พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 256 จู่ ๆ เมืองฮั่นต๋งก็ร่ำรวยขึ้นมาอย่างฉับพลัน
บทที่ 256 จู่ ๆ เมืองฮั่นต๋งก็ร่ำรวยขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“นายท่าน ขอให้บุตรชายที่ไม่เป็นโล้เป็นพายเสียเท่าไรนักทั้งสองคนของข้าได้รับใช้นายท่านได้หรือไม่!”
ยิ่งเอียวหลิมพูดมากเท่าไร หัวใจของเขาก็ยิ่งว้าวุ่นมากเท่านั้น ด้วยปฏิกิริยาของเล่าเจี้ยงแปลกเกินไป ครู่หนึ่งพึงพอใจ อีกครู่หนึ่งก็หดหู่ขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“ได้! ได้แน่นอน บุตรชายทั้งสองคนของท่านเป็นสายบู๊ใช่ไหม?”
เอียวหลิมรีบพยักหน้าและแนะนำลูกชาย
“นายท่านช่างรอบรู้ยิ่งนัก ลูกชายทั้งสองของข้าได้เรียนการใช้ทวนจากข้ามาตั้งแต่เด็ก และตอนนี้ก็มีฝีมือไม่น้อย แม้ว่าพวกเขามิอาจเทียบได้ขุนพลใต้บังคับบัญชาของนายท่าน แต่คนธรรมดาทั่วไปก็เทียบเขาไม่ได้เช่นกัน”
“เทียบกับผู้บังคับบัญชาเอียวแล้วเป็นอย่างไร?”
เมื่อได้ยินเล่าเจี้ยงถามเช่นนี้ เอียวหลิมก็อดไม่ได้ที่จะแสดงท่าทีภาคภูมิใจ
“เรียนนายท่าน แม้ว่าเอียมหลิมเองจะแก่แล้ว แต่ก็มิใช่ว่าเจ้าเด็กพวกนี้จะเทียบชั้นได้ หากแต่บุตรชายทั้งสองนี้ต่างก็ได้รับความเป็นหัวกะทิชั้นยอดในวิชาทวน ด้วยเหตุนี้ ข้าคาดการณ์ว่าใช้เวลาไม่เกินสองสามปี พวกเขาจะแข็งแกร่งกว่าคนชราเช่นข้า”
เล่าเจี้ยงพลันเหงื่อออกด้วยความละอายเล็กน้อย อายุของเอียวหลิมอย่างมากที่สุดก็ราวสี่สิบกว่าปี แล้วเหตุใดเขาถึงดูเหมือนอายุเจ็ดสิบแปดสิบเช่นนี้เล่า!
อย่างไรก็ตาม แม่ทัพหลังก็เบาใจลงไม่น้อย เอียวหลิมแม้จะเป็นคนฉุนเฉียวง่าย แต่บุคลิกและอารมณ์ของเขานั้นคล้ายเตียนอุยอย่างยิ่ง คือตรงไปตรงมา โผงผาง และไม่สลับซับซ้อนแต่อย่างใด เอียวหลิมบอกว่าลูกชายของตนสามารถเอาชนะตัวเองได้ เช่นนั้นแล้วคงไม่มีปัญหา
เรื่องความสามารถของเอียวหลิมนั้น เล่าเจี้ยงเคยถามฮองตงโดยเฉพาะ ซึ่งพยัคฆ์เกาทัณฑ์ประเมินออกมาว่าไม่เลวเลย หากคำนวณค่าด้วยกำลังหนึ่งร้อย เอียวหลิมก็เอยู่ที่ราว ๆ แปดสิบ อยู่ระหว่างขุนพลชั้นสองและสาม
อย่าประมาทกำลังแปดสิบคนนี้ นับว่าเก่งกาจรอบด้านในสนามรบทีเดียว เพียงแต่เมื่อเทียบกับความโดดเด่นของขุนศึกชั้นหนึ่งแล้วก็ดูจะเฉย ๆ ไปบ้าง
