ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 149

บทที่ 149 จัดการเรียบร้อย

จางเฮ่าเซวียนกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ขณะที่ถังซานได้เก็บพลังของตัวเองกลับไปแล้ว และกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขา

“ดังนั้น สถาบันเจียหลี่จะต้องมีเทพอสูรสถิตร่างที่แข็งแกร่งมากแน่นอน ข้าอยากไปดู ถ้าสามารถเรียนรู้ได้ ท่านน่าจะเข้าใจ” ถังซานกล่าวด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความใฝ่ฝัน

ลมหายใจของจางเฮ่าเซวียนเริ่มหนักขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ความมีเหตุผลบอกข้าว่าควรรายงานเรื่องนี้ให้องค์กรทราบ และปกป้องเจ้าในฐานะบุคคลสำคัญที่สุด เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งที่เจ้าทำเมื่อครู่นี้มันพลิกโลกมากเพียงใด? โดยเฉพาะอย่างยิ่งการพลิกโลกของพวกเราเผ่ามนุษย์”

ถังซานมองเขาอย่างจริงจังแล้วกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ ข้าได้มอบวิธีการฝึกฝนทั้งหมดให้ท่านแล้ว ไม่ใช่ตัวข้าที่มีค่า แต่เป็นคัมภีร์เสวียนเทียนต่างหากที่ล้ำค่า ไม่มีใครรู้ว่ามันมาจากไหน ดังนั้น จึงยิ่งจำเป็นที่ข้าต้องทดลองให้มากขึ้น เพื่อดูว่าขีดจำกัดของมันอยู่ที่ใด มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น พวกเราจึงจะสามารถค้นพบวิธีที่ดีที่สุดในการผสานมันกับ และทำให้พวกเราเผ่ามนุษย์มีโอกาสลุกขึ้นมาได้”

จางเฮ่าเซวียนหลับตาลงพลางพึมพำว่า “แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากความลับนี้ของเจ้าถูกค้นพบ มันจะหมายความว่าอย่างไร?”

ถังซานยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า “เกี่ยวกับปัญหานี้ ข้าคิดไว้นานแล้ว ถ้าวันหนึ่งข้าพลาดและถูกค้นพบจริง ๆ ข้าก็จะเป็นเพียงบุคคลคนเดียวเท่านั้น ไม่ว่าพวกเขาจะฆ่าข้า หรือข้าจะจบชีวิตตัวเอง ข้าจะไม่เปิดเผยแม้แต่ตัวอักษรเดียวของคัมภีร์เสวียนเทียน เรื่องนี้มีเพียงท่านอาจารย์และศิษย์เท่านั้นที่รู้ แต่ไม่ว่าอย่างไร ข้าจะพยายามซ่อนเร้นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และต้องการให้ท่านช่วยข้าปกปิดเรื่องนี้ด้วย แม้ว่าข้าจะตายไปแล้วสิบปี หรือร้อยปีก็ตาม เมื่อพวกเราไถ่ถอนมีพื้นฐานที่มั่นคงกว่านี้ ค่อย ๆ สร้างผู้แข็งแกร่งให้มากพอ ก็ยังไม่ควรเปิดเผยคัมภีร์เสวียนเทียน มิฉะนั้นพวกเราเผ่ามนุษย์จะตกอยู่ในอันตรายที่สุด”

จางเฮ่าเซวียนพยักหน้าเงียบ ๆ เพราะคำนึงถึงจุดนี้ เขาจึงไม่ได้รายงานเรื่องคัมภีร์เสวียนเทียนขึ้นไป หากรายงานไปแล้ว มันจะไม่อยู่ในการควบคุมของเขาอีกต่อไป เมื่อองค์กรตัดสินใจให้คนธรรมดาจำนวนมากมาเรียนรู้ การไม่ถูกเปิดเผยแทบจะเป็นไปไม่ได้ และนั่นจะนำมาซึ่งหายนะครั้งใหญ่ให้กับมนุษย์

“เจ้าฉลาดมาก เจ้าไม่เหมือนเด็กอายุสิบขวบเลย เจ้าโตเป็นผู้ใหญ่มาก

ถังซาน เจ้ารู้ไหม? ข้าถึงกับคิดว่า เจ้าอาจเป็นผู้กอบกู้ที่สวรรค์ส่งมาเพื่อช่วยมนุษย์ ข้าเคยคิดว่าเจ้าอาจเป็นสายลับที่เผ่าปีศาจส่งมา ข้าหวังว่าจะเป็นอย่างแรกมากกว่า ความเป็นไปได้ของอย่างหลังนั้นน้อยมาก เพราะแม้แต่ในเผ่าปีศาจ การมีอยู่ของเจ้าก็ถือเป็นอัจฉริยะระดับสูงสุดอย่างแท้จริง เผ่าปีศาจไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามาเสี่ยงเช่นนี้เลย ข้าจะพยายามทุกวิถีทางเพื่อปกป้องเจ้าให้ดี แต่เจ้าก็ต้องสัญญากับข้าว่าจะต้องปกป้องตัวเองให้ดีด้วย เจ้ามีความสำคัญต่อมนุษย์ทั้งหมดมากเหลือเกิน” จางเฮ่าเซวียนกล่าวอย่างจริงจัง

“ท่านวางใจได้ ข้ารักชีวิตของข้ามาก” ท้ายที่สุด ข้าก็ตายมาแล้วสองครั้ง… ถังซานบ่นอยู่ในใจเงียบ ๆ

“ได้ เจ้าจะทำอย่างไร ข้าจะสนับสนุนเจ้า สามารถสังเกตการณ์ได้ แต่ต้องไม่ลงมือโดยพลการเด็ดขาด”

จัดการอาจารย์เจ้าเมืองเรียบร้อย!

