ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 163

บทที่ 163 การเตรียมการ

เมื่อสุนัขสิงโตทองและเหม่ยกงจื่อเดินห่างออกไปแล้ว ถังซานไม่ได้เลือกที่จะกลับไปยังโรงเรียนไถ่ถอน แต่กลับไปที่บ้านทรงเตี้ย

“ผู้เฒ่าเหมา ข้ามีเรื่องอยากจะปรึกษาท่านสักหน่อย” เขาเอ่ยอย่างนอบน้อมกับผู้เฒ่าเหมาที่กำลังเตรียมตัวไปกินข้าว

“มีเรื่องอะไรหรือ เสี่ยวถัง” ผู้เฒ่าเหมาถามพร้อมรอยยิ้ม

ถังซานกล่าวว่า “เจ้าเมืองจะสั่งให้ข้าไปทำธุระอีกห้าวันข้างหน้า อาจจะต้องออกไปสักสองสามวัน ท่านคิดว่า ข้าจะทำงานต่อเนื่องในช่วงไม่กี่วันนี้ได้หรือไม่ แล้วอีกห้าวันข้าจะไปทำธุระให้ท่านเจ้าเมือง หลังจากเสร็จแล้วค่อยกลับมาทำงานต่อ”

ผู้เฒ่าเหมาคิดสักครู่ แล้วกล่าวว่า “ก็ได้นะ เช่นนั้นในช่วงไม่กี่วันนี้เจ้าทำความสะอาดบริเวณลานให้เรียบร้อยหน่อย หลังจากนั้นข้าจะให้คนมาทำงานแทนเจ้า รู้หรือไม่ว่าต้องออกไปกี่วัน”

ถังซานส่ายหน้า กล่าวว่า “ตอนนี้ยังไม่แน่ชัด ข้าต้องรอฟังคำสั่งจากท่านเจ้าเมืองก่อน แต่คงไม่เกินสิบวัน”

“อืม ดี เมื่อรู้เวลาแน่นอนแล้ว บอกข้าด้วย” ผู้เฒ่าเหมาพยักหน้า ถือว่าตกลง

หลังจากขอบคุณผู้เฒ่าเหมาแล้ว ถังซานจึงกลับไปยังเมืองเล็กของสถาบัน

เขาไม่ได้กลับไปที่โรงเรียนไถ่ถอน แต่ตรงไปยังที่พักของเจ้าเมือง

“ท่านอาจารย์ ข้าคิดว่าพวกเราควรจะออกไปฝึกฝนภายนอกอีกครั้ง”

เมื่อจางเฮ่าเซวียนได้ยินประโยคนี้จากถังซาน ปฏิกิริยาแรกคือรู้สึกปวดเศียรเล็กน้อย ถึงแม้ว่าผลการฝึกฝนครั้งที่แล้วจะน่าตกตะลึงอย่างยิ่ง แต่ก็เพราะการฝึกฝนครั้งที่แล้วนั่นเอง ทำให้ตู๋ไป๋และกู้หลี่ทั้งคู่ได้ทะลวงขั้น เทพอสูรสถิตร่างทั้งสองที่โรงเรียนให้ความสำคัญมากที่สุดได้ก้าวหน้าขึ้น นี่เป็นเรื่องดีมากสำหรับโรงเรียน แต่ก็ทำให้สถานะของนักเรียนทั้งสองคนนี้ยิ่งสำคัญมากขึ้น

จะเสี่ยงออกไปฝึกฝนอีกหรือ? ถ้าเกิดอันตรายขึ้นมาจะทำอย่างไร?

