ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 224
บทที่ 224 การปรึกษาแผนการ
“เดินไปข้างหน้า ป่าทางขวา” ในขณะนั้นเอง เสียงเบา ๆ ก็ดังขึ้นในหูของเหม่ยกงจื่อ
ในป่า ร่างในชุดดำของซิวหลัวยืนอยู่ตรงนั้น มองนางอย่างเงียบ ๆ
เขามาจริง ๆ เหม่ยกงจื่อรู้สึกสงสัยในใจ เขาเห็นข้าถือชานมยืนอยู่ตรงนั้นได้อย่างไร? หรือว่าเขาจะมาทุกเย็น?
“ไปคุยกันที่ร้านอาหารของเจ้าเถอะ พวกเราแยกกันไป” ซิวหลัวไม่ได้ถามอะไรมาก หันหลังใช้ดาวคะนองวูบไหวหายไปอย่างรวดเร็ว
เหม่ยกงจื่อมองเงาร่างที่จากไปของเขา หยุดชะงักไปครู่หนึ่งแล้วกลับไปที่ถนนหลักอย่างรวดเร็ว
เมื่อนางมาถึงหน้าร้านอาหารข้างจัตุรัสเจียหลี่ ซิวหลัวก็เดินออกมาจากมุมมืดด้านข้างของร้าน เขาไม่พูดอะไร เพียงแค่เดินตามนางเข้าไปข้างในเท่านั้น
ถังซานเดินเข้าไปในห้องที่เหม่ยกงจื่อเคยพาเขาเข้ามาครั้งก่อน แล้วปิดประตูให้เรียบร้อย
“เจ้าตามข้ามาตลอดหรือ?” แววตาของเหม่ยกงจื่อพลันคมกริบขึ้นมา
“เจ้าไม่เคยไว้ใจข้าเลยใช่หรือไม่?” ซิวหลัวย้อนถามกลับ
ทั้งคู่สบตากัน เหม่ยกงจื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย
จากการกระทำของซิวหลัวหลายครั้งที่ผ่านมา เขาช่วยเหลือนางจริง ๆ แต่คนแปลกหน้าเช่นนี้ มีจุดประสงค์อะไรกันแน่? หากไม่ใช่เพราะเขาเป็นมนุษย์ เหม่ยกงจื่อคงลงมือกับเขาไปนานแล้ว โดยเฉพาะตอนที่เขาค้นพบความลับของนางครั้งก่อน
ซิวหลัวกล่าว “ครั้งนี้มีภารกิจอะไร?”
เหม่ยกงจื่อสูดลมหายใจลึก กดความสงสัยในใจลง “เป้าหมายคือการสังหารประมุขตระกูลหมาป่าวายุขั้นเก้าระดับสูงสุด ในตระกูลหมาป่าวายุไม่มีผู้แข็งแกร่งระดับเทพ ข้ายืนยันได้”
ตระกูลหมาป่าวายุ? เมื่อได้ยินชื่อนี้ หัวใจของซิวหลัวพลันสั่นสะเทือนเล็กน้อย เพราะนี่คือเผ่าปีศาจแรกที่เขาดำรงอยู่ สำหรับตระกูลหมาป่าวายุ เขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง มารดาผู้ให้กำเนิดเขาในโลกนี้ตายในมือของตระกูลหมาป่าวายุ และในตอนนั้น เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย ตระกูลหมาป่าวายุเป็นสถานที่ที่เขาต้องไปสักวัน พิธีบูชายัญในเมืองหมาป่าวายุครั้งนั้นอยู่ในรายชื่อที่เขาต้องสังหาร
“ดี! มีแผนที่หรือไม่?” ซิวหลัวถาม
“อืม” เหม่ยกงจื่อหยิบม้วนแผนที่หนังออกมา คลี่ออกบนโต๊ะ
“ที่พำนักของตระกูลหมาป่าวายุอยู่แถวนี้ ตระกูลหมาป่าวายุไม่มีผู้แข็งแกร่งระดับเทพอื่น นอกจากผู้อาวุโสใหญ่ที่ประจำอยู่ที่วิหารบรรพชน ในช่วงหลายปีมานี้ พวกเขามีความขัดแย้งกับตระกูลเสือดาววัชระบ่อยครั้ง การกำหนดเป้าหมายเป็นพวกมัน จะไม่ง่ายที่จะเปิดเผยตัวตนของพวกเรา”
ซิวหลัวมองไปที่แผนที่ เหม่ยกงจื่อกล่าวว่า “อีกสองวันจะมีพิธีเซ่นไหว้ประจำปีของตระกูลหมาป่าวายุ พวกมันใช้ทาสมนุษย์พวกเราเป็นเครื่องบูชาบรรพบุรุษโดยเฉพาะ พิธีจะจัดขึ้นที่แท่นบูชาหลังที่ตั้งของคฤหาสน์บรรพชนของพวกมัน ประมุขตระกูล และผู้นำมากมายของตระกูลหมาป่าวายุจะมาร่วมพิธี ตอนนั้นจะเป็นช่วงที่มีผู้แข็งแกร่งมากที่สุดในคฤหาสน์บรรพชนของตระกูลหมาป่าวายุ แต่ตามธรรมเนียมของตระกูลหมาป่าวายุ หลังพิธีเซ่นไหว้จะมีงานเฉลิมฉลองเลี้ยงสังสรรค์ ข้าคิดจะลงมือตอนกลางคืน หลังจากที่พวกมันเลี้ยงฉลองกัน”
ซิวหลัวมองไปที่แผนที่ พยักหน้ากล่าวว่า “เป็นความคิดที่ดี ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่พวกมันผ่อนคลายที่สุด แต่ก็มีผู้แข็งแกร่งมากมายอยู่ เจ้ามั่นใจหรือ?”
