ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 20

บทที่ 20 ถังซานปะทะหวังเหยียนเฟิง

เนื่องจากหวังเหยียนเฟิงเพียงแค่ก้าวหนึ่งก้าวเพื่อหลบหลีก ดังนั้นในช่วงเวลาที่หลิงมู่เสวี่ยพลิกตัวโจมตี ระยะห่างระหว่างทั้งสองจึงใกล้มาก จนไม่มีเวลาหลบอีกต่อไป

เมื่อหวังเชาและหวังเสียวเหล่ยเห็นภาพนั้นต่างก็ร้องอุทานออกมา แต่แล้วก็เห็นแสงสีฟ้าวาบขึ้นบนร่างของหวังเหยียนเฟิง คมมีดวายุที่พุ่งเข้าใส่ไหล่ของเขาก็หายวับไปกลางอากาศ

ในเวลาเดียวกัน แสงสีฟ้าสายหนึ่งก็พุ่งออกจากใต้เท้าของเขาพอดี รับร่างของหลิงมู่เสวี่ยที่กำลังจะร่วงลงพื้น ดึงขึ้นมาจนยืนได้อย่างมั่นคง

หมาป่าวายุสถิตร่างของหลิงมู่เสวี่ยได้คลายออกแล้ว นางหอบหายใจเฮือกใหญ่ เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นทำให้นางงุนงงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่ในดวงตาของหวังเหยียนเฟิงกลับเต็มไปด้วยความชื่นชม

“ไม่เลว เจ้ารู้ถึงความแตกต่างระหว่างข้ากับเจ้า จึงเลือกที่จะทุ่มสุดตัวในครั้งเดียว รวมพลังทั้งหมดไว้ที่คมมีดวายุ แล้วโจมตีข้าอย่างไม่คาดคิด นี่คือการต่อสู้ที่ใช้สมองแล้ว ดีมาก”

แน่นอนว่าเขามองออกถึงความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของหลิงมู่เสวี่ย

“ท่านอาจารย์ ท่านเก่งกาจนัก เมื่อครู่ท่าน…” ดวงตาของหลิงมู่เสวี่ยเต็มไปด้วยความตกตะลึง

หวังเหยียนเฟิงกล่าว “นั่นเป็นการประยุกต์ใช้คมมีดวายุบางอย่าง รอให้พวกเจ้าถึงระดับสามในอนาคต ข้าจะสอนพวกเจ้าเอง แต่ต้องมีพลังสายเลือดที่แข็งแกร่งพอถึงจะใช้ได้”

ไม่ว่าจะเป็นหลิงมู่เสวี่ยหรือพี่น้องแซ่หวังทั้งสาม ต่างมองหวังเหยียนเฟิงด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังมองภูผาสูงตระหง่าน แม้แต่ถังซานก็ยังรู้สึกหวั่นไหว

ในบรรดามนุษย์ผู้แข็งแกร่งที่เขาเคยพบ จูเจียซินเป็นคนแรก ตามด้วยหวังเหยียนเฟิง ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าพลังของหวังเหยียนเฟิงนั้นเหนือกว่าจูเจียซินอย่างแน่นอน จูเจียซินน่าจะมีพลังระดับสี่เช่นกัน ตอนนั้นแม้จะบาดเจ็บสาหัสก็ยังสามารถสังหารปีศาจหมาป่าระดับสามได้ แต่หวังเหยียนเฟิงถึงแม้อยู่ระดับสี่เช่นกัน แต่การควบคุมธาตุวายุของเขานั้นแยบยลเหลือเกิน นั่นไม่ใช่แค่คมมีดวายุธรรมดา แต่เป็นการใช้ธาตุวายุโดยตรง อย่างน้อยเขาก็ยังไม่เคยเห็นในปีศาจหมาป่าตนใดมาก่อน