“ผู้บังคับบัญชาเอียว ท่านเห็นไหมว่าลูกน้องทั้งสองของข้า ไทสูจู้และจูล่งเองก็เก่งกาจในวิชาทวน อีกทั้งทักษะของพวกเขาก็บรรลุความสำเร็จระดับสูงสุด ผู้ที่ใช้ทวนในใต้หล้านี้ หายากยิ่งที่จะเอาชนะพวกเขาได้”
เล่าเจี้ยงรู้สึกว่าตัวเองนั้นกล่าวเกินไปเสียหน่อย ราวกับเป็นการดูถูกเอียวหลิมอยู่เนือง ๆ ทว่าอีกฝ่ายก็หาได้แสดงความไม่พอใจใดออกมา
“เจ้าไม่ลองให้เอียวหงงและเอียวเหียมเลือกผู้นำหนึ่งในสองคนนี้ แล้วข้าจะให้ไทสูจู้และจูล่งยอมรับบุตรชายสองคนของเจ้าเข้ามาเป็นรองแม่ทัพ หนึ่งคือเพื่อที่พวกเขาจะได้เรียนรู้พิชัยสงคราม และสองก็เพื่อเพิ่มพูนวิทยายุทธ์ของพวกเขา เจ้าคิดเห็นเป็นอย่างไร?”
อันที่จริง สิ่งที่เล่าเจี้ยงพูดนั้นค่อนข้างเป็นการกระทบกระทั่งอยู่ในที ด้วยเอียวหลิมเองก็เก่งกาจในการใช้ทวน หากต้องปล่อยให้ลูกชายทั้งสองไปเรียนรู้จากคนอื่น ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นการดูถูกเอียวหลิม
หากแต่เอียวหลิมไม่ได้ขุ่นเคืองแม้แต่น้อย กลับรู้สึกตื่นเต้นยิ่ง
“นายท่าน ความคิดนี้ดียิ่งนัก! ข้าเองเคยได้สัมผัสวิทยายุทธ์ของท่านไทสูจู้และจูล่งมาก่อน พวกเขาแข็งแกร่งกว่าข้าเป็นร้อยเท่า การได้พวกเขามาสอนบุตรชายของข้าจึงนับเป็นเรื่องที่ดีมาก!”
เมื่อเห็นปฏิกิริยาเช่นนี้จากเอียวหลิม เล่าเจี้ยงย่อมโล่งใจ ทั้งยังคาดหวังในตัวเอียวหงงและเอียวเหียมมากขึ้น
“ดี! เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ตกลงตามนี้! หลังจากพวกท่านกลับไป ก็บอกกล่าวให้พวกเขามาโดยเร็วที่สุด!”
เอียวหลิมและเงียมสานตื่นเต้นมาก ซ้ำยังทำให้พวกเขารู้สึกว่าตัวเองปราดเปรื่องแล้วที่นับถือเล่าเจี้ยงเป็นนาย
“น้อมรับคำสั่ง! พวกเราจะจัดการเรื่องนี้ทันทีที่พวกเรากลับไป!”
“จริงสิ ขณะนี้กลุ่มโจรในเมืองฮั่นต๋งถูกปราบปรามไปแล้ว หากเราจัดสรรทหารให้แต่ละอำเภอ อำเภอละห้าร้อยนาย ย่อมเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ข้าแนะให้รวบรวมทหารเหล่านี้และฝึกฝนพวกเขาอย่างขยันขันแข็ง ซึ่งจะเป็นประโยชน์ในวันหน้า”
อย่างไรเสียตอนนี้ก็มีทหารถึงหกพันนายจึงไม่สามารถเลี้ยงพวกเขาในอำเภอไปตลอดได้ แต่เล่าเจี้ยงยังต้องการใช้ประโยชน์จากพวกเขา
“นายท่าน ข้าเองไม่มีความเห็นอื่นใดในเรื่องนี้ ไม่ทราบว่าจะให้ใครรับตำแหน่งผู้บัญชาการของพวกเขารึ?”