ถังซานเห็นเขาลังเล จึงรีบกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก ครั้งที่แล้วเป็นเพียงเหตุบังเอิญ และพวกเราก็ผ่านพ้นวิกฤตมาได้มิใช่หรือ? ครั้งนี้แตกต่างออกไป จิ้งจอกสวรรค์สถิตร่างของศิษย์พี่ตู๋ไป๋ได้ฝึกฝนถึงขั้นที่สี่แล้ว จิ้งจอกสวรรค์สถิตร่างขั้นที่สี่สามารถควบคุมโชคชะตาได้ ทำให้การเดินทางครั้งนี้ของพวกเราจะราบรื่นยิ่งขึ้นแน่นอน

อีกทั้งพลังของทุกคนก็เพิ่มขึ้นแล้ว จะต้องง่ายกว่าครั้งที่แล้วแน่ ตอนนี้ศิษย์พี่คนอื่น ๆ ต่างพูดกันว่ากลุ่มของพวกเราโชคดี แต่ความจริงท่านก็รู้ว่าพวกเราไม่ได้แค่โชคดี ข้าคิดว่ามันเกี่ยวข้องกับความสามารถของพวกเราด้วย การฝึกฝนรอบแรกทุกคนต่างได้รับประโยชน์มากบ้างน้อยบ้าง รอบที่สองพวกเราไม่ควรลองอีกครั้งหรือ? ท่านลองคิดดู ถ้าสามารถช่วยให้ศิษย์พี่ตู๋ไป๋และศิษย์พี่กู้หลี่ยกระดับสู่ขั้นที่สูงขึ้นได้เร็วขึ้น นั่นไม่ใช่เรื่องดีสำหรับองค์กรหรือ?”

จางเฮ่าเซวียนกล่าวอย่างจนใจว่า “เจ้านี่พูดเก่งจริง ๆ อย่างไรก็ตาม หากพวกเจ้าจะออกไปฝึกฝนอีกครั้ง คาดว่าครั้งนี้คงไม่มีใครคัดค้าน แต่เจ้าต้องรับประกันว่าครั้งนี้จะไม่เสี่ยงอันตรายเด็ดขาด”

ถังซานยิ้มอย่างขมขื่น กล่าวว่า “ครั้งที่แล้วพวกเราก็ไม่ได้เสี่ยงนี่! เพียงแค่เพิ่งไปถึงชายแดนเขตที่อยู่ของพยัคฆ์เหินก็เจอกับพยัคฆ์เหินเข้า นี่ไม่ใช่ความผิดของพวกเรานะ”

จางเฮ่าเซวียนมุมปากกระตุก “สามตัวเลยนะ ทั้งยังมีตัวขั้นเก้าด้วย นี่ก็เป็นโชคที่เนตรจิ้งจอกสวรรค์นำมาให้หรือ?”

“แฮะ ๆ ครั้งนี้จะไม่เป็นแบบนั้นแน่นอน” ถังซานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

จางเฮ่าเซวียนคิดสักครู่ แล้วกล่าวว่า “ก็ได้ พวกเจ้าได้พิสูจน์ด้วยการกระทำแล้วถึงประโยชน์ที่การฝึกประสบการณ์สามารถนำมาให้ และความสามารถในการรับมือของพวกเจ้า เจ้าพูดถูก อีกสองกลุ่มมีผลลัพธ์จากการฝึกฝนไม่ดีเท่าพวกเจ้า นั่นเกี่ยวข้องกับความสามารถ โดยเฉพาะความสามารถในการสั่งการ

ถ้าการฝึกฝนครั้งนี้ยังได้ผลลัพธ์แบบเดียวกัน นั่นก็จะยิ่งพิสูจน์ความสามารถในการสั่งการของเจ้า ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเราให้ความสำคัญมากหลังจากวิเคราะห์อย่างรอบด้าน ดูเหมือนเจ้าจะมีพรสวรรค์ในการเป็นผู้นำมาตั้งแต่กำเนิด ถ้าครั้งนี้พวกเจ้ายังสามารถได้ผลการฝึกฝนที่ดี ครั้งหน้าข้าจะเสนอให้พวกเจ้าทั้งสิบหกคนออกปฏิบัติการพร้อมกัน และให้เจ้าเป็นผู้สั่งการ”

สิบหกคนออกปฏิบัติการพร้อมกัน? ในใจของถังซานนั้นไม่เต็มใจเลย คนยิ่งมากยิ่งยากต่อการสั่งการและดูแล หากเกิดเรื่องไม่ดีจนมีผู้บาดเจ็บล้มตายจะทำอย่างไร

