พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 200 เจ้ายอมจำนนแล้วหรือ
บทที่ 200 เจ้ายอมจำนนแล้วหรือ
บทที่ 200 เจ้ายอมจำนนแล้วหรือ?
“น้องหลี่ น้องหลี่! เจ้ากลับมาแล้วหรือ?”
หลี่เหวินโหวยืนอยู่นอกค่าย ได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนมาแต่ไกล ทว่าได้ฟังเสียงแล้วเขาก็รู้ว่าเป็นใคร
ความรู้สึกของเป่ยกงปั่วอวี้ในตอนนี้มิอาจใช้คำว่าดีใจมาอธิบายได้ เขาดีใจกับเรื่องที่คาดไม่ถึงนี้สุด ๆ
“น้องหลี่ เป็นเจ้าจริง ๆ เห็นเจ้าปลอดภัยมันช่างดีมาก”
เป่ยกงปั่วอวี้วิ่งไปหาหลี่เหวินโหว พลางสวมกอดหลี่เหวินโหว
“พี่… เป่ยกง!”
เดิมทีหลี่เหวินโหวจะเรียกเขาด้วยยศทหาร ทว่าเพื่อหลีกเลี่ยงการทำลายบรรยากาศในสถานการณ์เช่นนี้ จึงรีบเปลี่ยนคำเรียกอย่างรวดเร็ว
“น้องหลี่ เหตุใดไม่เข้ามาเล่า? จะมายืนอยู่ตรงนี้แล้วให้คนไปรายงานทำไมกัน!”
เป่ยกงปั่วอวี้ถลึงตาใส่ทหารเฝ้าประตู การตำหนิเด่นหราออกมาอย่างชัดเจน
ทหารเฝ้าประตูทั้งสองรีบคุกเข่าลงขอความเมตตาอย่างรวดเร็ว พวกเขารู้อารมณ์ของเป่ยกงปั่วอวี้ดี หากไม่ระวังหัวหลุดจากบ่าแน่
“ท่านแม่ทัพโปรดไว้ชีวิตด้วย พวกเราเองก็ปฏิบัติตามคำสั่ง!”
หันซุยที่อยู่ด้านข้างได้ยินเช่นนี้ เหงื่อกาฬแตกพลั่กทันใด
ตามคำสั่ง? คำสั่งใคร? ไม่ใช่หันซุยที่ขอให้เพิ่มกำลังเฝ้ารักษาการณ์ ไม่ให้เข้าออกได้ตามต้องการหรอกหรือ
“ท่านแม่ทัพ พวกเรารับคำสั่งมาจากแม่ทัพหันซุย ไม่ให้ใครเข้าออกค่ายตามต้องการได้”
แน่นอนว่าทหารขายหันซุยออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมมองไปทางหันซุยในขณะที่พูดไม่หยุด
เจ้าอีกแล้ว หันเหวินเยว่!
เป่ยกงปั่วอวี้ก่นด่าในใจยกใหญ่ จากนั้นเคลื่อนสายตามองหันซุยอย่างดุร้าย
“พี่เป่ยกง แม่ทัพหันซุยทำถูกแล้ว กองทัพเราพ่ายครั้งใหญ่ ภายในค่ายเราจะต้องไม่หย่อนยานเด็ดขาด!”
แม้หลี่เหวินโหวไม่รู้ว่าหลายวันมานี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง กระนั้นจากบรรยากาศเขารู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไป จึงรีบเอ่ยปากปลอบใจ
“ครั้งหน้าค่อยจัดการพวกเจ้า!”
เป่ยกงปั่วอวี้พยักหน้า ก่อนดึงหลี่เหวินโหวเดินเข้าไปในกระโจม แต่ก่อนจะจากไปยังทิ้งคำพูดรุนแรงเอาไว้ซึ่งไม่เพียงเอ่ยให้ทหารฟัง แต่ยังรวมถึงหันซุยด้วย
เมื่อกลับไปในกระโจม เป่ยกงปั่วอวี้จัดการให้ทหารฆ่าม้าเอาเนื้อมาทำอาหารทันที จะต้องดูแลหลี่เหวินโหวให้ดี ๆ
ในเวลานี้ไม่มีที่นั่งว่างในกระโจมอีกแล้ว ในที่สุดพื้นที่ว่างตรงนั้นก็รอนายมันกลับมานั่งที่เดิม
แม่ทัพแต่ละกองพากันออกมาข้างหน้า แสดงความยินดีที่หลี่เหวินโหวหลบหนีมาได้
“แม่ทัพหลี่สมกับเป็นชนเผ่าเชียงของเราจริง ๆ สามารถหลบหนีจากเมืองเหมยหยางออกมาได้สำเร็จ!”
“นั่นสิ! กองทัพทางการนั่นไม่กล้าทำอะไรแม่ทัพหลี่หรอก!”
