ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 175

บทที่ 175 เหม่ยกงจื่อ ผู้ไถ่ถอนสีคราม

“ถึงพวกมันไม่ได้ไล่ตามมา แต่พวกมันก็คงไม่ได้บาดเจ็บสาหัส” ถังซานกล่าวเสียงเบา เขาใช้พลังเสวียนเทียนเปลี่ยนเสียงของตัวเองเล็กน้อย ทำให้เสียงฟังดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเสียงปกติของเขา

“อืม” เหม่ยกงจื่อพยักหน้า แล้วมองเขาอย่างจริงจัง “เจ้าควรจะปล่อยมือข้าได้แล้วนะ”

“อ้อ ๆ” ถังซานรีบปล่อยมือออก แต่ในใจกลับรู้สึกอาลัยอาวรณ์ มือเล็ก ๆ ที่เย็นเฉียบของเหม่ยกงจื่อตอนนี้อุ่นขึ้นเล็กน้อยจากการที่เขากอบกุมมือของนางไว้

“เจ้าเป็นใคร?” เหม่ยกงจื่อจ้องมองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์

ถังซานสวมหน้ากากและสวมเสื้อผ้าสีเข้ม

“ข้า…” เมื่อได้ยินคำถามของนาง เขาก็ลังเลเล็กน้อย เขาอยากบอกนางมากเหลือเกินว่า ‘ข้าคือสามีของเจ้าในชาติก่อน และจะเป็นสามีของเจ้าในชาตินี้ด้วย’ แต่ถ้าพูดเช่นนั้นออกไป คงถูกมองว่าเป็นคนบ้าแน่ ๆ

“เจ้าเรียกข้าว่าซิวหลัวก็ได้” ถังซานตั้งใจจะตั้งชื่อเล่นว่าเทพสมุทร เพราะนั่นคือตำแหน่งเทพของเขาในชาติก่อน แต่ชื่อเทพสมุทรดูจะโอ้อวดเกินไป ส่วนเทพซิวหลัวนั้นเป็นตำแหน่งเทพอีกตำแหน่งหนึ่ง ที่เขาเคยครอบครองร่วมกับภรรยาในชาติก่อน

“ซิวหลัว?” เหม่ยกงจื่องุนงงเล็กน้อย ชื่อนี้ฟังดูแปลก ๆ

“เจ้าเป็นมนุษย์หรือ?” เหม่ยกงจื่อถาม

“ใช่” ถังซานพยักหน้า

“ขอบคุณที่ช่วยข้า” เสียงของเหม่ยกงจื่อยังคงราบเรียบ ราวกับว่าคนที่เผชิญอันตรายเมื่อครู่ไม่ใช่นาง

สภาพจิตใจแบบนี้ไม่ธรรมดาเลย ถังซานคิดในใจ

“ไม่ต้องขอบคุณ” ข้าจะปกป้องเจ้าตลอดไป

แม้ประโยคแรกจะกล่าวออกไปเช่นนั้น ทว่าประโยคหลังกลับทำได้เพียงคิดในใจ

“ข้าต้องไปแล้ว” พูดจบ เหม่ยกงจื่อก็หมุนตัวเตรียมจากไป

“ตอนนี้เจ้าจะไปไหน?” ถังซานถาม

“กลับที่พัก กระโจมของข้ายังอยู่ที่นั่น” เหม่ยกงจื่อตอบ

“กลับไป?” ถังซานตื่นตระหนก “เจ้าไม่กลัวคนพวกนั้นที่ต้องการจับตัวเจ้าหรือ…”

เหม่ยกงจื่อส่ายหน้าเงียบ ๆ “มันยังไม่กล้าฆ่าข้า แล้วมันจะทำอะไรได้? ถ้ามันมีความสามารถมากพอ ก็คงไม่ต้องเกรงกลัวข้าที่มีสายเลือดมนุษย์อยู่แล้ว”

บัดนี้ ถังซานจึงตระหนักได้ถึงบางสิ่ง

ตลอดเหตุการณ์การถูกโจมตี เหม่ยกงจื่อดูสงบและมั่นคงตลอดเวลา แม้แต่ตอนนี้ก็เช่นกัน

นั่นหมายความว่าอะไร? นางมีแผนสำรองหรือ? แผนสำรองที่สามารถต่อกรกับพวกวังเหยียนได้? หรือว่าข้ากังวลมากเกินไป?

