่งเจ้ามีสายเลือดสองสาย การฝึกฝนช้าลงบ้างก็เป็นเรื่องปกติ ช่วงนี้หวังชิงมาหาเจ้าบ้างหรือไม่?”

“เจ้าค่ะ มาหาข้าสองครั้ง สอบถามความคืบหน้าของข้า เรื่องการประมูลคราวก่อน เขาดูจะกังวลอยู่บ้าง วิหารบรรพชนฝั่งนั้นคงไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ โดยเฉพาะจักรพรรดิองค์ใหม่ท่านนั้น”

ซูฉินพูดเสียงต่ำ “นี่อาจเป็นวิกฤตครั้งใหญ่ที่พวกเราต้องเผชิญ แต่ในขณะเดียวกัน ก็เป็นโอกาสด้วย เจ้าดำเนินการตามแผนไปก่อน คราวนี้ข้าจะช่วยเจ้าดูซิวหลัวผู้นี้ ดูว่าเขาไว้ใจได้จริงหรือไม่”

“เจ้าค่ะ” เหม่ยกงจื่อพยักหน้า

ซูฉินยื่นมือดึงนางเข้าสู่อ้อมอก ถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า “เจ้าอายุยังไม่ถึงสิบสี่ แต่กลับแบกรับสิ่งต่าง ๆ มากมายเหลือเกิน แต่ลูกเอ๋ย ในโลกนี้ ไม่มีที่ให้พวกเรามนุษย์อยู่อาศัยเลย หากพวกเราไม่พยายามดิ้นรน ไม่พยายามต่อสู้ ก็จะได้เป็นแค่ทาส เจ้าคือความหวังของมนุษย์ทั้งหมด ดังนั้นเจ้าจึงต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้งนี้ แม่จะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ คอยปกป้องเจ้าตลอดไป”

“ท่านแม่ ข้าเข้าใจแล้ว ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้า เสี่ยวเหม่ยเข้มแข็งมาก” เหม่ยกงจื่อเงยหน้าขึ้นมองมารดาด้วยรอยยิ้มสดใส

เมื่อเห็นรอยยิ้มของบุตรสาว ดวงตาของซูฉินกลับแดงขึ้นเล็กน้อย

ซิวหลัวไม่ได้กลับไปที่สถาบันเจียหลี่ แต่เปลี่ยนกลับเป็นถังซานระหว่างทาง แล้วกลับไปที่โรงเรียนไถ่ถอนโดยตรง

ตระกูลหมาป่าวายุ สถานที่ซึ่งเขาจดจำได้อย่างลึกซึ้ง คฤหาสน์บรรพชนของตระกูลหมาป่าวายุ ไม่รู้ว่าผู้ทำพิธีชราในเมืองหมาป่าวายุคนนั้นจะอยู่ในคฤหาสน์บรรพชนหรือไม่ หากอยู่ก็จะเป็นการดีที่สุด

อาจกล่าวได้ว่า ความรู้สึกในแง่ลบทั้งหมดที่เขามีต่อเผ่าปีศาจนั้นล้วนมาจากตระกูลหมาป่าวายุตั้งแต่แรกเริ่ม

ในชาติก่อนในฐานะผู้ก่อตั้งสำนักถัง นอกจากอาวุธลับและวิชาพิเศษมากมายแล้ว อีกหนึ่งแขนงที่สำนักถังชำนาญที่สุดก็คือพิษ

หลังจากมาถึงโลกนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในร้านค้าของสถาบันเจียหลี่ ถังซานได้ศึกษาสมุนไพรล้ำค่ามากมาย และเข้าใจคุณสมบัติพื้นฐานของพวกมันแล้ว

พืชและสารพิษในโลกนี้แน่นอนว่าแตกต่างจากชาติก่อน แต่หลักการมากมายนั้นเชื่อมโยงกัน การปรุงยาพิษสำหรับปรมาจารย์ด้านพิษอย่างเขาแล้ว แทบจะง่ายดายที่สุด แม้กระทั่งง่ายกว่าการวาดผังเวทมากนัก เพราะนี่คือความสามารถที่เขาถนัดที่สุด

ถังซานกลับมาที่ห้องของตัวเอง หลังจากศึกษาแผนที่คฤหาสน์บรรพชนของตระกูลหมาป่าวายุอย่างละเอียดแล้ว ถังซานก็ออกจากห้อง มาที่ร้านขายของชำของโรงเรียนไถ่ถอน

ตอนนี้ผ่านเวลาอาหารเย็นไปแล้ว ทันทีที่เข้าประตูมา ถังซานก็เห็นมู่อวิ๋นอวี่นั่งอยู่ข้างในกำลังจัดการอะไรบางอย่าง

“อาจารย์มู่” ถังซานรีบทักทายด้วยรอยยิ้ม

“เอ้า นี่ใครน่ะ? นี่ไม่ใช่เสี่ยวถังคนยุ่งของพวกเราหรอกหรือ? ไม่ได้พบกันนานจริง ๆ!” มู่อวิ๋นอวี่พูดอย่างไม่พอใจ

จริง ๆ แล้ว ช่วงนี้นางแทบไม่ได้พบถังซานเลย ไม่ต้องพูดถึงการที่เขามาเรียนด้วยซ้ำ แม้ว่าเจ้าเมืองจะได้พูดคุยไว้แล้ว แต่อาจารย์ทุกคนก็ยังให้ความสนใจถังซานอย่างมาก ตั้งแต่เขาจับกลุ่มกับอู๋ปิงจี้และคนอื่น ๆ พลังของอู๋ปิงจี้ ตู๋ไป๋ เฉิงจื่อเฉิง และกู้หลี่ก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้พวกเขาเหนือกว่าศิษย์คนอื่น ๆ ในโรงเรียนไปแล้ว

