ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 128

บทที่ 128 ยังจะมีครั้งหน้าอีกหรือ?

จางเฮ่าเซวียนกล่าวว่า “มีปัญหาเล็กน้อย แต่ก็ยังถือว่าดีอยู่ ที่จริงเป็นการใช้พลังจิตมากเกินไป ตอนนี้กำลังพักผ่อน”

กวนหลงเจียงรู้สึกกังวลขึ้นมาทันที “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

จางเฮ่าเซวียนยิ้มแห้ง ๆ “เด็ก ๆ พวกนี้ซุกซน จริง ๆ ก็ไม่ใช่ความผิดของพวกเขาหรอก คงเป็นเพราะโชคไม่ดีมากกว่า”

มู่อวิ๋นอวี่ขมวดคิ้ว “ไม่ใช่พาตู๋ไป๋ไปด้วยหรอกหรือ? แม้เนตรจิ้งจอกสวรรค์ขั้นสามจะไม่มีผลโดยตรง แต่ถ้าพูดถึงการนำพาโชค ก็น่าจะยังได้อยู่นะ ทำไมถึงโชคร้ายได้?”

จางเฮ่าเซวียนมุมปากกระตุก “ถ้าโชคดีจริง จะไปเจอราชันพยัคฆ์เหินที่ชายขอบเขตที่อยู่ของพยัคฆ์เหินได้อย่างไร? คราวนี้ไม่ใช่แค่พวกเขา แม้แต่ข้าก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด”

จากนั้นเขาก็เล่าประสบการณ์ทั้งหมดของถังซานและคนอื่น ๆ ตลอดการเดินทางครั้งนี้ โดยไม่ปิดบังอะไร

ในฐานะอาจาย์ใหญ่ของโรงเรียนไถ่ถอนและเจ้าเมืองสถาบันเจียหลี่ เขาจำเป็นต้องบอกความจริงทั้งหมด

ขณะฟังเรื่องราวจากปากของจางเฮ่าเซวียน สีหน้าของมู่อวิ๋นอวี่ค่อย ๆ ซีดเผือดลง คนอื่น ๆ ก็ล้วนเปลี่ยนสีหน้าไปเช่นกัน

“นิดเดียว แค่นิดเดียวก็จะถูกทำลายยับเยินทั้งคณะแล้ว!” กวนหลงเจียงพูดเสียงสั่น

มู่เอินฉิงไม่พูดอะไร ส่วนมู่อวิ๋นอวี่อุทานออกมา “ทำไมตอนนั้นพวกท่านถึงยอมให้พวกเขาไป? ถ้าเกิด…”

ซือหรูแค่นเสียง “ส่วนใหญ่คงเป็นเพราะคนบางคนไร้ความสามารถ ถ้าเป็นข้า แม้จะเป็นราชันพยัคฆ์เหินก็ไม่เห็นเป็นไร ข้าจะนำศพมันกลับมาด้วย แต่ข้าแค่ไม่อยากเปิดเผยตัวเท่านั้น ศพของสัตว์อสูรขั้นเก้า พวกเราก็ไม่สามารถจัดการได้ ง่ายเกินไปที่จะถูกสงสัย” เขาเป็นหนึ่งในผู้แข็งแกร่งขั้นเทพที่หายากในองค์กรไถ่ถอน ในหมู่สัตว์อสูรนั้นไม่มีระดับเทพ วาทะนี้จึงมิได้เกินจริง

จางเฮ่าเซวียนพูดอย่างหงุดหงิด “งั้นคราวหน้าเจ้าไปสิ”

“ยังจะมีคราวหน้าอีกหรือ?” เสียงของกวนหลงเจียงพลันเปลี่ยนเป็นโกรธจัด “จางเฮ่าเซวียน นี่เป็นการตัดสินใจที่โง่เขลาอะไรกัน เจ้ารู้หรือไม่ว่าครั้งนี้…”

เสียงตะโกนของกวนหลงเจียงราวกับพายุฝนที่โหมกระหน่ำใส่เจ้าเมือง แม้จางเฮ่าเซวียนจะคิ้วกระตุกอยู่บ้าง แต่ก็ได้แต่ยอมฟังเงียบ ๆ

“หนีพ้นแล้ว!” เฉิงจื่อเฉิงแลบลิ้น หันไปมองถังซานแล้วพูดว่า “เสี่ยวถัง เจ้าว่าศิษย์พี่กู้หลี่กับตู๋ไป๋จะฟื้นขึ้นมาไหม? พวกเขาจะไม่…”

ถังซานส่ายหัว “ไม่มีอะไรหรอก แค่พลังจิตอ่อนล้าเท่านั้น เทพอสูรสถิตร่างของพวกเขาล้วนมีความสัมพันธ์กับพลังจิตอยู่บ้าง พวกเขาแค่ใช้เทพอสูรสถิตร่างมากเกินไป ไม่ใช่เพราะถูกโจมตีจากพลังจิตภายนอก พวกเขาเพียงแค่บีบคั้นตัวเอง ไม่ได้ทำร้ายต้นกำเนิด ตอนนี้การหลับใหลเป็นเพียงการซ่อมแซมตัวเอง ท่านไม่เห็นหรือว่าสัญญาณชีพของพวกเขายังคงที่ดี?”