เหม่ยกงจื่อกล่าว “ข้าถนัดการแฝงตัว ไม่ง่ายที่จะถูกค้นพบ หาสบโอกาสเหมาะ ก็โจมตีเด็ดขาดในครั้งเดียว แล้วถอยทันที”
“แค่นี้หรือ?” มุมปากของซิวหลัวกระตุกเล็กน้อย
“ไม่อย่างนั้นล่ะ?” เหม่ยกงจื่อมองไปทางเขา ครั้งที่แล้วนางก็ทำเช่นนี้ และก็ประสบความสำเร็จจริง ๆ แน่นอนว่ามีการช่วยควบคุมจากซิวหลัว แต่ตอนนั้นนางไม่รู้ และนางก็มั่นใจว่าจะทำสำเร็จ
ซิวหลัวกล่าวว่า “การลอบสังหารนั้น สิ่งแรกที่ต้องทำคือความลับ ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ หลังจากทำเสร็จแล้วต้องไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว เหมือนครั้งที่เจ้าโจมตีผู้นำหมีวัชระ ทำให้มันส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธ จึงเกิดปัญหาตามมา มิเช่นนั้นเราสามารถลอบสังหารได้อย่างเงียบ ๆ ทำลายร่องรอยทั้งหมดแล้วหลบหนีไป จะไม่ทิ้งเบาะแสให้อีกฝ่าย”
“เป็นไปไม่ได้หรอก” เหม่ยกงจื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย
มุมปากของซิวหลัวกระตุกเล็กน้อย “เจ้ายังเป็นเด็กอยู่จริง ๆ!”
“เจ้าพูดอะไรนะ?” เหม่ยกงจื่อขมวดคิ้วทันที ดวงตางามเบิกกว้าง
“แค่ก ๆ ไม่มีอะไร ข้าหมายความว่า ข้ามีวิธีที่ดีกว่า เจ้าอยากฟังหรือไม่?” ซิวหลัวรีบกล่าว
“พูดมา” เหม่ยกงจื่อพูดเรียบ ๆ
ซิวหลัวกล่าวว่า “งานเลี้ยงต้องมีการดื่มกิน พวกเราสามารถจัดการกับอาหารและเครื่องดื่มของพวกมัน ถ้าทำให้พวกมันหลับใหลหลังจากกินดื่ม การลงมือก็จะง่ายขึ้นมาก”
“เจ้าหมายถึงการวางยาพิษหรือ?” เหม่ยกงจื่อชะงักไปครู่หนึ่ง “จะเป็นไปได้อย่างไร? ปีศาจที่แข็งแกร่งมีพลังสายเลือดที่ต้านทานพิษได้อย่างมาก พวกมันไม่มีทางถูกวางยาพิษได้หรอก”
“นั่นเป็นพิษธรรมดา แต่สิ่งที่พวกเราใช้ไม่ธรรมดา” ซิวหลัวพูดด้วยสายตาที่สงบนิ่ง
ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อได้ยินประโยคนี้ เหม่ยกงจื่อพลันรู้สึกหนาวสะท้านในใจ
“อะไรที่ไม่ธรรมดา?” เหม่ยกงจื่อถาม
ซิวหลัวกล่าวว่า “เอาอย่างนี้ พวกเราพนันกันดีหรือไม่ ถ้าครั้งนี้ข้าทำสำเร็จ ต่อไปเจ้าต้องไว้ใจข้า ไม่ต้องระแวงข้าอีก เป็นอย่างไร? นี่ก็ถือเป็นการแสดงความจริงใจของข้าแล้ว”
“อะไรคือการแสดงความจริงใจ?” เหม่ยกงจื่อถามอย่างสงสัย
“การแสดงความจริงใจก็คือ พวกเราทำเรื่องไม่ดีด้วยกัน ข้าอาสาทำเรื่องไม่ดี ก็เท่ากับว่าถูกเจ้าผูกมัดไว้ เจ้าก็เหมือนจับจุดอ่อนของข้าได้”
“ข้าไม่ได้ทำเรื่องไม่ดี!” เหม่ยกงจื่อพูดเสียงเย็น
