ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 103

บทที่ 103 การจัดกลุ่ม!

กระแสแห่งกาลเวลาได้ชะล้างบางสิ่งบางอย่าง เมื่อความรู้สึกบิดเบี้ยวและเชื่องช้าค่อย ๆ จางหายไป ถังซานก็รู้สึกว่าร่างกายของตนเบาสบายขึ้นมาก

ใช่แล้ว มันคือความรู้สึกเบาสบาย แม้แต่ร่างกายที่เคยผอมบางก็ดูอวบอิ่มขึ้น จิตวิญญาณและพลังงานก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

แม้ว่าพลังและความแข็งแกร่งของร่างกายจะไม่ได้เพิ่มขึ้น แต่ความรู้สึกก็แตกต่างไปจากเดิม

ถังซานสัมผัสรับรู้ความรู้สึกเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นดวงตาของถังซานก็ฉายแววประหลาด เขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

หลังจากผสานกาลเวลาสถิตร่าง และผ่านการชะล้างจากสายธารแห่งกาลเวลาเพียงเล็กน้อย ทำให้กลิ่นอายจากชาติก่อนของเขาอ่อนกำลังลง ด้วยจิตเทพที่มีอยู่ในตัว ความทรงจำทั้งหมดของเขาจึงมิอาจถูกลบเลือนด้วยสายธารแห่งกาลเวลาระดับนี้ได้ แต่หลังจากการชะล้างของสายธารแห่งกาลเวลา ภพนี้ก็ยอมรับการดำรงอยู่ของเขาโดยไม่รู้ตัว สาเหตุที่ร่างกายรู้สึกเบาสบายก็เพราะแรงกดดันที่ภพนี้มีต่อผู้มาจากต่างถิ่นอย่างเขาแทบจะหายไป

ไม่ใช่ว่าภพนี้จะไม่ต่อต้านเขาแล้ว แต่การมีอยู่ของกาลเวลาสถิตร่างได้หลอกภพนี้ในบางแง่มุม ทำให้ภพนี้ไม่รู้สึกว่าเขาเป็นสิ่งแปลกปลอม

การหลอกลวงนี้จะค่อย ๆ ลดประสิทธิภาพลงตามการเพิ่มขึ้นของพลังในอนาคต แต่ตราบใดที่ระดับพลังของกาลเวลาสถิตร่างยังคงเพิ่มขึ้นตาม ก็ยังสามารถพรางตาต่อไปได้ และการที่ไม่มีแรงกดดันจากภพภูมิ ประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับถังซานก็คือ เขาสามารถดูดซับปราณฟ้าดินของโลกนี้มาใช้ได้ดีขึ้น สามารถฝึกฝนและพัฒนาตนเองได้ดีขึ้น

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าประโยชน์นี้ยิ่งใหญ่มหาศาล เป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้ก่อนหน้านี้ การหลอมรวมกาลเวลาสถิตร่างจะนำการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพมาให้เขา

หากถามว่าในบรรดาตราประทับเทพอสูรสถิตร่างทั้งห้าในร่างกายเขา ดวงใดที่ห้ามแตะต้องที่สุด ในอนาคตก็ต้องเป็นกาลเวลาสถิตร่างแน่นอน และกาลเวลาสถิตร่างยังไม่สามารถหลอมรวมกับสายเลือดอื่นเพื่อให้เกิดการกลายพันธุ์ได้ เพราะอาจทำให้พลังที่ใช้หลอกภพภูมิหายไป

ถังซานยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม นี่เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องจริง ๆ!

เขาถอนหายใจยาว กลับเข้าสู่สภาวะฝึกฝนอีกครั้ง ดูดซับปราณฟ้าดินที่ดูเหมือนจะเข้มข้นขึ้นในอากาศ ฝึกฝนพลังเสวียนเทียนของเขาต่อไป

มู่เอินฉิงทำงานได้รวดเร็วมาก เช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็เรียกถังซานและอู๋ปิงจี้มาที่ห้องทำงานของตน บอกพวกเขาว่าโรงเรียนอนุมัติข้อเสนอของพวกเขาแล้ว อนุญาตให้พวกเขาจัดกลุ่มเข้าร่วมการต่อสู้จริง ส่วนรายละเอียดการจัดการให้พวกเขาตัดสินใจเอง พร้อมกันนั้น ก็ต้องเก็บเป็นความลับจากศิษย์คนอื่น ๆ เมื่อไปปฏิบัติภารกิจ ห้ามให้พวกเขารู้ว่ามีอาจารย์แอบติดตามคุ้มครองอยู่

เมื่อออกมาจากห้องทำงานของมู่เอินฉิง อู๋ปิงจี้ก็มองถังซานด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เจ้าหมอนี่เก่งเกินไปแล้ว เพียงข้ามคืนก็ทำให้โรงเรียนยอมแหกกฎได้

“จะเลือกภารกิจนั้นจริง ๆ หรือ?” อู๋ปิงจี้ถามถังซานเสียงเบา

“อืม เอาภารกิจนั้นแหละ ถึงจะเสี่ยง แต่ผลตอบแทนก็มาก” ถังซานพยักหน้าอย่างไม่ลังเล

อู๋ปิงจี้ถาม “เจ้าพูดอย่างไรถึงโน้มน้าวท่านอาจารย์มู่ได้?”

ถังซานยิ้มพลางตอบ “ข้าแค่บอกเขาว่าวิชาต่อสู้จริงของโรงเรียนใช้ไม่ได้ หากไม่มีการทดสอบเอาชีวิตเป็นเดิมพัน พวกเราก็ยากจะปลดปล่อยศักยภาพ อ้อ เมื่อคืนทำไมท่านไม่มาหาข้า?”

อู๋ปิงจี้ตอบ “เมื่อวานข้านั่งสมาธิเข้าสู่สภาวะฝึกฝน รู้สึกว่าความเข้าใจในธาตุน้ำแข็งลึกซึ้งขึ้นอีกระดับ พูดแล้วก็ต้องขอบคุณเจ้าจริง ๆ นับตั้งแต่ที่คุยกับเจ้าวันนั้น ไม่กี่วันมานี้ข้ารู้สึกฝึกฝนได้ราบรื่น ราวกับทุกวันมีความเข้าใจใหม่ ๆ”

ถังซานชูนิ้วโป้งพลางกล่าว “นี่เป็นเพราะศิษย์พี่ใหญ่มีพรสวรรค์สูงส่งต่างหาก!”

อู๋ปิงจี้พูด “อย่าเพิ่งกล่าวเรื่องนี้เถอะ ถ้าจะล่าพยัคฆ์เหิน เจ้าวางแผนจะพาใครไปบ้าง? กลุ่มของพวกเราควรจะมีกี่คน?”

ถังซานตอบ “ข้าว่ากลุ่มเราไม่จำเป็นต้องมีขนาดใหญ่มาก ท่าน ข้า แล้วก็ศิษย์พี่กู้หลี่ ศิษย์พี่เฉิงจื่อเฉิง อืม… เอาศิษย์พี่ตู๋ไป๋ไปด้วย แค่พวกเราห้าคน ก็น่าจะพอแล้ว”

“หา?” อู๋ปิงจี้จ้องมองถังซานตาค้าง “แค่พวกเราห้าคน? เจ้าคิดว่าพวกเราห้าคนจะสู้พยัคฆ์เหินระดับเจ็ดได้หรือ?”

ถังซานยักไหล่พลางกล่าว “ท่านไม่ควรดูแค่ระดับพลังเท่านั้น อีกอย่างข้าก็ได้บอกท่านอาจารย์มู่ไปแล้วว่าพวกเราทำภารกิจนี้เพื่อฝึกฝนตนเอง จะให้พาทุกคนไปได้อย่างไร? ให้ทุกคนรุมโจมตี? คนมากไม่ได้หมายความว่าจะดีเสมอไป คนมากทำให้วุ่นวาย ไม่เอื้อต่อการสั่งการ