เพียงแค่การควบคุมนี้ก็ทำให้ถังซานมองหวังเหยียนเฟิงด้วยสายตาที่แตกต่างไปแล้ว

การทำเช่นนี้ต้องใช้พลังจิตที่แข็งแกร่งมาก อีกทั้งยังต้องเข้าใจธาตุวายุอย่างลึกซึ้งด้วย

“ถังซาน ถึงคราวเจ้าแล้ว” หวังเหยียนเฟิงให้หลิงมู่เสวี่ยถอยไป แล้วหันไปพูดกับถังซาน

ถังซานก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วพยักหน้าให้หวังเหยียนเฟิง

หวังเหยียนเฟิงยิ้มให้เขาเบา ๆ “เริ่มได้”

ถังซานหรี่ตาลง แสงสีฟ้าพุ่งออกมาจากดวงตา เมื่อหวังเหยียนเฟิงเห็นแสงสีฟ้าที่แผ่ออกมาจากดวงตาของเด็กหนุ่ม ก็อดตกใจไม่ได้

สำหรับตระกูลหมาป่าวายุแล้ว ยิ่งสายเลือดในร่างแข็งแกร่งเพียงใด ความเข้ากันได้กับธาตุวายุก็จะยิ่งแข็งแกร่งเพียงนั้น สามารถควบคุมธาตุวายุได้มากขึ้น พลังที่แผ่ออกมาจากร่างกาย โดยเฉพาะแสงสีฟ้าในดวงตาจะเป็นตัวบ่งชี้หลัก

ฝึกฝนเพียงแค่ครึ่งเดือน…

หวังเหยียนเฟิงประหลาดใจที่พบว่าแสงในดวงตาของถังซานเข้มข้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับตอนที่เพิ่งมาถึง

ยังไม่ทันที่เขาจะคิดอะไรต่อ ถังซานก็ลงมือแล้ว

เด็กหนุ่มยกมือขวาขึ้น คมมีดวายุยาวประมาณสามชุ่นก็พุ่งออกมาโดยไร้ซึ่งเสียงหวีดหวิวใด ๆ ดูสามัญที่สุด

หวังเหยียนเฟิงคาดการณ์ไว้แล้วว่าเขาจะไม่พุ่งเข้ามาโจมตีโดยตรง เพราะตัวถังซานเองไม่สามารถแปลงร่างหมาป่าวายุได้ ในสภาพที่ความแข็งแกร่งของร่างกายไม่เพิ่มขึ้น การพุ่งเข้าไปโจมตีจึงไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด

แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ คมมีดวายุของถังซานกลับไม่มีเสียงฉีกอากาศดังออกมา นี่มันต่างจากคมมีดวายุปกติแล้วสิ!

หวังเหยียนเฟิงไม่ขยับตัว เขาจ้องมองคมมีดวายุที่กำลังพุ่งเข้ามาใกล้ตัว รอจนถึงจังหวะที่เหมาะสมค่อยหลบ ด้วยประสบการณ์การต่อสู้ของเขา ไม่ว่าจะเผชิญกับคู่ต่อสู้แบบใด หากประหยัดพลังได้แม้เพียงนิดก็จะไม่ยอมสูญเปล่า แต่ในตอนนั้นเอง คมมีดวายุในสายตาเขาก็หายวับไปอย่างกะทันหัน

ใช่แล้ว มันหายไปจริง ๆ เขารู้สึกเพียงว่าสายตาพร่าไปชั่วขณะ แล้วคมมีดวายุก็หายวับไปกลางอากาศ

สลายไปแล้วหรือ? พลังไม่พอจะรักษาสภาพคมมีดวายุเอาไว้ได้?

เป็นไปไม่ได้! ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนแค่หนึ่งถึงสองจั้งเท่านั้น แม้พลังของถังซานเพิ่งจะตื่นขึ้น การโจมตีด้วยคมมีดวายุก็ควรจะถึงตัวเขาได้ไม่มีปัญหา แล้วเหตุใดถึงสลายไปกะทันหันแบบนี้?