แต่เมื่อจางเฮ่าเซวียนพูดเช่นนี้แล้ว เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ จึงได้แต่กล่าวว่า “ได้ ข้าจะฟังท่าน งั้นครั้งนี้ขอให้ท่านคอยคุ้มครองพวกเราอยู่เบื้องหลังอีกครั้ง ข้ากังวลว่าหากเจอศัตรูที่แข็งแกร่ง ถ้าข้าใช้ความสามารถอื่นแล้วถูกค้นพบจะไม่ดี”

“เจ้าออกไปฝึกฝน แน่นอนว่าข้าต้องคอยคุ้มครองเจ้าอยู่เบื้องหลัง เรื่องเช่นนี้ต้องพูดด้วยหรือ?” จางเฮ่าเซวียนรู้สึกจนใจ ในใจเขา สิ่งสำคัญที่สุดก็คือศิษย์คนนี้ของเขา! กาลเวลาสถิตร่างของกู้หลี่ จิ้งจอกสวรรค์สถิตร่างของตู๋ไป๋ เจ้าหนูนี่มีทั้งหมด เขาคือผู้ที่มีพลังเหนือธรรมชาติอย่างแท้จริง แม้แต่ในสายตาของจางเฮ่าเซวียน เขาก็คืออนาคตที่แท้จริงขององค์กรไถ่ถอน!

“อ้อ ใช่แล้วท่านอาจารย์ ข้าขอบอกท่านสักหน่อย เนตรจิ้งจอกสวรรค์ของข้าก็บรรลุขั้นที่สี่แล้ว” ถังซานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“……”

ถังซานกลับมาที่โรงเรียน หลังจากกินอาหารเย็นแล้ว เขาก็รีบไปหาอู๋ปิงจี้ทันที เพื่อบอกเรื่องที่จะออกไปฝึกฝนอีกครั้งกับศิษย์พี่ใหญ่

ช่วงนี้อู๋ปิงจี้หมกมุ่นอยู่กับการฝึกควบคุมการระเบิดครั้งที่สองของเข็มน้ำแข็ง เขารู้สึกว่าตนเองมีความเข้าใจมากขึ้นแล้ว พลังของเขาเพิ่มขึ้นไม่น้อย เมื่อได้ยินว่าถังซานจะออกไปฝึกประสบการณ์อีกครั้ง เขาก็ตอบตกลงด้วยความยินดี

“พยัคฆ์เหินอีกแล้วเหรอ? ถ้าเจอราชันพยัคฆ์เหินอีกจะทำอย่างไร? พวกเราฆ่าทั้งเมียและลูกของมันนะ!” อู๋ปิงจี้ได้ฟังเป้าหมายของถังซานแล้วอดรู้สึกอึ้งไม่ได้

ถังซานหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร คราวนี้ท่านอาจารย์ก็จะไปด้วย มีท่านอาจารย์อยู่ แม้จะเจอราชันพยัคฆ์เหินก็ไม่ต้องกลัว ข้าคิดว่าด้วยกำลังของกลุ่มเรา การจัดการกับพยัคฆ์เหินขั้นเจ็ดธรรมดาน่าจะไม่มีปัญหาแล้วนะ?”

อู๋ปิงจี้พยักหน้า ครั้งที่แล้วพวกเขาเคยกำจัดพยัคฆ์เหินขั้นเจ็ดระดับสูงสุดไปหนึ่งตัว แม้จะอาศัยโชคเป็นส่วนใหญ่ แต่ตอนนี้พลังของพวกเขาเพิ่มขึ้นไม่น้อย หากต้องเผชิญหน้ากับพยัคฆ์เหินขั้นเจ็ดอีกครั้ง พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องกลัวอีกต่อไป

“งั้นก็ตกลงตามนี้ พรุ่งนี้เช้าท่านช่วยแจ้งศิษย์พี่คนอื่น ๆ ด้วย ข้าต้องลาไปฝึกประสบการณ์ ดังนั้นในช่วงไม่กี่วันนี้คงต้องไปทำงานที่สถาบันเจียหลี่”

อู๋ปิงจี้ถามว่า “เจ้าไปทำงานมาหลายวันแล้ว ได้สังเกตการณ์อะไรบ้าง? มีอะไรที่ได้เรียนรู้หรือไม่?”

ถังซานหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “แน่นอนว่าต้องมี เดี๋ยวพอออกไปฝึกฝนครั้งนี้ท่านก็จะรู้เอง”

“ได้” อู๋ปิงจี้ยังคงเชื่อใจถังซานอย่างมาก ตอนนี้เขาหมกมุ่นอยู่กับการฝึกเข็มน้ำแข็ง แม้ว่าจะยังห่างไกลจากการใช้เคล็ดระเบิดลูกปรายปลิดวิญญาณ แต่เพียงแค่เข็มน้ำแข็งก็ทำให้พลังโจมตีของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมากแล้ว

หลังจากปรึกษากับอู๋ปิงจี้เสร็จแล้ว ถังซานก็ไม่ได้กลับห้องไปพักผ่อน แต่กลับไปที่เมืองสถาบัน และตรงไปที่โรงตีเหล็ก เนื่องจากต้องออกไปฝึกฝน และยังต้องแบกรับภารกิจสำคัญในการสอดส่อง ‘ศัตรูหัวใจ’ ถังซานจึงต้องเตรียมตัวให้มาก

ครั้งนี้เขาจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งยังรู้สึกตื่นเต้นอีกด้วย

นี่เป็นโอกาสแรกที่เขาจะได้เข้าใกล้เหม่ยกงจื่อ ได้รู้ความเคลื่อนไหวของนาง ได้ติดตามนาง และได้คอยปกป้องนางอย่างเงียบ ๆ จากที่ไกล ๆ

วันรุ่งขึ้น เขาไปทำงานที่สถาบันเจียหลี่ตามปกติ ขณะที่กวาดพื้นอย่างตั้งใจ เขาก็ใช้เนตรสวรรค์หยั่งรู้สังเกตผังเวทเตือนภัยอย่างละเอียด เวลาไม่คอยท่า แผนขั้นต่อไปจะเริ่มคืนนี้!

ในขณะที่ถังซานกำลังเตรียมทุกอย่างอย่างเร่งรีบ เหม่ยกงจื่อก็กลับไปที่ร้านชานมหลังเลิกเรียน

“ท่านแม่ ข้าช่วยเอง” เหม่ยกงจื่อเปลี่ยนเป็นชุดทำงานของร้าน เดินไปหาซูฉินและรับแก้วชานมจากมือของนางมาทำต่อ

“วันนี้เจ้ากลับมาทำไมหรือ?” ซูฉินมองไปที่บุตรสาวแล้วถาม

เหม่ยกงจื่อตอบว่า ” ซ่งจวินโฮ่วชวนข้าไปฝึกประสบการณ์เป็นกลุ่มที่เทือกเขาเจียหลี่ ในเขตที่อยู่ของพยัคฆ์เหินน่ะ”

ซูฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดว่า “เขาแค่อยากเข้าใกล้เจ้า สำหรับทายาทตระกูลสายเลือดทองคำพวกนี้ เจ้าควรอยู่ให้ห่าง ๆ และระมัดระวังไว้จะดีกว่า”

“อืม ข้ารู้ แต่ตามกฎของสถาบันเจียหลี่ ข้าจำเป็นต้องออกไปฝึกประสบการณ์ ข้าปฏิเสธไปหลายครั้งแล้ว คราวนี้ข้าจึงตอบตกลง”

“งั้นก็ไปเถอะ ระวังตัวด้วย และปกป้องตัวเองให้ดี” ซูฉินลูบผมยาวของบุตรสาวเบา ๆ

“อืม ท่านวางใจได้” เหม่ยกงจื่อตอบพร้อมรอยยิ้ม มีเพียงต่อหน้ามารดาเท่านั้นที่นางจะแสดงรอยยิ้มออกมา

น่าเสียดายที่ถังซานไม่ได้เห็นนางในยามนี้ มิเช่นนั้นสิ่งที่เขาจะได้เห็นคือบุปผานับร้อยที่กำลังเบ่งบาน