แม้แต่ท่านอาจารย์ก็ช่วยเหลือได้ยาก คนน้อยจะฝึกฝนได้ดีกว่า อีกทั้งหากมีความสามารถที่เสริมกัน การต่อสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ที่ข้าเลือกพยัคฆ์เหินไม่ใช่แค่เพราะเงิน แต่เพื่อฝึกฝนตนเองด้วย ศิษย์พี่ใหญ่ไม่อยากเลื่อนขั้นเป็นระดับเจ็ดแล้วหรือ? หากไม่มีแรงกดดันจะทำได้อย่างไร? ในฐานะกำลังหลัก ท่านต้องเผชิญแรงกดดันมากที่สุด แน่นอนว่าจะเป็นประโยชน์ต่อการสัมผัสรับรู้ของท่าน

ส่วนการควบคุมของศิษย์พี่กู้หลี่ การสอดแนมและการช่วยเหลือยามจำเป็นของศิษย์พี่เฉิงจื่อเฉิงล้วนเข้ากับพวกเราได้ดี”

อู๋ปิงจี้กล่าว “แล้วตู๋ไป๋ล่ะ? จะพาเขาไปทำไม? เขามีพลังแค่นั้น พยัคฆ์เหินตบทีเดียวก็ตายแล้ว”

ถังซานแสดงสีหน้าประหลาดพลางกล่าว “ท่านอย่าลืมเนตรจิ้งจอกสวรรค์สิ เขาเป็นบุตรแห่งโชคชะตาของโรงเรียนเรานะ หากพวกเราอยากล่าพยัคฆ์เหิน อันดับแรกต้องเจอพยัคฆ์เหินก่อน โชคก็สำคัญเช่นกัน! พาโชคของพวกเราไปด้วยจะไม่เป็นการดีหรือ?”

อู๋ปิงจี้มุมปากกระตุกแล้วกล่าว “แต่มีปัญหาหนึ่งที่ไม่รู้ว่าเจ้าคิดถึงหรือเปล่า ข้ากับเฉิงจื่อไม่ต้องพูดถึง แต่ตู๋ไป๋กับกู้หลี่เป็นคนที่มีพรสวรรค์สายเลือดดีที่สุดในโรงเรียน แม้พวกเขาจะฝึกฝนช้า แต่โรงเรียนก็ไม่เคยลดความสำคัญของพวกเขาเลย จะยอมให้พวกเขาไปกับเราหรือ?”

ถังซานกล่าว “ลองดูก่อนสิ ไม่น่าจะเป็นอะไรนะ อย่างไรก็มีท่านอาจารย์คอยคุ้มครองอยู่ลับ ๆ อยู่แล้ว”

อู๋ปิงจี้กล่าวอย่างจนใจ “เจ้านี่จริง ๆ เลย ต้องให้พวกเขาเต็มใจไปด้วยนะ”

ถังซานกล่าวอย่างมั่นใจ “ให้ข้าจัดการเถอะ ข้าจะไปโน้มน้าวพวกเขาเอง”

วิธีโน้มน้าวของถังซานไม่ได้ยากเย็นนัก เขาไปหาตู๋ไป๋เป็นคนแรก

“ข้ากับศิษย์พี่ใหญ่จะไปทำภารกิจล่าสัตว์อสูร ทางโรงเรียนอนุญาตแล้ว พวกเราตั้งใจจะพาท่านไปด้วย”

“พาข้าไป? ข้าคงไม่ไหวหรอก” ตู๋ไป๋มองดูถังซานที่ทำหน้าจริงจังด้วยความประหลาดใจ ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกว่าวันนี้ถังซานดูน่ามองขึ้น ราวกับสูงขึ้นด้วยซ้ำ

ถังซานกล่าวอย่างจริงจัง

“ท่านทำได้ เนตรจิ้งจอกสวรรค์ของท่านจะช่วยพวกเราได้มาก พวกเราต้องการท่าน”

ตู๋ไป๋อึ้งไป ทันใดนั้นก็รู้สึกเลือดเดือดพล่าน

ต้องการข้า! พวกเขาต้องการข้า! ในฐานะคนอ่อนแอที่สุดของโรงเรียน ในที่สุดก็มีคนต้องการข้า ความรู้สึกนี้มันช่าง…ยอดเยี่ยมจริง ๆ

“ดี! ข้าไป!”

