พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 258 แผนของหันซุยต่อหลายเมืองในแคว้นเลียงจิ๋ว

บทที่ 258 แผนของหันซุยต่อหลายเมืองในแคว้นเลียงจิ๋ว

เมื่อเอียนชิงอยู่ข้าง ๆ ย่อมไม่มีใครกล้าผลีผลาม ด้วยเพราะดาบใหญ่ของเอียนชิงอาบเลือดของชาวเชียงนับไม่ถ้วน

“ในเมื่อไม่มีแนวหลังอันมั่นคง แล้วจะก้าวไปให้ไกลกว่านี้ได้อย่างไร?”

ไม่มีใครเอ่ยตอบหันซุย คนของเขาล้วนแต่เป็นคนกักขฬะที่รบทัพจับศึกได้ ไม่ใช่คนมีปัญญาและเจ้าแผนการแม้เพียงสักคน เขาจึงทำได้เพียงพูดคุยกับตัวเองเท่านั้น

“นายท่าน พวกเราต่างก็เป็นคนหยาบกระด้าง ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้เลย นายท่านเพียงบอกเราว่าจะต้องสู้กับใคร แล้วเราจะไปจัดการเสียให้สิ้น!”

คนชายแดนโง่เขลาเหล่านี้ยากจะทะยานขึ้นไปสู่จุดสูงสุด

หันซุยดูถูกพวกเขาในใจ ทว่ายังคงสนทนาด้วยรอยยิ้ม อย่างไรเสีย เขาก็ยังต้องพึ่งพาคนเหล่านี้เพื่อบุกโจมตีเมือง

“ทุกท่าน ขณะนี้เราเข้ายึดครองเมืองฮันเต๋ง เมืองจิงเฉิง และเมืองเทียนสุ่ย ทั้งสามเมืองได้แล้ว เหตุใดราชสำนักจึงไม่ยกทัพไปปราบปราม แต่กลับตั้งทัพที่อำเภอเหมยหยางและเมืองเฉินชาง นั่งเอนหลังและเฝ้าดูเรายึดครองเมืองไปต่อหน้าต่อตาน่ะหรือ? ไม่ …มันเป็นเพราะพวกเขาไม่มีกำลังเพียงพอในตอนนี้ จึงไม่อาจเอาชนะได้อย่างไรเล่า!”

“แล้วเราต้องทำอะไรต่อไป ต้องต่อสู้กับราชสำนักเหมือนเปียนจางและเป่ยกงปั่วอวี้ ไอ้โง่สองคนนี้อย่างนั้นหรือ? แน่นอนว่าไม่ได้ เราต้องคว้าโอกาสอันดีนี้เพื่อขยายอาณาเขตของเราให้กว้างไกลยิ่งขึ้น!”

หันซุยเบี่ยงกายและชี้นิ้วไปยังแผนที่ด้านหลังเขา

“ดูเถิด! ผู้กล้าทั้งหลาย ตอนนี้เรายึดครองเมืองนี้ เมืองนี้ และเมืองนี้แล้ว… แต่เมืองนั้นยังไม่ใช่ของเรา”

หันซุยวางมือบนที่ตั้งของเมืองเสเหลียง หลังจากนั้นแม้แต่ชาวเชียงเหล่านี้ก็เข้าใจความประสงค์ของหันซุย

เมืองจิงเฉิง เมืองฮันเต๋ง และเมืองเทียนสุ่ยนั้นประกอบกันเป็นรูปสามเหลี่ยมพอดี แต่มีอีกเมืองหนึ่งที่อยู่ตรงกลางของสามเหลี่ยมนี้ ซึ่งก็คือเมืองเสเหลียง

หากเมืองเสเหลียงถูกกำจัดออกไปอย่างโดดเดี่ยว แคว้นเลียงจิ๋วก็จะไม่เตะตา ทว่าเมื่อจัดให้อยู่ในสามเมืองของหันซุยแล้ว ก็ถือว่ามีความสำคัญอย่างยิ่ง เมื่อเมืองเสเหลียงเกิดปัญหาขึ้นมา ก็จะสามารถตัดการเชื่อมต่อระหว่างเมืองฮันเต๋ง เมืองจิงเฉิง และเมืองเทียนสุ่ยได้ทันที