ในตอนนั้นเอง ความรู้สึกเจ็บแปลบก็แล่นเข้ามาที่หน้าผาก สัญชาตญาณทำให้เขาสร้างแสงสีฟ้าขึ้นมาป้องกัน แสงสีฟ้ากระทบกับหน้าผาก แล้วแผ่กระจายออกไป

หวังเหยียนเฟิงถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ในใจตื่นตระหนกอย่างมาก

โดนแล้ว! ใช่ คมมีดวายุของถังซานถูกเขาเข้าจนได้ เขาไม่สามารถหลบหลีกได้ทัน แม้แต่จะจับเส้นทางการเคลื่อนที่ก็ยังไม่ทัน คมมีดวายุที่เงียบกริบนี้แทงเข้าที่หน้าผากเขา ถ้าไม่ใช่เพราะมีพลังหมาป่าวายุปกป้องร่างกาย ครั้งนี้เขาต้องถึงกับเลือดตกยางออกแน่ ๆ

เป็นไปได้อย่างไร? สายตาที่หวังเหยียนเฟิงมองดูถังซานเปลี่ยนไปในทันที

“มาอีก!” หวังเหยียนเฟิงตะโกนใส่ถังซาน

ถังซานยกมือซ้ายขึ้น ปล่อยคมมีดวายุออกมาอีกครั้ง ดูเหมือนจะเป็นคมมีดวายุแบบเดิม และยังคงไร้เสียงเช่นเคย

ทั้งสองอยู่ในระยะประชิด ครั้งนี้ ในจังหวะที่เขาปล่อยคมมีดวายุ หวังเหยียนเฟิงก็ปล่อยคมมีดวายุออกมาเช่นกัน ด้วยความเร็วที่เหนือชั้น พุ่งตรงไปปะทะคมมีดวายุของอีกฝ่าย และมีขนาดใหญ่กว่าอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนจะต้องการทำลายคมมีดวายุของอีกฝ่ายโดยตรง

แต่เหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น คมมีดวายุที่ถังซานยิงออกไปกลับวาดเส้นโค้งอันงดงามกลางอากาศ หลบหลีกคมมีดวายุของหวังเหยียนเฟิงในจังหวะฉิวเฉียด ปล่อยให้คมมีดวายุของอีกฝ่ายพุ่งลงพื้น จากนั้น ในสายตาของหวังเหยียนเฟิง คมมีดวายุนั้นก็หายวับไปอีกครั้ง

หวังเหยียนเฟิงแทบจะไม่มีความลังเล สร้างพายุแสงสีฟ้าล้อมรอบตัวในทันที แสงสีฟ้าวาบขึ้นที่บริเวณเอวด้านหลังของเขา คมมีดวายุนั้นปรากฏขึ้นอีกครั้งก่อนจะสลายไป

ตอนนี้บนใบหน้าของหวังเหยียนเฟิงเหลือเพียงความตกตะลึง เขาเชื่อมั่นว่าในด้านการควบคุมธาตุวายุที่มาจากสายเลือดหมาป่าวายุนั้น ทั้งเมืองหมาป่าวายุคงไม่มีใครเทียบเขาได้ แม้แต่เจ้าเมืองหมาป่าวายุก็ยังทำไม่ได้ มีเพียงมหาปุโรหิตผู้ลึกลับที่น่าจะแข็งแกร่งกว่าในด้านนี้ เพราะนางมีพลังสายเลือดที่แข็งแกร่งกว่า

แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า ต่อหน้าเขา เด็กน้อยอายุแค่แปดขวบคนนี้ กลับแสดงการควบคุมคมมีดวายุที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ถ้าแค่ครั้งเดียวอาจจะบอกว่าเป็นความบังเอิญ แต่นี่สองครั้งติด ทั้งไร้เสียง และควบคุมได้อย่างแม่นยำ ถึงขั้นทำให้คมมีดวายุหายไปต่อหน้าต่อตาเขา นี่เรียกได้ว่าเป็นทักษะที่เหนือธรรมชาติเลยทีเดียว!