แต่ในสถานการณ์เช่นนั้น เมื่อพวกมันกำลังจะลงมือกับเหม่ยกงจื่อ ข้าจะไม่ช่วยนางได้อย่างไร?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ไม่ถามอะไรอีก ได้แต่มองดูเหม่ยกงจื่อค่อย ๆ เดินห่างออกไปในความมืด

นางหยุดฝีเท้าอย่างกะทันหัน มองไปทางถังซาน ยกมือขวาขึ้นแล้วทัดผมยาวไว้ข้างหูของตน และขณะนี้บนหลังมือขวาของนางปรากฏแสงสว่างสีครามอันเจิดจ้า

เมื่อถังซานเห็นแสงสีครามนั้น ม่านตาของเขาก็หดตัวลงในทันที

“เหม่ยกงจื่อ เจ้าเรียกข้าว่าเหม่ยกงจื่อก็ได้” เหม่ยกงจื่อโบกมือให้เขา เมื่อหมุนตัวอีกครั้ง นางก็หายไปในป่าทึบในพริบตา

ถังซานยืนนิ่งงัน ไม่ขยับเขยื้อนเป็นเวลานาน

นาง… นางเป็นถึง…

แสงสีครามนั้น สำหรับเขาผู้มีเนตรสวรรค์หยั่งรู้ย่อมมองเห็นได้อย่างชัดเจน นั่นคือสัญลักษณ์หนึ่ง สัญลักษณ์ที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี สัญลักษณ์ที่เขาเองก็มี เพียงแต่สัญลักษณ์บนมือของเขาเป็นสีส้ม

ใช่แล้ว นั่นคือตราประทับขององค์กรไถ่ถอนอย่างชัดเจน!

แดง ส้ม เหลือง เขียว ฟ้า คราม ม่วง ผู้ไถ่ถอนแบ่งเป็นเจ็ดสี สีครามนับเป็นระดับชั้นที่สองของทั้งองค์กรไถ่ถอน

ถังซานจำได้แม่นว่าอาจารย์ของเขาเคยบอกว่า ในมหานครเจียหลี่ ระดับสูงสุดในองค์กรไถ่ถอนไม่ใช่ระดับสีฟ้าของเขา แต่เป็นระดับสีคราม ซึ่งมีอยู่สองคน

ถังซานเคยคิดว่าหนึ่งในนั้นน่าจะเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเทพอย่างซือหรู แต่ภายหลังกลับพบว่าซือหรูก็เป็นเพียงระดับสีฟ้า เขาสงสัยมาตลอดว่าใครคือระดับสีคราม

แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า ภรรยาในอนาคตที่เขาตั้งใจจะปกป้องอย่างดี กลับเป็นหนึ่งในนั้น

นางเพิ่งอายุสิบกว่าปีเท่านั้น! ทำไมนางถึงเป็นระดับสีครามได้?

เมื่อครู่นางแสดงตราประทับขององค์กรไถ่ถอนระดับสีครามให้เขาดู เพื่อยืนยันตัวตนของเขา ยืนยันว่าเขาเป็นคนขององค์กรไถ่ถอนหรือไม่

ทว่าถังซานไม่ได้เลือกที่จะแสดงตราประทับองค์กรไถ่ถอนของตน เพราะเขาไม่ต้องการให้เหม่ยกงจื่อเห็นว่าเขาอยู่ระดับสีส้ม หากเป็นเช่นนั้น ตัวตนของเขาอาจถูกเปิดเผยทันที เขาปกปิดตัวตนที่แท้จริงด้วยการใช้ชื่อซิวหลัว ก็เพื่อให้สามารถปกป้องนางได้สะดวกขึ้นในอนาคต และทำบางสิ่งที่ถังซานไม่สามารถทำได้อย่างเปิดเผย พร้อมกับปกปิดความสามารถในการมีเทพอสูรสถิตร่างหลายชนิด

ถังซานเคยคิดมาก่อนว่านางก็เป็นบริวารมนุษย์ ในอนาคตหากมีโอกาส เขาก็อยากจะดึงนางเข้าสู่องค์กรไถ่ถอนเช่นกัน ตอนที่เขาช่วยเหม่ยกงจื่อก่อนหน้านี้ เขาเคยคิดจะบอกนางว่าตนเป็นคนขององค์กรไถ่ถอนและชักนำให้นางเข้าร่วม แต่เพราะท่าทีสงบนิ่งของเหม่ยกงจื่อ ถังซานจึงไม่ได้พูดออกไป แต่ไม่คิดว่านางไม่เพียงแต่เป็นคนขององค์กรไถ่ถอนแต่ยังเป็นสมาชิกระดับสูงขององค์กรไถ่ถอนอีกด้วย

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เรื่องนี้มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับนกยูงสถิตร่างของเหม่ยกงจื่อและตำแหน่งของนางในเผ่าปีศาจนกยูง

ความคิดของถังซานตอนนี้สับสนอยู่บ้าง ต้องใช้เวลาสักพัก เขาจึงค่อย ๆ สงบลง เมื่อเหม่ยกงจื่อเป็นสมาชิกระดับสีคราม ประกอบกับท่าทีของนาง ไม่ต้องสงสัยเลยว่า พวกวังเหยียนไม่สามารถคุกคามนางได้ ไม่แปลกที่ก่อนหน้านี้เนตรสวรรค์หยั่งรู้ของเขาแม้จะรู้สึกถึงวิกฤต แต่ก็ไม่รุนแรงนัก เพราะนี่เป็นเรื่องที่เหม่ยกงจื่อสามารถจัดการได้เองใช่หรือไม่?

กลับไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน

ในขณะนั้น ถังซานรู้สึกว่ามีบางอย่างเคลื่อนไหว ข้างกายเขามีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่ง

“เหตุใดเจ้าจึงตัดสินใจช่วยนางอย่างหุนหันในตอนนั้น?” เสียงคุ้นเคยดังขึ้น

ถังซานหันไปมองอาจารย์ที่มาอยู่ข้างกายเขาแล้ว นี่คือความมั่นใจสูงสุดของเขา หากตอนนั้นเขาไม่สามารถพาเหม่ยกงจื่อออกมาได้ ก็ไม่จำเป็นต้องใช้จิตเทพเพียงน้อยนิดของตน เขารู้มาตลอดว่าอาจารย์เจ้าเมืองติดตามเขาอยู่ในที่ลับ

นับตั้งแต่ที่เขาเผยว่าตนมีความสามารถทั้งกาลเวลาสถิตร่างและจิ้งจอกสวรรค์สถิตร่างพร้อมกัน ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ตำแหน่งของเขาในใจอาจารย์นั้นยิ่งสูงส่งมาก

ถังซานนึกถึงความเป็นไปได้หนึ่ง หันไปพูดกับจางเฮ่าเซวียนว่า “อาจารย์ ครั้งนี้ที่ท่านติดตามพวกข้ามา ไม่ได้เพียงแค่ปกป้องพวกข้า แต่ยังปกป้องนางด้วยใช่หรือไม่?”

“อืม ปฏิกิริยาเร็วนี่ เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามข้าเลย” จางเฮ่าเซวียนพูดอย่างหงุดหงิด

ถังซานยิ้มอย่างเก้อเขิน ถอดหน้ากากออกเก็บเข้ากระเป๋า “หากข้าบอกว่าเพราะรักแรกพบ ท่านจะเชื่อหรือไม่?”

จางเฮ่าเซวียนเอียงหัวมองเขา เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ดูเหมือนนอกจากเหตุผลนี้แล้ว ก็ไม่มีเหตุผลอื่นที่จะอธิบายได้ เจ้าเด็กบ้า เจ้ายิ่งดูลึกลับมากขึ้นในสายตาข้า ทุกสิ่งที่เจ้ามี จะเรียกว่าอัจฉริยะก็คงไม่พอ” ขณะพูด เขาก็กางมือทั้งสองออก ศรที่เปล่งแสงเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา

“นอกจากที่แทงเข้าไปในร่างของพวกปีศาจนกยูงแล้ว ที่เหลือข้าได้เก็บกลับมาให้เจ้าหมดแล้ว อาวุธที่เจ้าสร้างขึ้นนี้ผสานกับเทพอสูรสถิตร่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งจิ้งจอกสวรรค์สถิตร่างนั้น เกินความคาดหมายของข้าไปมาก”

ความจริงแล้วจางเฮ่าเซวียนผู้ที่คอยปกป้องพวกเขาอยู่เงียบ ๆ มาตลอด เมื่อเห็นถังซานใช้เกาทัณฑ์เทพจูเก่อทำให้ปีศาจนกยูงขั้นแปดทั้งห้าตัวบาดเจ็บพร้อมกัน ดวงตาของเขาก็แทบจะถลนออกมา

นั่นมันปีศาจนกยูงนะ! แม้ว่าเขาจะอยู่ในขั้นเก้า ก็ไม่มั่นใจว่าจะสามารถต้านทานปีศาจนกยูงระดับสูงทั้งห้าที่ปรากฏตัวพร้อมกันได้ แต่ถังซานกลับทำได้ด้วยหน้าไม้เล็ก ๆ นี้

สาเหตุที่พวกปีศาจนกยูงไม่ได้ไล่ตามต่อ เกี่ยวข้องกับการที่จางเฮ่าเซวียนปล่อยกลิ่นอายขั้นเก้าออกมาข่มขู่ และยังเกี่ยวกับ ‘พี่ชาย’ ของเหม่ยกงจื่อผู้ขี้ขลาดตาขาวที่ตื่นตระหนกอย่างมากหลังจากได้รับบาดเจ็บ

“ระดับสีคราม นางเป็นถึงระดับสีครามเชียวหรือ! ทำไมกัน ท่านอาจารย์? ท่านควรจะเล่าให้ข้าฟังบ้างไม่ใช่หรือ” ถังซานกล่าวอย่างขมขื่น

จางเฮ่าเซวียนหัวเราะอย่างมีความสุข เพราะนี่เป็นครั้งแรกหลังจากรู้จักถังซานที่เขารู้สึกว่าถังซานดูเหมือนจะตกอยู่ในสภาพกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ทั้งที่ปกติแล้ว เด็กน้อยผู้นี้มักจะเป็นคนที่ดูเหมือนควบคุมทุกอย่างได้เสมอ และมักจะทำให้ตัวเขาเองอ้าปากค้างอยู่เรื่อย