“แม่ทัพหลี่รอดพ้นอุปสรรคทั้งหลายในครั้งนี้ได้ นับว่าเป็นบันไดแห่งความก้าวหน้าแล้ว”
“ยินดีด้วย ๆ ยินดีกับแม่ทัพหลี่ด้วย!”
“…”
เสียงสรรเสริญ ยินดี อวยพรดังขึ้นไม่ขาด หลี่เหวินโหวเองก็ยินดีตอบกลับไปทีละคน
ภายในกระโจมเกิดเสียงดังเซ็งแซ่ แม่ทัพและผู้บัญชาการของกองทัพซีเหลียงต่างก็ปีติยินดี ไม่มีใครรู้สึกว่าเสียงดังหนวกหู และยังคงดำเนินต่อไปจนกว่างานเลี้ยงเฉลิมฉลองจะเริ่มขึ้น
“มา ทุกคนมาดื่มฉลองด้วยกัน เฉลิมฉลองที่น้องหลี่กลับมาอย่างปลอดภัย!”
“ชน!”
“ชน! ยินดีกับแม่ทัพหลี่ด้วย!”
“ชน! ข้าขอขอบคุณทุกท่านไว้ ณ ที่นี้!”
ชาวเชียงดื่มเหล้าไม่ได้มีพิธีมากเท่ากับชาวฮั่น พวกเขาใช้ชามใหญ่ ดื่มไปรวดเดียวจนหมด!
หลังจากดื่มติดกันไปสามถ้วยใหญ่ ทุกคนถึงได้นั่งลงอย่างมีความสุข และเริ่มกินสังสรรค์กันโดยไม่สนภาพลักษณ์ใด
“น้องหลี่ เจ้าหนีออกมาได้อย่างไรหรือ? ข้าได้ยินมาว่าเจ้ายอมจำนนต่อเล่าเจี้ยงแล้วมิใช่หรือ?”
เป่ยกงปั่วอวี้เห็นว่าหลี่เหวินโหวกินอย่างเอร็ดอร่อย เดิมทีก็ไม่อยากขัดเขา ทว่าทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว เลยถามออกมา
หลี่เหวินโหวพยักหน้าให้ แต่กลับยัดเนื้อเข้าปากไม่หยุด เขารู้สึกว่าไม่ได้สบายแบบนี้มานานแล้ว
“ใช่แล้ว พี่ใหญ่พูดถูก ข้ายอมจำนนต่อเล่าเจี้ยงแล้ว”
หา! ยอมจำนนแล้ว?
สิ้นเสียงหลี่เหวินโหว ทุกคนในกระโจมตกตะลึงทันใด
ทุกคนที่อยู่ตรงนี้ต่างมองหน้ากัน นัยน์ตาเปี่ยมไปด้วยความสงสัย
ยอมจำนนแล้วยังจะกลับมาด้วยเหตุใดอีก? หรือจะโน้มน้าวทุกคนให้ยอม?
“อะแฮ่ม น้องหลี่หมายความว่าอย่างไร ข้าไม่ใคร่เข้าใจเท่าไรนัก!”
เป่ยกงปั่วอวี้อายมากเช่นกัน ตัวเองต้อนรับหลี่เหวินโหวอย่างกระตือรือร้น หากเกิดเขายอมจำนนต่อเล่าเจี้ยงจริง จะจัดการอย่างไรดี
“อึก… อึก…”
หลี่เหวินโหวมองไปที่เป่ยกงปั่วอวี้ด้วยความสับสน และเห็นทุกคนชะงักค้างพลางจ้องมาที่ตัวเอง ถึงได้รู้ว่าทุกคนเข้าใจผิด! จึงรีบกลืนอาหารลงไป
“พี่ใหญ่ พวกเจ้าเข้าใจผิดแล้ว! ข้าแค่แกล้งยอมจำนน แค่แกล้งเท่านั้น!”
“แกล้งยอมจำนน? เล่าเจี้ยงนั้นหลอกง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ เขาเชื่อที่เจ้าพูด แล้วยังปล่อยเจ้ากลับมาด้วย”
เป่ยกงปั่วอวี้ยิ่งมีสีหน้าฉงนมากขึ้น เขารู้สึกว่าการกลับมาของหลี่เหวินโหวนั้นไม่ธรรมดา
“ใช่ เล่าเจี้ยงชื่นชมข้ามาก! และยังชื่นชมพี่ใหญ่มานานแล้วด้วย ตอนปล่อยข้ากลับมายังฝากข้อความถึงพี่ใหญ่ด้วย บอกว่าในแคว้นเลียงจิ๋วเขาชื่นชมเราสองคนพี่น้องมากที่สุด หวังว่าเราจะกลับใจได้ ไม่หักหลังราชสำนักอีก”
หลี่เหวินโหวเข้าใจเป่ยกงปั่วอวี้เป็นอย่างดี ท่าทางอีกฝ่ายในตอนนี้แสดงให้เห็นว่าไม่ไว้ใจกันอย่างชัดเจน ตนจึงรีบอธิบาย
ทว่ายิ่งหลี่เหวินโหวอธิบาย หน้าคนฟังยิ่งมืดมน ยิ่งพูดมาก เป่ยกงปั่วอวี้ก็ยิ่งสงสัยมากขึ้น
“ตอนข้าเผชิญหน้าต่อสู้กับเล่าเจี้ยง ก็ไม่เห็นเขามีท่าทางชื่นชมข้าแต่อย่างใด”
“นี่พี่ใหญ่ เหตุใดท่านถึงได้เลอะเลือน! สองฝั่งรบกัน เขาจะแสดงความรู้สึกนึกคิดของตัวเองอย่างเปิดเผยได้อย่างไร”
“ครั้งนี้เล่าเจี้ยงปล่อยข้ากลับมา หนึ่งเพื่อโน้มน้าวพี่ใหญ่ให้ยอมจำนน สองเป็นไส้ศึกภายใน หากพี่ใหญ่ยอมจำนน เล่าเจี้ยงสามารถสงบศึกกับเราได้ หากปฏิเสธ เขาจะให้ข้าเป็นไส้ศึก รอสบโอกาสโจมตีเอาชนะพวกเรา!”
เป่ยกงปั่วอวี้พยักหน้า เชื่อคำพูดของหลี่เหวินโหวชั่วคราว
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วน้องหลี่คิดอย่างไร? เจ้าคิดว่าเราจะเอาชนะกองทัพทางการได้หรือไม่?”
ครั้นหลี่เหวินโหวได้ยินคำถามของเป่ยกงปั่วอวี้ ก็พยักหน้าอย่างหนักแน่นทันที ก่อนเอ่ยความเห็นของตัวเองออกมา
“พี่ใหญ่ พูดตามตรง แม้เจ้าเล่าเจี้ยงคนนี้จะยังเด็ก ทว่าฝีมือการต่อสู้ ความกล้าหาญ และความสามารถในการใช้กองทหารของเขานั้นไม่มีใครเทียบได้จริง ๆ”
“ครั้งนี้พี่ใหญ่พ่ายเขาในสนามรบ ข้าเองก็ถูกขุนพลของเขาจับระหว่างลอบเข้าโจมตีเมืองเหมยหยาง หากมองตามนี้ เมื่อมีเล่าเจี้ยงอยู่ คงเป็นเรื่องยากที่เราจะเอาชนะกองทัพทางการได้”
เป่ยกงปั่วอวี้หรี่ตา น้ำเสียงค่อย ๆ เย็นลง
“งั้นน้องหลี่หมายความว่า… ให้พวกเรายอมจำนนหรือ”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
จู่ ๆ หลี่เหวินโหวก็หัวเราะลั่น พลางลุกขึ้นเดินไปกลางกระโจม
“หากเป็นสถานการณ์ปกติ เราก็อาจจะไม่สามารถเอาชนะเล่าเจี้ยงได้ ทว่าตอนนี้ต่างออกไปแล้ว!”
“อะไร”
หลี่เหวินโหวชี้ที่ตัวเอง สีหน้ายิ่งดูภาคภูมิใจมากขึ้น
“เพราะมีข้าอยู่ไงเล่า!”
“เจ้า? หมายความว่าอย่างไร อธิบายให้มันชัดเจนกว่านี้ได้หรือไม่”
เป่ยกงปั่วอวี้ไม่เข้าใจความหมายของหลี่เหวินโหวเลยสักนิด เขามองอีกฝ่ายด้วยความงุนงง
“แม่ทัพหลี่คิดจะเป็นไส้ศึกซ้อนไส้ศึก?”
หลี่เหวินโหวพยักหน้าให้เปียนจาง เขาหมายความเช่นนี้จริง ๆ ดูเหมือนเปียนจางจะเข้าใจ!
“ไส้ศึกซ้อนไส้ศึกอะไร? พวกเจ้าสองคนกำลังพูดเรื่องอะไร!”
แผนร้ายลับ ๆ เช่นนี้เป่ยกงปั่วอวี้รู้สึกรำคาญมากที่สุด และรู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นพวกเขาสองคนเล่นใบ้คำกัน
“แม่ทัพเป่ยกงโปรดระงับโทสะ เล่าเจี้ยงให้แม่ทัพหลี่มาเป็นไส้ศึกเรามิใช่หรือ? ได้เลย! ให้แม่ทัพหลี่ล้วงข้อมูลฝั่งเราให้เขามิใช่หรือ? ไม่มีปัญหา!”
“แต่ใครกำหนดว่าต้องให้ข้อมูลจริงกันล่ะ?”
เมื่อเห็นรอยยิ้มเปียนจางดูชั่วร้ายมากขึ้น เป่ยกงปั่วอวี้ก็เข้าใจทันที