“อืม อืม ไม่ได้ทำเรื่องไม่ดี แต่พวกเราเป็นสหายร่วมทางกัน สหายต้องไว้ใจซึ่งกันและกัน เจ้าถือว่าข้าทำเพื่อให้เจ้าไว้ใจก็แล้วกัน” ซิวหลัวรู้สึกจนใจ เขารู้สึกได้ถึงความระแวดระวังของเหม่ยกงจื่อที่มีต่อเขา จุดนี้ยังสู้ร่างจริงของเขาไม่ได้ เมื่อเหม่ยกงจื่อเผชิญหน้ากับถังซาน นางกลับอยู่ในสภาวะที่ผ่อนคลายกว่า
“แล้วเจ้าวางแผนจะทำอย่างไร?” เหม่ยกงจื่อถาม
ซิวหลัวกล่าวว่า “ใส่ยาพิษลงในสุรา รสชาติของสุราแรง ง่ายต่อการกลบรสของยาพิษ ยาพิษจะผสมกับส่วนผสมที่ออกฤทธิ์ช้า ทำให้พวกมันเริ่มมีอาการหลังจากดื่มมาก ๆ และฤทธิ์ยาจะอยู่ได้นาน เราไม่สามารถใช้ยาพิษร้ายแรงที่ฆ่าได้ทันที เพราะยาพิษแบบนั้นจะถูกตรวจพบได้ง่ายเมื่อเข้าสู่ร่างกาย ข้าจะใช้ยาที่ทำให้พวกมันหลับใหล เมื่อพวกมันหลับหมดแล้ว พวกเราค่อยลงมือ ตอนนั้นเจ้าอยากฆ่าใครก็ฆ่า”
เหม่ยกงจื่อจ้องมองเขาด้วยสายตาเป็นประกาย “งั้นก็ลองวิธีของเจ้าดู”
ซิวหลัวกล่าวว่า “ถ้าครั้งนี้สำเร็จ ต่อไปเจ้าก็จะระแวงข้าน้อยลงใช่หรือไม่ ข้าจะพิสูจน์ด้วยการกระทำ ว่าข้าเป็นสหายที่ไว้ใจได้”
“อืม” เหม่ยกงจื่อตอบรับเบา ๆ
ซิวหลัวกล่าวว่า “ข้าไปก่อน ข้าจะกลับไปวางแผนอย่างละเอียด ขอยืมแผนที่ไปก่อน ตอนบ่ายของอีกสองวัน พวกเรามาพบกันที่นี่อีกครั้ง เริ่มแผนก่อนพลบค่ำ”
“ดี”
ซิวหลัวเก็บแผนที่แล้วจากไปอย่างรวดเร็ว ส่วนเหม่ยกงจื่อนั่งอยู่ในห้องอีกสักพัก ครุ่นคิดถึงกระบวนการสนทนากับคนลึกลับผู้นี้
สำหรับนาง ซิวหลัวในตอนนี้ดูลึกลับมากขึ้นเรื่อย ๆ เขามีความสามารถจากสายเลือดหลากหลายชนิด และสามารถใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว นางไม่สามารถมองทะลุพลังที่แท้จริงของเขาได้ เพราะเขาไม่เคยต่อสู้อย่างเต็มกำลังเลย แต่กลับทำให้นางรู้สึกถึงอันตรายบางอย่าง สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือเกาทัณฑ์เทพจูเก่อที่เขามอบให้นางก่อนหน้านี้ มันใช้งานได้ดีมากจริง ๆ ผังเวทที่สลักอยู่ในนั้นซับซ้อนมาก นางเคยพยายามลอกเลียนแบบ แต่ล้มเหลว
หากไม่มีเกาทัณฑ์เทพจูเก่อ ครั้งที่แล้วนางคงไม่สามารถสังหารหมีวัชระได้ และวันนี้เขายังบอกว่าสามารถปรุงยาพิษได้อีก แล้วมีอะไรบ้างที่เขาทำไม่เป็น?
จากน้ำเสียงที่ดูจนใจของเขา ทำให้รู้สึกได้ว่าเขาไม่มีเจตนาร้ายต่อนางจริง ๆ และยังรู้เรื่องบางอย่างเกี่ยวกับนางด้วย บางทีอาจเป็นคนที่ผู้นำระดับสูงขององค์กรไถ่ถอนส่งมา? ในฐานะผู้แข็งแกร่งของมนุษย์ มีเพียงความเป็นไปได้นี้เท่านั้นที่จะอธิบายได้อย่างชัดเจน แต่เขากลับไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นสมาชิกขององค์กรไถ่ถอนนี่จึงเป็นเรื่องที่แปลกมาก