ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 176

บทที่ 176 ความสงสัยของเหม่ยกงจื่อ

“ที่นางเป็นระดับสีคราม เพราะศักยภาพในการเติบโตในอนาคตและความสำคัญต่อองค์กร แน่นอนว่าในใจข้าเจ้าสำคัญกว่านางแล้ว แต่ความสำคัญของเจ้านี้ ก่อนที่เจ้าจะเติบโตอย่างแท้จริง แม้แต่องค์กรก็ไม่ควรรู้จะดีกว่า”

มุมปากของถังซานกระตุกเล็กน้อย “ระดับสีครามสำคัญถึงเพียงนั้น หรือว่า…” เขานึกถึงความเป็นไปได้หนึ่ง

“เจ้าเดาได้ด้วยหรือ?” จางเฮ่าเซวียนมองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ

ถังซานยักไหล่ แล้วกล่าวว่า “ก็ข้าได้ยินบทสนทนาของนางกับวังเหยียนคนนั้นนี่นา!”

“เจ้าทำแบบนี้อาจถูกฆ่าปิดปากได้นะ” จางเฮ่าเซวียนกล่าวอย่างจริงจัง

“ไม่หรอก ท่านก็บอกแล้วว่าข้าสำคัญกว่านางอีก” ถังซานตอบอย่างไม่ใส่ใจ ท่าทีของอาจารย์เจ้าเมืองที่มีต่อเขาดูเหมือนจะเปลี่ยนไปมากขึ้นเรื่อย ๆ แทบไม่มีความรู้สึกเหมือนศิษย์กับอาจารย์แล้ว แต่เหมือนกำลังพูดคุยกับคนที่เท่าเทียมกันมากกว่า เขาไม่ได้มองถังซานเป็นเด็กอีกต่อไป

“ถ้าไม่อยากถูกฆ่าปิดปาก ก็ส่งวิธีการทำอาวุธลับนี้มาเถอะ นับเป็นความดีความชอบชิ้นใหญ่ของเจ้า แต่ต้องบอกคนอื่นว่าเป็นข้าคิดค้นออกมา”

ถังซานส่ายหน้า แล้วกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ ทำแบบนั้นไม่ได้นะ”

“เสียดายหรือ?” จางเฮ่าเซวียนมองเขาด้วยท่าทีเหมือนยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ยิ้ม

ถังซานกล่าวว่า “ไม่ใช่เสียดาย อย่างแรก การทำอาวุธลับของข้านี้ซับซ้อนมาก โดยทั่วไปอาจทำไม่ได้ อย่างที่สอง และสำคัญที่สุด หากพวกเราองค์กรไถ่ถอนแจกจ่ายอาวุธลับชนิดนี้ในวงกว้าง ย่อมทำให้เผ่าปีศาจและเผ่าภูตตื่นตระหนก เพราะเมื่อแจกจ่ายแล้วแน่นอนว่าต้องใช้ พลังของเกาทัณฑ์เทพจูเก่อของข้านี้ ท่านก็เห็นแล้ว เมื่อประกอบกับเทพอสูรสถิตร่างต่าง ๆ จะสร้างผลลัพธ์ที่แตกต่างกัน ผลของกลไกนี้ยิ่งใหญ่มาก หากถูกเผ่าปีศาจและเผ่าภูตล่วงรู้ อาจเป็นภัยพิบัติถึงขั้นล้มล้างองค์กรได้ ข้ายินดีมอบแบบแผนการออกแบบให้ท่าน แต่ข้าไม่แนะนำให้ท่านส่งมอบให้องค์กรตอนนี้ เพื่อให้องค์กรแจกจ่ายในวงกว้าง เหมือนกับที่ท่านกังวลเรื่องพลังเสวียนเทียนของข้าที่จะเผยแพร่ออกไป คนไม่มีความผิด แต่ของมีค่าทำให้เกิดความผิด”

จางเฮ่าเซวียนกล่าวด้วยสีหน้ายียวนว่า “แล้วเจ้ายังใช้อยู่หรือ?”

ถังซานใช้ยินเช่นนั้นจึงตอบอย่างหนักแน่น “การแจกจ่ายในวงแคบไม่มีปัญหาอะไร เพราะไม่มีผู้ใดจะนึกเชื่อมโยงว่านี่เกี่ยวข้องกับองค์กรไถ่ถอน”

จางเฮ่าเซวียนพยักหน้า แล้วกล่าวว่า “นับว่าเจ้าพูดมีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ข้าต้องเตือนเจ้าว่าอย่าไปยุ่งกับเหม่ยกงจื่อ ความสำคัญของนางต่อองค์กรไกลเกินกว่าที่พวกเราจะเทียบได้”

แววตาของถังซานสั่นไหวเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า “เพื่อแทรกซึมเข้าไปในเผ่าปีศาจนกยูง หรือแม้กระทั่งควบคุมเผ่านี้น่ะหรือ?”