“อืม เดี๋ยวถึงเวลาแล้วไปจะเรียก” จากนั้นถังซานก็ไปหาเฉิงจื่อเฉิง

“ศิษย์พี่เฉิงจื่อ ข้ากับศิษย์พี่ใหญ่เตรียมจะไปทำภารกิจล่าสัตว์อสูร ศิษย์พี่ใหญ่อยากให้ท่านไปด้วย แต่เขาเคอะเขินไม่กล้าบอกท่าน ข้าเลยมาถามแทนเขา ท่านอยากไปรึไม่?”

“ไป!” เฉิงจื่อเฉิงตาเป็นประกาย

สุดท้าย ถังซานก็ไปหากู้หลี่

“คารวะศิษย์พี่กู้หลี่ ข้ามีเรื่องอยากคุยด้วย”

กู้หลี่มองดูถังซานอย่างสงสัย เขาก็สังเกตเห็นว่าถังซานดูเปลี่ยนไป ดูน่ามองขึ้น

“มีอะไร? ใกล้เข้าเรียนแล้ว พูดสั้น ๆ เถอะ” เมื่อวานแพ้ศิษย์น้องเล็ก ตอนนี้เขายังหงุดหงิดอยู่

“นี่!” ถังซานกล่าวพลางหยิบเหรียญหลิงซีส่งให้กู้หลี่

“เจ้าจะทำอะไร?” กู้หลี่ไม่รับ มองดูเขาอย่างสงสัย

ถังซานกล่าว “ศิษย์พี่กู้หลี่ ข้าตั้งใจจะไปทำภารกิจล่าสัตว์อสูรกับศิษย์พี่ใหญ่ จึงอยากชวนท่านไปด้วยกัน”

“นี่เป็นค่าตอบแทนหรือ?” กู้หลี่ถามอย่างสงสัย เหรียญหลิงซีแม้จะไม่ได้ล้ำค่ามาก แต่ก็ไม่น้อยเลย

ถังซานส่ายหน้าพลางกล่าว “ไม่ใช่ค่าตอบแทน แต่ให้เป็นเงินมัดจำก่อน หากท่านยอมไปร่วมภารกิจครั้งนี้กับพวกเรา พอกลับมาข้าจะสอนวิธีที่ทำให้ท่านเอาชนะศิษย์พี่จางเจ๋อปินได้ ถ้าวิธีของข้าใช้ไม่ได้ผล เหรียญหลิงซีนี้จะเป็นค่าชดเชยให้ท่าน แต่หากสำเร็จก็คืนให้ข้า และท่านจะได้ส่วนแบ่งจากภารกิจด้วย”

“ให้ข้าเอาชนะจางเจ๋อปินได้งั้นหรือ? เป็นไปไม่ได้หรอก” กู้หลี่โพล่งออกมาโดยไม่รู้ตัว จางเจ๋อปินนั้นหนังหนาเนื้อแน่น แม้ว่าเขาจะสามารถกำความได้เปรียบในช่วงแรกได้ แต่พอสู้ไปถึงช่วงหลังก็ไม่มีทางต่อกรได้เลย นอกจากอู๋ปิงจี้แล้ว จางเจ๋อปินก็เป็นคู่ต่อสู้ที่ทำให้เขาปวดเศียรที่สุด เมื่อทะลวงเกราะไม่ได้ ทุกอย่างก็สูญเปล่า!

ถังซานยักไหล่พลางกล่าวว่า “วันแรกที่ข้ามาที่นี่ ท่านคิดว่าข้าจะสู้กับศิษย์พี่ใหญ่ได้ตัวต่อตัวหรือไม่? ยิ่งไปกว่านั้น ข้ายังมีเงินประกันด้วย”

“ดี! งั้นก็ลองดูสักตั้ง” กู้หลี่รับเหรียญหลิงซีมา

เท่านี้ กลุ่มห้าคนก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นในทางทฤษฎี