แม้ว่าเอียวหลิมจะเป็นผู้บัญชาการสูงสุด แต่เขาก็ไม่ได้ต้องการอำนาจทางทหารมากนัก ซึ่งสามารถเห็นได้จากการแสดงออกที่ตรงไปตรงมาของเขา
เล่าเจี้ยงหัวเราะพลางตบไหล่เอียวหลิมโดยตรง
“ผู้บัญชาการสูงสุดเอียว ท่านกำลังพูดอะไรออกมาน่ะ? ท่านเองเป็นผู้บัญชาการสูงสุด แน่นอนว่าย่อมต้องเป็นท่านที่ควบคุมดูแลการฝึกนี้!”
เอียวหลิมตกตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความปีติยินดีอย่างยิ่ง เดิมทีคิดว่าตนเพิ่งเข้ามาอยู่ในสังกัดของเล่าเจี้ยง จะไม่มีทางถูกแต่งตั้งให้รับหน้าที่สำคัญใด ใครกันจะคาดคิดว่าเจ้าเมืองคนใหม่กลับเห็นความสำคัญของตนถึงเพียงนี้
“นายท่านโปรดวางใจ! ข้าจะฝึกฝนนายทหารประจำเมืองเหล่านี้อย่างเต็มที่!”
เล่าเจี้ยงพอใจมากกับท่าทีของเอียวหลิม กระตือรือร้นเช่นนี้จึงจะควรค่าแก่ความไว้วางใจ
“ดี! ผู้บัญชาการสูงสุดเอียว ท่านไปรวบรวมทหารประจำเมืองเหล่านี้ทั้งหมดแล้วไปประจำการที่ด่านเองเปงก๋วน นับจากนี้ไป ท่านจะดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการประจำด่านเองเปงก๋วนร่วมด้วย!”
เอียวหลิมไร้ซึ่งความลังเล ประสานมือคารวะเพื่อรับคำสั่งทันที ทว่าเขามีข้อสงสัยบางประการเกี่ยวกับการประจำการในบริเวณใกล้เคียงของด่านเองเปงก๋วน
“นายท่าน เป็นไปได้ไหมที่พวกกบฏจากแคว้นเลียงจิ๋วจะเข้าโจมตีเมืองฮั่นต๋ง?”
“ข้าเองก็ไม่รู้ ทำได้เพียงป้องกันไว้ก่อน หากกองทัพของแคว้นเลียงจิ๋วคิดแอบลอบโจมตีเมืองฮั่นต๋ง พวกเขาต้องใช้เส้นทางหลักของเขากิสาน หากเราไม่เตรียมพร้อมและปล่อยให้พวกเขาแอบลอบเข้าโจมตีที่ด่านเองเปงก๋วนอย่างฉับพลัน แน่นอนว่าจะทำให้ด่านเองเปงก๋วนพังทลายลง! เมื่อถึงเวลานั้น เมืองฮั่นต๋งจะไร้ซึ่งปราการป้องกันอันมั่นคงและถูกบุกโจมตีได้โดยง่าย!”
เล่าเจี้ยงเองก็ไม่แน่ใจเช่นกันว่าเมืองฮั่นต๋งจะถูกโจมตีหรือไม่ หากคำนวณตามกระบวนการทางประวัติศาสตร์ อีกสองปีข้างหน้าคือปี 187 ผู้ตรวจการแคว้นเลียงจิ๋วจะเปิดฉากโจมตีกลุ่มกบฏเสเหลียง หลังจากเหตุการณ์ความวุ่นวายทางการเมืองระหว่างเปียนจางและหันซุย แม้ว่าการตายของเกงปิดจะเหมือนกับประวัติศาสตร์ แต่เวลานั้นก็มาถึงก่อนกำหนดถึงสองปี!