ถังซานไม่รู้ว่าจางเฮ่าเซวียนพูดอย่างไรกับอาจารย์คนอื่น ๆ แต่เขาก็ได้รับแจ้งจากอู๋ปิงจี้อย่างรวดเร็ว เขาสามารถไปทำงานที่สถาบันเจียหลี่ได้แล้ว

ทำงานสามวันต่อสัปดาห์ เนื้องานนั้นง่ายมาก กวาดลาน!

จริง ๆ แล้วก็แค่กวาดลาน เป็นคนงานทำความสะอาดของสถาบันเจียหลี่ ส่วนอีกสี่วันที่เหลือก็กลับไปเรียนและฝึกฝนที่โรงเรียนไถ่ถอน ระหว่างนั้นหากมีการออกไปฝึกภาคสนาม งานกวาดลานก็จะมีการจัดการให้คนอื่นมาทำแทน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการจัดการของจางเฮ่าเซวียนนั้นครอบคลุมทุกด้านแล้ว

เมื่อเร็ว ๆ นี้ยังไม่มีการจัดการฝึกภาคสนาม หลังจากที่ศิษย์ทั้งหมดของโรงเรียนไถ่ถอนถูกแบ่งออกเป็นสามกลุ่มและออกไปฝึกภาคสนามแล้ว ช่วงนี้เป็นเวลาของการตกตะกอนและสรุปบทเรียน รวมถึงการให้คำแนะนำเฉพาะสำหรับปัญหาของแต่ละคน วิธีการเช่นนี้ถังซานก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง หลังจากตกตะกอนแล้ว ค่อยฝึกภาคสนามต่อ วนเวียนไปเช่นนี้ เป็นวิธีที่ดีที่สุด

แม้ว่าถังซานจะสูงขึ้นมากแล้ว แต่เขาอายุสิบขวบ ความสูงก็แค่ประมาณสี่ฉื่อห้าชุ่น*[1] เมื่ออยู่ต่อหน้าเผ่าปีศาจที่มีร่างกายสูงใหญ่ เขาก็เป็นเพียงเด็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเท่านั้น

เครื่องแบบของเมืองสถาบันเจียหลี่ ก็คือชุดทำงานที่พวกเขาใช้ทำงานที่สถาบันเจียหลี่

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ในเช้าวันที่สามหลังจากที่ถังซานยื่นคำขอ เขาก็ตามหลังจางเฮ่าเซวียนเข้าสู่สถาบันอันดับหนึ่งของมหานครเจียหลี่แห่งนี้

ในฐานะคนงาน พวกเขาย่อมไม่สามารถเข้าประตูหน้าได้ สถาบันเจียหลี่มีประตูเล็กที่ลานหลังทางด้านเมืองของสถาบัน คนงานทุกคนเข้าไปทำงานผ่านประตูเล็กที่ลานหลังนี้

เมื่อเดินเข้าประตูเล็ก ถังซานก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศที่นี่ดูเหมือนจะเพิ่มความขลังและสง่างามขึ้นหลายส่วน อีกทั้งปราณวิญญาณของฟ้าดินก็เข้มข้นกว่าภายนอกมากเช่นกัน

“เสี่ยวถัง เจ้าต้องจำไว้ว่าสถาบันเจียหลี่มีสถานะสูงส่งมากในมหานครเจียหลี่ ไม่เพียงแต่บุตรหลานของชนชั้นสูงในนครเจียหลี่เท่านั้นที่เรียนที่นี่ แม้แต่บุตรหลานของตระกูลใหญ่อื่น ๆ อีกมากมายก็มาศึกษาต่อที่นี่ด้วย ที่นี่มีผู้แข็งแกร่งมากมาย ระดับเทพขึ้นไปก็มีไม่น้อย ดังนั้นเวลาทำงาน ต้องระมัดระวังให้มาก เข้าใจหรือไม่?” จางเฮ่าเซวียนกำชับเบา ๆ

แน่นอนว่าถังซานเข้าใจว่าเขากำลังเตือนอะไร จึงพยักหน้ารัว ๆ

สถาบันเจียหลี่มีขนาดใหญ่มาก ภายในแบ่งออกเป็นสามเขตใหญ่ ๆ เขตแรกคือเขตการเรียนการสอน รวมถึงอาคารเรียนหลัก มีอาคารเรียนทั้งหมดหกหลัง ขนาดแตกต่างกันไป แต่ละหลังใช้สำหรับการเรียนการสอนที่แตกต่างกัน