“อืม ถ้าพวกเขาตื่นขึ้นมาก็ดี ขออย่าให้เกิดเรื่องอะไรเลย!” เฉิงจื่อเฉิงประนมมือไหว้ฟ้า

ถังซานกล่าว “ไหว้ฟ้าไม่มีประโยชน์หรอก พวกเรามนุษย์ในโลกนี้ไม่ใช่ผู้ที่ได้รับความเมตตาอยู่แล้ว”

เฉิงจื่อเฉิงชะงัก “ก็จริง แล้วควรทำอย่างไรล่ะ?”

ถังซานกล่าว “ต่อไปหากมีโอกาส พวกเราก็จะทะลวงฟ้านี้ สร้างกฎเกณฑ์ใหม่”

เฉิงจื่อเฉิงเบ้ปาก “เจ้าคุยโวเกินไปแล้ว ข้ากลับก่อนล่ะ ข้าไม่อยากโดนท่านอาจารย์ดุ” กล่าวจบนางก็หันหลังวิ่งไป

อู๋ปิงจี้ที่ยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ มาตลอดเห็นนางจากไปแล้ว จึงค่อยเอ่ยเสียงเบา “เสี่ยวถังของที่พวกเราได้มาครั้งนี้จะจัดการอย่างไร? พวกเรามาตรวจนับด้วยกันดีหรือไม่?”

ถังซานหัวเราะพลางกล่าว “ไม่ต้อง ๆ ให้ศิษย์พี่จัดการเถอะ เปลี่ยนเป็นเงินแล้วแบ่งให้ทุกคนก็พอ ข้าคิดว่าควรทำแบบนี้ แม้ว่าพยัคฆ์เหินทั้งสองตัวจะเป็นพวกเราที่ฆ่า แต่ท่านอาจารย์เจ้าเมืองก็ช่วยสกัดราชันพยัคฆ์เหินไว้ หากไม่มีท่าน พวกเราคงตายแน่แล้ว แบ่งผลประโยชน์จากแม่พยัคฆ์เหินให้ท่านครึ่งหนึ่ง ที่เหลือพวกเราห้าคนแบ่งเท่า ๆ กัน”

อู๋ปิงจี้ครุ่นคิดแล้วกล่าว “ข้าเห็นด้วย เช่นนั้นก็ทำตามนี้ อีกไม่กี่วันข้าจะจัดการเรื่องนี้ ต้องแบ่งให้ดี ๆ ข้าคิดว่าไม่จำเป็นต้องขายทั้งหมด เนื้อพยัคฆ์เหินเก็บไว้กินกันดีกว่า เนื้อพยัคฆ์บำรุงร่างกายได้ดีมาก กระดูกพยัคฆ์ก็เอาไว้แช่สุราโอสถ หรือต้มโอสถบำรุงเส้นเอ็นกระดูกได้ แบ่งให้ทุกคนใช้ เจ้าว่าอย่างไร”

ถังซานพยักหน้า “ไม่มีปัญหา เนื้อพยัคฆ์ก็กินด้วยกัน”

แม้อู๋ปิงจี้จะโหยหาทรัพย์ แต่ก็ไม่โลภ ในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ เขามักคำนึงถึงภาพรวมเสมอ การผจญภัยครั้งนี้นับว่าน่าตื่นเต้น แต่ก็ได้ผลตอบแทนมหาศาล ในบรรดาผลงานอันยิ่งใหญ่นี้ ถังซานคือผู้มีความดีความชอบมากที่สุด ไม่เพียงสอนเคล็ดยิงศรสะบัดมือและค้อนวายุสะบั้นปั่นป่วนระหว่างทาง ยามเผชิญวิกฤต เขาก็เป็นผู้พลิกสถานการณ์ นอกจากถังซานแล้ว ผู้ที่มีส่วนร่วมมากที่สุดก็คืออู๋ปิงจี้ผู้มีขั้นพลังสูงที่สุด

ดังนั้นอู๋ปิงจี้จึงต้องขอความเห็นถังซานก่อนแบ่งของรางวัล เห็นถังซานใจกว้างเช่นนี้ เขาก็ยินดี