การตายของเกงปิดส่งเสียงเตือนนักท่องเวลาอีกครั้ง คงมีแต่สวรรค์ที่รู้ว่าหันซุยจะก่อกบฏก่อนเวลาหรือไม่? และจะมีอำนาจมากกว่าที่เขาเคยมีในประวัติศาสตร์หรือไม่?
ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว! เล่าเจี้ยงไม่สามารถพึ่งพาความทรงจำของเขาในการทำสิ่งใดได้อีก
ยกตัวอย่างเช่น ด่านเองเปงก๋วนจะต้องได้รับการเสริมกำลัง! ด่านเองเปงก๋วนนั้นไม่เหมือนกับด่านเฮาโลก๋วนหรือด่านงักขุนก๋วน ด้วยเป็นด่านที่สร้างขึ้นบนภูเขา ด่านเองเปงก๋วนเชื่อมต่อยอดเขาสองลูกและตั้งอยู่ที่ทางแยกระหว่างเส้นทางจินหนิวและเส้นทางเฉินชาง จึงสามารถต้านทานกองกำลังจากกวนจง แคว้นเลียงจิ๋ว รวมถึงแคว้นเอ๊กจิ๋วไปพร้อม ๆ กันได้
ด้วยเหตุนี้ ด่านเองเปงก๋วนซึ่งตั้งอยู่บนสันเขาจึงเหมือนได้เปรียบในเรื่องทำเลที่ตั้งมากกว่า อย่างไรก็ตาม ความได้เปรียบทางภูมิศาสตร์นี้จะเรียกว่าเป็นแนวป้องกันโดยธรรมชาติก็ไม่นับว่าเกินจริง ตราบใดที่มีการวางกำลังป้องกันอย่างระมัดระวัง ศัตรูก็ไม่มีทางที่จะลอบผ่านไปได้อย่างแน่นอน
ทว่าหากไม่ได้รับการปกป้องอย่างเหมาะสม ก็ง่ายนักที่จะลอบโจมตีเข้าไปในด่าน และทำให้ด่านเองเปงก๋วนสูญเสียการป้องกันในทันที
ในอดีต เจ้าเมืองฮั่นต๋งอย่างซูกู้ไม่สนใจเรื่องการป้องกันด่านเองเปงก๋วน เตียวฬ่อจึงบุกโจมตีเข้ามาได้โดยง่าย และพิชิตเมืองฮั่นต๋งที่ละชั้น ๆ ได้อย่างสมบูรณ์
หากกลุ่มกบฏเลียงจิ๋วตัดสินใจจะยกทัพมาบุกโจมตีเมืองฮั่นต๋ง มันจะไม่ใช่การยกทัพมาสามหมื่นถึงห้าหมื่นคนเป็นแน่ แต่จะเป็นหนึ่งแสนคน! ด่านเองเปงก๋วนจะกลายเป็นป้อมปราการที่แข็งแกร่งที่สุดในการต้านทานกลุ่มกบฏเหล่านี้
เมื่อด่านเองเปงก๋วนสูญเสียการป้องกัน และกองทัพกว่าแสนนายกรีธาทัพเข้าสู่ที่ราบฮั่นต๋ง เล่าเจี้ยงจะไม่สามารถกอบกู้สถานการณ์ได้จริง ๆ!
การนำทหารใหม่หลายหมื่นนายเข้าต่อสู้กับกองทัพเรือนแสนของเสเหลียงนั้น เล่าเจี้ยงรู้ดีแม้ว่าเขาจะหยิ่งผยอง แต่ก็ไม่มีทางเอาชนะอีกฝ่ายได้!