สีหน้าของจางเฮ่าเซวียนเคร่งขรึม “การรู้มากเกินไปไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเจ้า เรื่องนี้สำคัญมาก กระทั่งเป็นทิศทางที่สำคัญที่สุดขององค์กรมาตลอด การที่เจ้ารู้เรื่องนี้โดยบังเอิญครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องดีเลย เข้าใจความหมายของข้ารหรือไม่?”

“ข้าเข้าใจ” ถังซานพยักหน้าโดยไม่ลังเล “แต่สิ่งที่ข้าไม่เข้าใจคือ เหตุใดเหม่ยกงจื่อไม่ลงมือกับข้าก่อนหน้านี้ ตอนที่เพิ่งช่วยนาง ข้ายังไม่มีความรู้สึกชัดเจนนัก แต่ต่อมาจากท่าทีของนาง ข้าสังเกตได้ว่านางน่าจะมีแผนสำรองรับมือกับพี่ชายที่ว่านั่นของนาง การหนีรอดโดยปลอดภัยไม่น่าจะมีปัญหา การที่ข้าบังอาจช่วยนางออกมา กลับเป็นปัญหามากกว่า หากเพื่อปกปิดตัวเอง นางอาจลงมือกับข้าได้”

“ลงมือกับเจ้าอะไรกัน? ตัวตนที่เป็นมนุษย์ของเจ้าก็ทำให้นางไม่ลงมือกับเจ้าอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เจ้ายังช่วยชีวิตนางไว้ เจ้าคิดว่าพวกเราไถ่ถอนเป็นอะไร? องค์กรมือสังหารหรือ?” จางเฮ่าเซวียนกล่าวอย่างไม่พอใจ “แต่ท่าทีของนางต่อเจ้าก็ดูแปลกจริง ๆ ไม่ได้สืบค้นตัวตนของเจ้าลึกซึ้ง อีกทั้งยังใช้สัญลักษณ์ขององค์กรไถ่ถอนมาตรวจสอบด้วย การที่เจ้าไม่แสดงสัญลักษณ์ขององค์กรไถ่ถอนนั้นถูกต้องแล้ว ไม่อย่างนั้น เจ้าจะซ่อนอาวุธลับนี้ได้อย่างไร?”

ถังซานพยักหน้า “ข้าหวังว่าจะรักษาความลึกลับของตัวตนนี้ไว้ เพื่อปกปิดการกระทำในอนาคต”

จางเฮ่าเซวียนกล่าวว่า “อย่างไรก็อยู่ห่าง ๆ นางหน่อย อย่าใช้ตัวตนใด ๆ ไปยุ่งกับนาง”

ถังซานกล่าวอย่างจนใจว่า “ท่านไม่คิดหรือว่าข้าสามารถช่วยนางได้? ศิษย์ของท่านไม่ได้เก่งกาจหรือ? ข้าชอบนางจริง ๆ นะ”

“เด็กเช่นเจ้าขนยังไม่ขึ้นเลย จะรู้อะไรเรื่องความรัก? รีบกลับไปเถอะ อย่าทำให้ข้าโกรธ” จางเฮ่าเซวียนยกมือตบหัวเขาเบา ๆ

มุมปากของถังซานกระตุก

ข้า? เด็กน้อย? ข้ามีอายุมากกว่าอาจารย์มาตั้งไม่รู้กี่หมื่นปีนะ!

อย่างไรก็ตาม ท่าทีของจางเฮ่าเซวียนทำให้เขารู้สึกอุ่นใจ อาจารย์ผู้นี้ปกป้องเขาจริง ๆ แม้เหม่ยกงจื่อจะมีสถานะระดับสีคราม เขาก็ไม่ได้ปรากฏตัวเปิดเผยว่าตนเป็นสมาชิกองค์กรไถ่ถอนในช่วงก่อนหน้า ส่วนใหญ่เป็นเพราะต้องการปกป้องเขา เก็บความลับให้เขา ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจางเฮ่าเซวียนให้ความสำคัญกับพลังเสวียนเทียนของเขาไม่น้อยไปกว่าเหม่ยกงจื่อ

อาจารย์ท่านนี้เป็นคนฉลาดเฉลียวจริง ๆ

เหม่ยกงจื่อเดินเงียบ ๆ กลับมายังค่ายพักของนาง กองไฟในค่ายยังคงลุกไหม้อยู่ แต่สหายของนางกลับยังไม่ได้กลับมา

กองไฟลุกไหม้ส่งเสียง “เปรี๊ยะปร๊ะ” ดังขึ้น ในดวงตางามของเหม่ยกงจื่อกลับมีความสับสนและครุ่นคิดอยู่หลายส่วน