แน่นอนว่ามิอาจแบ่งผลประโยชน์ทั้งหมดให้สหายร่วมสำนักคนอื่น เพราะไม่ยุติธรรมกับพวกเขาทั้งห้าที่เสี่ยงตาย แต่การแบ่งเนื้อและกระดูกสัตว์อสูรบางส่วนให้ทุกคนบำรุงร่างกาย ให้ทุกคนได้รับประโยชน์บ้างก็สมควรแล้ว เพราะโรงเรียนไถ่ถอนไม่ใช่แค่โรงเรียน แต่เป็นหนึ่งเดียวกัน

มนุษย์อ่อนแอเกินไปเมื่อเทียบกับเผ่าปีศาจและเผ่าภูต มีเพียงการเติบโตร่วมกันเท่านั้นจึงจะมีความสามารถในการอยู่รอดมากขึ้น

หลังแยกจากอู๋ปิงจี้ เสียงคำรามยังคงดังมาจากโรงอาหาร

ท่านอาจารย์เจ้าเมืองช่างน่าสงสาร…

ถังซานยิ้มขำ ๆ ก่อนกลับห้องตัวเอง เหตุการณ์ครั้งนี้เกินคาด เขาสนับสนุนการผจญภัย แน่นอนว่าเป็นไปเพื่อให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็ว แต่การเจอสัตว์อสูรขั้นแปดและเก้าพร้อมกันช่างบังเอิญเหลือเกิน หรือจะเรียกว่าโชคร้ายก็คงไม่ผิด แต่ก็ยังโชคดีที่สุดท้ายก็จบลงด้วยดี

ตัวเขาเองก็บรรลุขั้นหกผ่านการผจญภัยครั้งนี้ จากขั้นสี่ระดับสูงสุดมาถึงขั้นหกในปัจจุบัน ล้วนสำเร็จจากการผจญภัยสองครั้ง

ครั้งแรกคือสังหารเฟิงสยง ครั้งที่สองคือพยัคฆ์เหิน การพัฒนาเช่นนี้เรียกว่าก้าวกระโดดก็ไม่เกินจริง

แต่ถังซานรู้ดีว่า ต่อจากนี้ไปการยกระดับขั้นพลังของเขาจะยากจะเพิ่มขึ้นอีก ไม่ใช่ว่าความเร็วในการฝึกฝนจะช้าลง แต่ร่างกายเขาเริ่มรับวรยุทธ์ปัจจุบันไม่ไหวแล้ว

เขาอายุเพียงเก้าขวบ ร่างกายยังไม่เติบโตเต็มที่ โดยเฉพาะในวัยเด็กที่ขาดสารอาหารมาตลอด ในอนาคต การก้าวจากขั้นหกสู่ขั้นเจ็ดเป็นการก้าวกระโดดครั้งใหญ่ เทียบเท่าการเข้าสู่ระดับเทพอสูรสถิตร่างขั้นสูง ระดับนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ

การเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพต้องการพลังที่แข็งแกร่ง ในขณะเดียวกันก็ต้องการร่างกายที่แข็งแกร่งพอที่จะรับไหวด้วย

ดังนั้นเป้าหมายการฝึกฝนต่อไปของถังซาน คือการรักษาความสามารถที่มี ประสานพลังให้ดีขึ้น พร้อมกับยกระดับตราประทับ สิ่งสำคัญที่สุดคือการฝึกฝนร่างกายให้พัฒนาดีขึ้น เสริมสร้างกล้ามเนื้อกระดูก ให้ร่างกายแข็งแรงขึ้นเพื่อรองรับพลังมหาศาลในอนาคต

พลังเสวียนเทียนบำรุงร่างกายได้ดีมาก รวมถึงเนื้อสัตว์อสูรที่ได้มาครั้งนี้ด้วย

เนื้อและกระดูกสัตว์อสูรล้วนบำรุงร่างกายได้ดี เงินที่หาได้ครั้งนี้ ถังซานก็วางแผนการใช้แล้ว ส่วนหนึ่งจะมอบให้คนที่รัก อีกส่วนใช้ซื้อสมุนไพรบำรุงร่างกายตนเอง

ร้านขายของชำในโรงเรียนไถ่ถอนมีของดีไม่น้อย ก่อนหน้านี้ไม่มีเงินก็ช่างเถิด ตอนนี้กำลังจะมีเงินแล้ว มีเงินก็แลกของดี ๆ ได้

ระหว่างเดินทางกลับสองวัน บาดแผลก่อนหน้าหายเป็นปกติเกือบหมดแล้ว ยืนอยู่ในขั้นหกได้อย่างมั่นคงแล้วเช่นกัน ตอนนี้พลังเสวียนเทียนในร่างแข็งแกร่งมาก เส้นลมปราณทั่วร่างรู้สึกอิ่มตัว นี่คือเหตุผลสำคัญที่ถังซานแน่ใจว่าตนเองอาจไม่สามารถทะลวงขั้นได้ในเวลาอันสั้น