“ผู้บัญชาการสูงสุดเอียว เมื่อท่านไปประจำการอยู่ที่ด่านเองเปงก๋วนแล้ว ท่านไม่เพียงแต่ต้องฝึกกองทหารอย่างเข้มงวดเท่านั้น แต่ท่านยังต้องให้ความสนใจกับการเคลื่อนไหวของเส้นทางหลักแห่งภูเขากิสานตลอดเวลาด้วย ด่านเองเปงก๋วนจำเป็นต้องเตรียมพร้อมให้มากสำหรับการป้องกันในฝั่งเส้นทางหลักแห่งภูเขากิสาน”
เมื่อเห็นว่าเล่าเจี้ยงจริงจังมากเพียงใด เอียวหลิมย่อมไม่กล้าประมาทและรีบรับปากทันที
“นายท่านโปรดวางใจ เมื่อข้าไปถึงด่านเองเปงก๋วน ข้าจะให้ความสนใจกับการกระจายกำลังป้องกันอย่างแน่นอน แม้ว่ากลุ่มกบฏแคว้นเลียงจิ๋วจะมีกองทัพกว่าแสนนาย เราก็จะปิดกั้นนอกด้านไม่ให้พวกเขาเข้ามาได้!”
เล่าเจี้ยงพยักหน้ารับ ทั้งยังคงวางใจในตัวเอียวหลิมมาก แม้ว่าเอียวหลิมจะฉุนเฉียวง่าย แต่ก็ไม่ใช่คนประมาท ย่อมรักษาคำพูดอย่างแน่นอน
และแม้ว่าเอียวหลิมจะไม่สามารถป้องกันด่านเองเปงก๋วนเอาไว้ได้ ทว่าก็จะไม่ถูกบุกรุกเข้าเมืองในทันที เขาจะต้องทำให้เล่าเจี้ยงมีเวลาได้ตอบโต้
“ผู้บัญชาการสูงสุดเอียว ใช้เวลานี้ตรวจนับเสบียงในเมืองฮั่นต๋ง กองทัพของเราต้องได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี และจำนวนของพวกเขาจะพุ่งสูงขึ้นในไม่ช้า จงให้ความสำคัญกับกองทหาร เสบียง และอาวุธยุทโธปกรณ์อยู่เสมอ ไม่ว่าอย่างไรอย่าให้มีความผิดพลาดเด็ดขาด!”
“ขอรับ ข้าจะไปตรวจสอบทันทีและมารายงานนายท่านให้เร็วที่สุด!”
เล่าเจี้ยงเองคิดคำนวณอยู่ในใจ เขานำเสบียงมาจากลกเอี๋ยงสองแสนต้าน และที่ใช้ไประหว่างทางก็แทบจะเป็นของในคลังเสบียงของเมืองฮั่นต๋งทั้งหมด ผู้ตรวจการแคว้นเอ๊กจิ๋วสัญญาว่าจะเสบียงให้ห้าแสนต้าน และตอนนี้มีเสบียงอยู่แล้วสามแสนต้าน บวกกับที่ยึดมาจากกลุ่มโจรอีกหนึ่งแสนห้าหมื่นต้าน รวมทั้งสิ้นก็ราว ๆ เก้าแสนต้าน!
เสบียงเหล่านี้เพียงพอสำหรับตอนนี้อย่างแน่นอน ซ้ำยังสามารถรองรับทหารหนึ่งแสนนายได้หนึ่งปี ไม่ต้องพูดถึงว่าเล่าเจี้ยงไหนเลยจะมีกองทัพหนึ่งแสนนาย!
สิ่งสำคัญที่สุดคือเล่าเจี้ยงยังคงมีหมากอย่างพัวจิ๋วอยู่ในมือซึ่งใช้ข่มขู่ผู้ตรวจการแคว้นเอ๊กจิ๋วได้ตลอดเวลา และหากขับเคียมกล้าฝ่าฝืนคำสั่ง เขาก็สามารถใช้ขวานอาญาสิทธิ์ขู่เข็ญได้ทุกเมื่อเช่นกัน!
เล่าเจี้ยงเองใช้ชีวิตโดยปราศจากกังวลเรื่องเสบียงไปได้อย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว