ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 150

บทที่ 150 เสี่ยวถังคนกวาดพื้น

ถังซานเดินตามเขาเข้าไปในบ้านหลังเตี้ย ภายในบ้านตกแต่งอย่างเรียบง่าย ด้านหนึ่งมีไม้กวาดและถังน้ำวางกองอยู่ อีกด้านหนึ่งมีโต๊ะและเก้าอี้ที่ดูเหมือนจะพังได้ทุกเมื่อ

ผู้เฒ่าเหมานั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง มองไปที่ถังซานแล้วพูดว่า “เจ้าคงรู้ว่านี่คือที่ไหน การที่ได้มาทำงานในสถาบันแห่งนี้ หมายความว่าเจ้าได้รับการยอมรับจากเจ้าเมืองแล้ว ดังนั้น เมื่อทำงานที่นี่ เจ้าต้องรักษากฎระเบียบ การรักษากฎไม่ใช่เพื่อตัวเจ้าเองเท่านั้น แต่ยังเพื่อทุกคนในเมืองของพวกเราด้วย แม้ว่าในสถาบัน พวกเขาจะยังคงสำรวมตัวกับพวกเราที่เป็นคนงาน แต่ถ้าหากไปยั่วโมโหพวกเขาเข้า วันตายของพวกเราก็จะมาถึง ไม่ใช่แค่เจ้าที่จะตาย แต่เจ้าจะทำให้ทุกคนเดือดร้อนไปด้วย”

“ขอรับ” ถังซานรับคำ

ผู้เฒ่าเหมาพูดเสียงเรียบว่า “จำไว้ อย่าพูด ตอนทำงานให้ทำตัวเหมือนเป็นใบ้ ก้มหน้าตลอดเวลา อย่าไปมอง ไม่มอง ไม่ฟัง ไม่พูด ส่วนในใจเจ้าจะคิดอย่างไรข้าไม่สน แต่สิ่งสำคัญที่สุด คืออย่าหาเรื่องยุ่งยากให้ข้า และอย่าหาเรื่องยุ่งยากให้ทุกคน ทำได้แค่นี้ เจ้าก็จะทำงานที่นี่ต่อไปได้ ไม่เช่นนั้น เจ้าก็ไสหัวไป แต่เดิมข้าไม่อยากรับเจ้าหรอก เพราะเจ้าอายุน้อยเกินไป อาจจะไม่รู้จักกาลเทศะ แต่เจ้าเมืองรับรองมาว่าเจ้าพอไหว ดังนั้น เจ้าก็แสดงให้ข้าดูเสีย”

“ขอรับ” ขณะฟังคำสั่งสอนของผู้เฒ่าเหมา ถังซานก็รู้สึกประหลาดใจในใจ เกิดมาสามชาติ เคยเป็นราชันเทพแต่กลับถูกสั่งสอนเช่นนี้ ก็นับเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ แน่นอนว่าเขาไม่โกรธผู้เฒ่าเหมา เขาเข้าใจความหมายในคำพูดของชายชรา ทุกอย่างล้วนเป็นไปเพื่อบริวารมนุษย์ในเมืองสถาบันแห่งนี้ ในสังคมเช่นมหาพิภพภูตปีศาจนี้ การกระทำของเขาไม่ผิด หรือพูดอีกอย่างคือ การกระทำของเขาเป็นทางเลือกที่ถูกต้องมาก

“ไปกันเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปที่ทำงาน วันนี้เริ่มทำงานได้เลย”

จากนั้น ผู้เฒ่าเหมาก็ให้เขาหยิบอุปกรณ์ แล้วพาเขาออกจากบ้าน

อาคารเรียนหลักของสถาบันเจียหลี่เป็นอาคารที่ยิ่งใหญ่มาก สูงกว่าสิบห้าจั้ง แต่มีเพียงห้าชั้น แม้แต่จากเมืองสถาบันก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ปัจจุบันสถาบันเจียหลี่มีศิษย์ทั้งหมดกว่าพันคน แบ่งเป็นหกระดับชั้นเพื่อการเรียนการสอน แต่ละระดับชั้นไม่มีระยะเวลาที่แน่นอน ต้องผ่านการทดสอบของระดับชั้นก่อนหน้าจึงจะสามารถเข้าสู่ระดับชั้นถัดไปเพื่อฝึกฝนต่อได้ การทดสอบจัดขึ้นทุกครึ่งปี นั่นหมายความว่า หากพลังของเจ้าเพียงพอ เจ้าอาจใช้เวลาเพียงสามปีก็จบการศึกษาจากที่นี่ได้ แต่หากความสามารถของเจ้าไม่เพียงพอ ก็อย่าหวังว่าจะจบได้ตลอดชีวิต ดังนั้นไม่ใช่ศิษย์ทุกคนที่จะสามารถจบการศึกษาจากสถาบันเจียหลี่ได้