เกี่ยวกับเรื่องนี้ อาจารย์หลายคนรู้สึกสงสัยมาก ถึงขนาดสงสัยว่าตัวเองเป็นอาจารย์หรือว่าเด็กหนุ่มที่เพิ่งมาไม่นานคนนี้ต่างหากที่เป็นอาจารย์

และการออกไปฝึกฝนนอกสถานที่ของโรงเรียนไถ่ถอนก็กลายเป็นเรื่องปกติ ผลลัพธ์นั้นดีมากจริง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับการเอาตัวรอดในป่าและการต่อสู้จริง

“ท่านอาจารย์มู่ ข้ามาซื้อของนิดหน่อย” ถังซานไม่ได้สนใจท่าทีของมู่อวิ๋นอวี่เลย เดินเข้าไปพร้อมรอยยิ้ม

มู่อวิ๋นอวี่มองสำรวจเขาหลายครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย นางพบว่าการเคลื่อนไหวของกระแสเลือดในตัวถังซานนั้นสงบมาก ให้ความรู้สึกเหมือนคนธรรมดา แน่นอนว่าเขามิอาจเป็นคนธรรมดาได้ การที่สามารถทำให้นางรู้สึกเช่นนี้ นั่นหมายความว่านางดูเขาไม่ทะลุปรุโปร่งแล้ว

“ตอนนี้เจ้ามีพลังขั้นใดแล้ว?” มู่อวิ๋นอวี่ถามออกมาทันที

ถังซานจึงตอบว่า “ขั้นหกขอรับ”

มุมปากของมู่อวิ๋นอวี่กระตุกเล็กน้อย นางยังจำได้ว่าตอนที่ถังซานเพิ่งมาถึง เขาอยู่แค่ขั้นสี่ นี่เพิ่งผ่านมาไม่นาน เขาก็อยู่ขั้นหกแล้ว

“เร็วขนาดนั้นเลยหรือ?”

“ท่านอาจารย์เจ้าเมืองสอนดีขอรับ” ถังซานยิ้มตอบ

“นั่นแสดงว่าพวกเราสอนไม่ดีสินะ?” มู่อวิ๋นอวี่แค่นเสียงเย็น

ถังซานมองสำรวจนางหลายครั้ง แล้วพูดว่า “ท่านอาจารย์มู่ ช่วงนี้ท่านเจอปัญหาติดขัดในการฝึกฝนใช่หรือไม่? ยากที่จะผ่านไปได้หรือ?”

มู่อวิ๋นอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”

ถังซานกล่าวว่า “ข้ารู้สึกได้ว่าชีพจรของท่านแข็งแรงมาก แต่กลับมีร่องรอยของการอุดตันที่เส้นลมปราณหัวใจ ดูเหมือนว่าท่านพยายามจะทะลวงขีดจำกัดแต่ไม่สำเร็จ และได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่?”

มู่อวิ๋นอวี่มีความประหลาดใจปรากฏในดวงตามากขึ้น นานนางบ่มเพาะมาถึงขั้นเจ็ดนานแล้ว และได้บรรลุถึงจุดสูงสุดของขั้นเจ็ดมานาน ไม่นานมานี้นางได้พยายามทะลวงไปสู่ขั้นแปด แต่ล้มเหลว นางได้รับผลกระทบย้อนกลับจริง ๆ และต้องอาศัยความช่วยเหลือจากอาจารย์หลายท่านจึงสามารถทำให้อาการบาดเจ็บคงที่ได้ นางไม่กล้าที่จะรีบร้อนอีกต่อไป

แต่ว่า ถังซานผู้นี้มองออกได้อย่างไร?

ถังซานกล่าวว่า “ข้าขอจับชีพจรของท่านได้หรือไม่?”

“เอาสิ” มู่อวิ๋นอวี่มีนิสัยที่ตรงไปตรงมาอยู่แล้ว นางไม่ได้ใส่ใจอะไร จึงยื่นมือขวาให้กับถังซาน

ถังซานจับข้อมือของนางไว้ รับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของชีพจรภายในร่างกายของนางเงียบ ๆ ในขณะเดียวกันก็กระตุ้นพลังเสวียนเทียนของตนเอง ค่อย ๆ แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของนาง สำรวจเส้นลมปราณของนางอย่างละเอียดยิ่งขึ้น

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ถังซานก็ปล่อยมือ มู่อวิ๋นอวี่รู้สึกเพียงว่าพลังงานที่ส่งมาจากมือของถังซานได้เคลื่อนไหวไปทั่วร่างกายของนางหนึ่งรอบ ให้ความรู้สึกอบอุ่นและสบายอย่างบอกไม่ถูก แม้แต่ความอึดอัดที่หน้าอกก็บรรเทาลงอย่างเห็นได้ชัด

“ขอบคุณ” ท่าทีของมู่อวิ๋นอวี่ที่มีต่อเขาอ่อนโยนขึ้น

ถังซานกล่าวว่า “ท่านอาจารย์มู่ ยามที่ท่านฝึกฝน เมื่อพลังสายเลือดโคจรมาถึงตำแหน่งท้องน้อย มักจะมีจุดที่ผ่านไปยากใช่หรือไม่?”

มู่อวิ๋นอวี่พยักหน้า “ข้าเคยได้รับบาดเจ็บตอนเด็ก”