หวังเหยียนเฟิงจะไปรู้ได้อย่างไรว่า ในชาติแรกของถังซาน เขามีชีวิตอยู่ยี่สิบแปดปีในโลก ๆ หนึ่ง ในสำนักที่ชื่อว่าสำนักถัง เชี่ยวชาญด้านอาวุธลับและพิษ ถังซานในตอนนั้นหลงใหลในอาวุธลับอย่างบ้าคลั่ง จึงแอบเรียนคัมภีร์เสวียนเทียนของศิษย์ชั้นใน รวมถึงวิชาฝ่ามือหยกเร้นลับ เนตรปีศาจสีม่วง เคลื่อนไหวดุจเงาพราย คุมกระเรียนจับมังกร และร้อยศาสตราลับ หกเลิศวิชาทั้งหมด

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้ยกระดับวิชาทั้งหกนี้ให้โดดเด่นมากขึ้นในมือตน ภายหลังเมื่อเรื่องถูกเปิดโปง เขาก็เลือกที่จะทิ้งทุกอย่างไว้ แล้วกระโดดหน้าผาเพื่อแสดงเจตจำนง จึงเกิดการข้ามภพครั้งแรก การข้ามภพครั้งนั้นพาเขาไปยังที่ที่เรียกว่ามหาพิภพโต้วหลัว อาศัยวิชาของสำนักถังเป็นพื้นฐาน เริ่มฝึกฝนใหม่ ผสมผสานกับพลังพิเศษที่เรียกว่าวิญญาณยุทธ์ของโลกนั้น จึงสำเร็จเป็นเทพ และยังได้เป็นราชันเทพ

ในหกวิชาเลิศของสำนักถัง ห้าวิชาแรกสามารถกล่าวได้ว่าเป็นวิชาที่มีไว้สนับสนุนวิชาสุดท้าย ‘ร้อยศาสตราลับ’

อาวุธลับของสำนักถังแบ่งเป็นสองประเภท ประเภทแรกคืออาวุธกลไกที่สร้างขึ้นอย่างประณีต อีกประเภทคืออาวุธที่ใช้ทั้งทักษะและพลังภายในอันแข็งแกร่งในการใช้งาน

ชาติก่อนในมหาพิภพโต้วหลัว บิดาของถังซานเป็นช่างตีเหล็ก ทั้งยังเป็นราชาค้อนแห่งยุคที่ซ่อนความสามารถที่แท้จริงเอาไว้อย่างมิดชิดอีกด้วย ซึ่งถังซานก็ได้เรียนรู้วิชาตีเหล็กมาจากเขานี่เอง และเมื่อต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด เขาจึงสร้างอาวุธกลไกมากมาย ทำให้ทั่วหล้าต้องตื่นตะลึง

มาถึงชาตินี้ เขามาพร้อมกับจิตเทพและความทรงจำจากชาติก่อน ยิ่งมีประสบการณ์มากกว่าตอนเกิดใหม่ในชาติก่อนหลายเท่านัก อีกทั้งที่นี่เขาก็ยังไม่มีโอกาสสร้างอาวุธ จึงทุ่มเทเวลาไปกับการฝึกฝนทักษะการใช้อาวุธลับมากขึ้น

——————————————————————————————————-

มีช่องทางสุดคุ้มมาให้นักอ่านที่ชอบอ่านเรื่อง ตำนานจอมยุทธ์ภูติถังซาน การกลับมาของถังซาน ความสนุกภาคล่าสุดที่สาวกถังซานพลาดไม่ได้

สามารถอ่านแบบรายเดือนได้ที่ Bookfet ทักสอบถามได้เลยทางไลน์ @Bookfet