เมื่อครู่นี้ ตอนที่นางถูกชายลึกลับที่มีนามว่าซิวหลัวช่วยเอาไว้ นางมีความรู้สึกแปลกประหลาดเป็นพิเศษ เมื่อซิวหลัวจับมือนางเป็นครั้งแรกและพานางเดินไป นางถึงกับเกิดอาการเลือนรางชั่วขณะ ซึ่งไม่ควรจะเป็นเช่นนั้น เพราะตอนนั้นนางเต็มไปด้วยความระแวดระวัง แล้วเหตุใดจู่ ๆ ถึงได้ยอมให้คนแปลกหน้าจูงมือพาไปเช่นนั้น? แม้ว่าตอนนั้นศรพวกนั้นจะดึงดูดความสนใจของทุกคนก็ตาม แต่ตัวนางเองก็ไม่ควรจะทำผิดพลาดเช่นนี้

และสิ่งที่ทำให้นางสงสัยมากที่สุดก็คือ เมื่อซิวหลัวจับมือนาง มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยมาก ราวกับว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาจับมือนาง แต่เป็นการกระทำที่เคยชินและชำนาญมาก แต่ในความทรงจำของนาง แม้แต่ ‘บิดา’ ของนางเอง ก็ไม่เคยมีความสนิทสนมเช่นนี้ แล้วไฉนเขาถึงได้จับมือนางอย่างชำนาญเช่นนั้น?

หากบอกว่าครั้งแรกเป็นเพราะไม่ทันตั้งตัว แล้วครั้งที่สองล่ะ? เมื่อเขาจูงมือนางวิ่งอีกครั้ง ความชำนาญในการจับมือนาง รวมถึงความมั่นคงนั้น ในชั่วขณะนั้น เหม่ยกงจื่อรู้สึกเพียงว่าจิตใจของนางสงบนิ่งเป็นพิเศษ ในทันทีที่ถูกเขาจับมือ ก็มีความรู้สึกว่าเขาจะต้องปกป้องนางได้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

ทำไมถึงเป็นเช่นนี้? นางรู้สึกสงสัยจริง ๆ นางไม่ควรจะเปิดเผยตัวตนสมาชิกไถ่ถอนของนาง แต่ในตอนที่จากไป นางก็ยังควบคุมอารมณ์ไม่ได้ อยากจะยืนยันว่าอีกฝ่ายเป็นคนขององค์กรไถ่ถอนหรือไม่ แต่อีกฝ่ายกลับดูเหมือนไม่เข้าใจ นั่นหมายความว่า เขาไม่ใช่คนในองค์กร

แล้วเรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ซิวหลัว… ซิวหลัว… ช่างเป็นชื่อที่แปลกประหลาดนัก เขาเป็นใครกันแน่? และทำไมถึงปรากฏตัวที่นี่อย่างกะทันหันเพื่อมาปกป้องข้าล่ะ? ราวกับว่าเขาแอบติดตามข้าอยู่ตลอดเวลาอย่างนั้นแหละ

เหม่ยกงจื่อนั่งลงข้างกองไฟด้วยความสงสัยมากมายในใจ

ในตอนนั้นเอง เสียงประหลาดใจก็ดังขึ้น “เจ้ายังกล้ากลับมาอีกหรือ?”

เหม่ยกงจื่อไม่หันไปมอง เพียงแค่โยนฟืนเข้าไปในกองไฟเงียบ ๆ “ทำไมข้าจะไม่กล้ากลับมา? นี่คือที่พักของข้า”

วังเหยียนผู้มีสีหน้าซีดเซียวพร้อมกับผู้ติดตามสี่คนจากเผ่านกยูงเดินออกมาจากป่า

พวกเขาทุกคนบาดเจ็บ โชคชะตาของเกาทัณฑ์เทพหลิงซีแทบจะทำพวกเขาได้รับผลกระทบจากศรอย่างรุนแรง คุณสมบัติพิเศษของทองคำนิลที่ทะลวงเกราะป้องกันได้แสดงออกมาอย่างเต็มที่ แม้จะไม่ถึงขั้นที่ทำให้พวกเขาบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ทำให้ได้รับบาดเจ็บในระดับที่แตกต่างกัน และความตกใจนั้นคือสิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกกระวนกระวายใจที่สุด

“ไอ้หมอนั่นอยู่ที่ใด?” วังเหยียนข่มความกลัวแล้วตะโกนด้วยความโกรธ ขณะพูดเขาก็คอยสังเกตรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง

“เจ้าหมายถึงใคร?” เหม่ยกงจื่อยังคงเติมฟืนเข้าไปในกองไฟ

“ก็ไอ้หมอนั่นที่ช่วยเจ้าไปน่ะสิ” วังเหยียนตะโกนด้วยความโกรธ พลางโยนศรทองคำนิลหลายดอกลงบนพื้น

หลังจากพวกเขาบาดเจ็บและรู้สึกถึงพลังของผู้แข็งแกร่งขั้นเก้า ด้วยความขลาด พวกเขาจึงไม่ได้ไล่ตามต่อ แม้บาดแผลจะไม่หนัก แต่ความอัดอั้นนั้นไม่ต้องพูดถึง ผู้แข็งแกร่งขั้นแปดห้าคนจับขั้นหกคนเดียวยังไม่สำเร็จ ทั้งยังบาดเจ็บกันทั้งกลุ่ม นี่มันน่าอับอายเพียงใด?