“แม่ทัพทุกท่าน หากเราไม่ครอบครองเมืองเสเหลียง ก็เหมือนก้างปลาติดคอ ตอนนี้เมืองเอกก็ได้เข้ามารวมเป็นหนึ่งเดียวกับเราแล้ว แน่นอนว่าย่อมไม่คิดรู้สึกอะไร แต่เมื่อเกิดโกรธเกรี้ยวแตกคอกันขึ้นมา ก็ราวกับมีดคม ๆ แทงเข้าที่หน้าอกของเราโดยตรง”

เหล่าแม่ทัพล้วนเข้าใจความหมายของหันซุย ซึ่งไม่มีอะไรมากไปกว่าต้องการโจมตีเมืองเสเหลียงจากทั้งสามด้านและกำจัดเมืองเอกทิ้งให้สิ้นซาก

ในตอนนี้เอง เอียนชิงซึ่งอยู่ข้าง ๆ ก็ก้าวขึ้นมา พร้อมกล่าวบอกเรื่องที่เขากังวล

“นายท่าน หากเราโจมตีและสังหารคนในเมืองเอกโดยไม่มีเหตุผล กองกำลังอื่น ๆ ในแคว้นเลียงจิ๋วจะทำให้ทุกคนต้องตกอยู่ในอันตรายอย่างไม่อาจเลี่ยง หากพวกเขารวมตัวกันเพื่อจัดการกับพวกเรา ข้าเกรงว่าเราจะไม่สามารถจัดการกับพวกเขาได้อย่างง่ายดาย”

เมื่อเอียนชิงพูดเช่นนี้ แม่ทัพของเฉียงกลุ่มหนึ่งก็มีเหตุผลขึ้นมาเช่นกัน และเริ่มเปลี่ยนใจกลับไปกลับมาโดยพลัน บางคนสนับสนุนการโจมตีเมืองเสเหลียงของหันซุย ในขณะที่บางคนไม่สนับสนุนให้บุกเข้าเมืองเสเหลียง

“เอาเถิด เงียบกันได้แล้ว!”

หันซุยยื่นมือออกมาเพื่อหยุดเสียงจ้อกแจ้กจอแจของพวกแม่ทัพ

“ข้าเองเคยคิดถึงปัญหานี้แล้ว แน่นอนว่าเราไม่สามารถเป็นศัตรูกับขุนศึกทั้งหมดแห่งแคว้นเลียงจิ๋วได้ ที่อยู่ติดกับเราคือ ม้าเท้งจากเมืองอู่เว่ย เราสามารถร่วมมือกับเขา พร้อมยุยงส่งเสริมให้เข้าเมืองซีผิงและเมืองจางเย่ หรือแม้แต่เมืองจิ่วฉวน ตุนหวง และซีไห่ที่อยู่ด้านหลังเรา เมืองพวกนี้พวกเราสามารถแบ่งให้กับม้าเท้งได้!”

“นายท่าน หากเป็นเช่นนี้ ม้าเท้งจะได้ครอบครองถึงหกเมือง ความแข็งแกร่งของเขาจะเหนือกว่าพวกเราในคราวเดียว ย่อมยากจะหลีกเลี่ยงที่เขาจะมีความคิดบางอย่างต่ออาณาบริเวณของเรา”

ชาวเชียงเป็นเช่นนี้ กลัวหมาป่าข้างหน้า กลัวเสือที่อยู่ด้านหลัง*[1] อยากได้ผลประโยชน์แต่ไม่อยากเสี่ยง เหตุใดหันซุยจึงดูถูกชาวเชียง… และใช้พวกเขาเป็นเพียงอันธพาลงั้นหรือ? มิใช่ แต่เป็นเพราะลักษณะนิสัยของพวกเขา ในท้ายที่สุดแล้วล้วนไม่เป็นโล้เป็นพาย จัดการเรื่องใหญ่ไม่ได้

“วางใจเถิด หกเมืองนั้นให้ม้าเท้งครอบครองไปเถอะ มันไม่ได้เป็นปัญหามากนัก ทรัพยากรหลักของแคว้นเลียงจิ๋วอยู่ในสี่เมืองของเรา”

แน่นอนว่าหันซุยไม่ใจดีนักที่ปล่อยให้ม้าเท้งได้ประโยชน์โดยที่ตนแทบมิได้อะไร หกเมืองทางตะวันตกล้วนอยู่ลึกเข้าไปในแคว้น การจะเข้ายึดครองย่อมเป็นเรื่องง่าย แต่หากต้องการให้อยู่ภายใต้การควบคุมของตัวเองไปตลอดก็จะต้องมีทหารคอยประจำการอยู่จำนวนมาก แต่ทั้งหกเมืองนี้มีพลเรือนเบาบาง ทั้งยังล้อมรอบด้วยชาวเชียง อันที่จริงก็ไม่ได้มีความสำคัญอะไรนัก

เอียนชิงซึ่งอยู่ข้าง ๆ พยักหน้ารับ เชื่อว่าถ้อยคำของหันซุยคงทำให้เขามั่นใจ

“นายท่าน แล้วเมืองอู่ตูล่ะ? เท่าที่ข้ารู้ เมืองอู่ตูมีพลเรือนไม่ต่ำกว่าหมื่นคน และเป็นหนึ่งในเมืองสำคัญไม่กี่แห่งในแคว้นเลียงจิ๋ว เราสามารถบุกเข้าโจมตีเมืองอู่ตูได้ทันทีหลังจากโจมตีเมืองหลงเสแล้ว”

เอียนชิง หลือบมองแผนที่ด้านหลังเขา แล้วเดินเข้ามาชี้ไปในทิศทางเมืองอู่ตู

ใครกันจะคาดคิดว่าปฏิกิริยาของหันซุยจะรุนแรงถึงขั้นปฏิเสธข้อเสนอของเอียนชิงโดยตรง

“ไม่ได้ อย่าเพิ่งเคลื่อนไหวไปทางเมืองอู่ตูในเวลานี้”

“ทำไมกัน? เจ้าเมืองอู่ตูต่างก็หนีไปหมดแล้ว ตอนนี้มีเพียงทหารประจำเมืองบางส่วนเท่านั้นที่คอยป้องกัน”

เอียนชิงรู้สึกสับสนงุนงงอย่างยิ่ง ในความเห็นของเขา เมืองอู่ตูนั้นราวกับสตรีผู้งดงามเพริศพริ้ง ยกทัพไปก็ยึกครองมาได้ แล้วเหตุใดจึงไม่ทำ?

“เพราะเขา”

หันซุยยื่นมือออกไปเช่นกัน ก่อนชี้ไปยังด้านข้างของเมืองอู่ตู

“เมืองฮั่นต๋ง?”

“ถูกต้อง เมืองฮั่นต๋งไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เจ้าเมืองเมืองฮั่นต๋งคนปัจจุบันคือแม่ทัพหลังเล่าเจี้ยง”

ทันทีที่คำว่า ‘เล่าเจี้ยง’ สองพยางค์นี้ถูกเอ่ยออกมา ความตึงเครียดของบรรดาแม่ทัพชาวเชียงพลันซัดซามาระลอกหนึ่ง บางคนนัยน์ตายังฉายชัดถึงความหวาดหวั่น

เอียนชิงติดตามหันซุยมาโดยตลอด แต่ไม่เคยต่อสู้กับแม่ทัพหลัง ย่อมไม่เข้าใจความน่าสะพรึงกลัวชายคนนี้ได้ จึงเอ่ยถามทันที

“นายท่าน เล่าเจี้ยงน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ? เท่าที่ข้ารู้ ตอนนี้เขามีทหารไม่ถึงหมื่นคนเสียด้วยซ้ำไป”

“คิดเช่นนั้นก็ไม่ได้ เล่าเจี้ยงผู้นี้ใช้สอยกำลังทหารอย่างคาดเดาไม่ได้ มีการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ แม้ว่าจะมีทหารเพียงพันคนก็ไม่อาจมองข้าม เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเขาใช้ทหารเพียงหนึ่งพันนายเพื่อเอาชนะกองทัพเรือนแสนของโปไฉ ซ้ำยังตัดหัวโปไฉด้วยตัวเองอีก? สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือนั่นเป็นครั้งแรกที่เขานำทัพ”

หันซุยไม่เคยประมาทศัตรูเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งศัตรูจอมเจ้าเล่ห์อย่างเล่าเจียง เขารู้สึกว่าควรหลีกเลี่ยงหากเป็นไปได้

ไม่ใช่ว่าหันซุยจะกลัวแม่ทัพหลัง เพียงไม่เคยอยากเป็นศัตรูของอีกฝ่าย ในยามนี้ตนยังต้องรักษาเสถียรภาพของแคว้นเลียงจิ๋วเอาไว้ก่อน จึงไม่จำเป็นต้องต่อสู้กับเล่าเจี้ยงจนตายกันไปข้าง

หากแต่เอียนชิงไม่เข้าใจความหมายของหันซุยอย่างแจ่มแจ้ง จึงแสดงความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้กับเล่าเจี้ยงต่อหันซุยโดยตรง

“นายท่านมิจำเป็นต้องลงมือ เล่าเจี้ยงเป็นคน ข้าเองก็เป็นคน ข้า… เอียนชิงไม่กลัวเขา”

ตอนนี้เอียนชิงยังเยาว์วัย ใจร้อนบุ่มบ่าม หัวใจย่อมไม่เชื่อฟังใครโดยธรรมชาติ จึงทำให้เกิดแรงกระตุ้นคิดต่อสู้กับเล่าเจี้ยงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หันซุยเยาะเย้ยอยู่ในใจคิดว่าเอียนชิงช่างไม่เจียมตนเสียจริง หันซุยได้เห็นความกล้าหาญของเหล่าขุนพลเล่าเจี้ยง ด้วยตาตัวเองมาก่อน แม้แต่หันซุยเองยังคิดว่าเอียนชิงอาจไม่สามารถเอาชนะขุนพลอาชาขาวทวนเงินได้เสียด้วยซ้ำไป

“เยี่ยนหมิงมีความกล้าหาญที่น่ายกย่อง เพียงแต่ว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาอันเหมาะสม แต่ไม่ช้าก็เร็ว เราจะต้องสู้รบกับเล่าเจี้ยงขั้นเด็ดขาด ไม่สามารถปล่อยให้เขาขัดขวางความก้าวหน้าของเราได้”

เมื่อได้รับคำยืนยันจากหันซุย เอียนชิงก็ไม่ได้พูดอะไรอีก หากแต่ความมั่นใจนั้นฉายชัดอยู่ในแววตาเสมอ

“เอาเถิด เราจะจัดการทั้งสองด้านพร้อม ๆ กัน ฝ่ายหนึ่งส่งคนไปเข้าร่วมกับม้าเท้ง อีกฝ่ายจัดการต่อต้านเมืองเอก เมืองเอกนี้ต้องจัดการให้สิ้นซากในคราวเดียว อย่าให้มีโอกาสให้ได้พลิกฟื้นขึ้นมาเด็ดขาด”

หันซุยวางแผนไว้ในใจแล้ว พวกเขาไม่สามารถยื้อยุดลากยาวการรบกับเมืองหลงเสได้ ต้องแยกแพ้ชนะโดยเร็วที่สุด เมื่อถูกลากเข้าสู่หล่มแห่งสงครามแล้ว ย่อมยากมากที่จะหลุดพ้นออกมาอีก

“นายท่าน เราจะควรทำอย่างไร?”

หันซุยเผยรอยยิ้มอันเย็นเยียบ แผนการและกลอุบายเหล่านี้คือสิ่งที่เขาทำได้ดีที่สุด

“เหอเหอ ไม่ใช่ว่าเปียนจางและเป่ยกงปั่วอวี้ก็เป็นตัวอย่างให้เห็นแล้วหรอกหรือ? พวกเจ้ากลับไปจัดทัพใหม่โดยเร็วที่สุด และเมื่อเสร็จแล้ว ให้บุกเข้าโจมตีเมืองหลงเสโดยตรงทั้งสามด้าน พยายามทำให้พวกเขายอมจำนนเพื่อลดการบาดเจ็บล้มตายของฝ่ายเรา”

เหล่าแม่ทัพคารวะรับคำสั่ง จากนั้นทุกคนจึงลงไปเตรียมตัว เหลือเพียงเอียนชิงที่ยังคงอยู่ข้าง ๆ หันซุย

“เยี่ยนหมิง เจ้ามุ่งหน้าไปยังอำเภอเอ๊กก๋วน และบอกทางเมืองเอกว่าม้าเท้งและข้าจะเลือกเขาเป็นผู้นำพันธมิตรของเราและบุกโจมตีกวนจงด้วยกัน บอกเขาให้มายังเมืองจิงเฉิงโดยเร็วที่สุดเพื่อหารือเรื่องการกรีธาทัพเข้าโจมตี”

“ขอรับ ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”

[1] กลัวหมาป่าข้างหน้า กลัวเสือที่อยู่ด้านหลัง ใช้อธิบายถึงคนขี้ขลาดตาขาว