ลานโล่งหน้าอาคารเรียนหลักกว้างและโล่ง พื้นสร้างด้วยหิน เรียบและสะอาด หินเรียงกันเป็นลวดลายต่าง ๆ ที่สำคัญที่สุดคือเผ่าที่แข็งแกร่งที่สุดทั้งสิบของเผ่าปีศาจที่นี่ไม่มีทางเห็นร่องรอยของเผ่าภูตแน่นอน

ผู้เฒ่าเหมาชี้ให้เขาเห็นพื้นที่ที่ต้องทำความสะอาด “จำไว้ เวลาทำงานที่นี่อย่าเจ้าเล่ห์ ไม่ว่าเทพอสูรสถิตร่างของเจ้าจะเป็นอะไร อย่าใช้ตอนทำงาน ให้คงรูปร่างมนุษย์ไว้ตอนกวาดพื้นจงทำงานอย่างจริงจัง ตอนเที่ยงให้กลับไปกินข้าวที่ฝั่งเรา บ่ายก็มาทำงานต่อ โดยรวมแล้ว ต้องกวาดวันละสองครั้ง แต่นอกจากสองครั้งนี้แล้ว ถ้าเห็นที่ไหนสกปรกก็ต้องรีบกวาดให้สะอาดทันที”

หลังจากสั่งเสร็จ ผู้เฒ่าเหมาก็บอกให้ถังซานเริ่มได้

ถังซานเริ่มกวาดตามขอบลานกว้าง ผู้เฒ่าเหมาคอยดูอยู่ข้าง ๆ ถังซานรู้ว่าเขากำลังจับตาดูอยู่ ดูว่าตนจะทำงานได้อย่างมั่นคงหรือไม่

เขามาทำงานที่นี่ไม่ใช่เพื่อทำงานหาเงิน แต่เพื่อจะได้พบกับเหม่ยกงจื่อของเขา เขากวาดอย่างไม่เร่งรีบ รักษาจังหวะที่สม่ำเสมอตลอดเวลา

ผู้เฒ่าเหมาดูอยู่ข้าง ๆ สักพัก กับการแสดงออกของถังซานแบบนี้ เขาค่อนข้างพอใจ อย่างน้อยก็เห็นได้จากพฤติกรรมว่านี่ไม่ใช่เด็กที่ใจร้อน

หนึ่งก้านธูปต่อมา ผู้เฒ่าเหมาก็จากไป ถังซานค่อย ๆ กวาดที่นี่ด้วยตัวเอง

ความจริงแล้ว การทำงานที่นี่แม้จะน่าเบื่อ แต่สำหรับถังซาน ความน่าเบื่อไม่ใช่ปัญหาเลย สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือปราณวิญญาณฟ้าดินที่นี่เข้มข้นมาก น่าจะเป็นเพราะสถาบันเจียหลี่ใช้กลไกบางอย่างเพื่อเพิ่มความเข้มข้นของปราณวิญญาณฟ้าดิน ขณะที่เขากวาดพื้น เขาก็แอบฝึกพลังเสวียนเทียน ดูดซับปราณวิญญาณเหล่านี้หล่อเลี้ยงร่างกายของตัวเอง ถือเป็นวิธีการฝึกฝนอย่างหนึ่ง

เขาไม่รีบร้อนเลย กวาดพื้นไปเรื่อย ๆ ค่อย ๆ ดูดซับปราณวิญญาณฟ้าดินที่เข้มข้นในอากาศมาหล่อเลี้ยงร่างกาย ฝึกฝนพลังเสวียนเทียน

ตั้งแต่กินผลเอ็นมังกร ร่างกายของเขาก็เปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน เริ่มใช้พลังเสวียนเทียนหล่อหลอมร่างกายอย่างพิถีพิถัน ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ที่ตั้งใจทำให้ตัวเองดูผอมบางเพื่อปิดบังตัวตน

ช่วงเช้าผ่านไปกับการกวาดพื้นเช่นนี้ เมื่อผู้เฒ่าเหมากลับมาอีกครั้ง สิ่งที่เห็นคือลานกว้างที่สะอาดจนแทบไม่มีฝุ่นแม้แต่เม็ดเดียว และถังซานกำลังเก็บขยะที่กวาดมาให้เรียบร้อย

“ถึงเวลากินข้าวแล้ว ใช้เวลานานขนาดนี้เลยหรือ” ผู้เฒ่าเหมามองเด็กตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ

ถังซานเช็ดเหงื่อบาง ๆ บนหน้าผาก ยิ้มพลางพูดว่า “ข้าได้เก็บกวาดใบไม้ร่วงและวัชพืชในพุ่มไม้ด้วย ควรทำอยู่แล้ว”

“อืม ไปกินข้าวกันเถอะ”

อาหารในสถาบันเป็นแบบเดียวกันหมด อย่างน้อยสำหรับพวกเขาที่เป็นคนงานก็เป็นเช่นนั้น ก็แค่อาหารธรรมดา ๆ ถังซานชินแล้ว แน่นอนว่าต้องด้อยกว่าในโรงเรียนมาก ก่อนมาที่นี่ จางเฮ่าเซวียนเคยเตือนเขาว่าสามารถนำอาหารมาเองได้ แต่ถังซานไม่ได้ทำ เพราะมันจะดูโดดเด่นเกินไป แล้วคนที่ทำงานเหมือนกันจะมองอย่างไร?

ตลอดมื้ออาหาร ผู้เฒ่าเหมาไม่พูดอะไร ถังซานก็ไม่พูดเช่นกัน กินเสร็จแล้วก็เก็บภาชนะเงียบ ๆ จากนั้นก็หามุมนั่งขัดสมาธิเพื่อฝึกฝนอย่างเงียบ ๆ

หลังจากพักประมาณหนึ่งชั่วยาม ถังซานก็หยิบไม้กวาดและอุปกรณ์ทำความสะอาดไปที่ลานหน้าอาคารเรียนหลักอีกครั้ง เพื่อทำความสะอาดต่อ

ผู้เฒ่าเหมาดูเหมือนจะยอมรับนิสัยไม่ชอบพูดจาของเขา ตอนบ่ายสายตาที่มองเขาก็อ่อนโยนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ก่อนงานนี้ก็มีคนทำอยู่แล้ว แค่กวาดทำความสะอาดหนึ่งชั่วยามก็พอ ตอนบ่ายยิ่งใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วยามกวาดง่าย ๆ ก็เรียบร้อยแล้ว ดังนั้นงานนี้จึงไม่ถือว่าเหนื่อยมาก

แต่ถังซานใช้เวลากวาดตอนเช้าเต็ม ๆ สองชั่วยาม ตอนเที่ยงก็พักแค่หนึ่งชั่วยามก็ไปทำงานต่อ ทำให้ความรู้สึกแรกของผู้เฒ่าเหมาคือ เด็กคนนี้ขยันมาก

เขาไหนเลยจะรู้ว่าถังซานแค่อยากอยู่ที่ลานให้นานขึ้น เพื่อจะได้เห็นใครบางคนเท่านั้นเอง!

วันนี้ทั้งเช้า เขาไม่ได้พบนางเลย ที่ลานหน้าอาคารเรียนหลักนี้ ก็แทบไม่มีศิษย์เผ่าปีศาจปรากฏตัว อาจเป็นเพราะที่นี่เป็นเพียงด้านหน้าของสถาบันเท่านั้น บางครั้งที่เห็นศิษย์เผ่าปีศาจสักคนสองคน ก็แค่เดินผ่านไปเท่านั้น

ถังซานไม่รีบร้อน เขาแค่รู้ว่าเหม่ยกงจื่อเรียนอยู่ที่นี่ก็พอแล้ว อย่างไรก็ต้องได้เจอกันสักวัน ถึงสถาบันจะกว้างใหญ่เพียงใด ก็แค่พื้นที่ที่ล้อมรอบไว้เท่านั้น

หลังจากทำงานกวาดพื้นมาทั้งวัน เมื่อผู้เฒ่าเหมามาตรวจในตอนค่ำ ก็รู้สึกทันทีว่าลานทั้งหมดดูใหม่เอี่ยม

บนพื้นไม่มีแม้แต่คราบสกปรกเล็ก ๆ กวาดสะอาดเรียบร้อยมาก โดยเฉพาะพื้นที่สีเขียวรอบลาน ยังมีการตัดแต่งเล็กน้อย ดูแล้วให้ความรู้สึกกลมกลืน

ในชาติก่อน วิญญาณยุทธ์หลักที่ถังซานใช้คือหญ้าเงินคราม ซึ่งต่อมาวิวัฒนาการเป็นจักรพรรดิเงินคราม ซึ่งเป็นราชาแห่งพืช เขาจึงมีความเข้ากันกับพืชอย่างแข็งแกร่งโดยธรรมชาติ นี่เป็นเหตุผลที่เขาเลือกเถาหยกไว้ในตราประทับที่หกของตน เขาหวังว่าผ่านการยกระดับเถาหยก เมื่อมันแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ จะทำให้เขาใช้ความสามารถบางอย่างจากชาติก่อนได้ สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่เขาคุ้นเคยที่สุด!