เขตที่สองคือเขตที่พักอาศัย ศิษย์ของสถาบันเจียหลี่จำเป็นต้องพักอาศัยในโรงเรียน การออกนอกโรงเรียนต้องขออนุญาตลา แต่ละเดือนจะมีวันหยุดสามวันหนึ่งครั้ง

เมื่อตอนนี้ถังซานนึกย้อนกลับไป ที่ตัวเองเคยพบกับเหม่ยกงจื่อล้วนเป็นโชคดีอย่างมาก! พอดีกับช่วงที่นางหยุดเรียนและกลับไปช่วยงานที่ร้านชานม

เขตที่สามเรียกว่าเขตฝึกฝน ที่นั่นแบ่งออกเป็นพื้นที่ฝึกฝนหลายแห่งที่แตกต่างกัน เหมาะสำหรับศิษย์ประเภทต่าง ๆ ร้านค้าระดับสูงภายในสถาบันก็ตั้งอยู่ในเขตฝึกฝนเช่นกัน หน้าที่ของมันคงคล้ายกับร้านขายของชำในโรงเรียนไถ่ถอน แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าที่นี่มีของดีมากกว่าแน่นอน

การแบ่งสามเขตใหญ่นั้นเรียบง่ายและชัดเจน ส่วนพื้นที่ที่ถังซานมาทำงานนั้น คือรับผิดชอบงานทำความสะอาดลานโล่งประมาณหกพันหกร้อยหกสิบเจ็ดหลี่*[2]ด้านหน้าอาคารเรียนหลักในเขตการเรียนการสอน ทุกวันต้องกวาดสองครั้ง เช้าหนึ่งครั้งและบ่ายหนึ่งครั้ง จากนั้นทุกสัปดาห์ต้องล้างทำความสะอาดหนึ่งครั้ง

การกวาดค่อนข้างสบายกว่า ส่วนการล้างทำความสะอาดนั้นเหนื่อยกว่ามาก

จางเฮ่าเซวียนพาถังซานมาถึงด้านหลังป่าไม้แห่งหนึ่งภายในสถาบันเจียหลี่ ที่นี่มีบ้านทรงเตี้ยเรียงรายกันอยู่แถวหนึ่ง เนื่องจากถูกบังด้วยป่าไม้ด้านหน้า จึงมองจากด้านหน้าไม่เห็นเลย

จางเฮ่าเซวียนเดินไปที่หน้าบ้านหลังหนึ่งแล้วเคาะประตู

ประตูเปิดออก มีชายชราหลังค่อมเดินออกมาจากข้างใน

“ลุงเหมา” จางเฮ่าเซวียนยิ้มอย่างสุภาพ

“เจ้าเมืองมาแล้วหรือ เชิญเข้ามานั่งข้างในเถอะ” ชายชราที่ถูกเรียกว่าลุงเหมากล่าวพร้อมรอยยิ้ม

จางเฮ่าเซวียนส่ายหน้า แล้วกล่าวว่า “ข้าไม่นั่งแล้ว นี่คือเด็กที่ข้าเคยบอกท่าน รบกวนท่านจัดการงานให้เขาก็พอ ข้าจะกลับไปก่อน เขาชื่อถังซาน ท่านเรียกเขาว่าเสี่ยวถังก็ได้ เสี่ยวถังมาคารวะลุงเหมาสิ”

“ถังซานคารวะท่านปู่เหมา” ถังซานก้าวไปข้างหน้าสองก้าว คำนับอย่างเคารพ

“ไม่ต้องเรียกข้าว่าท่านปู่ เรียกข้าว่าผู้เฒ่าเหมาก็พอ ที่นี่ห้ามมีคำเรียกญาติ เข้าใจรึไม่?” ผู้เฒ่าเหมามองดูถังซานตั้งแต่หัวจรดเท้า

เมื่อเห็นแววตาเย็นชาในดวงตาของเขา ถังซานจึงรีบพยักหน้า “ขอรับ ผู้เฒ่าเหมา”

ผู้เฒ่าเหมาหันไปทางจางเฮ่าเซวียนแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นท่านไปทำธุระเถอะ ฝากเด็กคนนี้ไว้กับข้า ตราบใดที่เขาว่าง่าย รับรองว่าไม่มีปัญหา”

จางเฮ่าเซวียนพยักหน้า “งั้นก็รบกวนท่านแล้ว เสี่ยวถัง ผู้เฒ่าเหมาทำงานที่สถาบันเจียหลี่มาหลายสิบปี คุ้นเคยกับที่นี่มาก เจ้าต้องฟังคำสั่งของผู้เฒ่าเหมา ทุกวันหลังเลิกงานก็กลับไปที่เมือง”

“ขอรับ ขอบคุณท่านเจ้าเมือง”

หลังจางเฮ่าเซวียนจากไปแล้ว ผู้เฒ่าเหมาจึงพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า “ตามข้าเข้ามา”

[1] 4 ฉื่อ 5 ชุ่น ประมาณ 150 เซนติเมตร

[2] 6,667 หลี่ ประมาณ 10,000 ตารางเมตร